Persian2English

Persian and English by Mohammad Mostafaei | Editing by P2E

Editor’s Note: Mohammad Mostafaei, prominent human rights lawyer who was forced to flee Iran, recently gave a speech at the French Bar Association Against Executions for International Day Against the Death Penalty. The following is the English translation of the speech:

October 10, 2010- International Day Against the Death Penalty does not belong to a specific case or a person condemned to execution or stoning. The day belongs to all those who were executed in the past and those around the world who are sitting on death row.

I honour the memories of my own teenage clients Behnam Zareh, Delara Darabi, Behnoud Shojaee and others who have unjustly been hanged, only on the basis of the establishment’s vindictiveness and vengefulness.

I want to thank the ECPM and the French Bar Association for helping people who live in countries that take steps against human rights conventions to take the lives of other human beings.

Victor Hugo said, “You insist on the example [of the death penalty]. Why? What does it teach? What do you wish to teach [when you set the example of execution]? Do you teach “thou shall not kill” by killing?”

Those who are pro-capital punishment and those who are against each have their own reasons to accept or reject it and it is a subject worth discussing. There are a lot of speeches and literature on this subject [albeit in Persian]. Apart from the for-and-against arguments and reasonings, man is not the giver of life and thus should not be allowed to take life.

The death penalty is useless and ineffective in preventing crime. It is violent and it does not intimidate. It contradicts the society’s norms and values.

Those who support capital punishment say that it defends society and brings about security. It is necessary to bring about justice and safeguard honour and reason. I agree with the first part. If the subject is looked into deep enough though, it can be concluded that execution is a means to kill in order to remain in power by those who have the power, despots and dictators on one side and those who are unable to meet the internal challenges of society on the other.

Rulers, who in the name of Islam [mis]use the religion to justify [their actions], commit crimes against humanity. Without showing any remorse, they consider stoning a domestic issue and intend to carry out such a barbaric and inhumane punishment. Only Nigeria and the Islamic Republic have not removed such an inhumane punishment form their penal code, and the rulers of the Islamic Republic actively pursue this outrageous punishment.

Based on my own experiences, speaking as someone who has managed to save fifty people from the death penalty, retributions, and stoning, I believe execution is not a punishment fit for human beings.

Execution is a licence to kill for powerful leaders. Execution is an action that makes the act of killing easier and more doable. It reduces the obscenity and ugliness of murder, in particular for those who have the potential to commit crime. Execution is a cruel punishment; a punishment by which the innocent get killed and become victims.

In some countries like the Islamic Republic, political and ideological offenders are also not spared by the powerful rulers and are sentenced to execution without given a fair trial.

As an obvious and proven example, in 1987, within two months, 2,800 to 3,800 people were executed by the rulers of the Islamic Republic. The executions took place as a political tool and vengeful purposes and not based on legal and judicial processes.

Ayatollah Khomeini’s edict in that year was, “Since the ‘hypocrites’ are traitors and do not believe in Islam in any way, and whatever they claim is based on deceit and hypocrisy, and their leaders have confessed to have renegaded from Islam, considering their war with God, they are condemned to execution.” With this general edict, many Iranian citizens, for political and ideological reasons, have been executed and are at imminent risk of execution.

As I mentioned before, executions are used as a tool and are not based on a legal and judicial procedure where evidence is presented and the accused are assumed innocent until proven guilty. For example, a person faces the wrath of the rulers and is accused of having committed a crime. After being arrested, the person is detained and charged with warring against God. Such detainments are illegal, and the accused, without being allowed to have a defense lawyer, is subjected to torture and forced to recant against themselves.

After having extracted such confessions, show trials are formed and the accused is sentenced to execution. Widespread mass executions by the rulers of the Islamic Republic have not attracted much attention by human rights organisations and institutions. [Consequently], the opportunity is made possible for the head of the Islamic Republic’s administration to speak before the United Nations in front of mass media and divert attention from [the regime's] own human rights abuses. Instead, [Mahmoud Ahmadinejad] challenges 9/11 events and offends the survivors of this terrible tragedy.

It is necessary for the world to know about the crimes committed by the Islamic Republic’s leaders against thousands of Iranian citizens. The unlawful and non-judicial executions in the last years and months requires the serious attention of human rights organisations.

United Nations human rights reporters, human rights organisations and institutions, countries, and noteworthy political, scientific and cultural figures should pay more attention.

One cannot ignore the execution of 15 and 16 year old teenagers. One cannot ignore the actions by rulers who subject their opponents through the worst interrogations, trials and long prison sentences or executions. One cannot ignore that the lives of human beings is taken in the cruelest way by the punishment of stoning. Do these crimes not deserve looking into and establishing a fact-finding committee?

There have also been executions in the Islamic Republic that have religious prejudicial aspects and are carried out by the edicts issued by religious jurists like the political extra judicial murders committed by Saeed Emami and his team.

In his interrogations, Saeed Emami said, “Since the beginning of the revolution to this day, I have been and remain obedient to the orders of the holy establishment of the Islamic Republic and the Supreme Leader. I have never carried out an order without having the permission of the high-ranking members of the establishment. I have advised the officials whatever I have deemed expedient for the establishment and for Islam. I do not see myself as guilty. The elimination of dissidents has always been dictated to us and what we have done is in accordance with our religious duties. It can not therefore be regarded as murder or a crime.”

There are many people like Saeed Emami in the Islamic Republic. The world witnessed that after a fraudulent election, the blood of numerous Iranian citizens spilled in the streets. Based on my way of thinking, I call the [actions of the Islamic Republic] extra judicial and arbitrary executions.

Another example that took place was in France in 1991. Mr. Vakili Rad stabbed to death a prominent Iranian political figure, Shapour Bakhtiar. For the murder of Shapour Bakhtiar, Vakili Rad served 19 years and five months and was released on April 29, 2010, the same time that Clotilde Reiss was released. Vakili Rad was welcomed by Islamic Republic officials in Tehran’s airport.

I believe human life should be respected at any time and under any conditions and must enjoy immunity, whether by individuals or by states.

In Iran there are several kinds of executions and I do not have enough time to go through all of them and explain them. The execution statistics in regards to murder and narcotics in Iran is more than other crimes, especially murder, even if it is not premeditated. In narcotics too, even if someone carries or sells 30 grams of heroin, he or she is sentenced to execution. Some of the executions like the drug-related ones are not based on jurisprudence and can be made more restricted. There are even cases where crimes committed by offenders are not defined in the penal code so the judge issues the sentence based on Sharia law and jurisprudence alone.

The punishment for apostasy is not mentioned in any of the penal code clauses of the Islamic Republic, yet some judges issue death sentences in such cases. Recently, Gilan’s branch 11 court sentenced Yussef Badkhani to death based on apostasy. In previous years too, someone in Mashhad by the name of Hossein Soodmand was accused of apostasy, sentenced to death, and executed.

It is regrettable that in the week that marked International Day Against the Death Penalty, *three ethnic Iranians were publicly executed in Sanandaj.

I declare that capital punishment for many reasons is wrong and must be eliminated. It would be appropriate for the President of the United States, who won the Nobel Peace prize and talks highly of human rights, to set an example for other countries by removing capital punishment from the penal code of the United States.

ALSO READ | Mohammad Mostafaei to World Leaders: Islamic Republic of Iran Violates Human Rights

سخنرانی محمد مصطفایی در کانون وکلای فرانسه علیه اعدام به مناسبت روز جهانی مبارزه با اعدام.

روز جهانی مبارزه با اعدام متعق یک پرونده خاص و شخص خاصی که به اعدام یا سنگسار محکوم شده باشد نیست این روز متعلق به تمام کسانی است که در گذشته اعدام شده اند و متعلق به کسانی است که در زندانهای سراسر دنیا محبوس و در انتظار اعدام هستند. در ابتدا یاد و خاطر موکلین نوجوانم از جمله بهنام زارع، دل آرام دارابی و بهنود شجاعی و دیگر کسانی که به نارو و بر اساس انتقامجویی و کینه ورزی قدرت به دار آویخته شده اند را پاس و زنده می دارم. و قدردانی می کنم از انجمن “همه با هم در برابر اعدام” (ECPM) و کانون وکلای فرانسه که به کمک مردمان کشورهایی که با سلب حیات انسانها برخلاف موازین حقوق بشر قدم برمی دارند می شتابد.

ویکتور هوگو می گوید: آیا گمان دارید اعدام درس عبرت است؟ چرا؟ به خاطر آنچه می آموزد؟ مگر با درس عبرت چه می آموزد؟ این را که نباید کشت؟ نباید کشت را چگونه می آموزید؟ با کشتن!!!…

مخالفین و موافین اعدام هر کدام دلایلی را برای پذیرش و یا مردود داشتن مجازات اعدام مطرح می کنند که در جای خود محل بحث و تامل است و در این مورد مناظرات و سخنرانی ها و مقالات بسیاری به ریشه تحریر در آمده است. صرفنظر از دلایل مخالفین و موافین اعدام که استدلال می کنند؛ انسان حیات بخش نیست تا بتواند سلب حیات کند، مجازات اعدام غیر قابل بازگشت بوده و امکان دارد بی گناهی به دار آویخته شود، بی فایده و غیر موثر در پیش گیری از وقوع جرم است، خشونت آمیز بوده و ارعاب کننده نیست و با آداب و رسوم جوامع متمدن در تعارض قرار دارد و آنچه موافقین می گویند که اعدام دفاع از جامعه است و منیت را برقرار می کند، در اقامه عدل و پاسداری از ناموس و عقل ضروری است که من به نوع اول اعتقاد راسخ دارم؛ اگر تامل بیشتری نماییم به این نتیجه خواهیم رسید که اعدام یک ابزار سیاسی و قدرتی در دست حاکمان قدرت طلب، دیکتاتور و زورگو از یک طرف و از طرف دیگر، حاکمانی است که توان مقابله با چالش ها و معضلات اجتماعی درونی خود را ندارند؛ حاکمانی که برای به رخ کشیدن موجودیت خود و حفظ و استقرار آن دست به کشتن انسانها می زنند و حاکمانی که به نام و بهانه اسلام، دست به جنایت علیه بشریت می زنند.

بی آنکه ابایی از کرده خود داشته باشند سنگسار را حکم اهلی دانسته و در صدد اجرای این حکم غیر انسانی و وحشیانه هستند. تمام کشورهای دنیا به غیر از کشور نیجیریه و جمهوری اسلامی چنین مجازات غیر انسانی را از جمله مجازات خود حذف نموده اند اما حاکمان جمهوری اسلامی وقیحانه چنین مجازاتی را همچنان اعمال می کنند.

به طور کلی با توجه به تجربه هایی که در سالهای گذشته در رابطه با پرونده صدها محکوم به اعدام داشته و توانسته ام جان پنجاه نفر از محکوم به مرگ را از اعدام و قصاص و سنگسار نجات دهم عقیده دارم اعدام مجازاتی درخور شان انسانها نیست؛ اعدام توسط حاکمان قدرت مند مجوزی است برای کشتن، اعدام باعث می گردد عملکشتن در اذهان عمومی عملی سهل و آسان بوده و از قباحت و زشتی آن بکاهد. به خصوص برای آنانی که مستعد جرم هستند. اعدام مجازاتی بی رحمانه است مجازاتی که در آن بی گناهان نیز کشته می شوند و قربانی می گردند. در برخی از کشورها همانند جمهوری اسلامی، مجرمین سیاسی و عقیدتی نیز از قدرت حاکمان جان سالم به در نبرده و بی آنکه از دادرسی عادلانه برخوردار باشند به اعدام محکوم شده و اعدام می گردند.به عوان مثالی باز و محرز در سال 1987 میلادی و 1367 شمسی، تنها در مدت دو ماه تعداد 2800 نفر تا 3800 نفر توسط حاکمان جمهوری اسلامی،اعدام شدند. اینگونه اعدامها به عنوان یک ابزارسیاسی و بر اساس اصل غیر حقوقی و قضایی و عادلانه انتقامجویی و کینه ورزی صورت می گیرد. آیت الله خمینی در سال یادشده چنین حکم می دهند: « از آنجایی که منافقین خائن به هیچ وجه به اسلام معتقد نبوده و هر چه می گویند از روی حیله و نفاق آنهاست و به اقرار سران آنها از اسلام ارتداد پیدا کرده اند با توجه به محارب بودن انها …. محکوم به اعدام می باشند.» با این حکم کلی و بر این اساس عده بسیاری از شهروندان ایرانی به دلایل سیاسی و عقیدتی اعدام شدند و می شوند. البته اینگونه اعدامها همانطور که عرض کردم به عنوان یک ابراز قانونی مورد استفاده قرار گرفته و با توجه به عدم رعایت مقررات قانونی، اصل برائت، آیین دادرسی کیفری عادلانه و بدون توجه به قرائن و امارات و دلایل محکمه پسند صورت می گیرد.به عنوان مثال فردی مورد بی مهری حاکمان قرار گرفته، متهم به ارتکاب جرم می شود. پس از دستگیری به اتهام محارب بودن با قرار بازداشت موقت بازداشت می گردد صدور ایگونه قرارها بدون دلایل قانونی صادر شده و متهم بی آنکه حق داشتن وکیل مدافع را داشته باشد تحت فشار و شکنجه قرار می گیرد و به زیان خود اقرار می کند پس از آن دادگاههای تشریفاتی تشکیل و متهم به اعدام محکوم می گردد.

اعدام فله ای و گسترده توسط حاکمان قدرت در جمهوری اسلامی مورد توجه هیچ نهاد و سازمان حقوق بشری در هیچ جای دنیا قرار نگرفته است با این حال این امکان و اختیار به ریاست دولت جمهوری اسلامی داده می شود که در صن سازمان ملل و در مقابل رسانه های گروهی، حادثه 11 سپتامبر را برای به انحراف کشاندن اذهان جوامع نسبت به اعمال ضد بشری خود، به چالش کشانده و احساسات بازماندگان این حادثه دردناک را جریحه دار کند. در اینجا لازم است دنیا بداند که جنایاتی که حاکمان جمهوری اسلامی درخصوص اعدام هزاران نفر از شهروندان ایرانی انجام داده است نیاز به توجه جدی دارد. می طلبد که در خصوص اعدامهای فراقانونی و برخلاف موازین دادرسی عادلانه که در سالها و ماههای گذشته نیز رواج داشته است، گزارشگران حقوق بشرسازمان ملل سازمانهای و نهادهای حقوق بشری، دولتها و شخصیتهای برجسته سیاسی، علمی و فرهنگی دنیا توجه بیشتری نمایند. نمی توان اعدام کودکان 15 و 16 ساله را نادیده گرفت، نمی توان نادیده گرفت اعمال حاکمانی که مخالفین خود را به بدترین وجه مورد بازخواست، بازجویی، محاکمه، حبس های طولانی مدت و یا اعدام می نمایند. نمی توان نادیده گرفت که انسانها با سنگ و به صورت بی رحمانه ای جانشان گرفته شود. آیا اینگونه جنایات نیاز به بررسی و تشکیل یک کمیته حقیقت یاب ندارد؟

البته اعدام هایی هم در جمهوری اسلامی بوده، که جنبه مذهبی، تعصبی داتشه و با دستور فقها و مجتهدین صورت می گرفته است از جمله قتل های زنجیره ای که توسط سعید امامی و یارانش صورت گرفت، سعید امامی در بازجویی های خود می گوید: من از آغاز انقلاب تا به امروز سرباز گوش به فرمان نظام مقدس جمهوری اسلامی و مقام ولایت بوده و هستم، هیچگاه بدون کسب اجازه و یا بدون دستور مقامات عالی نظام کاری را انجام نداده ام هر چه را که به صلاح نظام و اسلام دانسته ام به عنوان پیشنهاد به مسئولان ارائه کرده ام و من خود را گناهکار نمی دانم، حذف شدگان یعنی کشته شدگان، را مرتد و محارب خوانده و ی گوید حکم محارب آنها مانند همیشه به ما تکلیف شده بود و آنچه کرده ایم اجرای تکالیف شرعی بوده است نه قتل و جنایت…

امثال سعید مامی در جمهوری اسلامی کم نیستند دنیا شاهد بود که پس ز انتخابات ریاست جمهوری درسال گذشته، خون دهها نفر از شهروندان ایرانی در خیابان های ایران بر اساس همین طرز تفکر و نگرش ریخته شد که اینجانب نام آنها را اعدام های فراقانونی و خودسرانه می نهم. مثال دیگر که در همین کشور فرانسه اتفاق افتاد اینکه آقای علی وکیلی راد در سال 1991 شاپور بختیار یکی از برجسته ترین چهره های سیاسی ایران را با ضربات چاقو به قتل رساند. ایشان پس از 19 سال آزاد شدند و پنج ماه پیش و در 9 اردیبهشت سال 1389 همزمان با آزادی کلوتیلد رایس در فرودگاه مورد استقبال مقامات جمهوری اسلامی قرار گرفت.

عقیده دارم جان انسانها در هر حال و هر شرایطی محترم بوده و می بایست مصون از هر گونه تعرض قرار گیرد چه این مصونیت از طرف فرد باشد و چه از طرف دولتها صورت گیرد.

در ایران اعدام اقسام و انواع گونانی و متعددی دارد و جای تبیین و تشریح آنها در این اندک زمانی که به من اختصاص داده شده است نیست.آمار اعدام در جرایم قتل و مواد مخدر به مراتب بیشتر از جرایم دیگر است در خصوص قتل حتی اگر شخصی عمدی در کشتن دیگری نداشته باشد ولی عملی که انجام می دهد نوعا کشنده باشد قاتل به اعدام محکوم می گردد و در مواد مخدر نیز اگر فردی حتی سی گرم هروئین و شیشه که یک نوع ماده مخدر صنعتی است با خود حمل یا خرید و فروش نماید به اعدام محکوم شده و حکم اعدام اجرا می گردد. برخی از اعدامها مثل جرم مواد مخدر ریشه در فقه ندارد و می توان بسیاری از آنها را محدود کرد. حتی در برخی از مواد اعدامهایی صورت می گیرد که جرم محکومین در قانون وجود نداشته و قاضی بر اساس فقه و شریعت حکم به اعدام صادر می کند. مجازات ارتداد در هیچ یک از مقررات کیفری جمهوری اسلامی ایران قید نشده است اما برخی از قضات دادگستری در این موارد حکم به اعدام صادر می کنند اخیرا شعبه 11 دادگا کیفری گیلان آقای یوسف بدخانی را به اتهام ارتداد به مجازات مرگ محکوم کرده است و در سالهای گذشته نیز در شهر مشهد فردی به نام حسین سودمند متهم به ارتداد شده و پس از محکومیت اعدام گردید.

تاسف آور اینکه در هفته مبارزه با اعدام در چند روز گذشته سه نفر از اقلیت های قومی ایران در ملا عام و در سنندج اعدام شدند.

در آخر تاکید می کنم مجازات اعدام به دلایل عدیده مذموم و نادرست است و می بایست حذف گردد. خوشبختانه نیز رویه معمول در کشورهای دنیا به سمت و سوی حذف اعدام است و جا دارد در سالی که در آن قرار داریم. ریئس جمهور امریکا که دم از حفظ حقوق بشر می زند و برنده جایزه صلح نوب نیز شده است با حذف اعدام در کشور آمریکا باب حذف اعدام در کشورهای دیگر را باز کند.