Breaking the Language Barrier on Human Rights

Interview with the wife of imprisoned graphic designer Saeed Malekpour

May 14, 2010

Interview with the wife of Saeed Malekpour:

“Interrogators told my wife the judge is with them”

Persian Report by CHRR
Translation by Arash Azizi,

The following is an interview with Fatemeh Eftekhari, the wife of Saeed Malekpour, by the Committee of Human Rights Reporters. Malekpour was arrested on October 5, 2009 for designing a web program that was eventually used [by someone else not connected to or affiliated with Malekpour) to post pornographic material. Malekpour has been confined in Tehran’s notorious Evin Prison for 19 months. He has steadfastly maintained that he had no knowledge of the website’s content as well as having no interaction with the operators. Furthermore, he states that he generically designed the program like the many others he has made. A permanent resident of Canada, Malekpour is a metallurgical engineering graduate from Sharif University of Technology in Tehran. He was arrested during a visit to Iran and now faces an intricate web of accusations against him and possibly many years in prison.

CHRR- What information do you have on the case of your husband Saeed Malekpour and the accusations made against him?

FE- The case against my husband is apparently one of national security. Yet, we have never been active in political groups or had any history of membership in a party. The charges brought against him include taking action against national security by operating pornographic websites, agitation against the regime, contact with foreign entities, insulting the sanctity of Islam, and insulting the Supreme Leader and President. These allegations are very vague and have been constantly denied by my husband in court. Unfortunately, Saeed is not completely aware of the details of the accusations made against him since upon his arrest he was coerced into signing several blank sheets of paper. During the 17 months that the authorities were carrying out the investigation they filled in the sheets however they deemed fit and created the allegations that my husband is now denying.

CHRR- How many court sessions have been held so far? Was the lawyer present at the trial and has he been able to read the relevant files for the case?

FE: To date there have been two court sessions and the judge presiding over the case, Judge Moghiseh, has informed us that there will be a third court date later this month.

The first session was on March 16th. Our lawyer was originally informed that the trial would not go ahead on that day. On the morning of March 16 my husband’s friend from Evin Prison’s Section 350 called my sister-in law and told her that Saeed will be taken before the Revolutionary Court for his ‘crimes’. Unfortunately, the lawyer was not ready to attend court that day and was away on a trip. As such, the trial began without a lawyer present for my husband. Though Saeed’s lawyer has been allowed to look through the files pertaining to the case, he has not been allowed to meet him. If my husband or his lawyer cannot analyze the details of the case and the evidence brought against him, how can this trial be deemed as fair? How can a lawyer defend his client properly if they do not even know what they are accusing him of?

CHRR- How has Mr. Malekpour’s rights been infringed upon thus far?

FE- My husband has been in temporary arrest for 19 months now and the conditions surrounding his arrest are very obscure. It seems that the judiciary worries little about the unreasonable amount of time Saeed has been in temporary custody. They show little regard for the family life that has been interrupted and the profession that has been all but abandoned. An open letter was written and addressed to the judiciary by my husband detailing the misfortune that has befallen him under this supposed honest and impartial investigation. Unmistakable signs of torture scar Saeed’s body and they bear witness to the anguish he has endured. His jaws cannot function properly because of the blows and kicks that have been made to his head and face. It is not hard to notice the damage that has been caused to his brain; his sense of recognition has been severely compromised and he has had temporary paralysis on the left side of his body. My husband’s pain has been further intensified by the psychological trauma he carries, trauma which has made his hands shake uncontrollably. All this makes evident the torture he has sustained and it will not be difficult to prove if the judge orders a forensics investigation. Yet, even if attention were to be paid to the scars left on Saeed’s body, the trial would only be fair and just if the judge is impartial and his desire is to properly execute the law, not acting on the whim of the authorities.

CHRR- During this ordeal, how have your rights been abused and what problems confront you?

FE- If I were to talk about the issues I face and the abuses I have witnessed I would take up the rest of the time we have left for this interview. Unfortunately, the suffering that my family and I have faced is not unique nor is our ordeal a new one. I continuously follow domestic events in Iran and pay close attention to the letters written by family members of individuals detained after the June 12th, 2009 election as well as the interviews they have given. As I read about these families, the memory of what I have endured for the past 19 months constantly surfaces in my mind. The parallels between our case and that of other families are striking: lack of news about the condition of loved ones in detention, unaccountable actions by judicial officials, lack of any access to lawyers, constant extension of temporary detention warrants, and most difficult of all waiting tirelessly by the telephone waiting for any news on about the loved one after their interrogation. This is a very tiresome process and destroys the resolve and composure of family members.

Whenever the phone rings my heart melts and I begin to think that maybe it’s him, Saeed. Perhaps after weeks without contact, the prison authorities have allowed him to call me. It is interesting to note that when Saeed was being interrogated the authorities informed us that he had requested not to have any contact with family or friends. Other than this, they stated nothing was preventing him from contacting us. My family was not the only one to encounter this peculiar demand; the Noorizad family was also faced with the same bizarre insistence from their imprisoned loved one.

During the initial phase of Saeed’s detention my family and I repeatedly wrote to various judicial authorities. However, no response was given to us. Ultimately, I was allowed to meet my husband and it was then that the severity of his situation became apparent to me. It was after this that our family met with the head of the Department of Justice in Tehran Province, Mr. Avayi. He listened patiently to us and promised to follow up on the case. Unfortunately, when Saeed Mortazavi was the Prosecutor-General of Tehran he would not allow any of Mr. Avayi’s representatives to meet my husband nor were they permitted to inspect the prison cell he was being kept in. However, upon the insistence and effort of Mr. Abbas Jafari Dolatabadi, the new Prosecutor-General, the case has noticeably increased in pace.

Translation: Arash Azizi |

بازجویان به همسرم می گفتند قاضی همدست ماست/ گفتگو با همسر سعید ملک پور پس از ۱۹ ماه بلاتکلیفی در زندان اوین

کمیته گزارشگران حقوق بشر – مصاحبه با خانم فاطمه افتخاری همسر سعید ملک پور که به جرم طراحی سایت که به عنوان سایت پورنو مورد استفاده قرار گرفته بود، در تاریخ ۱۳ مهر ۱۳۸۷ بازداشت شده است. این در حالی است که به گفته متهم وی از محتوای سایت هیچ اطلاعی نداشته و تنها یک طراح است که مثل پروژه های دیگر طراحی این سایت را نیز طراحی کرده و هیچ رابطه ای با گردانندگان سایت نداشته است. وی فارغ التحصیل دانشگاه شریف در رشته مهندسی مواد و ساکن کانادا است که طی سفر خود به ایران برای دیدار از خانواده بازداشت می شود و اکنون با اتهاماتی خلاف واقع رو به رو گشته که با حضور یک متخصص کامپیوتر در دادگاه می توان آن را اثبات کرد.

چه اطلاعاتی راجع به پرونده همسرتان آقای سعید ملک پور و اتهامات وارده دارید؟

* پرونده همسر من یک پرونده امنیتی است. من و ایشان هیچکدام سابقهٔ عضویت در حزب یا گروه فعال سیاسی نداشتیم. اتهامات تفهیم شده به ایشان: اقدام علیه امنیت ملی با راهاندازی سایتهای پورنو، تبلیغ علیه نظام، ارتباط با بیگانگان، توهین به مقدسات اسلام، توهین به رهبر، توهین به رئیس جمهور .همسرم قویا اتهامات خود را در دادگاه رد کرده است. البته اینها اتهامات کلی است و سعید از جزئیات پروندهاش اطلاعی ندارد، چون در طول بازداشت، او را مجبور کرده اند که پایین کاغذهای سفیدی امضا کند، که بعدا گویا طی ۱۷ ماهی که آقایان مشغول تکمیل پرونده بوده اند با مطالب مورد دلخواه و صلاح دیده شان پر شده است.

تا به حال چند جلسه دادگاه تشکیل شده آیا وکیل اجازه حضور داشته و موفق به خواندن پرونده شده است؟

* تا کنون ۲ جلسه دادگاه تشکیل شده و جلسه سوم طبق گفته قاضی مقیسه در طی همین ماه خواهد بود. جلسه اول دادگاه ۲۵ اسفند تشکیل شد. گرچه به وکیل اطلاع داده بودند که دادگاه در تاریخ مقرر تشکیل نمیشود، اما صبح روز ۲۵ اسفند، دوستان همسرم از بند ۳۵۰ با خواهر همسرم تماس میگیرند که سعید را به دادگاه انقلاب بردند، ولی چون وکیل ایشان مسافرت بود، جلسه اول بدون وکیل برگزار شد.

گرچه به وکیل سعید اجازه مطالعه پرونده داده شده، اما اجازه ملاقات وی با موکلش داده نمیشود. من نمی دانم که این چه گونه دادرسی عادلانه ایست که در آن توقع میرود که فردی که از جزییات موارد اتهامی و استنادات آن بیخبر است از خود دفاع کند؟ وکیل از کجا باید بداند که همسر من چه کاری را انجام داده و چه را انجام نداده؟

در طی این مدت حقوق آقای سعید ملک پور به چه اشکالی نقض شده ( با اشاره مختصر به نامه)

* ۱۹ ماه است که همسر من در بازداشت موقت و بلا تکلیفی است. ظاهراً برخی مسئولان قضایی کوچکترین نگرانی از طولانی شدن زمان بازداشت موقت ندارند. گویی زندگی خانوادگی و شغلی بازداشت شدگان نزد آقایان کوچکترین ارزشی ندارد. همسرم طیٔ یک نامه سر گشاده، شرح تمام فجایعی که تحت لوای تحقیقات صادقانه و بیطرفانه دستگاه امنیتی بر وی گذشته بود، به اطلاع مسئولان قضایی رساند. آثار شکنجه همچنان مشهود است، فقط لازم است قاضی همسرم را به پزشکی قانونی ارجاع دهد تا تائید شود.

به هنگام صحبت کردن، فک ایشان صدا میدهد، که بر اثر در رفتگی به دلیل لگدهایی است که بر سر و صورتاش وارد شده. لرزش شدید دستها کاملا واضح است. کشف آثار سکته خفیف مغزی، که منجر به بی حسی و از کار افتادن موقت نیمه چپ بدن ایشان در دوران بازجویی شد، تشخیص پزشکی چندان مشکلی نیست. بیان این موارد، مخصوصا در دادگاه، در صورتی به روند دادرسی عادلانه کمک میکند که برای قاضی از قبل تعیین تکلیف نشده باشد و قاضی اعتماد بدون چون و چرا به مأموران نداشته باشد و دغدغه اش به راستی اعمال قانون باشد.

در طول مدت بازداشت سعید ملک پور با چه مشکلاتی روبه رو بودید و حقوق شما چقدر نقض شده؟

* اگر بخواهم از مشکلات و حقوق نقض شده بگویم، آنقدر طولانی میشود که از حوصله این مصاحبه خارج است. درد و رنجی که ما کشیدیم، دیگر چیز عجیب و تازه ایی نیست. الان که بطور مستمر پیگیر اخبار داخلی ایران هستم، مخصوصاً با خواندن نامهها و مصاحبههای خانوادههای زندانیان وقایع بعد از انتخابات، خاطرات تمام آنچه در طول این ۱۹ ماه بر ما گذشت برایم زنده میشود. بیخبری و بی اطلاعی از عزیزانشان، عدم پاسخگویی مسئولان قضایی، عدم اجازه دسترسی وکیل به پرونده، بلاتکلیفی زجرآور خانوادهها و عزیز دربندشان، تمدیدهای مکرر قرار بازداشت موقت، خسته شدن فرسایشی خانواده ها و از همه سخت تر چشم انتظاری هر لحظه برای تماس تلفنی در دوران بازجویی.

اینکه با صدای هر زنگ تلفن قلبت چنان به تپش بیفتد که نکند او باشد، نکند اجازه داده اند بعد از هفتهها زنگ بزند. جالب اینجاست که در دورانی که سعید تحت بازجویی بود، به ما هم (مثل خانواده آقای نوری زاد) میگفتند که خود سعید تمایلی به تماس با خانواده ندارد و گرنه منعی برای تماس تلفنی وجود ندارد.

در طول این مدت چندین نامه به مسئولان قضائی فرستادیم، ولی دریغ از یک پاسخ. پس از ملاقاتی با همسرم و دیدن وضعیت وخیم ایشان، خانواده توانستند با آقای آوایی، رئیس دادگستری استان تهران، ملاقات داشته باشند. ایشان صبورانه به صحبتهایمان گوش دادند و قول پیگیری دادند. اما متأسفانه در دورانی که سعید مرتضوی دادستان تهران بود، به فرستادگان آقای آوایی اجازه ملاقات با همسرم و بازرسی از بند ۲-الف داده نشد. البته بعدا پیگیریهای مصرانه آقای جعفری دولت آبادی، و دستور صریح ایشان، در تسریع مرحله تکمیل پرونده بسیار موثر بود.

روند دادگاه تا کنون به چه شکل بوده؟ آیا قاضی به درخواست متهم مبنی بر حظور یک متخصص کامپیوتر که به روشن شدن موضوع کمک شایانی می کند توجهی نشان داده یا خیر؟

* ما به این امید بودیم که مرحله دادرسی مرجعی باشد برای پیگیری و رسیدگی به حقوق نقض شده از ما و همسرم، گوشی باشد برای شنیدن آنچه بر ما گذشت، و قاضی نیتش کشف حقیقت باشد. اما گویا مشکل بزرگتر از این حرف ها است، و قاضی خود جای دادستان نشسته. به نظر من، عدم استقلال قضات مشکل بزرگ سیستم قضایی ماست. این مورد در نامه اخیر زندانیان بند ۳۵۰ به مراجع بطور مفصل تر شرح داده شده. در جریان بازجویی از سعید بارها به او گفته شده بود که «قاضی از خود ماست .پرونده ات را با پرینت ایمیل و عکس و موارد اینچنینی حجیم میکنیم که قاضی حوصله خواندن و بررسی آن را نداشته باشد و تنها به گزارش گردش کار و کیفرخواست توجه کند.» چه بسا که در دادگاه اخیر سعید، به مدت ۱۵ دقیقه، حتا همان گزارش گردش کار هم برای وی خوانده نشد و قاضی به جهت بی حوصلگی به دفاعیات همسرم و وکیلش توجهی نکرد، و مدام صحبتهايشان را قطع می کرد.

حتی قاضی مقیسه طی نامه ایی رسمی بازجویان سعید را به عنوان کارشناسان فنی مورد اعتماد خود جهت مشاوره برای جلسه بعد دادگاه احضار کرده است. و این عمل در جواب درخواست همسرم مبنی بر بررسی پرونده اش توسط کارشناس فنی کامپیوتر مورد تائید قوه قضاییه که طبق قانون باید بیطرف باشد، صورت گرفت. درخواست قانونی سعید این بود که کارشناسان بی طرف پرونده را بررسی کنند تا اتهامات، بزرگنمایی ها و سند سازی هایی که از نظر فنی امکان ناپذیر نیستند، مشخص و به اطلاع قاضی برسانند. این حقی است که در بند ۳ و۵ ماده ۱۹۳ قانون آيين دادرسي کيفري برای متهم قائل شده اند. قاضی مقیسه به گونه ایی تهدید آمیز و تنبیهی به علت این درخواست، بازجویان سعید را برای جلسه بعد دادگاه احضار کرده است.

کلام آخر

* مواردی همچون همسر من، به عنوان یکی از مصداقهای زیر پا گذاشته شدن قوانین حقوقی و کیفری وضع شده در قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران میباشند، قوانینی که در آن برای متهم، مجرم، زندانی، فرای اتهامشان، تنها به جهت کرامت انسانی، حق و حقوقی قائل شده اند. در دستگاه قضائی ایران، با برچسب امنیتی زدن به پرونده ها، خود را فارغ از پایبندی به این قوانین قلمداد میکنند، و بعضا با این تفکر که «هدف، وسیله را توجیه میکند» و گاه به بهانه مصلحت نظام، هر روشی را، از ضرب و شتم، شکنجه و اعمال فشارهای روحی و روانی، انفرادی های طولانی مدت و غیره، جهت گرفتن اعترافات از بازداشت شدگان مورد استفاده قرار میدهند. این روند کنونی، زیر پا گذاشته شدن مکرر این قوانین، اینکه ماموران نهادهای امنیتی تصمیم گیرنده اولی و آخری باشند، باعث ایجاد احساس یأس و بی اعتمادی مردم نسبت به کارآمد بودن دستگاه قضايي می شود، که خطر بسیار بزرگی برای امنیت جامعه است.

Source: Committee of Human Rights Reporters
  • Balatarin
    Tags: , ,



    1. TAKE ACTION: Danger for Canadian Resident Saeed Malekpour in Iran | Persian2English
    2. Let’s Save Saeed Malekpour: Death Sentence Confirmed! « Campaign for Release of Saeed Malekpour
    3. Wife of Saeed Malekpour: “Wherever we go, the IRGC casts its long shadow” | Persian2English

    Leave a Response