Persian2English

Photo: Farzad Kamangar and his students

To the Phoenixes of My Country (1)

By FARZAD KAMANGAR

Hello, my precious, today is Women’s Day, the day that I always long for.

On this day, instead of your kind hands, my thoughts are decorated with a narcissus flower more chaotic than your tresses.

It has been two years since I have seen the colour of violet and felt jasmine. For two years I have been restless for a few tears of joy. You know better than me that I count the hours all year long, waiting for [Women's Day] to come.

I wonder, which present suits you better– the songs “Kiss Me One Last Time” (2), “Pacha Garden” (3), or maybe a candle to light up our memories…

But, my dearest, you can’t hear me sing and I can’t light a candle, because the lord of these walls has bound the candles in chains. I am not a poet to sing like the “old lover who breathes love into the wind to tickle your skin” or to write you a poem with a melody suitable for your agony. I am not a poet to rhyme according to the innocence of your eyes.

You can’t read in our native language. If you could, I would take you to the moon feast every night like “the screams of Hemin. (4) ” I write to you in *Forough’s dialect so you don’t tell me, “Nobody cares about flowers anymore” or, “I’m depressed.” I will write until I too have faith in a fifth season.

My precious, I was born in a country with women who– like all the women in the world– are not half of the rest, but each is half of the heavens. I cried my first tears in this country along with women who taught defiance and resistance to the fire among the dancing flames.

The first childish smile blossomed on my lips when the old oaks envied the mystery of the persistence and strength of the women of my land. I set my first steps on the same path that, before me, the morning dew on the buttercups shone even in the strong steps of women [who endured] the most difficult and rebellious mountaintops of life and history. These are the same women today who whisper songs of love and resistance into the ears of walls. In my land, the lullabies of children are the same as those that the people were murmuring for the Astartes and Ishtars, humanity’s first deities.

How can your day (Women’s Day) not be my Norouz (Persian New Year) celebration? Just like you, many others are awaiting the return of their dearest ones. [They will wait for however long it takes]– even during the first winter snow when a handful of wheat allows loneliness to be shared with the sparrows, or until the house is swept to prepare for the swallows, or [even] until God is the host at the Iftar table. **

On such a day, wait for me and wear a dress the colour and [beauty] of the sky- that has the elegance of Osman’s Syachmaneh(5) and a stem of Barzaran(6). Also, wear a necklace made of cloves, because cloves remind me of the scent of women, the scent of my country, the scent of immortality– and, in one word, the scent of you.

Until then, I leave you in the hands of the creator of the dew and rain. (7)

_________________________________________________________________________________________________

Footnotes by Farzad Kamangar, translated by Siavosh Jalili

1) The title of the letter refers to the high number of women who set themselves on fire in my city. It is an insufferable pain that has been on my mind since childhood.

2) Kiss Me One Last Time: a classical resistance song by Mohammad Naraqi. It is rumoured that the song was written by a partisan the night before he was executed. The song is addressing his daughter.

3) “Baghche pasha” or Pasha Garden is a masterpiece by Goran, the Kurdish poet. The poem has been eternalized by the velvet voice of Omar Dezhayi. The poem tells the story of a girl who asks her lover for a yellow and red flower. The lover has no choice but to enter the King’s garden to find the flowers. He returns with a red flower turned red from the blood of the young man who was shot while trying to find the flower.

4) It refers to a beautiful poem by mastreo Qobad Jalalizadeh, the imaginative poet of Soleymanieh (the city in Iraqi Kurdistan)

5) Syachmaneh: It is a beautiful genre of Kurdish songs which usually describes nature or the lover. Osman Hoormai is the absolute master of these songs.

6) Barzaran: It is a fragrant and rare flower indigenous to the mountains of Shahoo (in Iran Kurdistan where Farzad Kamangar was born and taught school children for many years)

7) The letter is addressed to an imaginary lover

* Refers to Forough Farokhzad, the renowned and popular Iranian poetess of the 1950′s and 1960′s (1934-1967). The content and the style of her poems continue to draw fans today.

**An iftar table is the table set in the evenings after a day of fasting for Ramadan (the holy month when Muslims fast every day from dawn to dusk)

Translation: Goli Dasht | Editing by: Siavosh Jalili | Persian2English.com

به ققنوس های دیار ما

نازنینم سلام ، روز زن است ، همان روزی که همیشه خدا منتظرش هستم .

در این روز به جای دستان مهربان تو ، شاخه گل نرگسم را آراسته خیال پریشان تر از گیسوانت می نمایم. دو سال است که دستانم نه رنگ بنفشه به خود دیده است و نه عطر گل یاس . دو سال است چشمان بی قرار چند قطره اشک از سر ذوق و خوشحالی است تو بهتر می دانی که همه روزهای سال برای رسیدن به این روز لحظه شماری می کنم اما امروز مانده ام برای این روز چه هدیه ای مناسب توست آواز ” مرا ببوس ” یا آواز ” باغچه پاشا “۲ یا شمعی که روشنی بخش خاطراتمان باشد اما نازنینم نه صدای آوازم را می شنوی و نه می توانم شمعی برایت روشن نمایم ، اینجا ارباب ” دیوارها ” شمع ها را نیز به زنجیر می کشد شاعر هم نیستم تا به مانند آن ” پیر عاشق به کالبد باد ، روح عشق بدمم تا نوازشگر جامه تنت باشد “٣

یا غزلی برایت بسرایم که وزن آن آلام هزاران ساله ات باشد و قافیه اش معصومیت نگاهت ، تازه تو به زبان مادریمان هم نمی توانی بخوانی ، وگرنه چون “ناله هیمن”٣ هر شب مهمان مهتابت می کردم به ناچار به زبان “فروغ ” برایت می نویسم تا نگویی که “کسی به فکر گلها نیست” یا “دلم گرفته است ” می نویسم تا من هم ایمان آورده باشم به آغاز “فصل پنجم”

اما راز بی قراری من و روز تو : گلکم من در سرزمینی به دنیا آمده ام که زنانش بسان همه زنان دنیا نه نیمی از همه ، که “نیمی از آسمان اند” اولین گریه زندگی ام را در این سرزمین و همصدا با فریاد صدای زنانی سر دادم که همراه با رقص شعله ها درس اعتراض و تسلیم نشدن را به آتش می آموختند.

غنچه اولین خنده کودکانه به هنگامی بر لبانم شکفته شد که درختان کهن سال بلوط به راز ماندگاری و سلابط زنان سرزمینم غبطه می خوردند و اولین قدم های زندگی ام و در همان مسیری گذاشتم که پیشتر آلاله ها گام های استوار زنانش را در سخت ترین و سرکش ترین قله های زندگی و تاریخ با شبنم صبحگاهی جلا بخشیده بود .

زنانی که امروز هم سرود عشق و ایستادگی را در گوش دیوارها نجوا می کنند ، لای لای کودکان سرزمین من همان سرودی است که انسان ها در برابر” آسرویدت ها “و ” ایشتارها ” نخستین معبودهای بشریت زمزمه می کردند.

پس چگونه ممکن است روز تو “قربان”م و “نوروز”م نباشد بسیاری چون تو سالها در کنار پنجره چشم به راه عزیزانشان اند تا بازگردند فرقی نمیکند کی … همراه با اولین برف زمستان که گنجشک ها را با مشتی گندم میهمان تنهایشان می کنند ، یا هنگامی که برای بازگشت پرستو ها خانه را آب و جارو می نمایند یا نه ، زمانی که خدا را مهمان سفره افطارشان می نماید … تو نیز برای چنین روزی با تن پوشی به رنگ آسمان و لطافت ” سیا چمانه عثمان “۴ و ” شاخه برزرن ” و گردنبندی از میخک منتظرم باش چون میخک برای من یادآور بوی زن ، بوی سرزمینم ، بوی جاودانگی و در یک کلام بوی توست تا آن زمان به خالق شبنم و باران می سپارمت .

___________________________________

۱ -نام نامه اشاره ای است به آمار بالای خودسوزی در میان زنان شهرمن که دردی است جانکاه که از کودکی ذهنم را می آزارد.

۲- باغچه پاشا شاهکاری از گورا شاعر کرد که عمردزهعی با صدای مخملی آن را جاودانه کرده است . داستان دختری است که از گل زرد و سرخ میخواهد ، عاشق برای پیدا کردن گل مجبور میشود وارد باغ گل پادشاه شود ، گل سرخ را می آورد ولی سرخی گل از رنگ خون جوان است که تیر خورده. ۳- اشاره به استاد قباد جلی زاده شاعر نازک خیال سلیمانیه و یکی از شعرهای زیبایش

۴- سیا چمانه : نوعی آواز بسیار زیبای کردی است که در وصف طبیعت و معشوق گفته مشود . عثمان هورامی، استاد مسلم و جاودانه این نوع آواز است.

۵- برزرن : گلی بسیاز خوش بو و کم یاب در ارتفاعات کوه شاهو

۶- مرا ببوس : حسن گل نراقی

۷- نامه خطاب به یک معشوقه خیالی است

Source: Reza Hiwa