Report and interview by Fereshteh Ghazi
English translation by Persian2English

Persian2English – Mohammad Reza Pourshajari’s daughter, Mira Pourshajari tells Rooz that her father’s life is in danger. 

Mitra talks about the heart attacks her father has suffered and the medical neglect he is faced with. She also quotes the Prosecuting Judge who said: “We sent [Mohammad Reza Pourshajari] to Ghezel Hesar Prison so he may die there.”

Mohammad Reza Pourshajari, 53, who is most known by his pen name, Siamak Mehr was running a blog by the name of “Iran’s Land Report” before he was violently arrested on September 12, 2010. He was initially held in Rajai Shahr Prison but eventually transferred to Ghezel Hesar Prison. Mitra says her father has been issued his conviction based on the content published in his blog. His charges are: “Insulting the Supreme Leader”, “Acting against national security”, and “Blasphemy”. He is sentenced to a total of four years in prison.

Regarding her father’s current condition in prison, Mitra says: On Marh 22 my father suffered a [second] heart attack and was taken to Shahid Madani hospital in Karaj but was returned to the prison shortly after without receiving treatment. My father had suffered [his first] heart attack in [autumn 2012]. This is the second time that we have had to be extremely worried about my father’s wellbeing. His life is in danger and nobody is assuming responsibility or being held accountable.

She continues:

[In autumn] when my father had suffered a heart attack [prison authorities] transferred him to the hospital and performed an angiography test on him. The cardiologist at the hospital issued the diagnosis that  my father must undergo an open heart surgery because of two blocked arteries. My father also has severe respiratory problems. Despite all this he was not allowed to stay at the hospital and undergo surgery. Instead they continue to hold him in Ghezel Hesar Prison.  

From the beginning prison authorities have said that the surgery fees are high and thus the prison can’t do anything about it. We have requested medical leave…but [our efforts] have been unsuccessful. We told [prisoner authorities] to take [my fther] to the hospital and that we would take care of the medical fees, but they didn’t approve. 

I ask her, “Why is your father being held in Ghezel Hesar Prison?”

She says:

My father was initially in Rajai Shahr Prison’s political ward. Later they transferred him to Ghezsel Hesar Prison. Before the heart attack my dad experienced problems with his prostate and suffered from kidney stones. Instead of the authorities transferring him to Rasoul Akram hospital in Tehran like they said they would my father was exiled to Ghezel Hesar Prison.  I protested against this move to the Prosecutions Office in Karaj, the prison Judge, and the Judge at the implementation of sentences office. The Prosecutions office in Karaj and the prison Judge did not reply but the implementation of sentences Judge said that my father is not a human and delivered other insults. I told him that my father cannot withstand prison in his current condition. He responded that they had sent my father to Ghezel Hesar Prison to die. He directly and literally spoke to me in this manner. Additionally my father has been deprived of his right to a lawyer. He doesn’t have a lawyer.

From the time my father was arrested he has not been permitted face-to-face visits. He is permitted one cubicle visit every two weeks.

Currently we are most concerned about my father’s wellbeing. He must be transferred to a hospital to undergo surgery. The conditions in Ghezel Hesar Prison are dangerous for my father. The rising prices in Iran are also effecting inside the prisons. About five months ago prisoners were no longer able to afford sanitation supplies. The prison is extremely dirty.  They even have to pay for their beds. If they can’t afford it then they are not provided a bed. There is constant shouting and fighting in the prison which causes my father to experience additional stress. In a recent letter my father wrote from prison he likened prison conditions to a zoo.

وبلاگ نویس را به قزل حصار فرستادند تا بمیرد

خانواده محمدرضا پورشجری، وبلاگ نویس زندانی در زندان قزل حصار کرج، در مصاحبه با “روز” اعلام کردند که جان این وبلاگ نویس در خطر است.

میترا پورشجری، دختر محمدرضا پورشجری از حمله قلبی پدرش درزندان و جلوگیری از درمان او هم خبر داده و افزوده قاضی اجرای احکام صراحتا گفته است “او را به زندان قزل حصار بردیم تا آنجا بمیرد”.

نویسنده وبلاگ “گزارش به خاک ایران” ۵۴ سال دارد و از شهریور ۸۹ در زندان به سر می برد. او ابتدا در رجایی شهر زندانی بود اما در حال حاضر در زندان قزلحصار به سر می برد. دخترش میگوید پدرش به خاطر مطالب وبلاگش، متهم به “توهین به رهبری، اقدام علیه امنیت ملی و توهین به مقدسات” و به ۴ سال حبس تعزیری محکوم شده است.

میترا پورشجری درباره آخرین وضعیت پدرش میگوید: “۲۰ فروردین ماه پدرم دچار حمله قلبی می شود و او را به بیمارستان شهید مدنی کرج منتقل میکنند اما به ساعاتی نکشیده او را به زندان بازمیگردانند بدون اینکه درمان و معالجه ای روی او صورت بگیرد. با توجه به حمله قلبی و سکته پدرم در مهرماه که بعد از آن این دومین بار است دچار ناراحتی می شود ما به شدت نگران وضعیت سلامتی اش هستیم. جان او در خطر است و هیچ کسی هم پاسخگو نیست”.

وی در ادامه می گوید: “مهرماه گذشته پدرم دچار سکته قلبی شد. او را به بیمارستان منتقل و آنژیوگرافی کردند. پزشک متخصص قلب در بیمارستان تشخیص داده بود که باید عمل قلب باز انجام شود چون دو رگ مسدود شده بود. از نظر تنفسی هم مشکل شدید داشت. اما اجازه ندادند در بیمارستان بماند و عمل شود او را به قزل حصار بازگرداندند. طی این مدت دو بار باز به پدرم حمله قلبی دست داده و وضعیت خوبی ندارد”.

به گفته او، پزشکان زندان قزل حصار و همچنین پزشک متخصص قلب در بیمارستان تاکید کرده اند که آقای پورشجری نیاز به عمل جراحی قلب باز دارد و تحمل کیفر هم ندارد و باید به دلیل عدم تحمل کیفری آزاد شود تا تحت درمان قرار بگیرد: “رئیس زندان هم بر این مساله صحه گذاشته و تایید کرده بود اما متاسفانه دادستان کل کرج توجهی نکرد. او تاکنون نه با درمان، نه با مرخصی استعلاجی جهت درمان و نه با عدم تحمل کیفری موافقت نکرده است”.

او می افزاید: “از داخل زندان ابتدا گفتند که هزینه این عمل بالاست و زندان نمی تواند کاری بکند. ما درخواست مرخصی استعلاجی کردیم که اجازه دهند بیاید خود ما درمان کنیم و هر چه سریع تر تحت عمل جراحی قرار بگیرد. اما موافقت نشد. گفتیم خودتان او را از زندان ببرید بیمارستان و هزینه هر چه باشد خود ما می پردازیم باز هم قبول نکردند.”

سئوال میکنم چرا پدرتان در زندان قزل حصار نگهداری می شود؟ میگوید: “پدرم ابتدا در زندان رجایی شهر و در بند زندانیان سیاسی بود.بعد او را به قزل حصار تبعید کردند. قبل از حمله قلبی ، پدرم مشکل پروستات و سنگ کلیه داشت اما او را به بهانه اینکه میخواهند به بیمارستان رسول اکرم تهران منتقل کنند بدون اطلاع خودش وما به زندان قزل حصار بردند. من به دادستان ، قاضی ناظر و قاضی اجرای احکام مراجعه و نسبت به این امر اعتراض کردم. دادستان کرج و قاضی ناظر که هیچ جوابی ندادند اما قاضی اجرای احکام گفت پدرت انسان نیست. آدم نیست و کلی توهین کرد. گفتم پدر من با این وضعیت جسمی در قزل حصار دوام نمی آورد. گفت ما او را به قزل حصار بردیم که بمیرد. یعنی رسما و مستقیما همین جواب را به من داد. بعد از آن هم پیگیری هایمان هیچ پاسخی نگرفت. هیچ وقت هم که اجازه گرفتن وکیل ندادند و پدرم وکیلی هم ندارد”.

خانم پورشجری می افزاید: “از زمانی که پدرم بازداشت شد تاکنون هیچ وقت اجازه ملاقات حضوری ندادند. دو هفته یکبار ملاقات کابینی داریم”.

او سپس می گوید: “الان هم بیش از هرچیز وضعیت سلامتی پدرم برای ما مهم است. او باید به بیمارستان منتقل و تحت عمل جراحی قرار بگیرد. وضعیت زندان قزلحصار هم برای او واقعا خطرناک است. این گرانی ها و وضعیت اقتصادی ایران بر وضعیت داخل زندان و زندانیان هم خیلی تاثیر گذاشته به طوریکه ۵ – ۶ ماه گذشته وسایل بهداشتی برای شستشو نمی توانند تهیه کنند. زندان به شدت کثیف است. برای تخت باید پول بپردازند وگرنه تختی به آنها برای خواب داده نمی شود. همیشه هم دعوا و سر و صدای دعوا و استرس ناشی از آن است. تا جایی که پدرم در یکی از نامه هایش وضعیت زندان قزلحصار را به یک باغ وحش تشبیه کرده بود.”

(10 April 2013) – Iran Human Rights, the Iran Human Rights Documentation Center and Justice for Iran commend the decision by the government of the Kingdom of Denmark to cease all funding for the United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) integrated program of technical cooperation on drugs and crime in the Islamic Republic of Iran (IRI). Through the program, Denmark provided several million dollars for UNODC’s counter-narcotics cooperation with the IRI over the last decade. The initiative had been criticized for supporting anti-drug trafficking programs in Iran which result in the IRI’s executions of hundreds of individuals every year on drug charges.

Last October, Iran Human Rights, Iran Human Rights Documentation Center and Justice for Iran called on the UNODC and many of its donor nations to cease funding for the IRI’s counter-narcotics operations, pointing out that the IRI’s implementation of capital punishment for drug-related crimes is in violation of its obligation under Article 6(2) of the International Covenant on Civil and Political Rights to only impose the death penalty for “the most serious crimes.” While the United Nations Human Rights Council has determined that the “most serious” standard does not include drug-related offenses, evidence indicates that roughly 70-80%of the executions carried out by the IRI in the past few years are for such offenses. This figure suggests several hundred executions are enforced for drug-related offenses every year: in 2012, at least 580 individuals were executed in total, 670 in 2011 and 650 in 2010.

The government of Denmark provided 5 million Danish kroner (about 875,000 USD/670,200 EUR/572,300 BGP) annually to the UNODC over the last two years. It was also expected to provide 7 million Danish kroner (about 1.23 million USD/938,280 EUR/801,220 BGP) over the next two years, but when a recent evaluation revealed that the funding led to executions for drug-related crimes, Denmark’s participation was discontinued.

As with many criminal prosecutions in the IRI, drug-related convictions have also repeatedly been called into question by human rights organizations due to reports of low evidentiary standards, a lack of due process and the denial of counsel to defendants in drug-related cases. According to the UNODC, Denmark was among the primary donors and contributors to the integrated program of technical cooperation on drugs and crime in the IRI, along with the Federal Republic of Germany, France and other European countries. However details of the nature of this assistance have been scarcely made available to the public so far.

Iran Human Rights, Iran Human Rights Documentation Center and Justice for Iran call on all other donor countries to follow the Danish example and withdraw all funding for the IRI’s counter-narcotics operations.

For further information please contact:

Mahmood Amiry-Moghaddam
Spokesperson of Iran Human Rights
Email: mail@iranhr.net
Phone: +47 91742177

Shadi Sadr
Executive Director of Justice for Iran
Email: shadi.sadr@justiceforiran.org

Gissou Nia
Executive Director of Iran Human Rights Documentation Center
Email: gnia@iranhrdc.org
Phone: +1 203 654 9342

استقبال گروه‌های حقوق بشری از تصمیم دولت دانمارک در قطع کمک‌های مالی به برنامه مبارزه با مواد مخدر جمهوری اسلامی

حقوق بشر ایران, ۲۲ فروردین ۱۳۹۲: سازمان حقوق بشر ایران، مرکز اسناد حقوق بشر ایران و عدالت برای ایران، تصمیم دولت دانمارک را ،مبنی بر متوقف کردن کمک‌های مالی خود به جمهوری اسلامی ایران از طریق دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل در ایران، ستودنی می‌دانند.

دانمارک در طول دهه اخیر در غالب برنامه همکاری فنی در [کاهش و کنترل] جرایم مرتبط با مواد مخدر در ایران چندین میلیون دلار از طریق دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل به ایران کمک کرده است. به این اقدام به دلیل حمایت از برنامه‌های مبارزه با قاچاق مواد مخدر در ایران که نتیجه‌اش اعدام سالیانه صدها نفر از مجرمان جرایم مواد مخدر است، انتقاداتی وارد شده است.

در آبان ماه سال گذشته، سازمان حقوق بشر ایران، مرکز اسناد حقوق بشر ایران و عدالت برای ایران در نامه ای به دفتر مقابله با جرم و مواد مخدر سازمان ملل متحد و کشورهای کمک دهنده به ایران در مبارزه با مواد مخدر خواستار آن شدند که این کمک ها تا زمانی که جمهوری اسلامی اعدامهای مرتبط با مواد مخدر را پایان ندهد، متوقف شود. در آن نامه به این نکته اشاره شد که اجرای مجازات اعدام برای مجرمان مواد مخدر از سوی جمهوری اسلامی ایران، نقض تعهد موضوع بند 2 ماده ۶ میثاق بین المللی حقوق سیاسی و مدنی است. به موجب ماده ذکر شده ایران مکلف است اعمال مجازات اعدام را صرفا به موارد “مهم‌ترین جرایم” محدود کند. این در حالی است که بر اساس موازین شورای حقوق بشر سازمان ملل، جرایم مربوط به مواد مخدر مصداق “مهم‌ترین جرایم” نیستند. از سوی دیگر شواهد حاکی از این است که تقریبا 70- 80 درصد اعدام‌هایی هرساله توسط جمهوری اسلامی ایران اجرا می‌شود در ارتباط با جرایم مواد مخدر است. در کل حداقل ۵۸۰ مورد اعدام در سال ۲۰۱۲، ۶۷۰ مورد در ۲۰۱۱ و ۶۵۰ مورد در ۲۰۱۰ اجرا شده است.

دولت دانمارک در طول دوسال گذشته، سالیانه مبلغ ۵ میلیون کرون دانمارک (در حدود ۸۷۵۰۰۰ دلار آمریکا/۶۷۰۰۰۰ یورو/ ۵۷۲۳۰۰ پوند بریتانیا) به دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل کمک کرده است. انتظار می‌رفته در طول دو سال آینده مبلغ ۷ میلیون کرون دیگر ( حدود ۲۳.۱ میلیون دلار آمریکا/۹۳۸۲۸۰یورو / ۸۰۱۲۲۰ پوند بریتانیا) هم کمک کند ولی زمانی که نتیجه بررسی‌های اخیر نشان داد کمک‌های مالی به بالارفتن اعمال مجازات‌ اعدام در جرایم مواد مخدر منتهی شده است، دانمارک مشارکت خود را قطع کرد.

همانند بسیاری از موارد دادرسی‌های کیفری در ایران، رسیدگی به اتهامات مربوط به مواد مخدر هم به کرات از سوی سازمان‌های حقوق بشری محل پرسش و انتقاد قرار گرفته اند. دلیل انتقادها و پرسش‌های سازمان‌های حقوق بشری، گزارش‌هایی دال بر ضعف موازین تحقیق و جمع آوری مستندات، نبود دادرسی منصفانه و عدم رعایت اصول آیین دادرسی عادلانه و ممانعت از دسترسی متهمان به مشاوره حقوقی در پرونده‌های‌ جرایم مرتبط با مواد مخدر است. به گفته دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل دانمارک به همراه آلمان، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی جزو اولین حامیان مالی و مشارکت کنندگان در برنامه همکاری فنی در کاهش و کنترل مواد مخدر و جرایم مربوط به آن بوده است. اگرچه جزئیات نوع این کمک‌ها به ندرت در اختیار عموم قرار گرفته است.

سازمان حقوق بشر ایران، مرکز اسناد حقوق بشر ایران و عدالت برای ایران از دیگر کشورهایی که حامی مالی پروژه‌های مبارزه با مواد مخدر جمهوری اسلامی ایران هستند، می‌خواهد به تصمیم دانمارک تأسی کنند و کمک‌های مالی خود را قطع کنند.

Persian2English

Mohammad Reza Pourshajari, a 52-year-old blogger and writer who is most known by his pen name, Siamak Mehr, was arrested at his home in Karaj on September 12, 2010. He was taken to the IRGC security ward in Rajai Shahr Prison and deprived of the right to a lawyer. Following some time he was taken to branch 109 of the Karaj Revolutionary Court where Judge Gholam-Sarabi sentenced him to a total of four years in prison.

After enduring nearly one year in Rajai Shahr Siamak Mehr contracted multiple illnesses which required him to receive medical care and treatment outside the prison. However, instead of granting him medical furlough judicial authorities transferred him to Ghezel Hesar prison, a detention centre reserved for criminals accused of dangerous crimes– like murder.

Since his arrest Siamak Mehr has suffered two heart attacks in prison. Dr. Qolizadeh, the head of the medical department of infirmaries in Karaj, on October 28, 2012, wrote a letter to judicial authorities. Part of the letters says, “Mohammad Reza Pourshajari suffers from heart complications that are [not treatable with medicine], therefore there is no sense in treating him in prison. The appropriate action to be taken is to grant him medical leave.”

Despite the fact that Siamak Mehr is in a bad physical state and requires urgent medical care, Judge Gholam-Sarabi has refused to declare Mehr a prisoner who is “unfit to withstand imprisonment”.

The imprisoned blogger’s charges are: “Insulting the Leader [Ali Khamenei]” and “Acting against national security”.

Mitra Pourshajari had recently said:

[When] they had brought my father to branch 109 of the Karaj Revolutionary Court, he was accompanied by a soldier. The only people present in the court were my father, the soldier, and Judge Gholam-Sarabi. They didn’t remove the shackles on my father’s hands and feet. He was in the court for no more than 15 minutes, even though his previous court hearing took nearly three hours. My father said that during the 15 minutes the Judge didn’t say anything to him except, “Defend yourself.” My father replied, “I can’t defend myself because my lawyers, the jury, and media representatives aren’t here– and I don’t even regard this court as legitimate.” The Judge responded, “No problem. We must still proceed [with the hearing] whether you deem us legitimate or not!” The Judge then proceeded to threaten my father. My father became upset and said, “Eventually the day will come when you too will be stuck in a hole like Ghaddafi.” The judge responded, “No problem, but as long as we’re here people like you will pay. And when we are gone we are gone.” My father said that on Judge Gholam-Sarabi’s desk was a letter from the Prosecutor with a stamp from the Ministry of Intelligence. The Judge said to my father, “Nothing you say will matter because your sentence has already been issued.”

Kaleme: Please describe the arrest of your father.

Mitra Pourshajari: My father was arrested by [IRI agents] on the afternoon of September 12, 2010 after his home in Karaj was attacked and he was beaten. They searched the home for some hours and confiscated his personal items.

Kaleme: Were you able to meet with judicial authorities regarding your father’s case?

Mitra Pourshajari: Yes. I have personally met with the Karaj Prosecutor and the Supervising Assistant Prosecutor of the prison regarding my father’s illnesses. My aunt and uncle have also followed up and met with judicial authorities. But, our efforts haven’t produced any results.

Kaleme: What is your father’s current condition in regards to his heart and overall physical [health]? 

Mitra Pourshajari: My father’s physical condition is very bad. Two of the arteries in his heart are completely clogged and physicians have lost hope that they could reverse the damage with medicine. Physicians say heart surgery [is the only solution].

Kaleme: Have judicial authorities said anything about medical leave?

Mitra Pourshajari: When I asked the Supervising Assistant Prosecutor of the prison to explain the reason they won’t sign off on my ailing father’s medical furlough, he answered, “I’m not willing to endanger my life for your [father]. I won’t even allow him one hour of furlough.” I asked why. He said, “Your father has been charged for crimes that endanger the country. If they intended to grant your father furlough the Prosecutor would have personally signed off on it instead of sending the case file [to us].”

Currently my elderly aunt and uncle are following up on my father’s case. Some time ago my aunt went to see the Supervising Assistant Prosecutor of the prison and told him that [my father] could die if he remains in his current physical state. The Assistant responded [by advising] my aunt to not waste her time by coming in to follow up.

Kaleme: Mr. Pourshajari was in Rajai Shahr Prison. What happened that he was transferred to Ghezel Hesar?

Mitra Pourshajari: They had told my dad to get prepared to go to the doctors to treat his ailing kidneys. When my dad was ready to go they unlawfully transferred him to Ghezel Hesar Prison.

Kaleme: What is the latest news on your father’s physical state?

Mitra Pourshajari: My father has described current prison conditions to resemble a zoo that is lacking sanitation. Due to increasing prices in Iran prisoners are no longer able to afford products and supplies from the prison store to clean their cells. Additionally, warm water and showering privileges are limited to a few hours per week. Considering his deteriorating physical condition…and the lack of sanitation, it is dangerous for my father to be imprisoned. Since physicians have said medicine won’t help my father and instead he requires surgery, prison physicians have not prescribed any medicine to my father. His current physical situation is unstable, and each day it becomes worse. My father wrote in a letter that what he suffers most from in prison is being left out in the dark.

Parts of his letter said, “Starting September 12, 2010 and going for 35 to 45 days I was uncertain whether [I was being held]. Due to the tortures I had suffered I attempted to kill myself…” 

My father [once said to me]:

Mitra, remember that I am not one person, I am a thought…and I am hopeful that the future will defeat the devil. I am currently held in solitary confinement, but to deceive the people they call this place a suite. There are seven or eight thousand prisoners, and I’m the only one who is banned from prison visits and phone calls. When another prisoner becomes banned from visits, authorities bring him to my cell. They’re normally dangerous criminals. I am currently in ward 5, hall 13, a location reserved for addicts and dangerous criminals. This ward is known as the methadone ward.

My cell has no windows. The dangerous criminals carry sharp objects on them that they use as weapons…When I was in ward 6, hall 17, a prisoner [one of the dangerous criminals] slit the throat of a prisoner convicted of drug-related charges. The prisoner died as a result of the wound. In prison obtaining illegal drugs is easier than buying cigarettes. Crack and glass are the most commonly used drugs in this prison. On May 9, 2011, following eight months in solitary confinement, I was transferred to ward 4, hall 12 (the political ward) of this prison.

دختر محمدرضا پورشجری: پزشکان می گویند باید عمل شود؛ دادیار زندان می گوید یک ساعت هم مرخصی نمی دهم

چکیده : میترا پورشجری دختر وبلاگ نویس محبوس در زندان قزلحصار به کلمه می گوید: وقتی که به دادیار ناظر زندان گفتم چرا مرخصی بابا را امضا نمی‌کنید بابا آنجا خیلی مریض است، گفت من خودم را بخاطر این آدم به خطر نمی‌اندازم، حتی اجازه یک ساعت مرخصی را نمی‌دهم، گفتم چرا؟ گفت پدرت با جرم‌های که دارد برای کشور خطرناک است، ما بخاطر این پرونده خودمون را به خطر نمی‌اندازیم، اگر قرار بود مرخصی بدن دادستان خودش اقدام می‌کرد پرونده را به ما رجوع نمی‌داد…

کلمه- کیان آذری: میترا پورشجری دختر وبلاگ نویس محبوس در زندان قزلحصار به کلمه می گوید: وقتی که به دادیار ناظر زندان گفتم چرا مرخصی بابا را امضا نمی‌کنید بابا آنجا خیلی مریض است، گفت من خودم را بخاطر این آدم به خطر نمی‌اندازم، حتی اجازه یک ساعت مرخصی را نمی‌دهم، گفتم چرا؟ گفت پدرت با جرم‌های که دارد برای کشور خطرناک است، ما بخاطر این پرونده خودمون را به خطر نمی‌اندازیم، اگر قرار بود مرخصی بدن دادستان خودش اقدام می‌کرد پرونده را به ما رجوع نمی‌داد.

به گزارش کلمه، محمدرضا پورشجری، وبلاگ نویس ۵۲ ساله ایرانی است. وی از نام مستعار «سیامک مهر» برای نوشتن وبلاگ خود استفاده می‌کرد. این وبلاگ نویس روز سه‌شنبه ۲۱ شهریور ۱۳۸۹ درمنزل مسکونی خود در کرج دستگیر و به بند امنیتی سپاه پاسداران در زندان رجایی شهر منتقل شد. بعد از مدتی این وبلاگ نویس بدون داشتن وکیل در شعبه ۱۰۹ دادگاه انقلاب کرج به ریاست قاضی غلام سرابی محاکمه و به چهار سال حبس تعزیری محکوم شد.

وی پس از گذراندن نزدیک به یکسال در زندان رجایی شهر، به بیماری‌های متعدد دچار شد که باید در بیرون از زندان تحت مدوا و کنترل قرار می‌گرفت، اما مقامات قضایی بجای اعزام وی به مرخصی درمانی، او را به محل فعلی خود، زندان قزل حصار، که زندانی است بطور عمده برای مجرمان خطرناک، تبعید کردند.

سیامک مهر، از آغاز دستگیری دچار دو حمله قلبی در زندان شده است. دکتر قلی‌زاده، رئیس اداره بهداری ندامتگاه کرج، در هفت آبان ماه سال ۱۳۹۱، در نامه‌ای به مقامات قضائی نوشته است: «محمد رضا پورشجری مشکل قلبی دارد که درمان آن برای این مرکز هزینه زیادی بهمراه دارد، لذا مستدعی است در خصوص اعطای مرخصی درمانی، اقدام مقتضی به عمل آید.»

با وجود وضعیت نامساعد جسمی و نیاز فوری برای مراقبت‌های پزشکی مناسب، غلام سرابی، قاضی پرونده، حاضر به آزاد کردن سیامک مهر به دلیل «عدم توانایی تحمل کیفر» نشده است. مهر بدلیل «توهین به رهبری» و «اقدام علیه امنیت ملی» به سه سال زندان محکوم شده است.

میترا‌ پورشجری پیش از این گفته بود: حدود ساعت ۱۰ صبح، پدرم را به دادگاه ۱۰۹ انقلاب کرج آوردند. وقتی به داخل رفت، یک ربع بیشتر طول نکشید و بیرون آمد. در حالی که دادگاه قبلی‌اش نزدیک به سه ساعت طول کشید. اما این‌بار دادگاه یک ربع بیشتر طول نکشید؛ با این تفاوت که دست‌بند و پابندش را هم باز نکردند. پدرم با یک سرباز داخل دادگاه شد. داخل دادگاه هم فقط سرباز بود و پدرم و قاضی غلام سرابی. در پایان دادگاه، پدرم گفت که قاضی به او هیچ چیزی نگفته است. فقط گفته که، «از خودت دفاع کن.» پدرم پاسخ داده است که، «من دفاعی نمی‌توانم بکنم، چون نه وکلای من این‌جا هستند، نه هیات منصفه و نه حتی نمایندهٔ رسانه‌ها و من اصلا این دادگاه را به رسمیت نمی‌شناسم.» قاضی هم به او گفته است، «اشکالی ندارد که تو ما را به رسمیت نمی‌‌شناسی. ما این‌بار باید رای شما را صادر کنیم و این‌کار را می‌کنیم. حال شما می‌خواهی به رسمیت بشناس، می‌خواهی نشناس!» قاضی شروع می‌کند به تهدید کردن پدرم. پدرم هم ناراحت می‌شود و می‌گوید، «بالاخره روزی می‌رسد که شما نیز همانند قذافی در سوراخی گیر می‌افتید.» قاضی هم در پاسخ می‌گوید که، «اشکالی ندارد؛ تا وقتی هستیم، امثال شما تاوان‌اش را پس می‌دهند، وقتی هم رفتیم، که رفته‌ایم.» پدرم می‌گوید نامه‌ای از دادستانی با مهر وزارت اطلاعات روی میز قاضی بوده است. قاضی به پدرم گفته است، «هرچه هم بخواهید بگویید فایده ندارد، حکم شما آمده است.» به‌هرحال پدرم را همراه با نامه‌ای به دفتر شعبه بردند و پدرم آن نامه را امضا کرد. این‌بار نگذاشتند حتی من به پدرم نزدیک شوم. فقط همین چند جمله‌ را توانست بگوید.

گفت و گوی کلمه با میترا پورشجری، دختر این وبلاگ نویس در بند را با هم می خوانیم:

در باره ی نحوه ی بازداشت پدرتان بفرمایید.

پدرم ظهر بیست و یکم شهریور ماه سال ۸۹ با حمله چند نفر به منزل شان در کرج بازداشت شدند. ماموران چند ساعت خانه را تفتیش کرده و وسایل و لوازم ایشان رو ضبط کرده بودند ضمن اینکه پدر هنگام بازداشت مورد ضرب و شتم واقع شده بود.

تاکنون در مورد وضعیت پدرتان با مقامات قضایی دیدار داشتید و آیا این دیدار‌ها نتیجه بخش بوده است؟

بله من خودم برای بیماری‌های قبلی که پدر داشتند مستقیم با دادستان کرج و دادیار ناظر زندان ملاقات داشتم و بعد برای بیماری قلبی پدرم، عمو و عمه‌ام پیگیر بودند و با مقامات قضایی ملاقات داشتند اما تکنون هیچ تاثیری نداشته است و هیچ نتیجه‌ای نگرفتیم!

الان وضعیت جسمی و بیماری قلبی ایشان در چه حالی است؟

حال جسمی پدرم خیلی بد است، دوتا از رگ‌های قلبشان کاملا گرفته و پزشکان از درمان با دارو کاملا ناامید شدند و عمل قلب رو صلاح می‌دانند.

مراجع قضایی تا به حال در مورد مرخصی استعلاجی حرفی زده اند؟

وقتی که به دادیار ناظر زندان گفتم چرا مرخصی بابا را امضا نمی‌کنید بابا آنجا خیلی مریض است، گفت من خودم را بخاطر این آدم به خطر نمی‌اندازم، حتی اجازه یک ساعت مرخصی را نمی‌دهم، گفتم چرا؟ گفت پدرت با جرم‌های که دارد برای کشور خطرناک است، ما بخاطر این پرونده خودمون را به خطر نمی‌اندازیم، اگر قرار بود مرخصی بدهند دادستان خودش اقدام می‌کرد پرونده را به ما رجوع نمی‌داد.

در حال حاضر عمه پیرم و عمویم پیگیر پرونده ی پدرم هستند، چند وقت پیش که عمه‌ام رفته بود پیش دادیار ناظر، گفته بود که برادرم با این وضعیت آنجا می‌میرد. دادیار ناظر گفته بود که خودت را خسته نکن مادرم چرا الکی می‌آی اینجا و خودت را خسته می‌کنی!

آقای پورشجری در ابتدا در زندان رجایی شهر بودند چطور شد که به زندان قزلحصار منتقل کردند؟

یک روز به پدرم گفتند که آماده شو برای پزشک و وقتی پدر آماده شده تا برای درمان کلیه‌اش برود، بدون هیچ حکم و دستوری ایشان را به صورت کاملا غیرقانونی تبعید کردند به زندان قزلحضار.

درباره اخرین وضعیت پدرتان بگویید.

ایشان وضع داخل زندان را به باغ وحشی تشبیه کردند که هیچ نظافتی در آن انجام نمی‌شود. با افزایش گرانی‌های وسیعی که در ایران به راه افتاده قیمت تمام اجناس داخل زندان چند برابر شده و بیشتر زندانیان قادر به خرید وسایل شست وشو و نظافت نیستند و این نظافت زندانیان و اتاق های ان‌ها را با مشکل مواجه کرده است. از طرفی آب گرم و حمام هم تنها چند ساعت در هفته در دسترس است. با وجود بیماری حاد پدرم این وضعیت بد نظافت و کثیفی بی‌حد و اندازه درون زندان و نبود آرامش روحی و روانی کافی، سلامتی ایشان را با خطرجدی تری مواجه کرده است چون مداوای او را تنها با عمل جراحی صلاح دانستند پزشکان بهداری زندان هیچ دارویی را برای بهبود موقتی و روزانه ایشان تجویز نمی‌کنند و پدر در بلاتکلیفی کامل به سر می‌برند و جسم ایشان روز به روز دچار ضعف بیشتری می‌شود.

پدر نوشته بود شرایط من در زندان به گونه‌ای است که بیشتر از هر چیز از بی‌خبری رنج می‌برم. از ۲۱ شهریور ۱۳۸۹ به مدت ۳۵-۴۵ روز که دقیقا نمی‌دانم من در اطلاعات زندان بودم و در این مدت به دلیل شکنجه‌های فراوان با شیشه عینکم اقدام به خودکشی کردم. با اینکه می‌دانی چشمانم خیلی ضعیف است و با تقاضای زیاد از طرف خودم ۳ماه از دادن شیشه عینک و حتا یک عدد قرص به من خودداری می‌کردند.

پدر عنوان کرده بود که میتراجان یادت باشد من یک فرد نیستم، یک فکرم. من یک شخص نیستم بلکه یک اندیشه‌ام. اندیشه‌ای که در میان ایرانیان ریشه دارد و من سخت امیدوارم که عاقبت بر اهریمن پیروز می‌شود. من الان در سلول انفرادی هستم. اینجا به سلول انفرادی برای فریب مردم می‌گویند”سوئیت”! علاوه بر سلول های انفرادی در هر سالن عمومی اندرزگاه‌ها یک اتاق کوچک با حمام و توالت هم هست که به آن “فرعی” می‌گویند و هر یک شماره‌ای دارد. من در بین هفت هشت هزار زندانی تنها و تنها زندانی هستم که ممنوع ملاقات و ممنوع تلفن و از هرگونه ارتباط محرومم. هرگاه یک زندانی ممنوع ملاقات می‌اید او را نیز به سلول من می‌آورند که معمولا از اشرار و جانیان است. اکنون که این مطلب را می‌نویسم در فرعی از سالن۱۳ اندرزگاه ۵ که زندان معتادین و جانیان و شرارتی‌های خطرناک است محبوسم. این اندرزگاه به (متادونی‌ها) مشهور است.

سلول من حتا یک دریچه به بیرون ندارد که با کسی ارتباط داشته باشم. اینجا اوباش همیشه شی‌ای برنده با خود حمل می‌کنند که به آن “تیزی” می‌گویند. در فرعی ۱۷ اندرزگاه۶ که بودم در داخل بند یکنفر با همین تیزی به خاطر چند گرم موادمخدر گردنش را بریدند و کشتند. در زندان موادمخدر از سیگار فراوان‌تر یافت می‌شود. کراک وشیشه اصلیترین مواد مخدر مصرفی در زندان است. امروز دوشنبه نوزدهم اردیبهشت ۹۰ بعد از هشت ماه انفرادی به سالن ۱۲ اندرزگاه ۴ (بند سیاسی) منتقل شدم.

Justice for Iran | Members of the Al-Hiwar Institute, a civil rights group, who are on death row in Iran were recently nominated for an international prize sponsored by the Train Foundation. According to this New York-based organization, the annual Civil Courage Prize was founded to draw attention to “extraordinary heroes of conscience” and is awarded to individuals who have demonstrated “steadfast resistance to evil at great personal risk.”

The nominees– Mohammad Ali Amourinejad, Hashem Shabani, Hadi Rashedi, Jaber Alboushoukeh and Mokhtar Alboushoukeh— along with another prisoner, Rahman Asakereh—who is sentenced to 20 years in prison– are currently on their 15th day of hunger strike in Ahwaz’s Karoun Prison. They are protesting against deplorable prison conditions. According to Kamel Alboshokeh, a cousin of the two of the condemned prisoners, the physical state of these prisoners on hunger strike, especially Hadi Rashedi and Mokhtar Alboshoke is deteriorating and they require proper care.

The trustees of the Train Foundation will announce the 2013 honoree(s) in the fall.

Iranian authorities arrested the five Al-Hiwar activists in 2011 and severely tortured them until they confessed on camera to false criminal charges. After some of the confessions were aired on Press TV, a broadcasting channel controlled by Iranian regime officials, the five activists were sentenced to death. In an unlawful move, Press TV had aired the false confessions months before the activists were tried in court. According to a report recently published by Justice for Iran (JFI), Al-Hiwar activists have been deprived of their basic civil rights and chance for a fair trial. The death sentences were upheld by Iran’s Supreme Court in January 2013.

On March 12 the European Union imposed sanctions on some Iranian regime authorities who are responsible for violating human rights. Among the individuals who have been sanctioned is Mohammad Sarafraz, the head of IRIB and Press TV, for his cooperation with Iranian regime authorities to air forced confessions of prisoners and judge Seyed Mohammad Bagher Mousavi who imposed death sentences on five Al-Hiwar members.

JFI calls on the international community to continue holding accountable perpetrators of human rights violations against prisoners of conscience in Iran and to help ensure the protection and safety of imprisoned Al-Hiwar activists.

فعالان عرب محکوم به اعدام، کاندیدای جایزه بین المللی شجاعت مدنی شدند/ آنها در اعتصاب غذا به سر می برند

عدالت برای ایران، 27 اسفند 1391: فعالان عرب عضو موسسه الحوار که به اعدام محکوم شده اند، کاندیدای جایزه بین المللی “شجاعت مدنی” شدند. این جایزه به کسانی تعلق می گیرد با به خطر انداختن خود و با استفاده از روشهای مدنی، در مقابل بدی ها، ثابت قدمانه مقاومت کرده اند.

کاندیداهای این جایزه بین المللی، محمد علی عموری نژاد، هاشم شعبانی، هادی راشدی، جابر آلبوشوکه و مختار آلبوشوکه فعالان هویت طلب عرب محکوم به اعدام به همراه دیگر فعال موسسه الحوار، رحمان عساکره که به بیست سال حبس محکوم شده است، امروز پانزدهمین روز اعتصاب غذای خود را در زندان کارون اهواز پشت سر گذاشتند.

کمیل آلبوشوکه، پسر عموی دو تن از محکوم شدگان به اعدام می گوید: “چهارشنبه گذشته در اثر اصرار خانواده ها، آنها راضی شده اند آب بخورند و هم اکنون فقط شیر و آب می نوشند و در اعتصاب غذای تر هستند. از بین آنها هادی راشدی که از بیماری های مختلف رنج می برد، خیلی ضعیف شده و حال مختار آلبوشوکه، پسر عموی من هم اصلا خوب نیست.”

اعضای محکوم به اعدام موسسه الحوار در اعتراض به احکام اعدام خود که آن را ناعادلانه و فاقد مستند و مبنای حقوقی می دانند از پانزده روز پیش دست به اعتصاب غذا زده اند. موسسه علمی-فرهنگی الحوار به معنای گفت و گو یک سازمان غیردولتی بود که در سالهای 1382 تا 1384، همایش و شب های شعر به زبان عربی و کلاسهای آموزشی و هنری برای جوانان عرب شهر رامشیر (خلفیه) برگزار می کرده است. فعالیتهای این موسسه در پی اعتراضات وسیع مردمی اردیبهشت 1384 به تبعیض علیه مردم عرب و امنیتی شدن فضای استان خوزستان غیرقانونی اعلام شد و موسسان و اعضا و وابستگان به این موسسه، تحت تهدید و خطر قرار گرفتند. نزدیک به بیست عضو و فعال این موسسه، در بهمن 1389، دستگیر و در بازداشتگاه مخفی وزارت اطلاعات در اهواز ماهها تحت شدیدترین شکنجه های روحی و جسمی قرار گرفتند تا به انجام عملیات مسلحانه اعتراف کنند.

پیش از برگزاری دادگاه و محکوم شدن این افراد، پرس تی وی، شبکه انگلیسی زبان جمهوری اسلامی ایران، اعترافات اجباری هادی راشدی و هاشم شعبانی، دو تن از اعضای موسسه الحوار را پخش کرده بود و پس از آن، پنج نفر از اعضای الحوار به اعدام و چهار نفر دیگر به حبس محکوم شدند. هفته گذشته اتحادیه اروپا محمد سرفراز، مدیر پرس تی وی و حمید رضا عمادی، مدیر اتاق خبر این شبکه را به دلیل دست داشتن در تهیه و پخش اعترافات اجباری زندانیان سیاسی در فهرست تحریم های حقوق بشری قرار داد. همچنین سید محمد باقر موسوی، قاضی شعبه 2 دادگاه انقلاب اهواز نیز به دلیل صدور احکام اعدام برای این پنج فعال هویت طلب در فهرست تحریم های اتحادیه اروپا قرار گرفت.

عدالت برای ایران پیش از این در گزارش تفصیلی خود با عنوان “گفت و گو با مرگ“، نقض حقوق فعالان هویت طلب عرب را مستند کرده و خواستار پاسخگو کردن مقامات مسئول این نقض شدید حقوق بشر شده بود.

Zia Nabavi, imprisoned starred student activist

Persian2English (Siavosh Jalili) – Daneshjoo News reports there has been no information available on student activist, Zia Nabavi since more than a week ago when he was suddenly transferred to solitary confinement in the Ahwaz Intelligence Office. Prior to this recent transfer Zia Nabavi was serving his ten-year prison sentence in Ahwaz’s Karoun Prison. 

According to reports, one day after his transfer to solitary confinement Zia Nabavi had been taken to the Ahwaz Revolutionary Court. Although his family was present at the court hearing, Intelligence agents did not allow Zia Nabavi to  inform them of the reason behind his transfer to solitary confinement and appearance in court. 

One week of Solitary Confinement, One week of Unaccountability from Officials

Intelligence agents and Revolutionary Court officials have refused to offer any explanation as to why Zia Nabavi was transferred to solitary confinement. His family is seriously concerned about the lack of response from Iranian authorities.

Currently, due to the fact that Zia Nabavi is serving his sentence in exile (I.e. city of Ahwaz, 640 KM away from Semnan, Zia’s home town), his family has no way of following up with his case except for calling authorities by phone.

Zia Nabavi, a Chemical Engineering graduate, was arrested on June 15, 2009 by Ministry of Intelligence agents. He is the spokesperson for the Advocacy Council for the Right to Education (ACRE). He passed the Master’s entrance exam for Sociology with top marks, but was banned from continuing his studies.

On January 12, 2010, branch 26 of the Tehran Revolutionary Court, presided by Judge Pirabassi sentenced Zia Nabavi to 15 years in prison (10 years of which to be served in exile in Izeh) and 74 lashes. The sentence was reduced to ten years in prison by branch 54 of the Appeals Court.

Zia Nabavi is a former member of the Central Council of the Islamic Student Association of Noshiravani University in Babol. He was transferred to Karoun Prison in early fall of 2010. In May 2011, Zia Nabavi and 25 other prisoners of conscience were transferred to another prison by the name of Clinic Camp [which had better conditions than Karoun Prison, according to Zia Nabavi]. Four  months later he was transferred back to Karoun Prison.

Zia Nabavi has been in prison for more than 45 months without furlough.

یک هفته بی خبری از وضعیت ضیا نبوی، دانشجوی دربن

سه شنبه، ۲۲ اسفند، ۱۳۹۱

با گذشت یک هفته از انتقال ضیا نبوی به زندان انفرادی اداره اطلاعات اهواز، هنوز از وضعیت وی اطلاعی در دست نیست.

به گزارش دانشجونیوز، سه شنبه هفته گذشته ضیا نبوی، در حالی که دوران محکومیت ده ساله خود را در زندان کارون اهواز می گذراند، به طور ناگهانی به زندان انفرادی اداره اطلاعات این شهر منتقل شد. وی روز بعد، چهارشنبه، به دادگاه انقلاب اهواز منتقل و مجددا به زندان انفرادی اداره اطلاعات بازگردانده شد.

با وجود اینکه خانواده ضیا در جریان انتقال وی به دادگاه انقلاب اهواز حضور داشتند، اما ماموران اداره اطلاعات این شهر اجازه نداده اند که وی دلیل انتقال خود به زندان انفرادی و دادگاه انقلاب را توضیح دهد.

یک هفته انفرادی و پاسخگو نبودن مسئولان

در حالی که ماموران اداره اطلاعات توضیحی در مورد علت انتقال ضیا نبوی به زندان انفرادی این اداره را نمی دهند، مسئولان دادگاه انقلاب نیز از پاسخگویی به خانواده ضیا خودداری می کنند.

این مسئله نگرانی جدی خانواده ضیا نبوی را در پی داشته است.

هم اکنون نیز به دلیل تبعید ضیا به شهر اهواز و دوری خانواده، امکان پیگیری وضعیت وی به جز از راه تماس تلفنی با مسئولان وجود ندارد.

هفته گذشته منابع خبری با اشاره به انتقال ضیا نبوی به دادگاه انقلاب اهواز گزارش داده بودند که در جریان انتقال این فعال دانشچویی، کلیه وسایل او مورد بازرسی و جستجو قرار گرفته و تمام دستوشته های او نیز توسط ماموران ضبط شده است.

ضیا نبوی، دانش آموخته رشته مهندسی شیمی از دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، در ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شد.

سخنگوی شورای دفاع از حق تحصیل، در آزمون کارشناسی ارشد سال ۸۷ موفق به کسب رتبه تک رقمی در رشته جامعه شناسی شد، با این وجود از ادامه تحصیل وی در مقطع کارشناسی ارشد جلوگیری به عمل آمد.

در ۲۲ دی ۸۸، شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی، وی را به به ۱۵ سال زندان (۱۰ سال حبس در تبعید در شهرستان ایذه) و ۷۴ ضربه شلاق محکوم نمود. این حکم در شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر به ۱۰ سال حبس تعزیری کاهش یافت.

این عضو سابق شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، در اول مهرماه ۸۹ به زندان کارون اهواز، که از وضعیت بسیار نامناسبی برخوردار است، تبعید شد. وی در اردیبهشت ماه سال ٩٠ به همراه ٢٥ زندانی سیاسی دیگر، به زندان دیگری به نام اردوگاه کلینیک در اهواز منتقل گشت. وی پس از چهار ماه مجددا به زندان کارون بازگشت.

ضیا نبوی، با گذشت نزدیک به ٤٥ ماه از بازداشت، بدون استفاده از حق مرخصی دوران محکومیت خود را در تبعید سپری می کند.

Mostafa Mohammad Najjar

Persian2English – Mostafa Mohammad Najjar, Iran’s Interior Minister and former Minister of Defense is set to speak on Monday in Vienna at the United Nations Office on Drugs and Crime’s (UNODC) 56th session of the Commission on Narcotic Drugs.

According to Daneshjoo News, Mohammad Najjar is on the U.S. human rights sanctions list, which was published in September 2010. The sanctions order states that individuals on the list are responsible for the “sustained and severe violation of human rights during or after Iran’s 2009 presidential election. The abuses included arrest, killing, torture, beating, blackmail and rape.”

Individuals on the U.S. sanctions list are barred from travel to the U.S., their assets in the U.S. or U.S. institutions are blocked, and Americans are prohibited from doing business with them.

Mohammad Najjar is on the U.S. human rights sanctions list because he was in charge of the Iranian regime’s response to protests during Ashura 2009, when numerous people were killed and hundreds were arrested and jailed. In Iran Mohammad Najjar has authority over all police forces, Interior Ministry security agents, and plainclothes agents.

Mahmood Amiry-Moghaddam, the spokesperson of Iran Human Rights (IHR), who will be speaking about drug trafficking and the death penalty at a UNODC side event on Tuesday, says, “Mostafa Mohammad Najjar should be arrested by the Austrian police for his role in the killing of peaceful demonstrators on December 27, 2009. I hope Austrians and human rights groups in Austria will protest against Mr. Najjar’s presence in their country.”

TAKE ACTION!

Please email or phone UNODC officials and object to Mostafa Mohammad Najar’s scheduled presence in Vienna.

Contact: Reka Furtos
Associate Information Officer, UNIS Vienna
Telephone: (+43-1) 26060-4237
Mobile: (+43) 699-1459-7023
Email: reka.furtos[at]unvienna.org 

———–

Contact: David Dadge
Spokesperson, UNODC
Telephone: (+43- 1) 26060-5629
Email: david.dadge[at]unvienna.org

دعوت به اعتراض به حضور مصطفی محمدنجار، وزیر کشور دولت احمدی نژاد، در اتریش

دوشنبه، ۲۱ اسفند، ۱۳۹۱

مصطفی محمدنجار وزیردفاع دولت پیشین و وزیر کشور دولت فعلی محمود احمدی نژاد قرار است روز دوشنبه در 56امین نشست “دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل” که در شهر وین کشور اتریش برگزار می شود، سخنرانی کند.

به گزارش دانشجونیوز مصطفی محمدنجار در لیست تحریم ناقضین حقوق بشر که از طرف آمریکا در سال 2010 صادر شد، قرار دارد. بر اساس مفاد این تحریم، افراد این لیست مسئول نقض شدید حقوق بشر بعد از انتخابات ریاست جمهوری در سال 2009 هستند. این نقض حقوق بشر شامل مواردی همچون بازداشت، قتل، شکنجه، ضرب و شتم، باج خواهی و تجاوز می شود.

افرادی که در این لیست تحریم قرار دارند اجازه سفر به آمریکا را نداشته و اموال و دارایی آنها در آمریکا و موسسات آمریکایی توقیف است. همچنین شهروندان آمریکا از تجارت با افراد این لیست تحریم ممنوع شده اند.

محمدنجار به این دلیل در لیست تحریم های آمریکا قرار دارد که وی مسئول برخورد حکومت ایران با تظاهرات روز عاشورا در سال 2009 بود. تظاهراتی که طی تعدادی از مردم کشته شده و صدها تن بازداشت و زندانی شدند. وی ریاست کل نیروهای پلیس، نیروهای وزارت کشور و نیروهای ضدشورش را بر عهده داشت.

محمود امیری مقدم، سخنگوی سازمان حقوق بشر ایران که قرار است سه‌ شنبه در یکی‌ از اجلاس حاشیه‌ای در مورد “اعدام و جرائم مربوط به مواد مخدر” در وین سخنرانی کند، به دانشجونیوز گفت: “پلیس اتریش باید آقای محمد نجار را به دلیل نقش وی در کشتن دهها نفر از تظاهر کنندگان عاشورای ۱۳۸۸ دستگیر کند.” وی همچنین از مردم اتریش و گروههای حقوق بشری این کشور خواست تا بر علیه حضور آقای محمد نجار در کشور خود اعتراض کنند.

This is the photo Navid Khanjani is referring to in his note.

By Navid Khanjani, Iranian activist held in Rajai Shahr Prison.
Translation Siavosh Jalili, Persian2English

March 1, 2013 | I’m looking at a photo from March 3, 2010 of me smiling when IRGC Intelligence agents were transferring me to Evin Prison. I stare at the photo and whisper a poem from [Ahmad] Shamloo:

Tomorrow, when I am swallowed by the feverish and bloody Earth,
Take down my photo from my home’s wall.
It is the image of a fool who,
while faced with darkness and defeats,
laughs at the chains and the hands in them.
Say, “Oh, anomalous photo, what are you laughing at?”
Then hang the photo once again–
upside down,
with the image facing the wall!

Three years ago, on March 3, 2010, I was arrested by the IRGC Intelligence unit and transferred to ward 2A [the ward is controlled and operated by the IRGC] of Evin Prison. Subsequently, I was sentenced to 12 years in prison.

In prison, as I review my charges, a smile– perhaps rooted in pain– appears on my face.

Accusations against me:

• Founding a group for the defense of banned university students.
  Sentence: 5 years in prison
  
• Membership in human rights groups.
  Sentence: 5 years in prison
  
• Propaganda against the regime.
  Sentence: 1 year in prison
  
• Spreading lies with the intention of agitating the public’s mind.
  Sentence: 1 year in prison
  
• And, in the last days of my [temporary] release from prison, I was charged with aiding earthquake victims from Azerbaijan, Iran. 

I don’t wish to discuss the ambiance outside prison. I will only note this verse that repeats in my head: 

“Again, we are left with a city that has lost its beat.
All that is left are foxes, hyenas, and wolves.”

- Navid Khanjani
March 1, 2013
Ward 12, Rajai Shahr Prison (located in Karaj, Iran)

RELATED: 

• Navid Khanjani’s translated note: “From being ‘impure’ as a child to becoming a prisoner of the IRGC as a youth

یادداشتی از نوید خانجانی از زندان رجائی شهر

به عکسی که در تاریخ 12 اسفند 88 و در حالی که مأمورین اطلاعات سپاه مرا به اوین منتقل می‌کنند و من می‌خندم، زل زده‌ام و این شعر شاملو را بارها با خودم زمزمه می‌کنم:

” فردا که فرو شدم در خاک خون آلود تب‌دار،

تصویر مرا به زیر آرید از دیوار

از دیوار خانه‌ام.

تصویری کودن را که می‌خندد، در تاریکی‌ها و در شکست‌ها

به زنجیرها و به دست‌ها.

و بگوئیدش:

« تصویر بی شباهت!

به چه خندیده‌ای!؟ »

و بیاویزیدش

دیگربار

واژگونه

رو به دیوار! “

در سه سال پیش یعنی 11 اسفند 88 از سوی اطلاعات سپاه بازداشت و به بند 2 الف زندان اوین منتقل و پس از آن به 12 سال حبس محکوم شدم.

در زندان روزی چند بار اتهاماتم را مرور می کنم و در نهایت باز هم خنده ای که شاید این بار از درد باشد بر لبانم می نشیند.

- برای تشکیل گروه دفاع از محرومین از تحصیل، 5 سال!

- برای عضویت در گروه های حقوق بشری، 5 سال!

- تبلیغ علیه نظام، 1 سال!

- نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی، 1 سال!

و پس از آن در آخرین روزهای آزادی کمک به زلزله‌زدگان آذربایجان…

نمی‌خواهم صحبتی از فضای حاکم بر بیرون از زندان داشته باشم و تنها این بیت مدام در سرم تکرار می‌شود:

« باز ما ماندیم و شهر بی تپش

وانچه کفتار است و گرگ و روبه است »

نوید خانجانی
11 اسفند 1391
زندان رجائی شهر کرج، سالن 12

Mohammad Reza Pourshajari (Blogger name, Siamak Mehr)

DETAILED CASE SUMMARY | JUSTICE FOR IRAN: Ailing Blogger’s Life at Serious Risk in Iranian Prison; “The ‘Supreme Leader’ is directly responsible for my death”

Persian2English – According to HRANA, there are increasing concerns about the health of imprisoned blogger, Mohammad Reza Pourshajari (a.k.a Siamak Mehr). He is currently held in  Ghezel Hesar Prison in Karaj, and several sources have reported that his health is in serious danger.

His daughter,  Mitra Pourshajari has told HRANA, “The other day [prison authorities] transferred my father to the prison clinic for medical examinations, and they announced that they plan to inject him with a needle in an attempt to open up his [blocked] arteries. But, without surgery my father does not stand much of a chance. He could suffer [from another] heart attack any day.”

Due to his deteriorating health and the fact he has already suffered one heart attack in prison, Mr. Pourshajari is in urgent need of heart surgery at a hospital outside the prison. However, Iranian regime authorities have refused to consider Mr. Pourshajari as a prisoner who is “unsuitable to tolerate imprisonment” even though his medical record with the prison states that he is  unable to withstand imprisonment and requires medical leave.

Siamak Mehr and his daughter, Mitra Pourshajari

Mitra Pourshajari continued, “Last month prison authorities (Amjadi, Nejad Bahram) had signed on the form that stated my father is “unsuitable to tolerate imprisonment” and requested his release from prison. However, the prison Judge and the Prosecutor refused [the request].”

In regards to her father’s health, Mitra Pourshajari added, “The two main arteries leading to his heart are completely blocked and his other arteries are not [functioning properly] either.”

Two weeks ago, Justice for Iran released a case summary statement to express concern for Mr. Pourshajari’s health and call on the international community to help ensure he is immediately and unconditionally released from prison.

PLEASE TAKE ACTION FOR “SIAMAK MEHR”
CONTACT YOUR FOREIGN AFFAIRS DEPARTMENT
CONTACT THE UNITED NATIONS (E.g. npillay@ohchr.org, urgent-action@ohchr.org, sg@un.org)
URGE THEIR ATTENTION TO THIS CASE.

هرانا؛ افزیش نگرانی در پی قطع امید پزشک زندان از وضعیت محمد رضا پورشجری

سه شنبه 08 اسفند 1391 ساعت 03:06 |

خبرگزاری هرانا – محمد رضا پورشجری زندانی سیاسی محبوس در زندان ندامتگاه کرج در پی عدم درمان بموقع نیاز به عمل جراحی دارد اما کماکان پرونده عدم تحمل کیفر این زندانی از سوی دادستان پذیرفته نشده است.

میترا پورشجری فرزند این زندانی سیاسی در گفتگو با گزارشگر هرانا اعلام داشت: ” روز گذشته پدرم را برای انجام آزمایشات پزشکی به بهداری زندان منتقل کردند و با تزریق آمپولی برای بازگردن رگ های قلب وی اعلام داشتند در صورتی که پدرم به بیمارستان مجهز جهت انجام عمل جراحی منتقل نشود، امیدی برای بازیافتن سلامتی وی وجود ندارد و هر لحظه خطر سکته قلبی برای وی وجود دارد.”

وی در ادامه افزود: “ماه گذشته دکتر های ندامتگاه (امجدی، نژاد بهرام) نامه عدم تحمل کیفری پدرم را امضاء کرده بودند. و خواستار آزادی ایشان از زندان شدند. که البته در نهایت با مخالفت “قاضی ناظر زندان” و “دادستان” مواجه شد.”

وی در خصوص وضعیت پزشکی وی اعلام داشت: ” دو رگ اصلی منتهی به قلب ایشان کاملا مسدود شده است و وضعیت سایر رگ ها بر اساس آخرین آزمایشات خوب نیست.”

و در ادامه اعلام کرد: ” پدرم برای آخرین بار با من صحبت کرد و تلاش های صورت گرفته برای دریافت عدم تحمل کیفر را با توجه به بروکراسی ها و کارشکنی های موجود بی نتیجه دانست.”

بر اساس گزارش کمیسیون پزشکی زندان ندامتگاه محمد رضا پورشجری با توجه به پیشرفت بیماری قلبی اش در پی عدم درمان بموقع علی رغم تلاش های صورت گرفته، قادر به تحمل کیفر نیست و می بایست هر چه سریعتر به بیمارستان و مرخصی استعلاجی اعزام شود. امری که تاکنون دادستانی با آن مخالفت کرده است و موجب تشدید نگرانی از وضعیت این زندانی شده است.

مطالب مرتبط

• افزایش حکم محمدرضا پورشجره، وبلاگ‌نویس به ۴ سال زندان
• هرانا؛ مخافت با اعزام محمدرضا پورشجره به مرخصی درمانی
• هرانا؛ با وجود وضعیت حاد جسمی، محمدرضا پورشجره همچنان از مرخصی درمانی محروم است
• هرانا؛ وضعیت نگران کننده بهنام ایرانی نوکیش مسیحی در زندان ندامتگاه مرکزی کرج
• هرانا؛ وخامت حال محمدرضا پورشجره و مخالف مسئولین با مرخصی استعلاجی وی
• هرانا؛ محمدرضا پورشجره در پی حمله قلبی به بیمارستان رجایی کرج منتقل شد
• هرانا؛ بازگشت محمدرضا پورشجره به زندان بدون تکمیل دوره درمان
• هرانا؛ وضعیت محمدرضا پورشجره در گفتگو با میترا پورشجره
• هرانا؛ انتظار دارم که پدرم هر چه زود‌تر از زندان آزاد شود / میترا پورشجری
• هرانا؛ ممانعت از ایجاد پرونده پزشکی قانونی برای محمدرضا پورشجری
• هرانا؛ سیامک مهر دچار حمله قلبی شد

Iran Human Rights Urges International Community to Intervene Immediately 

Iran Human Rights, February 24: On February 3, Iran Human Rights (IHR) reported that secret executions in Vakilabad prison had resumed after a halt of several months, which resulted from international reactions. The executions began in October 2012 and have been occurring every week on Wednesdays and Sundays. On a few occasions there have been three weekly executions. Each time an execution is carried out, at least ten prisoners are hanged. On two occasions, in November 2012 and December 2012, 35 and 50 prisoners were executed respectively. Executions in Vakilabad have been carried out in secret and prison phone lines are ct for several hours before the start of the executions. Neither the prisoners nor their families and lawyers (if they have them) are informed about the executions in advance.

Tens of prisoners, among them a possible minor, executed on February 10 and 13

Reliable reports from Vakilabad Prison indicate that mass executions are still taking place. IHR has now received more details about mass executions which occurred on Sunday, February 10 and Wednesday, February 13. According to these reports, at least ten prisoners were executed on February 10, while the number of prisoners executed on Wednesday February 13 was much higher. Most of those executed were convicted of drug-related charges. However, a possible minor offender was among those executed on February 13: a teenager who had just turned eighteen and was convicted of murder. According to sources, the boy was allegedly a minor and under narcotic-induced psychosis when he committed the offence.

Many Afghan citizens among those executed:

IHR has also received reports about a significant number of Afghan prisoners among those executed in Vakilabad Prison in the past few months. The bodies of executed Afghan prisoners not transferred to Afghanistan are buried in a section of  the Mashhad Cemetery (Behesht-e-Reza) along with the bodies of other prisoners executed in secret in Vakilabad. This part of the cemetery is monitored by cameras and patrolled by Iranian security forces.

A recent report from BBC Persian supports IHR’s reports on the execution of Afghans in Vakilabad. On February 23, BBC Persian reported that bodies of five Afghan prisoners, who were executed in Iran, were buried in the Kalafgan district of Takhar Province in Afghanistan. Quoting the families of those executed, the report says that about 80 people from this district have been executed in the last six months in Iran. The report said that 50 bodies were trensferred to Afghanistan while the remining bodies are being kept at cold rooms in Iran.

United Nations must intervene

IHR has sent an urgent appeal to the United Nations (UN) to send a fact-finding mission to Iran. The spokesperson of IHR, Mahmood Amiry-Moghaddam said: “What is going on in Vakilabad Prison is a massacre. These are arbitrary and unlawful mass executions that must be stopped. We urge the UN to send a fact-finding commission to Iran immediately and we ask the international community to react. Hundreds or possibly thousands of prisoners can be executed in the coming months.” Amiry-Moghaddam also urged the Afghan government to follow up more closely on the situation of Afghan citizens imprisoned in Iran. He said: “Afghan citizens are among the most oppressed in Iranian society. Many imprisoned Afghans do not have access to lawyers and their execution is in violation of international obligations. Unfortunately, the Afghan government doesn’t seem to pay much attention to its imprisoned citizens in Iran.”

Are Overcrowded prisons the Iranian Authorities’ Motivation for Mass executions?

According to unconfirmed reports, there might be about three thousand death row prisoners in Vakilabad who may be executed in coming months. IHR believes that secret executions are also taking place in other Iranian prisons. In its 2011 annual report on the death penalty in Iran, IHR confirmed secret executions in 15 different Iranian prisons. One reason for secret, mass executions in Vakilabad and other Iranian prisons is that the prisons are over capacity. According to official Iranian reports, there are 600 thousands prisoners in Iranian prisons. IHR’s sources estimate that there are 20 thousand prisoners in Vakilabad, but the capacity of the prison is four thousand prisoners. According to eye-witnesses, in some of the wards prisoners have to sleep on steps and corridors. The situation is similar in several Iranian prisons, and it seems that the mass execution of death row prisoners is one solution Iranian authorities have sought to solve the lack of prison capacity in Iran.

Human rights groups published the first reports on secret executions in Vakilabad Prison in 2010. According to estimates, at least 500 prisoners were executed between 2010 and 2011. Names of more than 100 executed prisoners were published in 2011. Executions in 2011 were halted as a result of international attention. However, executions have resumed and, according to IHR’s conservative estimates, about 500 prisoners have been executed in Vakilabad since October 2012.

فوری:هر هفتە دەها زندانی در وکیل آباد اعدام می شوند- سازمان حقوق بشر ایران از مجامع عمومی درخواست مداخلە کرد

سازمان حقوق بشر ایران سه‌ شنبه ۸ اسفند ماه:  در ۱۷ بهمن سازمان حقوق بشر ایران گزارش داد کە اعدامهای مخفیانە در وکیل آباد بعد از چند ماه توقف بر اثر فشارهای بین المللی، از سر گرفتە شدە است.

این اعدامها دراکتبر ٢٠١٢ از سر گرفتە شدە و در روزهای یکشنبە و چهارشنبە هرهفتە انجام شدە است. در چند مورد مشخص هفتەای سە بار اعدامها انجام شدە است. هر بار دست کم ١٠ زندانی بە دارآویختە شدەاند. در دو مورد از آنها در نوامبر و دسامبر بە ترتیب ٣٥ و ٥٠ زندانی اعدام شدەاند. اعدامها در اختفای کامل صورت پذیرفتە و خطوط تلفن زندان از چند ساعات قبل از اعدامها قطع می شود. خود اعدام شدگان تنها چند ساعت قبل از اجرای حکم و زمانی که از بندهای مختلف زندان جمع آوری میشوند از اینکه حکمشان در دیوان عالی تایید شده است خبر دار میشوند و خانواده و وکلا بعد از اجرای حکم اعدام از ان باخبر میشوند.

دەها زندانی از جملە زندانی زیر سن قانونی در۲۲ ۲۵ بهمن (١٠ و ١٣ فوریە) اعدام شدند

گزارشهای موثق از زندان وکیل آباد نشان میدهد که اعدامهای گروهی در وکیل آباد کماکان ادامە دارد. ‏آخرین نوبتهای اعدام های دسته جمعی و مخفیانه در زندان وکیل آباد مشهد که توسط منابع مستقل و شاهدان عینی در مشهد تایید شده ، یکشنبه ۲۲ بهمن و چهارشنبه ۲۵ بهمن سال ۹۱ است. دهها زندانی زندان وکیل آباد در این دو روز اعدام شده اند. تعداد دقیق اعدام شده ها در هر نوبت هنوز مشخص نیست اما طبق گفته منابع موثق ، در هر نوبت بیشتر از ١٠ زندانی اعدام شده اند. اتهام اکثر اعدام شدگان مربوط به خرید و فروش و حمل مواد مخدر است. گفته شده یک مورد اعدام به جرم قتل در اثر توهم به وجود آمده از طریق ماده مخدر شیشه بوده است. یک منبع اعلام کرده است که در بین اعدام شده های روز ۲۵ بهمن یک زندانی نوجوان که زمان وقوع جرم کمتر از ١٨ سال داشته ، وجود داشته است.

تعداد زیادی شهروند افغان در میان اعدام شدگان

گزارشی کە بدست سازمان حقوق بشر ایران رسیدە حاکی از آن است که تعداد کثیری از زندانیان افغان در میان اعدامهای مخفیانە وجود دارد. اجساد افغانهای اعدام شدە که به افغانستان انتقال نیافتەاند در بخشی از گورستان مشهد(بهشت رضا) همراه با اجساد دیگر اعدامهای مخفیانە وکیل آباد دفن شدەاند.

این بخش از گورستان توسط دوربین و گشتهای نیروهای امنیتی ایران کنترل می شود. گزارش جدیدی از بی بی سی فارسی اخبار مربوط به اعدام زندانیان افغان در وکیل آباد را تائید می کند. در ٢٣ فوریە بی بی سی فارسی گزارش داد اجساد ٥ زندانی افغان که در ایران اعدام شدە بودند در منطقه کلافگان ولایت تخار دفن شدەاند. بی بی سی بەنقل از خانوادەهای این اعدام شدەها نوشتە است که در ٦ ماه گذشتە حدود ٨٠ نفر از اهالی این منطقە در ایران اعدام شدەاند.

سازمان ملل باید مداخلە کند

با توجە بە اطلاعات جدید از اعدامهای گروهی مخفیانە در وکیل آباد، سازمان حقوق بشر ایران در خواستی به سازمان ملل برای گسیل یک کمیتە حقیقت یاب به ایران ارائە دادە است. محمود امیری مقدم سخنگوی سازمان حقوق بشر ایران گفت: آنچە در وکیل آباد میگذرد یک کشتار جمعی است. این اعدامهای گروهی، خودسرانە و غیر قانونی هستند که باید متوقف شوند. ما مصرانە از سازمان ملل می خواهیم که بلافاصلە یک کمیتە حقیقت یاب به ایران بفرستد و از جامعە بین الملل در خواست واکنش سریع داریم. در ماەهای آتی امکان دارد صدها زندانی اعدام شوند. امیری مقدم همچنین از دولت افغانستان خواست که وضعیت شهروندان زندانی افغان در ایران را جدی تر پیگیری کند. او افزود شهروندان افغان از ضعیفترین گروەهای اجتماعی در جامعە ایران هستند. بیشتر این زندانیان به وکیل مدافع دسترسی نداشتە و اعدام آنها مغایر با تعهدات بین المللی است. متاسفانە بە نظر نمی رسد که دولت افغانستان توجە زیادی به شهروندان زندانی خود در ایران داشتە باشد.

پرشدن زندانها و مازاد ظرفیت آنها، انگیزە مقامات در ایران برای اعدامهای دستجمعی؟

بر اساس گزارشات تائید نشدە، حدود ٣،٠٠٠ تن از زندانیان در وکیل آباد در انتظار اعدام هستند که ممکن است در ماەهای آیندە اعدام شوند.

علی رغم وجود ٣ هزار زندانی محکوم به اعدام در زندان وکیل آباد مشهد، کمیسیون عفو و بخشودگی درخواست یک درجه تخفیف ( از اعدام به حبس ابد) زندانیان را به ندرت می پذیرد. به عنوان نمونه در آخرین نوبت عفو تنها با درخواست عفو ۴۲ محکوم به اعدام زندان وکیل آباد موافقت شده است و مجازات آنها به حبس ابد تقلیل یافته است. امری که نشان میدهد بیشتر از ۲۹۰۰ زندانی دیگر تنها در زندان وکیل آباد مشهد در انتظار مرگ قرار دارند. دیوان عالی کشور در هر نوبت دستور مخفیانه اجرای اعدام های گروهی را به دادستان مشهد صادر میکند و زندانیان و خانواده و وکلای آنها بدون آنکه بدانند حکم اعدامشان در دیوان عالی تایید شده است ، پای چوبه دار میروند.

سازمان حقوق بشر ایران بر این باوراست که اعدامهای مخفیانە در زندانهای دیگر نیز اجرا می شود. سازمان حقوق بشر ایران در گزارش سالانە ٢٠١١ خود از اعدام مخفیانه و اعلام نشده در ۱۵ زندان مختلف در ایران پردە برداشتە است.

یکی از دلایل اعدامهای دستەجمعی در وکیل آباد و دیگر زندانهای ایران، انباشتە شدن زندانها بیش از حد ظرفیت است. بر اساس گزارشهای رسمی از ایران سالانە ٦٠٠،٠٠٠ ورودی در زندانهای ایران ثبت شدە است. منابع سازمان حقوق بشر ایران تخمین می زند که ٢٠،٠٠٠ نفر در وکیل آباد زندانی هستند، در حالیکە این زندان ظرفیت پذیرش بیش از ٤،٠٠٠ زندانی را ندارد. بر اساس گفتەهای شاهدان عینی در تعدادی از بندها، زندانیان در راه پلە و یا در دالانها میخوابند. وضعیت در بیشتر زندانهای ایران مشابە وکیل آباد است و بنظر می رسد که اعدام گروهیِ زندانیان در انتظار اعدام یکی از راەحلهای مقامات ایرانی برای رفع کمبود ظرفیت در زندانها است.

‏در زندان وکیل آباد از زمستان ۸۸ تا پاییز سال ۹۰ دست کم ۵۵۰ زندانی به صورت پنهانی اعدام شدند. اطلاعاتی که از اعدام های این سالها توسط گروههای حقوق بشری منتشر شده دقیق تر میباشد و در مواردی اسامی اعدام شدگان نیز منتشر شده است. تنها در مرداد ماه سال ۸۹ سه نوبت اعدام گروهی به تعدادهای ۷۰ ، ۶۳ و ۶۷ نفر اجرا شده است. ‏اعدام های گروهی و مخفیانه در زندان وکیل آباد بعد از چند ماه توقف، از مهر ماه سال ۹۱ از سر گرفته شده است. در این مدت نیز صدها زندانی دیگر اعدام شده اند. برخی منابع تعداد این زندانی ها را بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ زندانی تخمین میزنند.‏ در اعدام های انجام شده که اکثرا در روزهای یکشنبه و چهارشنبه هر هفته اجرا میشوند در هر نوبت بین ١٠ تا ۵۰ زندانی به صورت دسته جمعی ، مخفیانه و اعلام نشده اعدام شده اند.

Image from isfit.org

INTERNATIONAL COMMUNITY, DEMAND MAJID TAVAKOLI’S RELEASE FROM PRISON

German Translation
Italian Translation

February 13, 2013 | The biennial Student Peace Prize ceremony will be held on Friday in Trondheim to officially award Majid Tavakoli, an Iranian university student activist of the 2013 prize. Since Majid is in prison his award must be presented to him in absentia. The ceremony will be streamed live on isfit.org.

The Student Peace Prize honors students who, like Majid, fight for democracy, peace, and human rights. The ceremony will begin at 19:00 Central European Time in the Olavshallen, a historical concert hall famous for holding large musical or cultural events. Throughout the night attendees will enjoy music from diverse acts, including an indie rock band and the Trondheim Symphony Orchestra. Writer and blogger, Maria Amelie is set to host the ceremony.

An hour and a half before the start of the program, a public torchlight procession called, Walk for Peace will begin at Studentersamnfundet, lead through the Walk of Peace in Jomfrugata and end at the Olavshallen. Participants are planning to hold pictures of Majid Tavakoli.

Mahmood Amiry-Moghaddam, the spokesperson of Iran Human Rights, an international NGO based in Norway, is among the speakers of the night. He says, “Majid Tavakoli, a leader of the Iranian Student Movement, has been barred from education and sentenced to a total of nine years in prison for expressing his opinion and standing up for fundamental human rights in Iran. The Student Peace Prize is an expression of support for Majid and a call for the international community to also show their support to Iranian students deprived of their rights.”

After hearing Majid won, Bob Runciman, a Canadian Senator who spoke about Majid in Canada’s Senate Chambers in 2012, sent his congratulations. He said in an official statement, “The awarding of the Student Peace Prize is a sign that Majid Tavakoli has not been forgotten, that he is having an impact, and it should be a warning to the Iranian regime that the world is watching.” He added, “He is being held unlawfully by any civilized standard and I call for his immediate release.”

Iranian student activists and members of student organizations were elated to hear about Majid’s win. “The Student Peace Prize award means a lot. It means that the world and student activists in democratic countries have not forgotten that Iranian students are imprisoned and their families are under pressure,” says a member of Tahkim Vahdat, the largest student body based in Iran.

Majid Tavakoli was arrested on December 7, 2009 (on National Student Day in Iran) and has been imprisoned since then. The 26-year-old student activist is currently held in Rajai Shahr Prison in Karaj. The effects of confinement, torture, and multiple hunger strikes have caused him to experience abdominal bleeding and contract a lung condition. Iranian authorities have ignored calls by human rights activists and international bodies to release Majid Tavakoli from prison. Today, more than 30 students suffer behind bars in Iran. Some of them have been imprisoned for more than three years, while others are serving heavier sentences.

Excerpts from a speech by Majid Tavakoli delivered at
the University of Tehran on December 7, 2008 (with English subtitles)

Click here to view the embedded video.

مراسم اعطای جایزه “صلح دانشجویی” به مجید توکلی روز جمعه برگزار خواهد شد

چهارشنبه، ۲۵ بهمن، ۱۳۹۱

کمیته برگزاری “جایزه صلح دانشجویی” طی اطلاعیه ای اعلام کرده است مراسم رسمی اعطاای این جایزه به مجید توکلی روز جمعه در شهر تروندهایم کشور نروژ برگزار خواهد شد.

به گزارش دانشجونیوز، در این اطلاعیه آمده است که پیش از برگزاری مراسم رسمی، در سطح شهر تروندهایم برنامه ای با عنوان “پیاده روی صلح” انجام خواهد شد.

کميته جايزه صلح دانشجويی در شهریور ماه گذشته در مراسمی اعلام کرد این جایزه در سال 2013 به مجید توکلی دانشجوی زندانی ایرانی و به دلیل فعالیت هایش در راه صلح و دموکراسی تعلق خواهد گرفت. پيش از اين دانشجويانی از کشورهای برمه‌، تيمور شرقی، زيمبابوه، کلمبيا و کرواسی اين جايزه را دريافت کرده‌اند.

متن اطلاعیه منتشر شده کمیته برگزاری “جایزه صلح دانشجویی” در ذیل آمده است:

13 فوریه 2013- مراسم دوسالانه اهدای رسمی “جایزه صلح دانشجویی” روز جمعه در شهر تراندهایم (Trondheim) نروژ برگزار می شود تا این جایزه در سال 2013 به طور رسمی به مجید توکلی، فعال دانشجویی ایرانی، اهدا شود. از آنجایی که مجید در زندان به سر می برد، این جایزه در غیاب وی اعطا خواهد شد. این مراسم به صورت زنده از وبسایت isfit.org پخش خواهد شد.

این جایزه برای بزرگداشت دانشجویانی همچون مجید توکلی که در راه دموکراسی، صلح و حقوق بشر تلاش می کنند، اعطا می شود. این مراسم از ساعت 7 بعد از ظهر به وقت اروپای مرکزی در تالار Olavshallen، برگزار خواهد شد. در طول این مراسم، برنامه های هنری مختلف اجرا خواهد شد. این برنامه را ماریا امیلی Maria Amelie، نویسنده، مدیریت خواهد کرد.

یک ساعت و نیم پیش از این مراسم، یک مراسم عمومی پیاده روی همراه با مشعل آغاز خواهد شد. در این مراسم با عنوان “پیاده روی صلح”، شرکت کنندگان تصویرهایی از مجید توکلی را در دست خواهند داشت.

محمود امیری مقدم، سخنگوی سازمان حقوق بشر ایران، یکی از سخنرانان مراسم خواهد بود. وی می گوید: “مجید توکلی یکی از رهبران جنبش دانشجویی ایران به دلیل بیان نظرات خود و تلاش برای بهبود حقوق بشر در ایران، از حق تحصیل محروم و به ۹ سال زندان محکوم شده است.” وی اضافه می کند: “جایزه صلح دانشجویی وسیله برای بیان حمایت از مجید توکلی و پیامی برای جامعه بین المللی برای پشتیبانی از دانشجویان ایرانی است که از حقوق خود محروم شده اند.”

باب رانسیمن Bob Runciman، سناتور کانادایی که در سال 2012 در مورد مجید توکلی در کمیته سنای کانادا سخنرانی کرد، پس از شنیدن خبر اعطای جایزه به وی تبریک گفت. این سناتور در یک پیام رسمی اعلام کرد: “اعطای جایزه صلح دانشجویی پیامی است که نشان می دهد مجید توکلی فراموش نشده است و وی همچنان اثر خود را دارد. این جایزه همچنین اخطاری است به رژیم ایران که دنیا به شما می نگرد.” وی افزود: “مجید توکلی به صورت غیرقانونی زندانی شده و من می خواهم که وی هر چه زودتر آزاد شود.”

فعالین دانشجویی ایران و اعضای اتحادیه های دانشجویی از اعطای این جایزه به مجید استقبال کردند. یکی از اعضای دفتر تحکیم وحدت، بزرگترین انجمن دانشجویی ایران، می گوید: “دریافت جایزه صلح دانشجویی معنای بسیاری دارد. این جایزه نشان می دهد که دنیا و فعالین دانشجویی در کشورهای دموکراتیک فراموش نکرده اند که فعالین دانشجویی در ایران در زندان و خانواده هایشان تحت فشار هستند.”

مجید توکلی در 7 دسامبر 2009 (روز دانشجو در ایران) بازداشت و از آن زمان در حبس است. این دانشجوی 26 ساله در حال حاضر در زندان رجایی شهر کرج است. وی بر اثر زندان، شکنجه و چندین دفعه اعتصاب غذا به خونریزی معده و مشکلات ریوی دچار شده است. مقامات ایران، تقاضاهای فعالین حقوق بشری برای آزادی مجید توکلی را نادیده گرفته اند. در حال حاضر بیش از 30 دانشجو در ایران در زندان هستند. بعضی از آنان از بیش از 3 سال پیش در زندان به سر می برند و برخی دیگر با احکام سنگین تری مواجه شده اند.