Breaking the Language Barrier on Human Rights

The Shiva I Know: A letter about Shiva Nazar Ahari

August 21, 2010

Deutsche Übersetzung auf Julias Blog lesen

Editor’s Note: Shiva Nazar Ahari, an Iranian human rights activist and a political prisoner in Evin prison (Tehran) since December 20, 2009, is now facing the charge of Moharebeh (enmity against God), and she can be sentenced to death for it. Shiva’s trial date is set for September 4, 2010. We must act now to help and support her.

Sepideh Pooraghaiee, a friend and colleague of Shiva Nazar Ahari, writes an open letter about Shiva. Sepideh Pooraghaiee states in the letter that she wants her words to be considered when passing judgment on Shiva and the organization CHRR.

The Shiva I know: A letter about Shiva Nazar Ahari

By Sepideh Pooraghaiee |
Translation Tour Irani for Persian2English

I’ve read many heartfelt letters published online written by families, friends, and supporters of political and civil rights activists. I thought, perhaps I should write a letter as well for my dear friend Shiva Nazar Ahari. Since her arrest, Shiva has spent more than 200 days in ward 209 of Evin prison. She was recently transferred to the general ward. Since I consider Shiva’s writings to be very direct and beautiful (just like her name which means “expressive” in Persian), I will attempt to use Shiva’s words and my own memories to help reduce the contradictions and delirium that exists within the Iranian regime’s security apparatus in their accusations against Shiva and the Committee of Human Rights Reporters.

Instead of listening to the propaganda machines and the military organizations who are busy manufacturing scenarios, please consider my words when you pass judgment on the Committee of Human Rights Reporters and Shiva Nazar Ahari.

The genius producers of state television, who instead of informing people in an objective manner, spend all their efforts in creating noise, psychological warfare, and accusations against critics and cultural, civil, and political opponents. The producers should regard my writing as a witness documentation.

First, I would like to use Shiva’s words to express the main reason for the accusations and vengeance against her by violators of human rights. She wrote to one of her cell mates: “When your heart trembles for the rights of another human, that is when you begin to slip; that is when the interrogations begin. When your heart trembles for another prisoner, a woman, a child laborer, that is when you become the accused. When you find faith in people and believe in humanity and nothing else, that is when you commit your first crime.”

Shiva is held captive. Even though she was released in June 2009 after a large bail amount was posted, she was re-arrested for defending torture victim Atefeh Nabavi by creating a campaign for her freedom. I know very well that (while confined in Evin prison) Shiva’s heart still beats for people like Atefeh Nabavi and she bursts into tears for them. It has always been clear to me why she does that.

She burst into tears for student prisoner Akbar Mohammadi and political activist Heshmat Saran who both died in prison. She burst into tears for Delara Darabi who died because of the Qesas law (eye-for-an-eye execution punishment). She burst into tears for two Kurdish prisoners who were quietly executed a few years ago. She also burst into tears many other times for other victims.

I know Shiva for a long time. The first time I saw her was many years ago in the memorial services for Parvaneh Eskandari and Dariush Forouhar, two chain murder victims of autumn 1999. We were in Ershad Mosque. A much younger Shiva was filled with energy. It was the beginning of a long friendship with Shiva; a brave, humorous, and light-hearted person who displays resistance and dedication.

Shiva was first arrested in 2004 in front of the United Nations office. I am not sure but maybe it was this experience that increased her drive to continue on the path that she has chosen. At that time I never thought that she would one day become one of the most distinguished human rights activists. I thought that just like many others who were her age, after a while she would go on with her daily life so that she might stay clear from harassment by the judicial and security system.

But Shiva kept standing. Later Shiva and I along with a few other friends became active in The Students Committee for Defense of Political Prisoners. Most of the efforts of this committee were geared toward the publication and distribution of information about the difficult conditions of political prisoners.

In 2005, when the Committee of Human Rights Reporters was founded, we took on new and bigger steps in various areas including defending women’s rights, children’s rights, and the rights of minorities and other vulnerable citizens whose human rights are trampled on either by society or by the ruling political establishment. And the legal umbrella of the Islamic Republic judicial system not only supports the violations, but also further violates the rights of citizens.

In the short interim since the foundation of the Committee of Human Rights Reporters, I have found Shiva to be the most stern, reliable, and active member. It is a wonder how a person who lives in a dictatorial society under the harshest pressures is able to play a defining role in defending human rights solely based on her strong will and determination and the manner that she upholds professionalism and a practical moral framework (not just slogans).

Shiva protests against violations of human rights without concentrating on the ethnic, religious, gender, political, and even reputation backgrounds of individuals; be it Akbar Ganji to the late Valiallah Feiz Mahdavi (a political prisoner related to the Mujahedin Khalgh Organization).

She was repeatedly summoned and contacted by security organizations. They would threaten her and use foul language solely because Shiva protested and published human rights violations against political prisoners who the regime considers as opposition. The accusation of “association with the Mujahedin Khalgh Organization” was made up by the security system to take revenge against Shiva’s civil disobedience of their illegal request to stop reporting on the terrible conditions of prisoners. But through her strong determination to save human dignity, Shiva never gave in. Her reasoning was just and proper. For a human rights activist every human on Earth is equal in human rights even if they have committed crimes against humanity.

I remember well that when few people were paying attention to the conditions of those who were arrested in 2007 under the cover of “hoodlums” (in Kahrizak prison), the Committee of Human Rights Reporters, and especially Shiva, contacted the families of the arrested and reported on the horrible prison to the public.


Many prisoners and their families were directly in contact with Shiva. Many times I saw her writing stories of pain and prisoner reports. She would sit patiently on the phone and transcribed the words of the prisoners.

Her cell phone was always on. Whenever I called and talked to her about the condition of a prisoner and stressed the urgent need for action by the committee, she never said no. I will never forget that in 2007 when I found out about the terrible physical condition of Ahmad Batebi (student prisoner from the 1999 riots) through his family, and although it was past midnight, I went to Shiva’s house and explained Ahmad’s situation to her. The same night we discussed the issue with some friends. We held a session at the Tahkim Vahdat office to protest. Ahmad Batebi’s family members and well known cultural and political personalities were present.

This is only one example of the efforts by the Committee for Human Rights Reporters to help reduce harm to victims of human rights violations in Iran. I believe Shiva Nazar Ahari has acted very distinguishably throughout the years. She never allowed intimidations and threats to turn into an impenetrable dam against her sacred efforts. Along with her bravery and clarity, she also was calm, patient and hopeful. She never expected to be praised. She never compromised with the resolution of a problem, however small, for a human being.

Today, undoubtedly, Shiva Nazar Ahari is paying the price for the continuous efforts of her and the Committee of Human Rights Reporters.

Sepideh Pouraghaiee


WRITE LETTERS to various international organizations and media outlets to demand or request the immediate release of Shiva Nazar Ahari.


“I am writing you as I am very concerned about the fate of Shiva Nazar Ahari, a human rights activist and a journalist detained in the Islamic Republic of Iran since december 20, 2009.

She is now facing the charge of Moharebeh (enmity against God). Yet I think she is detained and put in trial just because of her work as a member of the Committee of Human Rights Reporters.

I would like to remind you that collecting and publicizing information about human rights violations is a right guaranteed under Article 19(2) of the International Covenant on Civil and Political Rights, to which Iran is a state party, which includes “the freedom to speak, receive and impart information regardless of frontiers, either orally, in writing or in print, in the form of art, or through any other media”.

Shiva Nazar Ahari is just a young lady who deeply loves her country and who spent her best years helping disadvantaged children and defending human rights in Iran. I think that Iran should be proud to have such a daughter who honors the high tradition and history of her country, and should not persecuting and detaining her.

This is why I ask you to urge the authorities of the Islamic Republic of Iran (especially the Head of Judiciary, Ayatollah Sadegh Larijani) to drop the charge of Moharebeh against Shiva Nazar Ahari, to release her immediately and unconditionally, and to ensure that, while imprisoned, Shiva Nazar Ahari is granted access to her family and adequate medical care.



1) Email addresses of some Iranian Embassies worldwide. (You can find all the addresses for Iranian Embassies here)


















3) EUROPEAN FOREIGN SECRETARIES:;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;,;;;;;;;;

Send a letter to the US Secretary of State Hillary Rodham Clinton


5) MEDIA and PRESS MAILING LIST (Write to the press and in the press, websites, and blogs about Shiva): ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

شیوایی که می شناسمش- برای شیوا نظرآهاری/ سپیده پور آقایی

سپیده پور آقایی:

بارها و بارها شاهد انتشار دل نوشته های خانواده ها، دوستان و همفکران بسیاری از فعالان سیاسی – عقیدتی و مدنی در دنیای مجازی بوده ایم. در ابتدا با خود فکر کردم که مطلبی را در قالب دل نوشته برای دوست گرامی و عزیزم شیوا نظرآهاری بنویسم که از زمان دومین دستگیریش در سال گذشته تابحال بیش از دویست روز، در بند 209 وزارت اطلاعات بود و به تازگی به بند عمومی منتقل شده است. از آنجایی که قلم شیوا را صریح تر، زیبا تر و همچون اسمش شیواتر از قلم خودم می دانم، قصد دارم با بهره گیری از اعترافات! (بخوانید نوشته های وبلاگی و مصاحبه های) خود شیوا و خاطراتم، شاید به روشن شدن ذهن قاضی پرونده و دستگاه عریض و طویل امنیتی جمهوری اسلامی کمکی کرده باشم تا در اتهام زنی به شیوا و کمیته گزارشگران حقوق بشر، کمتر دچار هذیان و تناقض گویی شوند.

به جای گوش سپردن به بوقهای تبلیغاتی و سناریوساز ارگان های نظامی، مطالب نگارنده را نیز در امر قضاوت و داوری در مورد عملکرد کمیته گزارشگران حقوق بشر و به ویژه شیوا نظرآهاری، مدنظر قرار دهند.

باشد که برنامه سازان نابغه ی! صدا و سیما هم که به جای اطلاع رسانی شفاف و بی طرف، هم و غم خود را وقف غوغا سالاری، جنگ روانی و اتهام زنی علیه منتقدین و مخالفین فرهنگی، مدنی و سیاسی کرده اند، نیم نگاهی هم به مستندات نوشتاری نگارنده به عنوان یک شاهد بیاندازند.

برای آغاز مایلم از نوشتار خود شیوا برای بیان دلیل اصلی اعلام جرم علیه او و علت واقعی بغض ناقضان حقوق بشر نسبت به شیوا و همفکرانش استفاده کنم. به ویژه آنجا که خطاب به دوستی زندانی می گوید: « دلت که برای یک انسان و حقش لرزید آنجا آغاز لغزیدنت بود. آنجا نقطه آغاز بازجویی ها و سوال هاست. دلت که برای یک انسان لرزید، برای یک زندانی، یک زن، یک کودک کار آنجا نقطه آغاز مجرمیتت بوده. اصلا همانجا بود که اولین جرم را مرتکب شدی که به انسان ایمان آوردی، که انسان را پاس داشتی و نه هیچ چیزدیگر را.»

امروز در بند است. حالا خودش مخاطب این جمله هاست. علیرغم اینکه پس از بازداشت طولانی در خرداد سال 88 با وثیقه سنگینی از زندان آزاد شد (بهتر است بگوییم از زندان بیرون آمد) تنها بدلیل پایبندی به رسالتش در راه دفاع از حقوق یکی دیگر از قربانیان شکنجه (عاطفه نبوی) که اتفاقا با او، هم بند بود و ایجاد کمپینی برای آزادیش بار دیگر دستگیر شد و حالا حتما پشت دیوارهای اوین، برای روزهای رفته چوب خط می زند. اما خوب می دانم که هنوز هم دلش می تپد برای عاطفه نبوی ها. به بی تابی هایشان فکر می کند و مثل همیشه بغضش می ترکد. بغضی که دلیلش همیشه برایم روشن بود.

یکبار برای دانشجوی زندانی اکبر محمدی که مظلومانه در زندان جان باخت. بار دیگر برای یک فعال سیاسی (حشمت ساران) که در زندان گوهردشت از دست رفت. برای دلارا دارابی که قصاص شد. برای دو زندانی کرد که چند سال پیش بی سر وصدا اعدامشان کردند و بارهای دیگر برای قربانیان دیگر.

مدتهاست که شیوا را از نزدیک می شناسم. بار اول و سالها پیش او را در مراسم بزرگداشت پروانه اسکندری و داریوش فروهر، دو تن از قربانیان قتل های زنجیره ای پاییز سال 77، در سالن اجتماعات حسینه ارشاد دیدم. بسیار جوان بود و پر شور و حرارت. بعد از گفتگویی کوتاه دریافتم که عضو گروهی به نام ” انجمن زنان تارا” ست.

این آغازی بود برای دوستی طولانی با این دختر شجاع، با انگیزه، شوخ طبع و رقیق القلب و در حین حال مقاوم و مومن به هدف.

شیوا اولین بار در مقابل دفتر سازمان ملل در سال 83 بازداشت شد. نمی دانم شاید این تجربه کوتاه زندان بود که انگیزه او را برای ادامه مسیری که در زندگی برگزیده بود دو چندان کرد. آنزمان هیچگاه گمان نمی کردم که روزی از جمله فعالین برجسته حقوق بشر خواهد شد. تصور می کردم که مثل بسیاری از هم سن و سالانش بعد از مدتی بدنبال زندگی روزمره و عادی خواهد رفت تا شاید ( فقط شاید!) از گزند مستقیم و روزافزون دستگاه قضایی و امنیتی در امان باشد.

اما اینگونه نشد و شیوا همچنان ایستاد و ایستاد. بعدها من و شیوا به همراه چند دوست دیگر، در ” کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی ” فعال شدیم. بیشتر تلاش اعضای این کمیته بطور ویژه بر انتشار و اطلاع رسانی شرایط و مشکلات زندانیان سیاسی متمرکز بود.

در نهایت با پایه گذاری ” کمیته گزارشگران حقوق بشر” در سال 84 درصدد برآمدیم تا گامی جدید را بصورت فراگیرتر در زمینه های مختلف از جمله دفاع از حقوق زنان، کودکان، اقلیتهای مذهبی و دیگر اقشار آسیب پذیر برداریم. اقشاری که حقوق انسانیشان چه از سوی جامعه و چه از طرف ساختار سیاسی حاکم، زیر پا گذاشته می شود و چتر حمایت قانونی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی نه تنها از آنها در برابر اجحاف حمایت نمی کند، بلکه حتی خود بعضا به عامل و بازویی برای نقض مضاعف حقوق شهروندی ایشان تبدیل شده است.

در این کوتاه چند سالی که از زمان ایجاد کمیته گزارشگران به عنوان یک نهاد نوپای مدنی می گذرد، از دیدگاه من شیوا به عنوان راسخ ترین، پایدارترین و کوشاترین عضو براستی نمایان ساخت که چگونه یک فرد در جامعه ای دیکتاتور زده و حتی تحت سخت ترین فشارها از سوی دستگاههای مختلف امنیتی قادر است تنها با اراده ای قوی و ایمان به هدف به عنوان یک شهروند مسوول و متعهد در کارزار دفاع از حقوق بشر نقشی تعیین کننده ایفا کند و در این راه در عمل (و نه تنها در شعار) به چارچوب های حرفه ای و اخلاقی این جایگاه پایبند باشد.

بر اساس همین ویژگی بارز، شیوا در این کارزار بدون توجه به خصوصیات قومی، مذهبی، جنسی، سیاسی و حتی شهرت رسانه ای فرد یا افرادی که مورد اجحاف و ظلم قرار می گرفتند، به نقض حقوق انسانی آنها اعتراض می کرد و در این راه به درستی هیچ خط قرمزی نداشت. از اکبر گنجی تا مرحوم ولی الله فیض مهدوی( زندانی سیاسی وابسته به مجاهدین خلق)

گواه این امر، احضار وی و تماس های تلفنی مکرر نهادهای امنیتی بود. آنها شیوا را بدلیل اعتراض و انتشار نقض حقوق زندانیانی که از نظر آنها معاند با نظام بودند، مورد تهدید، عتاب و خطاب قرار می دادند. اتهام ارتباط با مجاهدین خلق در راستای انتقام سیستم امنیتی از نافرمانی مدنی شیوا در اطاعت از خواسته های نامشروع آنها بود که با هدف عدم گزارش شرایط بد زندانیان انجام می گرفت. اما شیوا به لحاظ اعتقاد راسخ به حفظ کرامت انسان بدون ملاحظه مرام یا مسلک اعتقادی تسلیم نشد. استدلالش هم به حق و به جا بود. برای یک فعال حقوق بشر هیچ انسانی در روی کره زمین، به لحاظ لزوم رعایت حقوق انسانیش، حتی در جایگاه جنایتکارعلیه بشریت با سایرین تفاوتی ندارد.

خوب به خاطر دارم در شرایطی که کمتر کسی به وضعیت رقت انگیز دستگیر شدگان تحت عنوان اراذل و اوباش در سال 86 (در همین بازداشتگاه بد نام کهریزک) اهمیتی نمی داد، کمیته گزاشگران حقوق بشر و به ویژه شیوا، با خانواده دستگیر شدگان در تماس بودند و شرایط دهشتناک این بازداشتگاه را به اطلاع افکار عمومی و رسانه ها می رساندند.

بسیاری از زندانیان و خانواده ها، بطور مستمر و علنی با شیوا در تماس بودند. بارها او را دیدم که برای نوشتن رنج نامه، درخواست یک زندانی و یا گزارش آنها از شرایط بد زندان صبورانه پای تلفن می نشست و لغت به لغت می نوشت.

موبایل شیوا همیشه روشن بود! هرگاه که تماس می گرفتم و درباره وضعیت دشوار یک زندانی و لزوم واکنش به موقع و سریع کمیته سخن می گفتم. پای اما و اگر را وسط نمی کشید و بلافاصله اقدام می کرد. هرگز فراموش نمی کنم سال 86 زمانیکه از شرایط وخیم جسمی احمد باطبی (دانشجوی زندانی واقعه 18 تیر 78 ) از طریق خانواده اش اطلاع یافتم، با اینکه پاسی از نیمه شب گذشته بود، به منزل شیوا رفتم و وضعیت احمد را شرح دادم. در همان شب موضوع را با بعضی دوستان در میان گذاشتیم و با برگزاری نشستی در دفتر ادوار تحکیم وحدت و حضور بسیاری از چهره های فرهنگی، سیاسی و خانواده این زندانی سیاسی به وضعیت ناگوار وی اعتراض شد.

این تنها گوشه ای از تلاشهای اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر در جهت اقدام فوری به منظور کمک و کوشش برای کاستن از آلام صدمه دیدگان و قربانیان نقض حقوق بشر در ایران است. از دید نگارنده نقش شیوا نظرآهاری در طول این سالها بسیار برجسته و درخشان بود. هرگز اجازه نداد که مزاحمتها و تهدیدها به سدی غیر قابل نفوذ در راه این تلاش مقدس تبدیل شود. در عین صراحت و شجاعت، آرام، صبور و امیدوار بود. توقع تشویق و قدردانی نداشت. از گشایشی هر چند کوچک در گره یک انسان دریغ نمی کرد.

بی شک، امروز شیوا نظرآهاری، تاوان و هزینه سعی مدام و کوشش بی وقفه خود و مجموعه گزارشگران حقوق بشر را می پردازد.

سپیده پورآقایی

کمیته گزارشگران حقوق بشر

  • Balatarin
    Tags: , , , ,



    1. Please Sign a Pittition For SHIVA NAZAR AHARI - Why We Protest - IRAN
    2. The Shiva I Know: A letter about Shiva Nazar Ahari |
    3. The Latest from Iran (23 August): Political Cease-fire? | Enduring America
    4. Werden Sie aktiv! Helfen Sie Shiva Nazar Ahari | Julias Blog
    5. Courageous and Principled: Shiva Nazar Ahari « Oceania
    6. Iran: World’s Worst Jailer of Journalists | IANYAN Magazine
    7. Shiva Nazar Ahari | Moral Heroes

    Leave a Response