Translation by Banooye Sabz | Text edited by Persian2English –  Taghi Rahmani, the husband of imprisoned human rights activist Narges Mohammadi, told BBC Farsi yesterday: in a brief telephone conversation with her family, Mohammadi informed them of the recurrence of her paralysis. According to Rahmani, after speaking to her children, Mohammadi informed her mother-in-law: on the evening of May 6, 2012, she became dizzy, fell to the ground several times, and on one occasion even banged her head on the floor.

Rahmani stated that Mohammadi, who began serving her sentence in Evin prison two weeks ago, has once again been interrogated. Rahmani, who currently lives abroad, claimed that Mohammadi’s latest interrogation is nothing but a pressure tactic no different than a hostage-taking situation.

Rahmani added: his wife suffered from neurological shock in the aftermath of the 2009 [post-election] mass arrests, and it took months of treatment to cure her from paralysis. This latest arrest and interrogation process has led to the recurrence of her condition.

In May 2009, Mohammadi was summoned to branch 4 of the Revolutionary Court for her membership in the DHRC. After defending her case in court she was released on [approximately] $40 thousand [USD] bail. She was once again arrested by security agents at her residence in the middle of the night on June 9, 2009, and released after one month in prison.

Those close to Mohammadi report her physical condition as alarming. Taghi Rahmani has also expressed concern regarding their young twins, who are forced to live without their mother.

Like the Free Narges Mohammadi Facebook page for the latest updates on the human rights defender

Read More on Narges Mohammadi and her trumped up charges

وضعیت جسمی نگران‌کننده‌ ی نرگس محمدی

همسر نرگس محمدی: فشارهای دوباره در بازجویی مصداق گروگانگیری است+ گزارش تصویری

پنجشنبه, ۲۱ اردیبهشت, ۱۳۹۱

چکیده :خانم محمدی در تماسی با خانه پس از گفت و گو با فرزندانش با مادر آقای رحمانی صحبت کرده و گفته است که یکشنبه شب (۱۷ اردیبهشت) “چندین بار حالش بهم خورده و به زمین افتاده است و یک بار نیز سرش با زمین برخورد کرده است.”…

تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی، فعال حقوق بشر که در زندان به سر می برد، می گوید که همسرش در تماس تلفنی با خانواده اش از بازگشت بیماری عصبی و فلج عضلانی اش خبر داده است.

رحمانی در گفت و گویی با بی بی سی گفته است که خانم محمدی در تماسی با خانه پس از گفت و گو با فرزندانش با مادر آقای رحمانی صحبت کرده و گفته است که یکشنبه شب (۱۷ اردیبهشت) “چندین بار حالش بهم خورده و به زمین افتاده است و یک بار نیز سرش با زمین برخورد کرده است.”

به گفته آقای رحمانی خانم محمدی که برای اجرای حکمش از حدود دو هفته پیش در زندان به سر می برد، دوباره تحت بازجویی قرار گرفته است.

آقای رحمانی که اکنون در خارج از ایران به سر می برد، گفت که خانم محمدی را برای زیر فشار قرار دادن او دوباره بازجویی کرده اند که به گفته او مصداق “گروگانگیری” است.

آقای رحمانی گفت که همسرش در جریان بازداشتش در سال ۱۳۸۹ دچار شوک عصبی شده بود که ماه ها طول کشید مداوا شود و حالا به گفته او با بازداشت و بازجویی مجدد او، دوباره دچار این بیماری شده است.

دادگاه انقلاب، خانم محمدی را به اتهام “تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی” و “اجماع و تبانی علیه امنیت ملی” ابتدا به یازده سال و سپش در دادگاه تجدید نظر به ۶ سال زندان محکوم کرد.

نرگس محمدی، نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر و رئیس هیئت اجرایی شورای ملی صلح که به گفته اطرافیانش “وضعیت جسمی نگران‌کننده‌ای” دارد، روز شنبه، دوم اردیبهشت، توسط ماموران امنیتی در خانه پدری اش در زنجان بازداشت شد و به زندان اوین در تهران منتقل شد.

او در اردیبهشت سال ۱۳۸۹به دلیل عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر به شعبه ۴ دادگاه انقلاب احضار و پس از چند جلسه دفاع برای وی قرار وثیقه ۵۰ میلیون تومانی صادر شد؛ اما در تاریخ ۲۰ خردادماه سال همان سال توسط مأموران امنیتی، شبانه و در منزل خود بازداشت شد و بعد از گذشت یک ماه آزاد شد.

آقای رحمانی پیشتر درباره دو فرزند خردسالش گفته بود که وضعیت آنها مناسب نیست و اعضای خانواده از آنها نگهداری می‌کنند.

Iran Human Rights, May 9, 2012 — Zanyar and Loghman Moradi, two Kurdish citizens held in Rajai Shahr prison, who are at imminent risk of execution, have written a letter about Farzad Kamangar and the other political prisoners executed by Iranian authorities in Evin prison on May 9, 2010. The letter was sent by Iranian activists to Iran Human Rights for publication.

We live in a land where you cannot separate and detach yourself from past stories, events, and adventures. And, we cannot pass by [the month of May] without paying homage to the memories of Farzad, Farhad, Ali and Shirin.

It has been two years since the event that none of us want to hear about— the day when the Iranian people everywhere were as sad as Kurdistan and the Kurdish people. It was the day when another page in Iran’s tragic history was written in the land of Kurdistan. The Kurdish history has seen so many bitter days throughout the years.

When we listen to [the stories] of our elders it makes it difficult to experience peaceful and joyful days, [because we cannot] ignore and abandon the many events, pains, and sufferings that have become an integral part of Kurdistan: the military campaigns, the ideological conflicts, the sacking of this city and the massacre of people in another city. Sometimes bullets were fired to assassinate and other times to silence the voices of dissent. In the course of a greedy and obstinate war, bombardments and missiles were launched by both sides— and tragedies like massacres, chemical attacks, and revenge caused the Kuridsh land to be bereaved of [lively] moments. And, conspiracies and sentiments of bitterness aimed to rob us of our friendships and unity in Iran. The arrests, reactions, massacres, hate, endless executions, and fate of our missing loved ones made friendship, peace, sweet songs, pleasant roads, and all the beauty of our land more foreign and unattainable. The elders are tired, worn out, and brokenhearted.

Zanyar and Loghman Moradi

We live in a land where you cannot separate and detach yourself from past stories, events, and adventures. And, we cannot pass by Ordibehesht [the second month in the Iranian calendar; equivalent to the zodiac sign Taurus] without paying homage to the memories of Farzad, Farhad, Ali and Shirin. Before we experienced the bitter, dark days of imprisonment and torture, and execution had not yet cast its heavy shadow over us, these names told a nostalgic and painful story. We had been following the news related to them. We accompanied them in their experience, [which helped us] understand a little about prison and its atmosphere. The news [of their execution] was a repetition of what was happening for years.

There was a moment of worry when concern was raised. There was also a moment of hope that took root— a hope that was not supposed to take root in the midst of all the unfortunate events. During those days [before the executions and our imprisonment], we lived with the smiles and tears of them and their families. We tried to put ourselves in their shoes so we would be able to accompany them on the quest to achieve their wishes and demands. [We tried to] understand what they were saying and forget the pain that they covered up under layers of patience and hope. However, we never thought to be in the same position as them.

“Blood cannot wash blood. Violence is not quenched through violence. Violence leads to violence, and bloodshed will bring about more bloodshed.”

[Now that we are on] death row, we constantly reflect on memories of them. [I, Zanyar, remember] the day when my mother was crying as Farzad’s mother was sobbing and Farhad’s children were mourning. We could not fathom how a mother felt wile awaiting his son/daughter, and we could not understand what it meant for her to find her child in pain. We did not realize that the pure tears of a mother could find their way through the dark halls of the prison and offer a ray of hope to the children. We had heard about that father who would bend under pressure so that his children could have the chance to resist and hold their heads up high. But, we never knew that one year of imprisonment for a son would bring sadness to a father and age him.

[Farzad Kamangar], a young teacher working in impoverished villages, had one hope: to raise a generation who will be able to work to develop Kurdistan and reclaim the rights of which the Kurdish people have been deprived of. [He wished to] sacrifice many things for the prosperity and glory of Kurdistan and to attain what our elites wished for. He was a teacher who loved people for their humanity. He was struggling for the Kurdish and Iranian people, for human beings, for humanity. Alas, he was to be executed.

We faced similar circumstances when we were arrested. Months of solitary confinement and security detentions prevented us from hearing any news [on the executions] until we finally heard the news nine months following that horrible day. It was an excuse [for us] to sob and cry. When we heard the news, we did not need to try to imagine it based on what others were saying. We understood their ordeal through experiencing solitary confinement, black and insufferable torture, deprivation from seeing our families, looming death sentences, unfair trials, bitter and dark stories of a prisoner, and various other stories told by those who were inmates with Farzad, Farhad, and Ali. [We heard about their] nostalgia, their land, their patience and serenity, their endurance of tortures without giving as much as a frown, the low moments as well as sweet moments during visits, their love for Kurds and Kurdistan, their memories of nature, and their joyous days in Qandil and other mountains that reflect their steadiness and resistance. We heard mostly about Farzad [Kamangar], who was always smiling and laughing.

The prison transfers and the summons were both indications of a looming event, and perhaps even….finally, the most bitter event took place. Everyone else was anxious but they were steady. They spent the last night together. There are stories about that last night before their executions. We heard about the night we have not yet experienced.

We do not know to what extent our nearly three years of detention has been similar to their nearly four years.

How long will this continue for?! Kurdistan has seen so many of these dark and sour events. The strength of the rulers is proven through the execution of the sons and daughters of this land. For how much longer will [they] kill and murder?! Blood cannot wash blood. Violence is not quenched through violence. Violence leads to violence, and bloodshed will bring about more bloodshed. Until when will the sounds of bullets and mourning on dead bodies silence and drown joyous cheers? How much more violence will overpower peace and happiness? Which generation will be the last to hear the ominous news of executions? Will the day come when the sad stories of violence and the incitement of violence are not heard?

May our blessed memories live long every day and during every moment— especially on May 9, the day they walked and chanted to the gallows so we may remember that each step we take should be toward life and joy (even when sour experiences and death prevail).

Zanyar and Loghman Moradi
Rajai Shahr Prison
2012

Translation by Siavosh Jalili

نامە زانیار و لقمان مرادی از داخل زندان رجایی شهر کرج بمناسبت دومین سالگرد اعدام فرزاد کمانگر و دیگر اعدام شدگان اردیبهشت

زانیار و لقمان مرادی دو زندانی کرد کە در پی اعترافات اجباری محکوم بە اعدام شدەاند طی نامەی از داخل زندان بمناسبت دومین سالگرد اعدام فرزاد کمانگرواعدام شدگان در ١٩ اردیبهشت ١٣٨٩ یاد و خاطرە آنها را گرامی داشتە و پایان اعدام را در ایران آرزو کردەاند. این دو زندانی سیاسی در متنی کە بدست سازمان حقوق بشر ایران رسیدە است با زیر سوال بردن اعدام و ترور و خشونت، نوشتەاند: “خشونت خشونت می آورد و خون، خون. تاکی صدای گلوله ها و سوگ برجنازه ها صدای هلهلە و شادی را خفه کند؟” زانیار و لقمان همچون فرزاد کمانگر بارها شکنجە شدە و تهدید بە تجاوز شدەاند.

دوسال گذشت از اتفاقی که هیچ یک دوست نداشتیم خبرش را بشنویم. روزی که مردمان ایران کمتر از کرد و کردستان نارحت نشدند تا برگی از تاریخ تلخ سرزمین ایران در دیار مردمان کرد رقم بخورد. تاریخ کرد چه روزهای تلخ که در این سالها نگذرانیدە. وقتی پای سخن بزرگانمان می نشینیم سخت می توان از انبوه اتفاقات و رنجها و دردهای عجین شده با این سالها را پشت سرگذاشت و به روزهای آرام و شاد رسید. لشکرکشی در پی لشکرکشی و دعواهای ایدئولوژیکِ خواست حاکمان، یورش به آن شهر و قتل عام در این شهر. گلوله ای که گاه برای ترور شلیک شده و گاه برای سرکوب. بمباران و موشکهای جنگِ زیادخواهانه و لجبازانه ی این و آن و تراژدیهای کشتارهای جمعی، شیمیایی و انتقام، یکی پس از دیگری نگذاشت تا روح سرزندە سرزمین کرد، داغدار لحظه لحظه ها نباشد و چه توطئه ها و چه تلخی ها که می خواست دوستی ها و باهم بودنمان در ایران را برباید. بازداشت ها و پاسخها و کشتارها و نفرتها، اعدامهای بی پایان و سرانجام گمشده های عزیزمان، دوستی و آرامش و آن راهها و آن نواهای شیرین و آن همه زیباییهای سرزمینمان غریبتر و دست نیافتنی تر شدند.

و چه افسوس و چه بزرگان دل خستە و دل شکستەای. وقتی در سرزمینی زندگی می کنی نمی توانی با قصه های گذشتە و اتفاقات و ماجراهایش همراه نباشی. نمی توان از اردیبهشت گذشت و یاد فرزاد و فرهاد و علی و شیرین نبود. آن روزها که هنوز طعم تلخ زندان را نچشیده بودیم و سایه ی سنگین اعدام و روزهای سخت شکنجه را تجربه نکرده بودیم این نامها برایمان داستانی غریب و پردرد را حکایت می کرد. آن زمان اخبار دوستانمان را پیگیری می کردیم و در ذهنمان همراه همه ی تجربه ها و اتفاقات آن روزهای شان می شدیم. کمی از حال و هوای روزهای زندان و بازداشت از این و آن دوست شنیده بودیم و اخبار مختلف نیز با همه ی تازگی، تکراری سالهای سال بود.

لحظه ای از شدت یافتن نگرانی و لحظه ای از امید که روئیده بود و از ریشە دوانیدن آن امید که هیچ گاه در آن همه بدبینی و اتفاقات ناگوار ریشه نمی گرفت. آن روزها با اشکها و لبخندهای آنها و خانوادەهایشان همراە بودیم و خودمان را جای آنها می گذاشتیم تا بتوانیم با آرزوها و خواسته هایشان همراهی کنیم و جملاتشان را بفهمیم و درد و رنج آنها را در ورای شکیبائی و امیدواری بی پایانشان به فراموشی بسپاریم. ولی هرگز فکر نمی کردیم در این شرایط قراربگیریم. این روزها بارها آن خاطرات را مرور می کنیم. روزیکه مادرم از شنیدن صدای مادر فرزاد و در اندوه دختر و پسران فرهاد می گریست هرگز نمی دانستیم چشم انتظاری مادر و درد جانکاه یافتن فرزند در رنج و عذاب زندان چه معنا دارد. نمی دانستیم که اشکهای پاک مادر راهی به تاریکیهای زندان می یابد و نوری برای امید فرزندان می شود. از شکستن و خمیدگی پدران برای استواری و قد برافراشتن پسران شنیده بودیم. ولی هرگز فکر نمی کردیم که اسارت فرزند در یک سال، اندوە و پیری سالهای سال را بە پدران تحمیل کند. یک معلم جوان در روستاهای محروم همه ی امیدش تربیت نسلی بود که گام در راهی بگذارد که محرومیتهای کردستان را برطرف سازد و حقوق از دست رفته ی سرزمین کرد را باز ستاند و برای آبادانی و سربلندی کرد و کردستان از بسیاری چیزها بگذرد. تا به آنچه بزرگانمان از ما می خواستند برسد. معلمی که انسانها را به خاطر انسان بودنشان دوست می داشت. و برای کرد و ایرانی و برای انسان و انسانیت می کوشید. اما افسوس که آن معلم قرار بود اعدام شود. در این حال و هوا بود که بازداشت شدیم. وماەها سلولهای انفرادی و بازداشتگاههای امنیتی مانع شد تا خبری بشنویم. سرانجام پس از نه ماه از آن روز بد، آن خبر تلخ را شنیدیم تا شاید بهانه ای باشد برای گریستن. آن روز دیگر فقط تصوراتی از گفته های دیگران همراهمان نبود. تجربه ی سلول انفرادی و حکم اعدام و شکنجه های سیاه و دردناک و محرومیت از ارتباط با خانواده، و دادگاههای ناعادلانە و قصه های تلخ یک زندانی و همچنین روایتهای متعدد دوستانی که همراه با فرزاد و فرهاد و علی طی این سالها در زندان بودند. اکنون بهتر از دلتنگی ها و لحظات شیرین ملاقاتشان و عشقشان به کرد و کردستان و خاطرات از طبیعت و روزهای شاد آنها و قندیل و دیگر کوههای استوار و پایداری سرزمینشان و متانت و صبر و پایداری و تحمل شکنجه ها و خم به ابرو نیاوردن آنها و بیش از همە فرزاد که همیشه لبخند می زد و می خندید را می شنیدیم. از انتقالها و احضارشدن هایشان که هریک خبر از یک اتفاق و شاید هم آخرین و تلخ ترین اتفاق می داد و دلهره های همگان و استواری آنها و از روز آخر در کنار هم بودنشان و شب آخر نیز گفتنی هایی بود تا آنچه که ماتجربه نکرده ایم را هم بشنویم. نمی دانیم نزدیک به سه سال از دوران زندانمان چقدر شباهت به آن نزدیک بە چهارسال آنها داشت. او و یا دیگرانی که شاید با عصبانیت باید پرسید تا کی ادامه خواهد یافت؟!

کردستان کم از این تلخیها به خود ندیده است کە اقتدار حاکمانی بە اعدام فرزندان کرد اثبات گردد. تا کی این بکشد و آن بکشد؟! خون خون را نمی شوید و خشونت با خشونت آرام نمی شود. خشونت خشونت می آورد و خون، خون. تاکی صدای گلوله ها و سوگ برجنازه ها صدای هلهلە و شادی را خفه کند؟ تا به کی خشونت می خواهد جای آرامش و شادی را بگیرد؟ راستی آخرین خبر شوم اعدام را کدامین نسل خواهد شنید؟ و آیا میرسد روزی که دیگر قصه های تلخ خشونت و خشونت پروری را نشنویم. یادشان گرامی باد در همه ی روزها و لحظه ها به ویژه در سالگرد 19 اردیبهشت که سرود خوان می رفتند تا یادمان باشد که برای زندگی و شادی باید گام برداشت حتی آنجا که تجربه های تلخ و مرگ حاکم است.

زانیار مرادی و لقمان مرادی
زندان رجائی شهر – کرج

About Hassan Asadi Zeidabadi: He is a political and human rights activist.  He was born on April 27, 1984. He graduated from Allameh Tabatabai University, and is a member of the central committee of Tahkim-e Vahdat Alumni Student Association as well as the founder and the secretary of the Human Rights Committee of the Tahkim-e Vahdat alumni group.

A letter to Hassan Asadi Zeidabadi from his wife Atefeh for the occasion of his 28th birthday

Translation by Siavosh Jalili | I don’t know what led you to ask me to sing for you. I leaned my head against the dirty two-layer glass window of the prison’s visitation room and whispered with fear: “Oh *morning bird, sing again! Revive my heart’s burning pain!” The lump in my throat stopped me from continuing. I was silent trying to hold back tears. You looked at me with kindness, and my heart sank. I said, “It seems our love is taller than the glass and bars that separate us.” You nodded, and we let out a bitter laughter.

***
Last night your mother told me the story of how your name was chosen. You were born on the anniversary of the day when Prophet Mohammad was selected by God. They were planning to name you Mohammad, but that day the body of a fallen soldier in the Iraq-Iran war was brought home. His name was Hassan, and his mother, while crying and wailing on the torn body of his son, asked your mother to name you Hassan so you may bear the name of her fallen son…

****

The child of spring

I remember in 2009 when I saw you after you were in solitary confinement for two weeks. Your mother was unable to come [with me because of her illness]. You told me, “Tell my mother that I am motivated to step in the path of truth and freedom, just like Hassan.” I delivered the message to your mother. Tears overwhelmed her, but I could hear her whispering, “May God protect you and be your guardian.”  A few nights later, she dreamed about martyr Hassan’s mother…

My love

Our fate is such that the judicial and security systems have concentrated all their efforts [on an act that is not part of their duty:]  to test the limits of our patience and tolerance. They say, “Even though [Hassan Asadi Zeidabadi] was issued a five-year prison sentence, we will not release him or grant him furlough. He will also not be allowed in-person prison visits or to make phone calls.”  Why? For what reason? Based on which written domestic law, and based on which unwritten law of humanity and conscience [is he deprived of his rights]? They have no reply. They just want to test our patience.

But, it does not matter. The harder their tests become, the higher our scores will be. There will be the day of Judgment, when God shall judge all. We are looking forward to that inevitable day.

Dear Hassan,

For nearly two years I have been visiting you for 20 minutes, and sometimes five minutes more, every week. I think the prison’s weekly visitation hall is the most vulnerable place in the world for our meetings. Yet, every week, you, I, and dozens like us impatiently look forward to be present in this vulnerable place. We touch the glass, we talk and chat into the handset. The last scene is the falling curtain that cuts off our contact, and we are left cursing it! The end of the story is that we watch on as our loved ones are returned to their prison cells. We bear a thousand unsaid words in our hearts. This is our weekly story. It does not get old, it does not become regular, and we do not get used to it. It is the story of lives locked up in a time and space.

My husband,

I wish you were here so I could hold your hand and give you a flower as a token of appreciation for all your goodness and  companionship. However, this is the second consecutive year that you are in a small room in ward 350 of Evin prison, and I am in a house that awaits your presence impatiently. I turn to the sky and pray to God that you remain **Green and on the blessed course of freedom that you have chosen. I am proud of you from here, far from you, close to your home and family.

Happy Birthday!

Your wife, Atefeh
April 27, 2012

——————

*Morgh-e Sahar, or “morning bird” or the “bird of dawn”, is the title of a song by Bahar, an Iranian poet. The theme of the song is struggling for freedom, struggling against tyranny.

**Refers to the Green Movement.

نامه همسر حسن اسدی‌زیدآبادی به مناسبت تولد همسرش: قامت علاقه ما از اراده‌هایی که ما را از هم دور کرده‌اند، بلند‌تر است

جمعه 8 اردیبهشت 1391

ادوارنیوز: عاطفه خلفی، همسر حسن اسدی زیدآبادی، عضو شورای مرکزی و مسوول کمیته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) به مناسبت تولد همسرش نامه ای خطاب به وی نوشته است.

خلفی در این نامه از ملاقات هایش با همسرش می نویسد و عنوان می کند «انگار قد علاقه و دلبستگی ما از شیشه ها و میله ها و اراده هایی که ما را از هم دور کرده، بلندتر است».

وی در ادامه از «دستگاه های قضایی و امنیتی» به عنوان «سنگ محک صبر» خانواده های زندانیان نام برده و تاکید می کند «می خواهند صبر ما را اندازه بگیرند، مهم نیست هر چه امتحانشان سخت تر باشد ما نمره بهتری خواهیم گرفت».

حسن اسدی زیدآبادی، دوازدهم آبان ماه سال ۱۳۸۸ بازداشت شد و پس از ۴۰ روز با قید ضمانت آزاد گشت، وی بار دیگر در تاریخ ۳۱ مرداد ماه سال ۱۳۸۹ توسط نیروهای امنیتی دستگیر و در تاریخ ۱۴ شهریور ماه همان سال پس از اتمام بازجویی ها، از سلول انفرادی به سلول های چند نفره بند ۲۴۰ اوین منتقل شد.

در 12 مرداد 89، در شعبه 28 دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی محمد مقیسه محاکمه و در روز 21 شهریور همان سال حکم 5 سال حبس تعزیری به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت ملی»، «تشویش اذهان عمومی»، «شرکت در تجمعات غیرقانونی» و «تبلیغ علیه نظام» و همچنین یک میلیون ریال جزای نقدی به اتهام «توهین به ریاست جمهوری» به وکیل وی ابلاغ و سپس به بند ۳۵۰ اوین منتقل شد.

حکم وی در دادگاه تجدید نظر تایید شد و هم اینک در بند ۳۵۰ دوره محکومیت خود را در سپری می کند.

آنچه می خوانید نامه عاطفه خلفی، همسر وی برای روز تولد اوست.

قد علاقه ما از اراده هایی که ما را از هم دور کرده، بلند تر است

نمیدانم چه شد که گفتی برایم بخوان. سرم را به شیشه های دوجداره کثیف سالن ملاقات تکیه دادم و با ترس و آرام زمزمه کردم : “مرغ سحر ناله سر کن داغ مرا تازه تر کن ” بغضی راه گلویم را گرفت و دیگر نتوانستم ادامه دهم سکوت کرده بودی و من هم با اشکهایم کلنجار می رفتم با محبت نگاه کردی ، دلم لرزید . گفتم انگار قد علاقه و دلبستگی ما از شیشه ها و میله ها و اراده هایی که ما را از هم دور کرده بلند تر است . سرت را به نشانه تایید تکان دادی و خندیدیم، تلخ .

دیشب دوباره مادرت برایم داستان نامگذاریت راتعریف کرد. روز مبعث حضرت پیامبر به دنیا آمده بودی و قرار بود نامت را “محمد” بگذارند اما در همان روز پیکر شهیدی از اعضای خانواده را از جبهه می آورند که نامش حسن بوده و مادرشهمراه با سوز و ضجه بر پیکر پاره پاره پسرش از مادرت می خواهد که نامت را “حسن” بگذارند تا تو بشوی هم نام فرزندش شهیدش…

مولود فصل زیبای بهار

یادم می آید که وقتی بعد از دو هفته انفرادی در سال ۸۸ دیدمت و مادرت نتوانسته بود به خاطر بیماری بیاید گفتی:” به مادرم بگو تمام انگیزه ام قدم برداشتن در راه حق و برای آزادی است همانند حسن” . این را به مادرت گفتم اشکهایش امان نمی داد اما شنیدم که زیر لب می گفت: “خدا پشت و پناهت باشد”. و چندی بعد مادر آن شهید را در خواب دیده بود…

نازنینم

تقدیر ما این شده است که دستگاه های قضایی و امنیتی که طبق قانون وظایف دیگری را بر عهده دارند تمام نیرویشان رادر این مدت به کار بگیرند و خود را سنگ محک صبر ما قرار دهند. می گویند5 سال محکومیت دارد،آزادش نمی کنیم، مرخصی نمی دهیم، ملاقات حضوری ممنوع حتی تلفن هم نخواهد زد، چرا ؟ برای چه ؟ طبق کدام قانون نوشته شده کشور و طبق کدام قانون نانوشته انسانی و وجدانی؟ هیچ نمی گویند فقط می خواهند صبر ما را اندازه بگیرند! مهم نیست هر چه امتحانشان سخت تر باشد ما نمره بهتری خواهیم گرفت. روز داوری هم هست روزی که خداوند بزرگ همه ما را داوری خواهد کرد . تمامی امید مان به آن روز است . روزی که از آمدنش گریزی نیست.

حسن جان

اکنون نزدیک دوسال است که هفته ای بیست دقیقه به دیدنت می آیم و گاهی اوقات 5 دقیقه بیشتر! به نظرم سالن ملاقات هفتگی ناامن ترین جای دنیا برای دیدارمان باشد اما هر هفته من و تو و ده ها نفر مثل ما بی تاب این ناامن ترین جای دنیا می شویم. به شیشه ها دست می کشیم ، با گوشیها درد و دل می کنیم و تصویر آخر آن پرده ایست که به ناگاه پایین می آید و تمام ارتباط ما را قطع می کند و ما از سر عصبانیت لعن و نفریش می کنیم . آخر این قصه هم آن است که با هزاران حرف ناگفته از بین درزها رفتن عزیزانمان را تماشامی کنیم …. این قصه زندگی ماست که هر هفته تکرار می شود ، نه کهنه می شود نه عادی می شود و نه به آن عادت میکنیم ، قصه زندگی هایی که چندیست بر روی یک ساعت و مکان قفل شده است.

همسرم

دلم می خواست اینجا بودی، دستهایت را می گرفتم و شاخه گلی را به نشانه سپاس برای همه خوبیها و بودنت در کنارم تقدیمت می کردم امابرای دومین سال پیاپی است که تو در اتاق کوچکی در بند ۳۵۰ اوین هستی و من هم در خانه ای که بی قرار حضور توست . برای همین رو سوی آسمان، پایداریت را در راهی که در مسیر مبارک سبز بودن و آزادی برگزیده ای از خداوند مهربان می خواهم . به حضورت در اینجا در همین فاصله دور و نزدیک به خانه و خانواده ات افتخار می کنم و تولدت مبارک.

همسرت عاطفه

۸ اردیبهشت ۹۱

Hassan Asadi Zeidabadi Biography

Siavosh Jalili, Persian2English – Hassan Asadi Zeidabadi is a political and human rights activist.  He was born on April 27, 1984. He graduated from Allameh Tabatabai University, and is a member of the central committee of Tahkim-e Vahdat Alumni Student Association as well as the founder and the secretary of the Human Rights Committee of the Tahkim-e Vahdat alumni group.

This human rights activist celebrates his 28th birthday in Evin prison where he is serving a five-year sentence. 

Detention

Hassan Asadi Zeidabadi was arrested twice in the wake of the 2009 Presidential election protests. His first arrest occurred in November 2009, and he endured 40 days in ward 240 of Evin prison. He was eventually released on bail. His second arrest occurred in July 2010. He was detained and sentenced to five years in prison.  Asadi Zeidabadi has argued that the punishment issued does not fit the accusations leveled against him, and has described the violations that took place during the investigation of his case. He has appealed the sentence but his request for appeal has gone unanswered.

Ban on Leaving the Country

Only hours before Hassan Asadi Zeidabadi was planning to leave for a short academic and training trip on institutions founded based on UN Universal Declaration of Human Rights in Geneva, he was faced with a ban on leaving the country.

He described the matter in an interview with Advar News: “The travel ban is an additional measure taken only under exceptional circumstances. When they have already set a bail there is no justification for the ban. I consider this act completely illegal and a clear example of violation of rights, such as the right to education and mobility. Such conducts shows that the ruling establishment is fundamentally against and hostile to all aspects of human rights, and, perhaps in the view of the authorities, one of my offences has been using the national resources in this country to graduate from a human rights program. If this is the case, it would be better to deal with the academic community honestly, and cancel the human rights program whose introduction to the continuing education is a legacy of the reform era [the period of presidency of reformist President Mohammad Khatami, 1997-2005].”

Hassan Asadi Zeidabadi (right) seen here with other Advar members Abdollah Momeni (left) and Ali Malihi (centre)

International Protests in Support of Hassan Asadi Zeidabadi

In 2009, the Asian NGO’s network issued an open appeal to Ayatollah Amoli Larijani, the head of the Judiciary of the Islamic Republic of Iran, regarding the persecution of members of the student alumni group Advar Tahkim Vahdat. An excerpt of the statement reads:

Hasan Asadi Zaidabadi, a respected and influential human rights defender and member of the Central Council of ADVAR, was arrested at 20:30 at his home in Tehran, on the basis of a summons from the Revolutionary Court, and taken to Evin prison, ward 209.

Asadi is a prominent human rights activist, journalist, and spokesperson of the Committee to Investigate Arbitrary Detentions, as well as being in charge of the human rights committee of ADVAR.

While Asadi had been summoned on a number of occasions, he had not previously been arrested in the context of the recent political upheavals. His arrest was apparently an attempt to suppress political protests on 4 November, the anniversary of the students’ movement in 1977, and a traditional day of celebration. Asadi Zaidabadi is being held in solitary confinement in a cell about 1 by 2 meters large. No clear information has been released about charges against him.

The International Campaign for Human Rights in Iran issued a statement in September 2010 titled: Arrests and Convictions of Rights Activists and Lawyers Escalate. An excerpt reads: “With the arrests of Ali Jamali and Hassan Asadi Zeidabadi, almost all members of the Central Council of ADVAR, a student alumni organization devoted to human rights and social enhancement, have been arbitrarily imprisoned.”

Current situation

Currently Hassan Asadi Zeidabadi has already endured 645 days behind bars. During this time he has been allowed only seven days of prison leave (in August 2011). Since his return to prison from furlough Asadi Zeidabadi has been banned from in-person visits. However, the family is permitted one 20 minute visit a week from behind a glass window.

بیست و هشت سالگی حسن اسدی‌زیدآبادی، دومین جشن تولد در زندان

ادوارنیوز: به مناسبت تولد حسن اسدی زید آبادی عضو شورای مرکزی و شورای سیاستگذاری سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) و مسوول کمیته حقوق بشر این سازمان که هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین به سر می برد نگاهی به آن چه که در مدت ۶۴۵ روز از ایام زندانی بودن بر وی گذشته است انداختیم.

بیوگرافی

حسن اسدی‌زیدآبادی فعال سیاسی و حقوق بشری، متولد هشتم اردیبهشت ماه ۱۳۶۳ است. این عضو شورای مرکزی سازمان ادوار تحکیم وحدت، دبیر و موسس کمیته‌ی حقوق بشر سازمان دانش‌آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت)، دانش آموخته حقوق بشر از دانشگاه علامه است. او همچنین سخنگوی کمیته‌ی پیگیری بازداشت های خودسرانه نیز هست.

این فعال حقوق بشر در حالی وارد بیست و هشتمین سال از زندگی خود می شود که هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین در حال سپری کردن پنج سال محکومیت خود است.

بازداشت

حسن اسدی زیدآبادی دوبار پس ازحوادث انتخابات خرداد ۸۸ بازداشت شد. بار اول در آبان ماه، که بیش از چهل روز را در بند ۲۴۰ گذرانده و پس از آن به قید کفالت آزاد شد. بار دیگر در مرداد ماه سال ۸۹ بازداشت شد و به ۵ سال حبس تعزیری محکوم گردید. حکمی که اسدی زیدآبادی آن را متناسب با اتهامات وارده ندانسته و با تشریح موارد نقض قانون در جریان رسیدگی به پرونده اش، خواستار بازنگری در حکم صادره علیه خود شد، درخواستی که بی پاسخ ماند.

ممنوع الخروجی

در حالی که این فعال حقوق بشر برای شرکت در یک دوره کوتاه مدت آکادمیک و آموزشی در خصوص نهادهای مبتنی بر معاهدات جهانی حقوق بشری سازمان ملل در اردیبهشت سال ۱۳۸۹ قصد سفر به ژنو را داشت، ساعاتی قبل از سفر با ابلاغ قرار ممنوع الخروجی مواجه شد.

وی این موضوع را در مصاحبه خود با ادوارنیوز این چنین عنوان کرده بود: ” قرار ممنوع الخروجی از سوی دادسرای انقلاب واقع در اوین صادر شده و در ارتباط با پرونده مفتوحی است که در شعبه پنجم پس از بازداشت در آبان ماه سال گذشته تشکیل شده بود. قرار ممنوع الخروجی یک قرار مشدد تامین است که تنها در موارد استثنایی قابل صدور است و وقتی وثیقه و یا کفالت پیش از این اخذ شده است دیگر توجیهی برای این قرار وجود ندارد. این اقدام را کاملا خلاف قانون می دانم و نمونه ای آشکار از نقض حقوقی همچون حق تحصیل و حق رفت و آمد است. این رفتارها نشان دهنده آن است که حاکمیت اساسا با پدیده حقوق بشر در تمامی ابعاد آن سر مخالفت و عناد دارد و در واقع شاید از نظر آقایان یکی از جرایم من این است که در همین کشور و با استفاده از منابع ملی در رشته حقوق بشر فارغ التحصیل شده ام که اگر اینگونه است بهتر است صادقانه با جامعه دانشگاهی برخورد کنند و رشته حقوق بشر را که ورود آن در دوره تحصیلات تکمیلی یادگار دوره اصلاحات است رسما تعطیل کنند”.

اعتراض‌های بین المللی به بازداشت و محاکمه حسن اسدی‌زیدآبادی

بازداشت و محکومیت این فعال برجسته حقوق بشر با اعتراض سازمان‌ها و نهادهای بین المللی جهانی رو به رو شد. در ۲۰ آذر ۱۳۸۸ گروه سازمان های حقوق بشری در آسیا و اقیانوسیه طی نامه‌ای سرگشاده به آیت الله آملی لاریجانی رییس قوه قضائیه نگرانی خود را در باره آزارو اذیت اعضای سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) ابراز داشتند.

در این نامه آمده بود:”حسن اسدی زیدآبادی؛ مدافع سرشناس و موثر حقوق بشر و عضو شورای مرکزی دانش آموختگان ادوار، طبق احضاریه دادگاه انقلاب در روز ۱۲ آبان ماه در ساعت ۸ و نیم در منزل خود در تهران بازداشت و به اوین منتقل شد. اسدی روزنامه نگار و فعال سرشناس حقوق بشر و سخنگوی کمیته پیگیری بازداشت های خودسرانه و مسوول کمیته حقوق بشر سازمان ادوار است. در حالی که اسدی بارها به مناسبت های مختلف احضار شده بود، اما در رابطه با جریان ناآرامی های اخیر بازداشت نشده بود. بنظر می رسد که بازداشت اسدی تلاشی بود برای سرکوب اعتراضات سیاسی در روز ۱۳ آبان در سالگرد خاص سنتی در ایران و جنبش دانش آموزان در سال ۱۳۵۷ . اسدی زیدآبادی در سلول انفرادی به اندازه یک متر در دو مترزندانی است و هیچ اطلاعات روشنی در باره اتهامات وارده علیه او منتشر نشده است.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران نیز با صدور بیانیه‌ای با اشاره به بازداشت و محکومیت حسن اسدی‌زیدآبادی اعلام کرد:” با دستگیری علی جمالی و حسن زیدآبادی، تقریبا تمام اعضاء شورای مرکزی سازمان ادوار تحکیم وحدت که یک سازمان دانش آموختگان متعهد به حقوق بشر و بهبود اجتماعی است، اینک به صورت خودسرانه زندانی شده اند”.

وضعیت فعلی

وی هم اکنون مدت ۶۴۵ روز از محکومیت خود را گذرانده و در این مدت تنها ۷ روز در مرداد سال گذشته به مرخصی آمده است خانواده وی از آن زمان تا کنون از حق ملاقات حضوری با وی محروم هستند و تنها هفته ای بیست دقیقه او را به صورت کابینی ملاقات می کنند.

Antonella Mega, Hamid Ghassemi-Shall's wife (centre) stands with members of Amnesty Canada to raise awareness about her spouse's situation. Photo taken in Toronto, Ontario.

Siavosh Jalili, Persian2English – Hamid Ghassemi-Shall’s sister told Rooz Online’s Fereshteh Ghazi the notice that the death sentence was sent to the Execution of Sentences Circuit Office was delivered to Hamid Ghassemi-Shall while his mother and sister were at the prison paying him a visit.

Hamid’s sister Parvin Ghassemi-Shall, who accompanied her mother in the visit, said to Fereshteh Ghazi, “The execution was stayed two years ago on the order of Mr. Larijani. We were hopeful that Hamid would be released.  However, since yesterday when the notice was issued, we have been extremely worried about whether Hamid will live to see another day. Yesterday’s visit was irregular. Prison visits are granted on Mondays to political prisoners held in ward 350 (the general ward), but yesterday they suddenly called us and told us to come and visit him. While we were there, they delivered the execution notice.”

Hamid Ghassemi-Shall, who has been in prison since June 14, 2008, was sentenced to death on the charges of espionage and ties to the MEK by branch 29 of the Revolutionary Court. The sentence has been upheld and confirmed by Iran’s Supreme Court. The request for clemency was rejected by the Pardon and Clemency Board.

Mr. Ghassemi-Shall’s sister told Rooz Online that her brother had no political activities, and there is no evidence in his file pointing to or proving his guilt.

She had told Rooz before that the only evidence presented to the court was an e-mail which was never sent by Mr. Ghassemi-Shall.

Parvin Ghassemi-Shall said: “There is no evidence. There is an A4 sheet of paper which is used as evidence they claim is the copy of an e-mail Hamid sent Alborz (his brother) requesting information and intelligence. However, the e-mail address appearing on the page does not belong to my brother. We requested many times for an expert to analyze the case but they have refused. My brothers asked them repeatedly to inquire from the Yahoo! server to see whether such an e-mail address ever existed at all. [The authorities] claim that they had access to [Hamid's and Alborz's] e-mails all along and were able to see their e-mails. If that is really the case, then why is there only this one A4 sheet of paper. There is no other evidence, no phone, no e-mail, nothing else.”

She added that they presented the copy of this A4 sheet of paper to two judicial experts who investigated the matter and informed them that there is no such address within the Yahoo! server. She called the evidence “so ridiculous that even a child who has just started to work with computers would realize it is fabricated.” However, she said, “The judge offered strange interpretations. Since there was the word “reminder” in the subject of the e-mail, the judge argued that there was a precedent and a pattern to the crime. And, because the e-mail ended with the phrase “in the hopes of victory”,  the judge argued that a certain objective was being followed. Such arguments became the evidence of a crime for which they issued a death sentence for. That is why when I try to explain the situation to Hamid’s Canadian wife, she cannot understand it or believe it. She is right– such things only happen in our country.”

Antonella Mega with Hamid Ghassemi-Shall before his visit to Iran and subsequent arrest.

Parvin explains that Hamid, who is a Canadian citizen, visited Iran in May 2008 on an annual trip to see his family. “When my other brother Alborz was arrested, Hamid followed up. He would go to the Military Prosecutions office everyday.  However, in June, they arrested him as well and claimed that Alborz was providing information and intelligence to the MEK through Hamid. Subsequently, they sentenced both my brothers to death.”

Alborz Ghassemi-Shall died while he was being held in Evin prison. Parvin told Rooz Online: “Alborz was a Naval Force Captain, an instructor for Special Unit forces. He had been retired three years prior to his arrest and had applied for a passport. He was contacted by the military’s intelligence to go and get his passport, but he never returned.

She added: “In January 2010, they informed us that Alborz died in prison of cancer. However, he was a healthy person…We were never provided with the autopsy results even though it was our right to know why and how our brother died. One time the military’s Intelligence Secretary told us, ‘We thought that they would just give him a slap on the wrist or a simple rebuke. We never thought it would end up like this.’ However, he did not specify why he should have received a rebuke. Unfortunately, any body who is a conscientious worker in our country is dealt a blow.”

Parvin also told Rooz Online that Mr. Jafari, the head of branch 31 of the Supreme Court informed her that there is no evidence or proof in Hamid’s case, however, since the sentence has already been decided he will remain silent. Parvin asked him whether he was ready to sell his soul. His answer was silence.
Parvin Ghassemi-Shall describes their [family's] life as a “living hell”. Her mother just lost one of her daughters, her son Alborz died in prison, and she just witnessed her other son’s execution notice being delivered to him before her eyes.

Parvin said: “My mother has lost all her energy, and I am weak too. Our life is a living hell. We do not know whether they will take my brother to the gallows or he will be able to see the light tomorrow. Whether they call it Islamic mercy or something else, I ask them to not execute my brother. I ask everyone to write a line or say some words so that maybe the Islamic Republic will have mercy on my brother.”

I implore anyone who has a good relationship with the Islamic Republic to help us, and not let an innocent blood to be shed. I ask Mr. Larijani to study the case once again. Both my brothers were innocent. One is gone, please save the other one.

دوشنبه ۲۸ فروردين ۱۳۹۱

مصاحبه روز با خانواده حمید قاسمی شال

خبر اعدام در اتاق ملاقات در حضور مادر

خانواده حمید قاسمی شال در مصاحبه با “روز” اعلام کردند رئیس شعبه اجرای احکام زندان اوین، در حضور مادر و خواهر این زندانی سیاسی، ارسال حکم اعدام او به شعبه اجرای احکام را به او ابلاغ کرده است.

پروین قاسمی شال، خواهر حمید قاسمی شال که دیروز برادرش را در زندان اوین ملاقات کرده می گوید: حکم از دو سال پیش و با دستور آقای لاریجانی متوقف شده بود و ما امید به آزادی حمید داشتیم اما دیروز در حضور ما به او ابلاغ کردند حکم اعدامش برای اجرا، به اجرای احکام فرستاده شده. ما اکنون به شدت نگران ایم که آیا برادرم صبح فردا را خواهد دید؟ چون ملاقات دیروز هم عادی نبود؛ بند 350 که برادرم در آنجا زندانی هست روزهای دوشنبه ملاقات دارد اما یکباره به ما زنگ زدند که بیایید ملاقات حضوری و رفتیم و در حضور ما این حکم را ابلاغ کردند.

آقای قاسمی شال که از 24 خرداد 87 در زندان به سر می برد با اتهام جاسوسی و ارتباط با سازمان مجاهدین خلق، از سوی شعبه 29 دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است. این حکم در دیوان عالی کشور تایید و با رد درخواست عفو او از سوی کمیسیون عفو و بخشودگی در آستانه اجرا قرار گرفته بود که اسفند 89 با دستور رئیس قوه قضائیه اجرای آن متوقف شد. اکنون اما بار دیگر پرونده آقای قاسمی شال برای اجرای حکم اعدام به شعبه اجرای احکام ارسال شده.

خواهر آقای قاسمی شال در مصاحبه با روز می گوید که برادرش هیچ نوع فعالیت سیاسی نداشته و هیچ مدرکی دال بر اثبات اتهامات منتسب به او و صدور حکم اعدام در پرونده موجود نیست.

او پیشتر به “روز” گفته بود که یک ایمیل، تنها مدرک ارائه شده از سوی دادگاه برای صدور حکم اعدام است؛ ایمیلی که متعلق به آقای قاسمی نبوده و هرگز از سوی او ارسال نشده است و در اصل هم یک برگه “آ4″ است در لابلای پرونده.

خواهر آقای قاسمی می گوید: “هیچ مدرکی نیست. یک ورق “آ4″ سند استنادی دادگاه های ماست که می گویند کپی ایمیلی است که حمید برای البرز فرستاده و درخواست کرده که اطلاعاتی به او بدهد. در حالیکه آدرس ایمیلی که در این صفحه هست متعلق به برادر من نیست. بارها ما خواسته ایم ایمیل را کارشناسی کنند اما نکرده اند. برادرانم در تمام مدت درخواست کردند از سرور یاهو سئوال شود که اصلا چنین آدرسی در یاهو وجود دارد یا نه. اما کسی توجهی به درخواست آنها نکرد. می گویند ما دسترسی به ایمیل شما داشته ایم و شما خبر نداشته اید و ما ایمیل های شما را می دیدیم. ما با این حال گفتیم خب پس چرا فقط همین صفحه “آ4″ را به عنوان مدرک ارائه می دهید. چرا هیچ مدرک دیگری نیست و ارائه نمی دهید نه تلفنی نه ایمیل دیگری و نه هیچ چیز دیگری”.

خانم قاسمی شال می افزاید: “ما کپی این برگه آ4 را داریم و خودمان به دو کارشناس دادگستری مراجعه کردیم بررسی کردند و گفتند چنین آدرسی در سرور یاهو وجود ندارد. اینقدر سند مضحک است که حتی بچه ای که تازه شروع کرده به کار کردن با کامپیوتر هم می فهمد که ساختگی است. قاضی اما تفسیر های عجیب و غریبی کرده؛ در این برگه تایپ شده نوشته “سابجکت: یادآوری” و قاضی میگوید که جرم مسبوق به سابقه بوده و میخواستند یادآوری کنند. بعد در زیر این برگه که مثلا ایمیلی است که فرستاده شده نوشته اند “به امید پیروزی” و قاضی تفسیر کرده که این یعنی هدفی را دنبال میکردند و… و اینها شده مدرک جرم و حکم اعدام داده اند. برای همین است که هر چه برای همسر حمید که کانادایی هست توضیح میدهم اصلا متوجه نمی شود یعنی چی و باورش نمی شود. حق هم دارد متوجه نشود این چیزها فقط در کشور ما اتفاق می افتد.”

حمید قاسمی شال شهروند کشور کانادا است؛ خواهرش می گوید که او 18 اردیبهشت 87 و طبق روال هر ساله برای دیدار با خانواده به ایران سفر کرده بود: “اردیبهشت همان سال برادر دیگرم البرز را بازداشت کردند و حمید هم شروع به پی گیری وضعیت البرز کرد هر روز به دادستانی ارتش و بازپرسی ارتش می رفت و پی گیر کار البرز بود تا 4 خرداد که حمید را هم بازداشت کردند و گفتند البرز از طریق حمید اطلاعاتی را به منافقان (سازمان مجاهدین خلق) می داد. بعد هم به هر دو برادرم حکم اعدام دادند”.

یک گوشمالی ساده!

البرز قاسمی شال اما در زندان اوین درگذشت. خانم قاسمی در این مورد به “روز” گفته بود : “البرز ناخدا یکم نیروی دریایی و معاون آموزشی یگان ویژه رشت بود. سه سال بود بازنشسته شده بود. تقاضای پاسپورت کرده بود و 23 اردیبهشت از حفاظت اطلاعات ارتش به او زنگ زدند که پاسپورتت آماده است، بیا بگیر. او هم رفت پاسپورتش را بگیرد اما دیگر برنگشت. حمید هم به خاطر همین شروع به پی گیری کرد و رفت حفاظت اطلاعات ارتش تا وضعیت البرز روشن شود. چون آخرین جایی که میدانستیم البرز رفته همان جا بود. حمید همچنان پی گیر وضعیت البرز بود که خودش را بازداشت کردند و دی ماه 88 بود که به ما گفتند البرز سرطان داشته و در زندان درگذشته؛ در حالیکه او آدم سالمی بود و مشکلی نداشت”.

خواهر آقای قاسمی شال اکنون و پس از گذشت بیش از دو سال از مرگ برادرش می گوید: “هیچ پاسخی به ما ندادند؛ هیچ وقت. نتیجه کالبد شکافی را هم به ما ندادند در حالیکه حق ما بوده که بدانیم البرز چرا در زندان در گذشت. گفتند به اوین ابلاغ کرده ایم؛اما ما هر بار به اوین مراجعه کردیم و پی گیر شدیم هیچ جوابی نگرفتیم.”

اما البرز قاسمی شال چرا بازداشت شد؟ خواهرش می گوید: “نمیدانم. سابقه کاری او اینقدر روشن و شفاف بود که هیچ مشکلی نداشت؛ هیچ فعالیت و گرایش سیاسی هم نداشت. یکبار معاون حفاظت اطلاعات ارتش به ما گفت که ما اصلا فکر نمیکردیم اینجور شود، فقط فکر میکردیم یک گوشمالی ساده می شود و تمام. اما نگفت که چرا باید برادرم را گوشمالی ساده میدادند. ما نمیدانیم توطئه چه کسی بود.متاسفانه در کشور ما هر کسی با شرف و جوان کار میکند زیر پایش را خالی می کنند.”

او می افزاید: “آقای جعفری، رئیس شعبه 31 دیوان عالی کشور هم که پرونده حمید و البرز را خوانده بود به ما گفت چیزی در این پرونده نیست و هیچ سندی وجود ندارد اما نمی توانم کاری بکنم و حکم از قبل صادر شده و سکوت میکنم. به او گفتم یعنی میخواهید دنیای خودتان را به آخرتتان بفروشید؟ جواب خدا را چگونه خواهید داد؟ هیچ پاسخی نداد”.

نگذارید برادرم را بکشند

از خانم قاسمی می پرسم آیا دولت کانادا سرنوشت برادرتان را به عنوان شهروندش پی گیری میکند؟ می گوید: “سفارت کانادا در تهران پی گیری می کند اما جمهوری اسلامی تابعیت دوگانه را قبول ندارد و می گوید حمید شهروند ایران است و… با این حال دولت کانادا موظف است از جان شهروندش دفاع کند و من خواهش میکنم نگذارند حمید اعدام شود.”

پروین قاسمی شال سپس از همه کسانی که می توانند کمک کنند تا برادرش زنده بماند درخواست کمک می کند و می گوید: “مادر من پیرزن 70 ساله ای است که یک پسرش در زندان اوین از دست رفت. دخترش تازه فوت شده و ما پریروز به خاک سپردیم و دیروز هم در حضورش ارسال حکم اعدام پسر دیگرش به شعبه اجرای احکام را ابلاغ کردند. او از پا افتاده و من هم دیگر توان ندارم. از تمام دنیا درخواست کمک دارم. شما نمیدانید چه لحظاتی بر ما می گذرد. جهنم که می گویند همین است. همین زندگی در این لحظات که آیا برادرم فردا صبح خورشید را خواهد دید یا الان که من با شما صحبت میکنم او را به سوی چوبه دار می برند؟ نمیدانم اسمش را می گذارند رافت اسلامی یا هر چیزی اما اعدامش نکنند و حمید را به ما بازگردانند. از همه تقاضا دارم شده یک خطی بنویسند یا حرفی بزنند شاید جمهوری اسلامی رحم کند.”

او می افزاید: “به هر کسی که روابط حسنه ای با جمهوری اسلامی دارد من التماس میکنم کمک کند و نگذارد خون بی گناهی ریخته شود. از آقای لاریجانی تقاضا دارم خود پرونده را مطالعه کند اگر سندی و مدرکی در پرونده دید هر چه میخواهد بگوید. هر دو برادر من بی گناه بودند یکی آن گونه رفت، این یکی را نجات دهید….”

Bahareh Hedayat has been unjustly held in Evin prison since her arrest in December 2009.  Bahareh Hedayat is sentenced to a total of ten years in prison.

Join the Free Bahareh Hedayat Facebook page

Letter by women’s rights and student activist Bahareh Hedayat

By Bahareh Hedayat
Translation Arash Azizi

My Amin, My dear, the fourth anniversary of our wedding has arrived…

I am filled with so much happiness and disappointment that you would not believe. The girls have thrown a “glorious celebration”. Mahdieh [Golroo] baked two cakes, one for my birthday and one for our anniversary. I received a lot of gifts too, and many well wishes. I was made into a bride — and what a bride I was! I placed your picture on the table and pretended you were a groom from far away!  It all went well. The girls (Mahdieh, Atefeh [Nabavi], Shabnam [Madadzadeh], and Maryam [Jalili]) did their all. For about one week they were busy knitting a beautiful doll. I kept messing with them and they with me!

Fariba [Kamalabadi] and Nooshin [Khadem]  knitted a crop top [blouse]. Mahvash [Sabet] gave me a dress. Mahboubeh [Karami], Ladan [Mostofi], Elmira, Nazila [Dashti], Reyhaneh [Haj Ebrahim Dabagh], Jila [Karamzadeh Makvandi]  and Nazanin [Khosravandi] gave gifts too. The others said congratulations and all that!

It was like this around Nowruz as well. We had a lot of fun.  We were all happy!

Sometimes we break into tears and the secret within us comes out. But, I can’t really explain the situation in here. On the New Year equinox, for instance, after a few days of the girls’ preparation and cooperation, we made a large Haft Sin, gave gifts to each other, sang hymns, and each person prayed for herself.  We danced and had a loud, collective lunch where we made fun of each other and laughed. But, right at the moment of the New Year, when we had all gathered around the table and joined our hands with each other (Imagine us with all our make up and beautiful clothes on), we automatically broke out in tears. I don’t recall hugging and kissing anyone that day who didn’t have red eyes and whose entire face wasn’t soaked in tears.

Bahareh Hedayat's friends and family celebrate her 31st birthday in her absence at her home with Amin Ahmadian.

With all the injustice we go through and all the effort it takes to remain concentrated and strong, it is truly remarkable here. You can’t imagine how many mothers are in here who have young kids and teenagers at home but still appear so happy that you can’t believe what is taking place in the depth of their hearts.

Mahdieh and I had a race to eat cream-filled pastries. We tied. We were dying from laughter and having fun. Every afternoon [during the holiday season] we [had a party]. Imagine, a [different] “party” [each time] two or three beds away! We would play, perform, scream, cry, and then a happy New Year, again. [After the countdown to the New Year,] the elder ones begin to talk about their prison memories and we all become serious. We never watch TV — the programs are so bad. Kolah Ghermezi was on when we were on our way to a Nowruz ‘party’, or rather, we had people over!

For many of the Nowruz days we would have collective lunches, and we were very loud. In the last days of Nowruz the guys from ward 350 [the general section of Evin prison for men] sent us fish, herbs, rice, oil, saffron and a lot of ingredients. We made “Sabzi rice and fish” (the traditional Persian Nowruz dish).

Around Sizdeh Bedar we did all that we could. We had so much fun. We played and kept beating each other up so bad that my left feet and right arm is still in pain! The [Iranian authorities] made an exception on that day and gave us two hours to hang out in the passage behind the cells (because our yard is too small) where there is a row of trees and you can run in the corridor. We played Dast Reshte, Vasati, Zoo (Tag), the game where you throw the ball in the air and call somebody’s name, and a few other games. We made ourselves look like dolls and created different expressions with our faces and laughed. We had lunch after that.

Amin, I don’t know what people outside think of prison. Perhaps they think we only eat dried bread and cry all the time from depression. When a new one arrives, she usually says: “You are not doing that bad here! It’s good inn here, and I didn’t think it would be!” I tell them to wait a little more and they will discover that the hardship here is not because of comfort, clothing, and food. We use any excuse to throw a party or celebration. We do it more in here than outside the prison. But, there are many things we lack here as well — more than is known.

Aside from missing everyone (even though it is not possible to put it aside), you can see your life pass you by in front of your eyes. You have no natural environment to think and grow. Even if you try to read books and you are able to get your hands on books that are less censored, you still cannot challenge your thoughts. I sometimes observe how our analyses of the most ordinary pieces of news are full of illusions or our fears [surrounding the new] unfounded. I am reminded of the film, “Underground”, where a life was completely taking place under the ground. The little boy, who lived underground as an infant, asked his father when he finally went outside and saw the moon, “Father, is that the sun?” (or, maybe it was the other way around). He was shocked.

Here, we waste away a lot of our life. Even with happiness, what is taken along with the wind is also daunting.

I will never forget the first time that Fariba wanted to bring a flask of tea to the meeting with her daughter Taraneh. I saw her place sugar cubes on the tray but then take them away. Then she put some chocolates on tray but decides to replace them with dates!  I said to her: “What are you doing?” She said that she was unable to remember how Taraneh took her tea. She ended up taking the sugar cubes, chocolates, and the dates!

I didn’t show any emotion with Fariba in the room but when she left I was unable to control my tears. Think about it. Taraneh was 12 when her mother was arrested and now she is 17. She is a mother but has forgotten little niceties of her motherhood because of oppression. Or, imagine the [women prisoners] with two or three-year old children. How much do you think Nasrin and Maryam have lost?

To be honest, saying “prison has no impact” is not an accurate statement, but those who say that “completely breaks you” are not on point either.

Here we live in another world, far away. When we return we are not the same people, and neither are you. The distance scares me, even though I know that for a conscious person it is not impossible to adapt to a new situation. But how much consciousness does one have?

A prisoner is very talented in coming up with abstract imaginings that are far from reality. A prisoner’s connection with the world outside is cut (or limited within specific lines), and the colorful world of outside the prison is limited to one color. The interesting part is that people outside prison are focused on the happenings inside the prison!

Let me stop there. These were all generalities. Don’t try to find meaning behind them! I talked a lot. Let’s get back to us.

I recall a day in university when you visited Dr. Manteghi, but I don’t remember why you went  (publication, elections, the union, or another reason). You wanted to talk to him, and I was standing behind the door. I could see you through the slight opening in the door. I heard you say: “We are not kids anymore, Doctor! We are 27, 28 years old!” I think your words affected Dr. Manteghi just the way you wanted them too! My heart sank. I thought to myself: 27, 28 years old? He’s old! I am young! Damn! He is getting old but we’re not together yet! I like it that you were older. This was the reason I fell in love with you.

Let’s be serious, Amin! I am 31 years old now. We have been married for four years. It kind of feels weird, doesn’t it?

“When a loved one is away what is done unto you is unspeakable”

It is unspeakable… It really is unspeakable… and I shall not speak…

Your Bahar
April 4, 2012
Evin

امینم ، عزیزترین ، چهارمین سالگرد ازدواجمان هم رسید.

آنقدر غرق شادکامی و ناکامی ام که باور نمی کنی..بچه ها برایمان یک “جشن باشکوه” گرفتند ، مهدیه دوتا کیک درست کرد ، یکی برای تولدم، یکی هم برای سالگرد ازدواجمان، کلی هم هدیه گرفتم..همه کلی آرزوهای خوب برایمان کردند..عروس شده بودم ماه! D: عکست را گذاشتم روی میز و گفتیم دادماد خارج است! D: ..همه چیز خوب بود، بچه ها(مهدیه-عاطفه-شبنم و مریم) سنگ تمام گذاشتند، یک هفته-تقریباً یک هفته- داشتند یک عروسک خوشگل می بافتند، کلی سر به سرشان می گذاشتم، و آنها هم!

فریبا و نوشین بلوز نیم تنه بافتند..مهوش یک لباس هدیه داد..محبوبه و لادن و المیرا و نازیلا و ریحانه و ژیلا و نازنین هم هدیه دادند و بقیه هم کلی شادباش و از این حرفها!

کلا عید هم بساطمان همین بود ، خیلی خوش بودیم..خجسته طوریم همگی!!

گاه به گاه بغض هایمان می ترکد و راز نهان از پرده بیرون می افتد ولی…واقعاً نمی تونم توضیح بدم که چه وضعیه اینجا..مثلاً سر سال تحویل، بعد چند روز تدارک و همکاری بچه ها، سفره هفت سین مفصلی چیدیم، به هم هدیه دادیم، سرود خواندیم..هر گروهی دعای خودش رو کرد..رقصیدیم و بعد هم با هیاهو ناهار دسته جمعی خوردیم و مسخره بازی درآوردیم و خندیدیم..

اما درست لحظه تحویل سال که دور سفره حلقه زده بودیم و دست های هم را گرفته بودیم (فکر کن همگی بَزَک کرده و لباس های خوشگل پوشیده) یکدفعه خود به خود اشک هایمان سرازیر شد..یادم نمی آید کسی را آنروز در آغوش گرفته و بوسیده باشم که چشمهایش سرخ نبوده باشد یا به پهنای صورت اشک نریخته باشد..

یک دوگانگی از بابت ظلمی که می کشیم و نیرویی که می گذاریم تا به خود مسلط و برجا بمانیم..واقعاً قابل تحسین است، نمی دانی اینجا چند نفر مادر داریم که بچه های کوچک و نوجوانشان را آن بیرون سپرده اند و اینجا آنقدر به نظر شادند که باور نمی شود کرد که ته دلشان چه خبر است!

من و مهدیه مسابقه نون خامه ای خوردن گذاشتیم و دقیقاً برابر شدیم..آنروز مرده بودیم از خنده و لودگی! هر روز بعد از ظهر می رفتیم مهمانی خانه یک گروه!!حالا تصور کن که مهمانی دو تخت آنطرف تر یا سه تخت اینطرفتر است!بازی..نمایش..جیغ و فریاد و هیاهو و دوباره تبریک سال نو! بعد بزرگترها خاطرات زندان می گفتند و جدی می شدیم..تلوزیون اصلاً نگاه نکردیم، برنامه هایش خیلی بد بود امسال، کلاه قرمزی هم درست ساعتی پخش می شد که ما می رفتیم عید دیدنی یا مهمان داشتیم D:

کلی از روزهای عید ناهار عمومی داشتیم و با سر و صدا و هیاهو ناهار خوردیم، این روزهای آخر هم پسرها از بند 350 برایمان ماهی و سبزی و برنج و روغن و زعفران و کلی مخلفات فرستادند و سبزی پلو با ماهی خوردیم..سیزده به در هم که ترکاندیم و کلی خوش گذشت، من هنوز هم پای چپ و بازوی راستم از آنروز درد می کند از بس که توی سر و کله هم زدیم وقت بازی..آنروز استثنائاً دو ساعت بهمان تایم دادند تا تویِ گذر پشتِ بند باشیم(چون هواخوری خیلی کوچک است و کَفَش کامل موزائیک) آن پشت یک ردیف درخت بود و می شد توی معبر دوید..اونجا دست رشته و وسطی و زوو و از این بازیها که توپ را می اندازند هوا و اسم یکی را صدا می کنند و چندتا بازی دیگر کردیم..شکل عروسک های مختلف شدیم اَدا درآوردیم و خندیدیم..بعد هم آمدیم و ناهار خوردیم..

می دانی امین، من نمی دانم آدم های بیرون چه تصوری از زندان دارند، شاید فکر می کنند ما اینجا نون خشک سَق می زنیم و مدام اشک می ریزیم و افسرده ایم.. وقتی یک جدید الورود می آید معمولاً می گوید: وضعتان زیاد هم بد نیست..خوب است، فکر نمی کردم اینطور باشد! من که شخصاً بهشان می گویم صبر کنید، سختی اینجا خیلی از جنسِ خورد و خوراک و لباس و آسایش و وسیله نیست، شاید آنقدری که ما اینجا به هر بهانه ای جشن می گیریم و دور هم هستیم آن بیرون از این خبرها نباشد، اما اینجا نداشتن های بزرگی دارد..خیلی بزرگتر از این که ظاهراً به نظر می آید، دلتنگی ها را هم اگر بگذاریم کنار-که البته نمی تواند کنار گذاشته شود- اینجا سر ریز شدن عمرت را می بینی که به خاک می ریزد و فرو می رود..بی آنکه بتوانی در محیطی طبیعی فکر و رشد کنی، تازه اگر همت کنی و کتابخوان باشی و کتاب هم از گذرگاه های تنگِ سانسور به دستت برسد، باز اندیشه ات محک نمی خورد، من گاهی می بینم که تحلیل هایمان از یک خبر معمولی چقدر متوهمانه است یا هراسمان از یک خبر دیگر چقدر بی جا بوده…یاد آن فیلم (Under Ground) می افتم، یک زندگی کامل در آن زیرزمین جریان داشت، تقریباً همه تشریفات زندگی بود، اما پسرکی که از نوزادی تا ازدواج آنجا مانده بود وقتی بیرون آمد و ماه را دید به پدرش گفت:پدر این خورشید است؟!(یا برعکس) و همین طور مبهوت مانده بود..

اینجا هدر رفتِ زندگیمان خیلی زیاد است ، حالا تو بگو با خوشی..از طرفی بر باد رفته هایمان کاملاً مقهور کننده است..

هیچوقت یادم نمی رود اولین باری که فریبا می خواست توی ملاقات حضوری با دخترش ترانه برایش فلاسک چای ببرد، دیدم هی قند می گذارد تویِ ظرف، فکر می کند..قند را برمی دارد، شکلات می گذارد..باز فکر می کند و آن را برمی دارد و خرما می گذارد! پرسیدم چه کار می کنی؟گفت یادم نیست ترانه چایش را با قند می خورد یا چیز دیگر..آخرش هم هر سه تا را برد!

جلوی فریبا به روی خودم نیاوردم، اما بعد جلوی اشک هایم را نمی توانستم بگیرم..فکر کن این دختر 12 ساله بوده که مادرش را گرفته اند، حالا 17 ساله است..فریبا مادر است ولی ریزه کاری های مادرانه از یادش رفته، به ستم از مخیله اش بیرون کشیده اند…یا آنهایی که بچه های دو سه ساله دارند..فکر می کنی نسرین و مریم حجم از دست داده هایشان چقدر باشد؟به چه کیفیتی؟!

راستش نه این حرف که می گویند “زندان هیچ تاثیری ندارد” حرف دقیقی است و نه آنکه می گوید “کاملا شکننده است” درست می گوید..

ما اینجا در دنیای دیگری زندگی می کنیم، خیلی دور..وقتی که برگردیم، نه ما دیگر آن آدم های سابقیم و نه شما..من از این فاصله ها می ترسم، گو اینکه می دانم برای فرد آگاه تطبیق یافتن با وضع جدید ناممکن نیست، اما تو فکر می کنی چقدر آگاهی هست؟! زندانی کاملا مستعد پروریدنِ خیال خامِ مرکز عالم امکان بودن است، گناهی هم ندارد چون در شرایط قطع ارتباط با دنیای بیرون-یا ارتباطی با خطوط مشخص شده-دنیای رنگارنگ خارج از زندان برایش به یک دنیای تک رنگ خلاصه می شود و بعد ببین که چه اتفاقاتی می افتد و چه خیالاتی که به سر نمی زند.. و جالب اینجاست که از بیرون هم همه چشم ها به زندان است!!

بس کنم، این حرف ها کلی بود، تو نگرد که مصداقش را پیدا کنی! خیلی حرف زدم برگردم به خودمان..

———-

یادمه یه روز توی دانشکده رفته بودی پیش دکتر منطقی، نمی دونم در مورد چی بود(نشریه،انتخابات انجمن یا چیز دیگه) باهاش حرف بزنی، من پشتِ در بودم و از لای در میدیدمت، یه جا گفتی که ما دیگه بچه نیستیم آقای دکتر، 8-27 سالمونه! فکر کنم اون تاثیری رو که می خواستی این حرف روی دکتر منطقی بذاره روی من گذاشت! دلم ریخت:بیست و هفت هشت سال؟چقدر بزرگه!من چقدر کوچیکم!دیدی داره پیر میشه و ما به هم نرسیدیم!..در عین حال خوشم میومد که بزرگ تر بودی، اصلا یکی از چیزایی که عاشقت شدم همین بود p:

نه حالا جدی، امین 31 سالم شد..و چهارمین سالگرد ازدواجمون…یه جوریه ، نه؟!!

” فراقِ یار نه آن می کند که بتوان گفت “

نمی توان گفت…واقعاً نمی توان گفت…چیزی نمی گویم..

بهارِ تو

شانزدهم فروردین 1391

اوین.

Peyman Aref has been arrested six times since post-election Iran

Persian2English – Peyman Aref was transferred back to the general ward 350 in Evin prison today after being held for one day in a hospital, reported a close source in Iran.  Aref, a student activist, journalist, blogger, and a member of the Iran National Front, was transferred to the hospital on March 24 following the deterioration of his health from a hunger strike he had launched on March 19 in Evin prison to protest his continued detention despite the fact he had posted bail. He reportedly ended his hunger strike upon his return to prison today. Aref was arrested by Iranian security agents for the sixth time since the aftermath of the 2009 Presidential election on the morning of March 14.

Peyman Aref’s Roller Coaster Ride with the Iranian Judiciary

The distinguished University of Tehran student banned from his studies (a “starred” student) was first arrested on June 18, 2009. Peyman Aref had been busy serving his military service in the Training and Studies office of the police force in the province of Gilan. He was transferred to Evin prison in Tehran to serve an 18-month prison sentence related to a previous case file he had opened for giving a speech in 2002 at the University of Tehran in support of Dr. Aghajari (also re: Amnesty). The prison sentence was issued in 2005 by Haddad, the [former] head judge of branch 26 of the Tehran Revolutionary Court. However, according to reports, the Iranian authorities had told Aref that his arrest and imprisonment in June 2009 was unrelated to the 2005 case file.

In early March 2010 Aref was issued a sentence of one year in prison and 74 lashes by Judge PirAbbasi in branch 26 of the Revolutionary Court. Aref was also issued a lifetime ban from journalism and participating in any political activities. He was tried on two counts of “Membership in anti-regime groups”, “Propaganda against the regime (based on his membership in the Iran National Front)”, and “Insulting the President (based on an open letter he had written to Ahmadinejad in May 2009)”. The court acquitted Aref on one count of “Membership in an anti-regime group” and found him guilty for the two other charges. Right after the issuing of his sentence Aref was released on a bail of approximately $100 thousand USD, but his time out of prison was short lived. He was arrested for the second time on March 15, 2010, just before the Persian New Year. However, he was released in April 2010 on a conditional medical leave because he had suffered a heart attack in prison.

Peyman Aref's back after he endured 74 brutal lashes in October 2011.

In December 2010, Peyman Aref received an anonymous phone call from a person who warned him to end his activities with the Iran National Front or he and other members of the group would have to pay heavy consequences. The person on the phone accused Iran National Front of allowing individuals connected with the MEK to have presence during the group’s meetings. Aref denied the allegations and stated that the group’s sessions were open to the public. The anonymous person on the phone threatened to raid their meeting spot, the home of a member of the Iran National Front.

On the morning of January 16, 2011 Iranian security agents attacked Peyman Aref’s home and broke his front door but failed to arrest him because Aref was not home.

Peyman Aref was arrested for the third time in February 2011 and transferred to Evin prison’s general ward 350.  According to his wife Samira Jamishidi, her husband’s74-lashing sentence was executed on October 9 2011, after her husband’s one-year prison sentence had come to an end and he was about to be released. Aref’s back was reportedly severely damaged and wounded as a result of the lashes. Jamshidi was present when Aref was lashed.

Peyman Aref was arrested for the fourth time at the Behesht Zahra cemetery on October 30, 2011 along with fellow activists Asal Esmaeilzadeh and Sharar Konoor Tabrizi. The incident occurred at Neda Agha Soltan’s grave site. No charges were announced at the time of the arrests and temporary detentions. The activists were at the cemetery to pay their respects to Agha Soltan, the young Iranian woman who was shot dead in a June 2009 post-election protest in Iran. According to reports, the three activists were taken to a security police station in Shahr-e Rey where they were held over night and released the next day.  On November 1, 2011 Aref, Esmaeilzadeh, and Konoor Tabrizi visited the Evin prison Prosecutor’s office to look into the details of their new case files opened after their arrest. At the end of the visit, Aref encountered his fifth arrest at the Prosecutor’s office. Esmaeilzadeh and Konoor Tabrizi were permitted to go home.

Reports indicate that Aref was being punished for speaking out about the 74 brutal lashings that he endured in prison before his release in October 2011. Upon his release in December 2011, Aref filed a formal complaint against two state-run media publications, Raja News and Bulletin News, which had written fabricated reports about the lashings he had endured. Iranian authorities warned Aref to not follow up on his complaints or he would have to face serious consequences.

Peyman Aref is seen in this picture presenting his dissertation defense at the Tarbiat Moalem University in March 2012. Aref has been a banned/starred student for six years. He is the first starred student who has been allowed to present his dissertation in Iran.

Peyman Aref was summoned to the Evin prison Prosecutor’s office in January 2012, but, according to HRANA, Aref was busy pursuing his university dissertation defense and did not have the opportunity to visit the court house. He was eventually arrested on the morning of March 14, just before the Persian New Year again.

Related News: Iranian Judiciary Punishes Political Activist Asal Esmaeilzadeh with Prison Sentence

پیمان عارف، دانشجوی زندانی، پس از اعتصاب غذا به بیمارستان منتقل شد

شنبه, ۰۵ فروردين ۱۳۹۱

پیمان عارف، فعال دانشجویی که از چند روز پیش در اعتراض به نگهداری غیر قانونی اش در زندان اعتصاب غذا کرده بود، در اثر وخامت حال جسمی اش به بیمارستان منتقل شده است.

به گزارش دانشجونیوز، پیمان عارف، فعال دانشجویی و روزنامه نگار که هفته گذشته با هجوم نیروهای امنیتی به منزل وی برای سومین بار بازداشت شده بود و چند روز پس از آن اعتصاب غذا کرده بود، اینبار خبرهای جدید حکایت از آن دارد که وخامت حال وی سبب شده که وی به بیمارستان منتقل شود.

گفته می شود این فعال دانشجویی در اعتراض به نگهداری غیر قانونی خود علی رغم صدور و تودیع کفالت اعلام اعتصاب غذا کرده بود.

پیمان عارف، از فعالان دانشجویی در ایران و عضو سازمان دانش آموختگان جبهه ملی که پیش از نیز بارها بازداشت شده و به نهادهای امنیتی احضار شده بود، باردیگر هفته گذشته با هجوم نیروهای امنیتی به منزل وی بازداشت شده بود.

پیمان عارف پیشتر روز یکشنبه ۸ آبان (۳۰ اکتبر) نیز به همراه عسل اسماعیل‌زاده و شرر کنور تبریزی برای مدت کوتاهی بازداشت شده بود. به گفته منابع خبری این سه نفر روز سه شنبه (۱۰ آبان ماه) برای پیگیری وضعیت‌شان به دادسرای زندان اوین مراجعه کردند که در پی آن پیمان عارف مجددا بازداشت و به زندان اوین منتقل شده بود.

ییمان عارف، روزنامه‌نگار، وبلاگ‌نویس پیشتر به اتهام توهین به «رییس جمهور» از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به رياست قاضی پيرعباسی به تحمل دو سال و نيم زندان تعزيری، ۷۴ ضربه شلاق و محروميت مادام‌العمر از هر گونه فعاليت مطبوعاتی و حضور در تشکل‌های سياسی محکوم شده بود.

بر اساس گزارشات پیشین دانشجونیوز، پیش از آزادی این فعال سیاسی حکم ۷۴ ضربه شلاق وی به اجرا درآمد. گفته می شد، همسر پیمان عارف در زمان اجرای حکم حضور داشته است.

منابع آگاه در گفتگو با گزارشگر هرانا اعلام داشتند این فعال دانشجویی با توجه به اینکه پرونده جدیدی در دادسرا نداشته است و درگیر پایان نامه خود بوده فرصت مراجعه به دادسرا را نداشته است.

گفتنی است دستگاه قضایی برای این فعال دانشجویی کفالت ۵ میلیونی صادر کرده بود که علی رغم تودیع آن از سوی خانواده اش نامبرده در بازداشت بسر می برد.

Persian2English –

Yazdani added that the number of marriages for girls under 15 years of age has increased from 33,383 in 2006 to 35,931 in 2007, 37,996 in 2008, and 43,459 last year (please note that the dates are approximate as the statistics were given according to the Iranian calendar, which begins at the start of the Persian New Year).

According to Yazdani, the rate of marriages of girls under the age of 15 has had a 45% increase compared to marriages in other age brackets. He added that these figures are based on the statistics released by Iran’s Civil Registrations Office, and they should set off alarms for social activists and policy makers.

Translation by Siavosh Jalili for Persian2English
Persian Source: Hamshahri Online

افزایش آمار ازدواج دختران زیر 10 سال در کشور

عضو انجمن دفاع از حقوق کودکان با اعلام هشدار نسبت به افزایش آمار ازدواج دختران زیر 10 سال در کشور گفت: در سال 88، 449 دختر زیر 10 سال در کل کشور ازدواج کرده‌اند که این رقم در سال گذشته به 716 مورد افزایش یافته است.

فرشید یزدانی با اعلام آمار ازدواج دختران زیر 15 سال در طول سال‌های 85 تا 88 به ایسنا گفت: در سال 85، 33هزار و 383 دختر زیر 15 سال ازدواج کرده‌اند که این رقم در سال 86 به 35هزار و 931 مورد، در سال 87 به 37 هزار و 996 مورد و در سال گذشته به 43 هزار و 459 مورد رسیده است.

به گفته وی، آمار ازدواج دختران زیر 15 سال در خلال این سال‌ها نسبت به آمار کل ازدواج‌ها افزایش 45 درصدی داشته است.

عضو انجمن حمایت از حقوق کودکان عنوان کرد: این ارقام و آمارها براساس آمار سایت سازمان ثبت احوال است و هشدار جدی برای فعالان و سیاستگذاران اجتماعی است.

Public executions in Mashhad: March 13, 2012

Iran Human Rights, March 13: Two prisoners were hanged in public in the city of Mashhad (northeastern Iran) early morning on March 13.

According to an official Iranian news agency, the men were charged and convicted of involvement in 13 rape cases. They were arrested less than three months ago. The public hangings took place in Mashhad’s Ferdowsi Square at 6:30 AM local time. 

The prisoners were identified as Akram Norouz Zahi, known as “Yasein”, and Mojtaba Afshar, known as ‘Saddam”. One of the prisoners was an Afghan citizen, according to the state-run news agency Fars.

According to the Iran Human Rights annual report on the death penalty there was a dramatic increase in the number of public executions in 2011 in Iran. 65 people were hanged publicly- that is more than three times the number in 2010 (19 public hangings) and 7 times higher than in 2009 (9 public executions).

It seems that this trend is continuing in 2012 where so far at least 15 people have been hanged publicly.

Today’s public executions took place just one day following the UN Special Rapporteur Ahmad Shaheed’s presentation of his report on the human rights situation in Iran at the UN Security Council meeting in Geneva. Shaheed had criticized the dramatic increase in the number of executions, and called on the Iranian government “to seriously consider a moratorium on the death penalty for all crimes” and “to allow for legal representation of accused persons at all stages of investigations.”

دو زندانی بامداد امروز در ملاء عام در مشهد بد دار آویخته شدند – ۱۵ اعدام در ملاء عام از آغاز سال ۲۰۱۲ میلادی

حقوق بشر ایران، ۲۳ اسفندماه ۱۳۹۰: دو زندانی بامداد امروز سه شنبه ۲۳ اسفندماه ۱۳۹۰ در میدان فردوسی مشهد به دار آویخته شدند.

به گزارش ایرنا ’محمود ذوقی’ دادستان عمومی و انقلاب مشهد در حاشیه این اعدام ها به خبرنگاران گفت: این دو نفر هر دو مرد و به نامهای ’اكرم نوروز زهی’ معروف به یاسین و ’مجتبی افشار’ معروف به صدام از بیستم فروردین ماه سال گذشته تا دی ماه امسال ۱۳ مورد تجاوز به عنف و سرقت در شهرستان های مشهد و طرقبه و شاندیز انجام داده بودند. بنا به این گزارش به نقل از

دادستان عمومی و انقلاب مشهد این دو زندانی در دی ماه امسال توسط نیروی انتظامی دستگیر و در ۲۷ بهمن ماه در دادگاه كیفری استان خراسان رضوی به اعدام محكوم شدند. بدین ترتیب اعدام این دو زندانی تنها کمتر از سه ماه پس از دستگیری شان صورت گرفته است.

به گزارش خبرگزاری فارس یکی از اعدام شده گان امروز شهروند افغانستان بود.

از آغاز سال ۲۰۱۲ میلادی تا کنون (کمتر از سه ماه) دستکم ۱۵ نفر در ملاء عام در ایران اعدام شده اند.

سازمان حقوق بشر ایران در گزارش سالانه اعدام در سال ۲۰۱۱ در ایران به افزایش شدید اعدام ها در ملاء عام در سال ۲۰۱۱ در ایران اشاره کرده بود. طبق گزارش سالانه سازمان حقوق بشر ایران تعداد اعدام ها در ملاء عام در سال ۲۰۱۱ بیش از ۶۵ مورد بودند که این آمار سه برابر تعداد اعدام ها در سال ۲۰۱۰ (۱۹ مورد) و بیش از هفت برابر تعداد اعدام های در ملاء عام در سال ۲۰۰۹ (۹ مورد) میباشد.

اعدام های امروز تنها یک روز پس از اینکه فرستاده ویژه سازمان ملل احمد شهید به افزایش شدید اعدام ها در ایران اشاره کرده بود و از مقامات ایرانی درخواست کرده بود که اجرای احکام اعدام را متوقف کند.

Shadi Sadr (far left) and Payam Akhavan (far right) were among the expert panel at the European Parliament meeting.

Radio Zamaneh - The European Parliament held a meeting on March 8 to reflect on the impact of sanctions against Iran driven by human rights concerns.

Marietje Schaake, a Dutch Member of the European Parliament had invited Shadi Sadr Iranian human rights activist currently based in London, Payam Akhavan, human rights activist and professor at McGill University, and Roohi Shafii Iranian writer and activist based in London as an expert panel to provide their recommendations on the situation of human rights in Iran and the effective ways in which European countries could address these issues.

The meeting focused on the Islamic Republic’s failure to improve its behavior around human rights abuses, even in the face of those punitive international sanctions.

Sadr offered up a series of proposals aimed at targeting international sanctions more effectively to address human rights issues in Iran. She told Radio Zamaneh: “In the Justice for Iran organization, we have prepared a comprehensive report which was explained in today’s meeting.”

She added: “In the report, we examine how effective the international sanctions targeting human rights violation in Iran have been since the first round was launched one year ago and we pinpoint their weaknesses, and we also make a series of recommendations.”

Sadr says it is not enough for individuals involved in human rights violations to be blacklisted; the organizations and government bodies that commit these violations should also be put under sanction.

Sadr continues: “Our other recommendation is that European countries should pressure Iran’s neighbouring countries or countries with which they have close relations, such as Turkey, the UAE or Malaysia, to pressure Iran and join these sanctions.”

The other Iranian panelist, Payam Akhavan, said European countries must gain the trust of Iranian people. He raised the “Mykonos incident” of 1992, in which a group of Iranian-Kurdish opposition leaders were assassinated at a Greek restaurant in Berlin, and the suspects were released and allowed to return to Iran.

Roohi Shafii touched on the rising level of violence in Iranian society and told Zamaneh that when the sanctions target Iranian families and put them in dire economic circumstances, they trigger greater conflict and violence in society, and the impact is mostly felt by women and children.

Arjen de Wolff, the executive director of Radio Zamaneh also attended the meeting and argued against proposals to impose sanctions on Iranian communication channels. He pointed out that many media outlets such as Radio Zamaneh reach their audience through the internet and satellite networks, and any form of sanctions on these modes of communication would leave the people of Iran cut off from these media outlets.

The Zamaneh director went on to recommend that Persian-language media outlets outside Iran be placed on the very channels that the Iranian government uses to relay its own programs. In this way, he argued, any attempt by the Islamic Republic to interrupt these satellite programs would also affect its own programs.

On April 14, 2011, the European Union blacklisted 32 individuals in connection with human rights violations in Iran. The 27 member states of the EU will not issue visas to these individuals, and all EU residents and companies are banned from having any financial dealings with them.

The list includes several commanders of Iran’s Revolutionary Guards Corps as well as a number of judges and prison officials.

بررسی هدفمند کردن تحريم‌ها عليه ايران در پارلمان اروپا

پارلمان اروپا در روز جهانی زن ميزگردی با موضوع هدفمند کردن تحریم‌ها علیه ایران برگزار کرد که در آن چند تن از فعالان ايرانی شرکت داشتند.

به گزارش راديو زمانه، در ميزگرد پنج‌شنبه هشتم مارس پارلمان اروپا، سخنران‌های اصلی سه کارشناس ایرانی، شادی صدر، فعال حقوق بشر مقیم لندن؛ پیام اخوان، استاد دانشگاه در کانادا و فعال حقوق بشر؛ و روحی شفیعی، نویسنده و جامعه‌شناس مقیم لندن بود.

گرداننده این میزگرد مریتچی سخاکی، سیاستمدار هلندی بود که عضو حزب دموکرات و نماینده پارلمان اروپا است.

در این میزگرد گروهی از سازمان‌های مدافع حقوق بشر و کارشناسان ایران مقیم اروپا نیز دعوت شده بودند.

بحث اصلی در این ميزگرد علت عدم تغيير رفتار دولت جمهوری اسلامی ايران با وجود تحریم‌های جهانی عليه اين دولت بود.

شادی صدر که بخشی از سخنرانی‌اش ارائه فهرستی از پیشنهادها برای هدفمندسازی و مؤثرسازی تحریم‌ها علیه ایران بود به رادیو زمانه گفت: “ما در سازمان عدالت برای ایران گزارش مفصلی آماده کردیم که امروز در این نشست پيرامون آن توضيح داده شد.”

وی افزود: “در این گزارش ما به اين می‌پردازيم که پس از حدود یک سال از دوره نخست تحریم‌ها عليه نقض حقوق بشر در ايران تا چه ميزان این تحریم‌ها در بهبود وضع حقوق بشر در ایران نقش داشته، چه نقاط ضعفی دارد و پیشنهادهای ما چیست.”

شادی صدر افزود: “کافی نیست که فقط مقام‌هايی که در نقض حقوق بشر نقش داشته‌اند در فهرست تحریم‌ها قرار بگیرند بلکه نهادهایی که حقوق شهروندان را نقض می‌کنند نيز باید در این فهرست قرار گيرند.”

اين فعال حقوق بشر همچنين گفت: “پیشنهاد دیگر ما این است که کشورهای اروپایی باید کشورهای همسایه و نزديک به ایران، همچون ترکیه، مالزی و امارات متحده عربی را تحت فشار قرار دهند تا چنین تحریم‌هایی را اعمال کنند.”

پیام اخوان در سخنرانی خود گفت که کشورهای اروپایی باید نسبت به مردم ایران اعتمادسازی کنند.

وی برای نمونه به تاریخچه کشتار میکونوس اشاره کرد و گفت کشور آلمان در بسته ماندن این پرونده نقش داشته است.

روحی شفیعی افزایش خشونت در جامعه ایران را مورد بحث قرار داد و به رادیو زمانه گفت اگر تحریم‌ها خانواده‌های ايرانی را نشانه بگیرند مردم به لحاظ اقتصادی در شرایط بدتری قرار می‌گیرند و به همین خاطر درگیری‌ در خانواده‌ها افزایش پیدا کرده و خشونت در جامعه بیشتر می‌شود که این خشونت همیشه دامن زنان و کودکان را می‌گیرد.

آریان دو ولف، مدیر رادیو زمانه نیز در این نشست حضور داشت. زمانی که بحث از افزایش تحریم‌ها، از جمله تحریم راه‌های ارتباطی ایران شد وی در مخالفت با اين پيشنهاد گفت بسیاری از رسانه‌ها همچون رادیو زمانه از طریق اينترنت و ماهواره با مخاطبان خود پیوند برقرار می‌کنند و اگر تحریم‌ها ماهواره و اينترنت را هم در بر گیرد آن وقت دسترسی این رسانه‌ها به مخاطبان‌شان در داخل ایران نیز قطع خواهد شد.

وی پیشنهاد داد که اگر امکان داشته باشد کانال‌های رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از ايران را روی همان خطوطی بگذاریم که دولت ایران نیز برای پخش از آن‌ها استفاده می‌کند؛ بدين ترتيب با ارسال پارازيت از سوی جمهوری اسلامی، خود نیز در عواقب آن شریک خواهد بود.

اتحادیه اروپا، پيش از اين در روز ۲۵ فروردین‌ماه سال جاری (۱۴ آوریل ۲۰۱۱) فهرست ۳۲ نفره‌ای را که مشمول تحریم‌های حقوق بشری شده‌اند اعلام کرد. این فهرست ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا را ملزم ساخت که از صدور روادید برای مقاماتی که در نقض گسترده و شدید حقوق بشر در ایران دست داشته‌اند، خودداری کنند.

همچنین هرگونه منابع مالی این مقامات، یا شرکت‌ها و سازمان‌هایی که آن‌ها در آن عضویت یا شراکت دارند، مسدود خواهد شد.

هیچ‌یک از اتباع یا شرکت‌ها یا دولت‌های اروپایی نیز حق هیچ‌گونه مبادلات اقتصادی با این افراد یا نهادهای وابسته به آنان را نخواهند داشت.

بر پايه مصوبه اتحادیه اروپا، این مقام‌ها، مسئول مستقیم نقض شدید حقوق بشر در زمینه سرکوب اعتراضات مسالمت‌آمیز، سرکوب روزنامه‌نگاران، مدافعان حقوق بشر، دانشجویان و یا سایر گروه‌هایی که در دفاع از حقوق مشروع خود سخن گفته‌اند، هستند.

اين فهرست ۳۲ نفره عمدتأ شامل فرماندهان سپاه و نیروی انتظامی از یک سو و قضات و مسئولان زندان‌ها از سوی دیگر می‌شد.