Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

Roots of the Diaspora: Part 1 of Series on Iranian Refugees

November 20, 2010

A photo of one of the Iranians in Greece with sewn lips (for hunger strike), prior to being granted political asylum.

Sanctuary and Suppression: A Series on Iranian Refugees
Part 1: Roots of the Diaspora

In the wake of the current situation for Iranian refugees seeking asylum in Turkey and Greece, it may be beneficial to examine the history of Iranian refugees over the past 30 years.

The brutality of the Iranian regime has not gone unnoticed over the last three decades, with the massacre of political prisoners in the 1980’s up to the present day torture and execution of dissidents. However beneath these policies lies many untold stories of heartbreak and loss, the story of numerous waves of refugees fleeing death and leaving everything they know behind.

It would be hard to find an Iranian family who was not affected in some way by emigration. People who were forced to leave know all too well the pain of separation, the anxiety of relocation, and the personal and emotional toll it takes to leave a country behind. Too many stories have gone untold from this era, too many families have shattered, and too many sons and daughters have disappeared. One can only imagine the amount of weight that is added on a decision to leave one’s country, family and home.

People faced with grave political dangers are often times forced to place their lives in the hands of smugglers in an attempt to flee the country. For those who make it, the ordeal continues; now, they must start a life from nothing. Many are confronted by hostile government officials or skeptical immigration officers, but many also do not complain in fear of deportation to Iran.

In the last 30 years, Iran has had one of the highest rates of asylum-based immigration in the world while simultaneously serving as one of the world’s largest refugee havens, mainly for Afghans and Iraqis. A complex triangle has gradually developed between the Iranian regime, Iranian refugees, and the international community as a whole.

Starting in the early 1980’s a large number of Iranians began to seek political asylum in neighboring countries such as Pakistan and Turkey, before being transferred to Western Europe or the United States through organizations like UNHCR. Those who sought asylum consisted primarily of individuals whose political viewpoints or affiliations had the potential to put their lives in danger with the Islamic Republic of Iran.

During this period Iranian refugees faced considerable obstacles from foreign governments in obtaining asylum, while living in substantial fear of forced repatriation and attacks by the Iranian regime.

No Safe Haven

The primary destinations for Iranians being smuggled across the border were Turkey and Pakistan. However, neither country proved all willing to host Iranian refugees, even if the primary responsibility of an individual’s asylum status was with the UNHCR. Newspapers in Istanbul claimed that during 1986 as many as 600,000 Iranians were living in Turkey, although the Turkish Ministry of Interior had reported that there are only about 30,000 Iranians in the country. [i]

The Turkish government has a dubious record of providing adequate protection and asylum to Iranian refugees. On November 30, 1994, the Turkish government adopted “Decision Number 94/6169 “. This regulation requires non-Europeans, namely Iranians and Iraqis, to apply for asylum with the Turkish police within five days of entry.  Any failure to comply with this so called “5-day rule” can lead to an illegal status and deportation. [ii]

In a 1997 statement Amnesty International blasted the Turkish government for engaging in a policy of “refoulement” in regards to refugees in general, and Iranians seeking asylum in particular. [iii] Under international law, the principle of non-refoulement maintains that it is illegal for any country to forcibly repatriate an individual to a country where they might face torture or execution. The report also outlines the ongoing assassinations and kidnappings of Iranian dissidents within Turkey.

The Iranian regime exercised a policy of terror against dissidents and refugees living in Pakistan as well, often times carrying out cross border raids to take out targets.  [iv] Needless to say Iranians living in these conditions faced many hardships before being transferred to the United States or Western Europe.

By the numbers

From 1980 to 2004, it is estimated that more than one out of every four Iranian immigrants was a refugee or asylee. [v] Although exact figures are difficult to come by, with many Iranians being smuggled out of country, at least 300,000 Iranians emigrated from Iran from 1980 to 1990. [vi] The political repression of the 1980’s in Iran laid a clear foundation for asylum, however, the number of applicants did not slow down after the wave of killings culminated in 1988. [vii] In the year 2000 alone, Iranians submitted 34,343 asylum applications, the highest rate since 1986. [viii]

The United States census for 1980 found 122,000 Iranians living in the United States. It is estimated that from 1980 to 1990 154,857 Iranians were admitted into the United States. In the United States alone the foreign-born population from Iran increased from 121,505 in 1980 to 210,941 in 1990, representing an increase of 73.6 percent. [ix]

By the end of 2005, the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) placed the number of refugees, asylum seekers and displaced people from Iran at 111,684. The countries with the largest populations of Iranian refugees were Germany (39,904), the United States (20,541), Iraq (9,500), the United Kingdom (8,044), the Netherlands (6,597), and Canada (6,508). [x]

In Limbo

The attitude toward Iranian refugees has continuously changed throughout the years depending on the political situation in Iran. Given the regime’s appalling human rights record, particularly in the 1980’s, grounds for obtaining asylum were not difficult to prove. However as time went on a number of factors began to influence the decision-making process in countries granting asylum.

The rate of refugees seeking asylum peaked again in 2000, despite a relatively stable political landscape within the country, because many who fled a poor economic situation or other difficulties were claiming political asylum. To make matters worse, many Iranians who obtained asylum continued to travel to Iran, not only delegitimizing their own asylum claims but undermining grounds for future Iranian asylum seekers.

As a result of the sheer volume of Iranian asylum seekers, as well as their alleged propensity for fraud, both the United States as well as the European Union adopted stricter guidelines for granting asylum to Iranians. According to figures given by the UNHCR, of the 11,720 Iranian asylum applications in 2008, including cases from previous years, some 3,345 cases gained refugee status, 752 cases gained humanitarian status, 5,147 cases were rejected, and 2,476 cases were closed on other grounds. Putting aside asylum cases that were closed on “other grounds”, the percentage for Iranian asylum applicants during 2008 was 36.2%. These rates appear to reflect the more skeptical policy adopted by western governments toward Iranians seeking asylum. Comprehensive data is not yet available for asylum claims after the 2009 protests.

Lasting Legacy

Today, more than ever, the tripartite dynamic between Iranian refugees, the international community and the Iranian government remains complex and shrouded in politics. As a fresh wave of Iranians seek asylum, they continue to be squeezed between a tyrannical government and an international situation already overwrought with refugees and displaced persons. To further complicate this dynamic, Iran has continuously used its role as destination for Afghan and Iraqi refugees as a bargaining chip with the international community as a whole and NGO’s focused on refugee work in particular.

For those of us who have been through the refugee process and have obtained lawful status, it is important to not forget where we came from or how difficult the road was. Not only should we scrutinize and fight against the brutal regime in Tehran creating refugees, but we must demand that western countries that have the resources act within their capacities to protect the lives of those who truly need asylum. This includes holding governments responsible for the lives of refugees, under international humanitarian law, and demanding that they be given adequate protection and due process under law. Iranians as a community must understand the seriousness of the asylum process and should act to end fraud and abuse by those who initially claim asylum then journey back to Iran after obtaining status. For those of us who are searching for real solutions to the humanitarian crisis in Iran, this issue is one which can longer be ignored.

About the Author: Hamid Yazdanpanah is an Attorney, Human Rights Activist, and blogger focused on issues in regards to Iran. His family emigrated to the United States in 1987 through the assistance of UNHCR.

محراب و سرکوب: پناهندگان ایرانی‌

قسمت اول: ریشه‌های پراکندگی خارج از کشور

ترجمه: سارا زاده

در پی‌ بررسی وضعیت کنونی پناهندگان ایرانی‌ در ترکیه ویونان، شاید بررسی پناهندگی ایرانیان در ۳۰ سال گذشته مفید باشد.

خشونت رژیم ایران در سه دههٔ گذشته با کشتار زندانیان سیاسی در دههٔ شصت تا به امروز با شکنجه و اعدام مخالفان یا دگراندیشان قابل توجه بوده است. بهرحال در زیر این خط مشی داستانهای ناگفته بسیاری از دل‌ شکستگی و از دست دادن، داستان موج عظیمی‌ از پناهندگان با احساس مرگ و پشت سر گذاشتن همهٔ دانسته هایشان خوابیده است.

پیدا کردن خانواده ایرانی‌ که به نحوی از مهاجرت ضربه نخورده باشد دشوار است. جمعیتی که مجبور به ترک کردن شدند همه به خوبی‌ درد جدایی و اضطراب و استرس جابجا شدن و هزینهٔ شخصی‌ و احساسی‌ ترک کردن کشور را میدانند. داستانهای ناگفتهٔ زیادی از این دوره باقی‌ مانده. خانواده‌های بسیاری متلاشی شدند، پسران و دختران بسیاری ناپدید شدند. فقط این خانواده ها میتوا نند وزن و فشار اضافه شده برای تصمیم ترک کشور را تصور کنند. ??? افرادی که با خطرات سیاسی خطرناک مواجه اند اغلب مجبور می‌‌شوند که جانشان را برای فرار از کشور در دست قاچاقچیان قرار دهند. برای آنهایی که موفق می‌‌شوند، مصیبت و سختی ادامه دارد، آنها باید زندگی‌ را از صفر شروع کنند. بسیاری با ماموران دولت متخاصم یا با شکّ ماموران مهاجرت مواجه می‌‌شوند اما از ترس برگردانده شدن به ایران انتقادی نمی‌‌کنند.

در سی‌ ساله گذشته ایران یکی‌ از بالاترین میزان مهاجرت را بر اساس پناهندگی در دنیا داشته است در حالیکه همزمان یکی‌ از بزرگترین دارندگان پناهندگان بطور عمده برای افغانیها و عراقیها بوده است. مثلث پیچیده‌ای به تدریج بین رژیم ایران، پناهندگان ایرانی‌ و به طور کلی‌ جامعه‌ی بین‌المللی ایجاد شده است.در آغاز دهه شصت تعداد زیادی از ایرانیان شروع کردند به تقاضای پناهندگی سیاسی در کشورهای همسایه مانند پاکستان و ترکیه قبل از اینکه از طریق سازمانهایی همچون کمیساریای عالی پناهندگان UNHCR)) به کشورهای اروپای غربی یا ایا لات متحده منتقل شوند. آنهائی که پناهندگی گرفتند در درجهٔ اول شامل افرادی بودند که دیدگاه‌های سیاسی یا عقاید مخا لفشان پتانسیل در خطر قرار گرفتنشان با جمهوری اسلامی ایران را داشت

.در طول این دوره پناهندگان ایرانی‌ برای گرفتن پناهندگی با سختیهای قابل ملاحظه‌ای از طرف دولتهای خارجی‌ مواجه شدند در حالیکه با ترس از به زور برگردانده شدن به میهن و مورد حمله قرار گرفتن توسط رژیم ایران زندگی‌ میکردند.

نبود پناهگاه امن

مقاصد اولیه برای ایرانیانی که بصورت قاچاقی‌ از مرز خارج می‌شدند ترکیه و پاکستان بود. در حالیکه هیچیک از این دو کشور رغبت و تمایلی برای میزبانی پناهندگان ایرانی‌ نشان نمی‌دادند، حتی اگر مسئولیت اولیه وضعیت پناهندگی افراد با کمیساریای عالی پناهندگان UNHCR)) بود.روزنامه‌ها در استانبول ادعا کردند که‌در سالهای ۶۴-۶۵ تا سقف ۶۰۰،۰۰۰ ایرانی‌ در ترکیه زندگی‌ می‌‌کردند در حالیکه وزارت کشور ترکیه گزارش کرده بود که تنها تعداد ۳۰،۰۰۰ ایرانی‌ در کشور هست.

دولت ترکیه سابقه بدی در فراهم کردن حفاظت به قدر کافی‌ و دادن پناهندگی به ایرانیان دارد.در ۹ آذر ۱۳۷۳ دولت ترکیه” تصمیمگیری شماره۶۱۶۹/ ۹۴ “را تصویب کرد.این مقررات شامل افراد غیر اروپایی بخصوص ایرانیان و عراقیها بود. که توسط پلیس ترکیه در پنج روز ابتدای ورودشان به این کشور تقاضای پناهندگی کنند.هر گونه عدم موفقیت در کسب موافقت “قانون ۵ روز” می‌توانست منجر به وضعیت غیر قانونی‌ یا برگرداندن به کشور شود.

در سال ۱۳۷۶ سازمان عفو بین‌الملل اعلامیه ای به دولت ترکیه مبنی بر دخیل بودن در مقرّرات رفلمان در مورد پناهندگان به طور کلی‌ و بطور مشخص ایرانیان جویای پناهندگی اعلام کرد. تحت قانون بین‌المللی اصل (نان‌رفلمان) مدعی است که هرگونه برگرداندن اجباری فرد به کشوری که ممکن است با شکنجه و اعدام روبرو شوند غیر قانونی‌ است. گزارش همچنین آدم ربا‌یی‌ و ترور ایرانیان مخالف و دگراندیش در داخل ترکیه را تشریح می‌کند.

رژیم ایران همچنین خط مشی ترور را علیه مخالفان و پناهندگان در پاکستان نیز استفاده کرد، بعضی‌ اوقات با حمله‌های برون مرزی اهداف اشخاص مورد هدف خودشون رو از بین می‌بردند.لازم به تذکر نیست که ایرانیانی که با این شرایط زندگی‌ می‌‌کردند با مشکلات و سختیهای بسیاری قبل از اینکه به کشورهای ایالات متحده یا ارو پای غربی منتقل شوند روبرو بودند.

براسا س آما رها

از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۲ تخمین زده می‌‌شود که بیشتر از یک نفر از هر چهار مهاجر ایرانی‌ پناهنده بوده است.اگر چه بدست آوردن ارقام دقیق با وجود ایرانیانی که بطور قاچاقی‌ از کشور خارج شدند دشوار است، دست کم ۳۰۰،۰۰۰ ایرانی‌ از سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۸ از ایران مهاجرت کرده اند.سرکوب سیاسی دههٔ ۶۰ در ایران پایه و اساس روشنی برای پناهندگی بود درحالیکه تعداد متقاضیان پناهندگی پس از موج کشتارهای به اوج رسیده در سال ۱۳۶۶ کم نشد.در سال ۱۳۷۸ به تنهایی ایرانیان تعداد ۳۴،۳۴۳ تقاضای پناهندگی ارسال کردند، بالاترین میزان از سال ۱۳۶۴.

ادارهٔ آمار ایالات متحده در سال ۱۳۵۸ ، ۱۲۲۰۰۰ ایرانی‌ مقیم آمریکا یافت? .تخمین زده میشود که از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۸ ، تعداد ۱۵۴،۸۵۷ ایرانی‌ در داخل ایالات متحده پذیرفته شدند.در ایالات متحده آمریکا به تنهایی جمعیت متولدین خارجی‌ از ایران از ۱۲۱،۵۰۵ در سال ۱۳۵۸ به ۲۱۰،۹۴۱ در سال ۱۳۶۸ افزایش یافت، و نشان دهندهٔ رشد ۷۳.۶ درصدی بوده است.

اواخر سال ۱۳۸۳ کمیساریای عالی پناهندگان، تعداد پناهندگان، متقاضیان پناهندگی و آوارگان ایرانی‌ را ۱۱۱،۶۸۴ قرار داد.کشورهایی که بیشترین جمعیت پناهندهٔ ایرانی‌ را داشتند عبارت بودند از: آلمان(۳۹،۹۰۴)، ایالات متحده (۲۰،۵۴۱)، عراق(۹،۵۰۰)، کشورهای انگلیس و ایرلند شمالی (۸،۰۴۴)، هلند(۶،۵۹۷) و کانادا(۶،۵۰۸).

در برزخ

نگرش نسبت به پناهندگان ایرانی‌ در طول سالها بسته به وضعیت و شرایط سیاسی در ایران بطور مداوم تغییر کرده است. با مدارک ارائه شده از رفتار ضد حقوق بشری رژیم به خصوص در دههٔ ۶۰ زمینه برای اثبات پناهندگی دشوار نبود.با این حال به مرور زمان عوامل مختلفی‌ شروع کردند به تاثیر گذاشتن در مراحل تصمیم‌گیری در کشورهایی اعطای پناهندگی می‌‌کردند.

میزان پناهندگان در جستجوی پناهگاه علی‌ رغم وضعیت سیاسی بظاهر نسبتا پایدار در داخل کشور در سال ۱۳۷۸ دوباره اوج گرفت چرا که بسیاری از کسانی‌ که وضعیت اقتصادی ضعیف یا مشکلات دیگر داشتند، تقاضای پناهندگی سیاسی میکردند.برای بدتر شدن موضوع بسیاری از ایرانیانی که پناهندگی سیاسی گرفته بودند، به سفر کردن به ایران ادامه دادند، نه تنها ادعای پناهندگی خودشان را نامشروع , بلکه زمینه را برای ایرانیان متقاضی پناهندگی در آینده خراب می‌‌کردند

در نتیجه حجم گستردهٔ ایرانیان متقاضی پناهندگی، همچنین بنا بگفتهٔ بعضی: گرایش آنها به کلاهبرداری،هر دو ایالات متحده و اتحادیه اروپا دستور العملهای سختتری را برای اعطای پناهندگی به ایرانیان اتخاذ کردند. بر طبق ارقام ارائه شده توسط کمیساریای علیه پناهندگان UNHCR)) از ۱۱،۷۲۰ ایرانی‌ درخواست کنندهٔ پناهندگی در سال ۱۳۸۶ به اضافه مواردی از سالهای گذشته، تعداد ۳،۳۴۵ مورد پناهندگی گرفتند،۷۵۲ مورد وضعیت وابسته به بشردوستی گرفتند،۵،۱۴۷مورد رد شدند و ۲،۴۷۶ مورد وضعیتشان در زمینه‌های دیگر بسته شد.با کنار گذاشتن موارد پناهندگی که در زمینه‌های دیگر بسته شدند، درصد ایرانیان متقاضی پناهندگی در سال ۱۳۸۶، ۶۳.۲ درصد بوده است.این میزانها سیاست مشکوک اتخاذ شده دولتهای غربی را در قبال اعطای پناهندگی به ایرانیان متقاضی پناهندگی نشان میدهد.اطلاعات جامعی برای درخواستهای پناهندگی بعد از اعتراضات سال ۱۳۸۸ هنوز در دسترس نیست.

میراث ماندگار

امروز بیشتر از همیشه پویائی سه جانبه بین ایرانیان پناهنده،جامعه بین المللی و دولت ایران در سیاست، پیچیده و در پوشش باقی‌ می‌‌ماند.به عنوان یک موج تازه از ایرانیان متقاضی پناهندگی، آنها به له‌ شدن بین دولت ستمگر و وضعیت جامعه بین المللی که در حال حاضر برای افراد پناهنده و آواره بکار برده شده ادامه می‌‌دهند.برای پیچیده تر کردن این پویایی، ایران بطور مستمر از نقشش به عنوان مقصد پناهندگان افغانی و عراقی‌ به عنوان حربهٔ چانه زنی‌ با جامعه بین المللی بطور کلی‌ و به طور خاص با سازمانهای غیر دولتی خاص متمرکز بر امور پناهندگان استفاده می‌کند.

برای آن دست از ما که روند پناهندگی را طی‌ کرده و وضعیت قانونی‌ بدست آوردیم، مهم است که فراموش نکنیم که از کجا آمدیم و یا چه راه سختی را پشت سر گذشتیم.نه تنها باید بر علیه رژیم وحشی تهران و بوجود آورندهٔ پناهندگی مبارزه کنیم، بلکه باید از کشورهای غربی بخواهیم که تمام منابع و ظرفیت و توانایی عملی خودشان را برای حفاظت کردن از جان آنهایی که بطور حقیقی‌ نیاز به پناهندگی دارند بکار ببرند.این مستلزم مسئول نگهداشتن دولت برای حفظ جان پناهندگانی طبق قوانین بشردوستانهٔ بین المللی، و درخواست اینکه تحت محافظت مناسب تا پایان مراحل تحت قانون باشند.جامعه ایرانی‌ باید جدیت مراحل پناهندگی را درک کند و باید کلاهبرداری و سؤ استفاده به وسیله آنهائی که در ابتدا ادعای پناهندگی کردند وبعد از کسب دریافت موقعیت پناهندگی به ایران سفر کردند پایان دهد.برای آن دست از ما که به دنبال راه حلهای واقعی‌ برای بحران ضد بشری در ایران هستیم،این موضوعی است که نمی‌توان نادیده گرفت.

  • Balatarin
    Tags: , , , , , ,

    5 Comments

    1. Merci -@Hamid Yazdanpanah, merci @Maryam joon … as you know, I’m waiting for part 2 of this the series ..

    2. salam dostan man mikham panahandeh besham bayad chekar konam baram emial konid mer30

    Trackbacks

    1. Refugees from Iran Denied Safe Haven - Iranian American Forum
    2. | Persian2English
    3. Refus de droit d’asile systématiques pour les réfugiés Iraniens à la frontière Gréco-Macédonienne | soliranparis Blog

    Leave a Response