Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

The Movement Has Gone Underground: An interview with Ahmad Batebi | FINAL PART

June 30, 2010

Deutsche Übersetzung auf Julias Blog lesen

Ahmad Batebi at the 2009 United Nations summit in Geneva

This month Persian2English released a detailed interview with human rights activist Ahmad Batebi. The interview was divided into three parts. In the final segment of the interview, Batebi explains the difference between protests in Iran on the anniversary of the Islamic Republic (February 11th/22 Bahman) and on Ashura (December 27th) and Student Day (December 7th). Batebi also explains what activists and supporters of the opposition movement can do to gain more attention from western media on Iran’s human rights abuses.



READ PART 1:
“People’s Movement Will Stay Alive with Knowledge and Information” READ PART 2: “Everyone Makes Mistakes, Including Us”

FINAL PART | The Movement Has Gone Underground

By Maryam NY | Translation SIAVOSH J

Maryam: Everybody had high expectations for February 11th (22 Bahman). However, big demonstrations were not materialized. Security forces cracked down on a large scale. Why weren’t people able to protest similarly to Ashura (December 27) and Student Day (December 7th)?

Batebi: As I mentioned, the more time that passes, the more immune the regime becomes [to protests], and they learn the ways to crackdown on and suppress the people. Yet, there were [still] several demonstrations.

One of the developments after the election was that the Ministry of Intelligence, which is the main security establishment, was not able to control people through its traditional methods and operations. This is when the Revolutionary Guards (IRGC) entered the scene. The IRGC practically took control of security operations and also took the Intelligence under its supervision. The IRGC operates much more ruthlessly- it beats and kills people.

We saw the events that unfolded on December 27th. One of the problems that the IRGC faced was that it had trusted the Ministry of Intelligence and had accepted the data and statistics that the Ministry had provided on the number of people who were or would be gathering in main squares. It had divided tasks and forces based on this data, which was somehow incorrect. Moreover, people had changed their strategy. Those who were leading people from outside Iran had planned to undo all the calculations, and the regime failed in controlling the people. This resulted in the IRGC acting more professionally the next time. It deployed much more forces and planned to take control on February 11th.

The Green Movement does not have [access to] radio, TV, or newspapers, and cannot spread the news and information like the Islamic Republic. The difference between December 27th and February 11th was that on Ashura (December 27th), there were religious ceremonies held all over, so one could be anywhere in the city. People attended these ceremonies and, therefore, the movement was able to be everywhere. However, on February 11th, the routes [of the demonstrations] were predetermined. If the movement wanted to show itself it had to take these routes. [Security forces] had closed all the roads from the day before.

One of my friends who was in Iran said that he was with a friend who had a Basij membership card. They were going to attend the rally. He said, “We saw groups of Basijis who had come from Qom, Mashhad, etc. and they were not letting any of us in. The organization was so strong that strangers were not able to enter. The more we approached Azadi Square, the tighter the security became, and they stopped us before reaching the square. We told them we are Basijis. They asked us for the secret word.”  This shows they had a password so no outsider would be able to enter.

Now the question is, why is it that the Green Movement could not succeed? [Regime forces] had organized way ahead of time. They had formed teams to prevent any outsider from joining the rally and they closed all the routes. When the ruling establishment is so powerful, this is the result. Before, people attended protests on 20-30 specific days and they were successful. On this one day, the people were not able to because of the regime’s organization. This was not due to the movement’s weakness, but it was because we did not have the same resources that the regime has at its disposal.

Maryam: After February 11 many supporters of the Iranian people’s movement in the West stepped aside. I do not want to say that we are witnessing a decline, but the situation is calming down. Why has this happened? Is it all because of February 11th?

Batebi: The outside world’s understanding of the movement is very different from what is happening inside Iran. The western world or the media think that movement means demonstrations, and if the latter doesn’t exist, nor does the former. However, we know that the culture of the Iranian people is different than that of the outside world. The fact that [the Iranian people] write slogans [on walls and banknotes] in the colour green and distribute cassettes and CD’s demonstrates that the movement is alive. The movement is learning how stay alive without incurring deaths and arrests. The movement is transferring from one form to another.

In all social movements across the world, you see that when a movement goes underground, for a very short period of time, the activists become slower. This is not sluggishness, but rather the period of transformation. We are passing through this phase. This time, when we have protests in June, we will have less people arrested, less people killed, and that is how people will learn. It is natural that the government learns how to suppress people and the people learn how to resist.

Maryam: You mean that the movement is going underground?

Batebi: Yes, it is, and it should. In the 1979 revolution, too, the movement became underground. That is why it succeeded.

Maryam: What do you say to the argument that western media does not focus on human rights [in Iran] and focuses more on the nuclear issue?

Batebi: Well, it is true, but we cannot tell the world to be the way we want it to be. The world is saying that this is my language and these are the issues I pay attention to. We cannot say, “Why do you pay attention to this issue [instead of the other one]?”  We have to see what they want to broadcast. Then we need to publish that and present it to the media in a package that follows [a specific] format.

The nuclear issue is the world’s concern. It is the concern of world governments, and this concern is reflected to the media from the top. The Iranian nuclear issue is important for the international community because it can endanger the world’s security. Governments pay attention to it and convey this concern to the media. However, the human rights issue is conveyed to the media from the bottom, and then the media can, in turn, convey it to the governments. We have to keep the media updated on all the instances of human rights abuses. We should send the media films, reports, translations [of the news], and articles. This will result in the media publishing and broadcasting [news on human rights issues in Iran]. Consequently, governments will pay attention.

جنبش زیر زمینی: مصاحبه با احمد باطبی | بخش آخر

مریم: همه از ۲۲ بهمن خیلی انتظار داشتند ولی چیزی نشد. خیلی توسط نیروها سرکوب شد. چرا مردم نتوانستند مثل عاشورا و ۱۶ آذر جلوی نیروهای رژیم بایستند؟

باطبی: من گفتم هر چقدر زمان بگذرد تمام حکومتها واکسینه میشوند و راهشان را یاد می‌گیرند که چطور مردم را سرکوب کنند. ما چند تا تظاهرات داشتیم که به رژیم یاد داد.

یکی از اتفاقاتی که پس از انتخابات افتاد این بود که وزارت اطلاعات که دستگاه امنیتی بود و کارهای امنیتی را انجام می‌داد دیگر با شیوه عملکرد سنتی خود نتوانست مردم را کنترل کند و این‌جا بود که سپاه وارد شد. عملا سپاه شد مسئول کارهای امنیتی و اطلاعات هم رفت زیر نظر آن.

سپاه خیلی بیرحمانه‌تر عمل می کند و مردم را می‌زند و می‌کشد.

در یک روزی مثل عاشورا که دیدیم آن اتفاقات افتاد یکی از مشکلاتی که سپاه داشت این بودکه سپاه اعتماد کرده بود به وزارت اطلاعات. و آمارهایی که وزارت اطلاعات داده بود را قبول کرد مثلا اطلاعات گفته بود در این میدان اینقدر آدم جمع می‌شود و تقسیم نیرو بر این اساس انجام شده بود و این آمارها تا حدی اشتباه بود. و مردم هم استراتژی را تغییر داده بودند٬ کسانی که خارج ار کشور مردم را رهبری می‌کردند جوری نتظیم کردند که این حساب و کتاب را بهم زدند و حکومت در کنترل مردم شکست خورد. این باعث شد در دفعه بعدی خیلی حرفه‌ای تر عمل کند. خیلی نیرو گذاشت و برنامه چید تا ۲۲ بهمن را در اختیار بگیرد.

جنبش سبز هم که نه رادیو دارد٬ نه تلوزیون٬ نه روزنامه و نمی‌تواند مثل جمهوری اسلامی اطلاع‌رسانی کند.

فرق ۲۲ بهمن و عاشورا این بود که در روز عاشورا همه جای شهر می توانستی باشی چون همه جا هیئت مذهبی بود و مردم می رفتند عزاداری کنند و جنبش هم می‌توانست همه جا باشد. اما در ۲۲ بهمن یک مسیر مشخص داشتیم٬ یعنی اگر جنبش سبز می‌خواست جایی برود باید از این مسیرها می رفت٬ از روز قبل همه مسیرها را بستند.

یکی از دوستان من که در ایران بود می گفت با دوست دیگرش که کارت بسیج داشت٬ با هم دیگر رفتند در این تظاهرات شرکت کنند. می‌گفت: «ما می‌دیدیم که دسته‌های بسیج از مشهد و قم و غیره آمده بودند و هیچ یک ما را راه نمی‌دادند. سازماندهی اینقدر قوی بود که آدم غریبه نمی‌توانست داخل شود. ما با کارت بسیج رفتیم در آن مسیر و هر چقدر که به میدان آزادی نزدیک می‌شدیم کنترل امنیتی بیشتر می شد و نرسیده جلوی ما را گرفتند. ما گفتیم بسیجی هستیم و گفتند: اسم شب چیست؟» یعنی رمز داشتند تا نگذارند غریبه‌ها داخل بیاورند.

حالا شما می‌گویید چرا جنبش سبز نتوانست در این روز موفق شود؟ آن‌ها از مدت‌ها قبل سازماندهی کردند٬ تیم‌هایی را تشکیل دادند که نگذارند آدم غریبه بیاید. تمام مسیرها را بستند خوب وقتی که حکومتی اینقدر قدرت دارد همین است دیگر. مردم قبل از آن ۲۰ ۳۰ روز مشخص رفتند و موفق بودند و این یک روز به علت سازماندهی حکومت نتوانستند.

این به علت ضعیف شدن جنبش نبود دلیلش این بود که ما امکاناتی را که آن‌ها دارند نداشتیم.

مریم: بعد از ۲۲ بهمن دیگر اعتراض آنچنانی ندیدیم. حتی در غرب خیلی از حامیان ایران دیگر رفتند کنار. نمی‌خواهم بگویم شاهد زوال هستیم اما اوضاع دارد آرام می‌شود. چرا چنین اتفاقی می‌افتد؟ بخاطر همان یک روز؟

باطبی: فهم دنیای بیرون از ایران از جنبش با چیزی که در ایران اتفاق می‌افتد متفاوت است. دنیای غرب یا رسانه‌ها خیال می‌کنند جنبش یعنی تظاهرات و اگر دومی نباشد یعنی اولی نیست. در صورتی که ما می‌دانیم در ایران فرهنگ مردم با دنیای بیرون فرق دارد.

همین که شما می‌روید و می‌بینید با رنگ سبز شعار نوشتند و نوار و سی‌ دی پخش می‌کنند و غیره یعنی جنبش زنده است. جنبش دارد یاد می‌گیرد دستگیری و کشته ندهد ولی زنده باشد.

جنبش دارد از شکلی به شکل دیگر در می آید. در تمام جنبش‌های اجتماعی سراسر دنیا که نگاه کنی می‌بینی وقتی جنبش زیرزمینی می‌شوند در یک دوره خیلی کوتاه آدم‌ها کند می‌شوند. این در واقع کندی هم نیست دوره تعویض است. ما داریم دوباره همین دوره تعویض را از سر می‌گذرانیم.

ایندفعه که در خرداد چند تظاهرات داریم کمتر دستگیری می‌دهیم٬ کمتر کشته می‌دهیم و مردم یاد می‌گیرند. طبیعی است که حکومت یاد می‌گیرد چطور مردم را سرکوب کند و مردم هم یاد می‌گیرند چطور مقابله کنند. ما داریم این دوره را می‌گذرانیم.

مریم: یعنی فکر می‌کنید جنبش دارد زیرزمینی می‌شود؟

باطبی:‌ بله دارد می شود و باید هم بشود. در انقلاب سال ۵۷ هم نگاه کنید جنبش زیرزمینی شد که توانست موفق باشد. الان هم دارد همین می‌شود.

مریم: شما درباره این استدلال که بعضی رسانه‌های غربی خیلی روی حقوق بشر تمرکز نمی‌کنند و بیشتر به مسئله هسته‌ای توجه می‌کنند چه می‌گویید؟

باطبي: خوب درست است٬ همین طور است ولی ببینید ما نمی‌توانیم به دنیا بگوییم جوری باش که ما دوست داریم. دنیا می‌گوید این ادبیات من است و من به این‌ها توجه می‌کنم. ما نمی‌توانیم بگوییم چرا توجه می‌کنی؟

ما باید ببینیم این‌ها می‌خواهند چه چیزی را پخش بکنند و پکیجی با همین فرمت بهشان بدهیم. مسائل هسته‌ای دغدغه و نگرانی دنیا است. دغدغه دولت‌های دنیا است و از بالا به رسانه‌ها می‌آید. برای دنیا مسائل هسته‌ای ایران چون می‌تواند امنیت دنیا را به خطر بیندازد مهم است. دولت‌ها به آن توجه می‌کنند و این به رسانه‌ها منتقل می‌شود. اما مساله حقوق بشر از پایین می‌رسد به رسانه‌ها و بعد رسانه‌ها می‌توانند به دولت‌ها برسانند.

ما باید رسانه‌ها را با استناد به تمامی موارد نقض حقوق بشر زنده نگاه داریم. فیلم و گزارش و ترجمه و مقاله بفرستیم. این باعث می‌شود رسانه‌ها بگیرند پخش بکنند و دولت‌ها هم توجه کنند

Persian editing by: Arash Azizi
  • Balatarin
    Tags: , , , , , ,

    6 Comments

    Trackbacks

    1. Interview mit Ahmad Batebi | letzter Teil: Die Bewegung ist in den Untergrund gegangen « Julias Blog
    2. The Movement Has Gone Underground - Why We Protest - IRAN
    3. Iran Interview: Ahmad Batebi “The Green Movement Goes Underground” | Enduring America
    4. Welcome | Project on Middle East Democracy
    5. P2E Weekly Twitter Updates | July 7, 2010 | Persian2English
    6. Iran Heats Up: The Bazaar Strikes Back | Planet-Iran.com

    Leave a Response