Breaking the Language Barrier on Human Rights

Statement by Persian2English on Stay of Execution Order for Habibollah Latifi

December 29, 2010

In the wake of the temporary stay of execution order for Kurdish student Habibollah Latifi, Persian2English has prepared a statement on this small success for human rights activists:

[Editor’s Note: This statement was issued prior to the arrests of numerous people in Sanandaj including over eight members of Habibollah Latifi’s family on December 26, 2010. It was also issued before the execution of Ali Saremi and Ali Akbar Siyadat.]

We welcome the stay of execution order for Habibollah Latifi with great joy and offer our gratitude to all those who spent the 48 hours following the notice of execution advocating actively for Habibollah Latifi. However, let’s not forget it was the regime that gave us 48 hours. Of course, the Islamic Republic of Iran authorities had calculated the time by scheduling the execution for December 26th (a weekend, and more importantly in the middle of the Christmas holidays) and informing the lawyer on a Thursday afternoon (the start of the Iranian weekend). This way they could kill two birds with one stone: they could go ahead with the execution without facing much adverse reaction or backlash locally or internationally, either before or after the execution, and at the same time counter any objection with the claim that they respected the due process by informing the lawyer 48 hours prior to the execution.

However, what they did not foresee was an incredible “mini-movement” involving all the civil and legal apparatuses available to activists. While the lawyers tirelessly pursued every legal and political channel possible to have the execution stayed, activists inside and outside Iran launched an e-letter and fax campaign to Iranian and international authorities, they held rallies in European and North American cities, they protested, they cried out, they toiled, and they hoped! The highlight of the movement was without a doubt what occurred inside Iran, and more specifically, the city of Sanandaj: Our Kurdish compatriots led the way in civil and brilliantly-coordinated actions. Due to the tight security measures which have cast their dark shadows on the Kurdish populated region, any organized move is greatly scrutinized and is gravely dangerous (I.e. Such attempts usually result in arrests, long imprisonment, excruciating torture, and possible execution). As a result, most of the actions in these regions depend on collective yet spontaneous acts from citizens. We bow our heads in utter respect to the hundreds who gathered in front of the prison in the early dark hours of a winter’s day, to all those who took to the rooftops to chant slogans of protest, to all those who despite of at least three decades of oppression, discrimination, massacres, government-imposed economic sanctions, cultural genocide, etc. took the high road of peaceful protest, chose mobilization against morbidity, action over apathy, and peaceful protest over blind violence.

And finally, we have to acknowledge those non-Iranian friends who on the occasion of one of their most important holidays put their celebration on hold to join the voice of protest to save a life halfway around the globe. How heart-warming it is to see the common thread of sympathy, compassion and devotion to human rights transcend political, religious, and national borders.

Habib lives to see another day, to hold his family again, to dream, to think, to smile…however, we have to consider the following points:

1- The Iranian regime does not always give us “the 48 hour luxury”. In cases like the hanging of Arash Rahmanpour and Mohammad Reza Ali Zamani and the execution of five “May Martyrs” (Shirin Alam Hooli, Mehdi Eslamian, Ali Heydarian, Farzad Kamangar, and Farhad Vakili) the executions went ahead without any prior notice. The latter five were held in Evin prison. Its location makes it more accessible. Yet the regime succeeded in creating the graveyard silence before their execution. Imagine how easy it would be for them to do the same in provincial prisons. As we all very well know the regime has no problem curbing its own rules to push its agenda. So, it is possible that they would go ahead with the murder of Habibollah Latifi or any other political prisoner in the future without giving the legally required 48 hours notice.

2- There are other Kurdish prisoners on death row. The temporary success in this case might result in experiencing a temporary post-adrenaline slump where we feel the need to sit back and relax or savour the small “victory”.  As we speak, Mr. Reza Sharifi Boukani is being transferred to an unknown location raising fears that his execution might be imminent. In fact, the Iranian regime might pull another group execution such as the one in May 2010. It would cut all the communications to and from the prisons, resort to a distractive measure (a bomb might go off elsewhere, for example), and then we would all wake up to the shocking news that several of our Kurdish compatriots on death row have been executed.

3- We usually need at least four elements to co-exist and collaborate in all such actions:

i. International pressure: It can be in the form of foreign governments or UN pressure (and let’s be honest; it is often very difficult to create enough political will to see this point materialized), or it may come as we saw in Habib’s case through statements by international human rights organizations and call-for-actions (Amnesty International and Human Rights Watch led the way this time).

ii. “Legal”/political avenues: we state “political” because almost all such cases are political rather than legal in nature. The lawyers can play an important role by highlighting the legal shortcomings and lack of fair due process in various stages of investigation and trial. However, given the political nature of the charges and the political will behind crackdowns on activists through tramped-up charges, the ability of the attorneys to influence the outcome is limited. Prior to the scheduled execution of Habib, the provincial Security Council as well as the provincial government held meetings where they discussed the case and the execution. While we are not sure how we can effectively influence the decisions made behind closed doors, it is clear that taking actions (as described in point iii, iv) might tip the balance in favour of the defendant. In any case, the lawyers should be encouraged to use all their power in appealing to the highest authorities while we keep up the pressure through street and cyber campaigns.

iii. Making noise! It involves e-letters (or letters if we have large enough of a time frame), faxes, rallies, however small, sit-ins, etc.

iv. Finally, and this is of utter importance, no such actions can succeed without the help of people inside Iran. Gatherings in front of the prison or, if blocked, in another public location, chanting from rooftops, candlelight vigils, releasing white balloons, strikes by merchants, and spreading the word are just a few options available to those inside Iran. It goes without saying that our suggestions remain very hypothetical and abstract as we live outside Iran. We are not fully aware of the constraints, the pressures, and the ambience at any given time.

4- An international campaign dealing with all political executions is necessary. While emphasizing on our opposition to the death penalty in all cases, our strained time and resources limit us to political cases. It is imperative to start advocacy on behalf of those on death row today. The remaining Kurdish political activists and countless and unknown prisoners in Baluchestan and other provinces requires immediate and continuous action. The inconsistency in dealing with various execution cases has been one of our weaker points. A campaign to focus on such cases everywhere in Iran can tie the hands of the Islamic Republic to use execution as an apparatus of terror and oppression.

Sign the Petition!

Take URGENT Action with UNITED4IRAN!


Send Letter to Foreign Ministries & Secretaries of State


توقف حکم اعدام حبیب الله لطیفی، دست آوردی موثر برای فعالان حقوق بشر

در پی توقف حکم اعدام دانشجوی کرد، حبیب الله لطیفی، به طور موقت، سایت پرشین تو انگلیش نکاتی را که در رابطه با این موفقیت کوچک برای فعالین حقوق بشر مطرح می کند:

ما از توقف اجرای حکم اعدام حبیب با خوشحالی تمام استقبال می کنیم و از تمام کسانیکه در 48 ساعت پس از ابلاغ تاریخ و زمان حکم به وکیل حبیب چنان فعالانه به دفاع از او پرداختند صمیمانه سپاسگزاریم.

ولی نباید فراموش کنیم که رژیم حاکم بر ایران به ما 48 ساعت فرصت داد. البته مسوولان جمهوری اسلامی پیش خود حساب کرده بودند که با تعیین تاریخ اعدام در میانه تعطیلات کریسمس و با ابلاغ اجرای حکم در یک پنجشنبه (آغاز آخر هفته در ایران) ابتکار عمل را از فعالین گرفته و با یک سنگ دونشان می زنند: از یک سو با فراغ بال حکم اعدام را اجرا می کنند بدون اینکه با پیامدهای منفی قابل توجهی چه در داخل و چه در صحنه بین المللی روبرو گردند و از سوی دیگر با این ادعا که “اعدام مراحل و تشریفات قانونی را طی کرده و حتی حکم اجرای اعدام طبق قانون 48 ساعت زودتر به وکیل ابلاغ شده” هر گونه اعتراضی را به زعم خود خنثی می کنند.

اما مقامات ایرانی هیچگاه پیش بینی یک “ریز جنبش” یا جنبش کوچک بین المللی که از همه ابزارهای مدنی و حقوقی که در اختیار فعالین بود استفاده می کند را نکرده بودند. در حالیکه وکلای حبیب به شکل خستگی ناپذیراز طریق همه مجاری حقوقی و سیاسی برای توقف حکم اعدام اقدام کردند، فعالین داخل ایران و برون مرزی نامه های الکترونیکی و فکس به مقامهای ایرانی و بین المللی فرستادند، در شهرهای اروپا و شمال آمریکا تجمعات اعتراضی برگزار کردند، اعتراض کردند، فریاد زدند، تلاش کردند وبه توقف حکم امید بستند. نکته برجسته این جنبش بدون شک آنچه در ایران و به ویژه در شهر سنندج رخ داد بود: هم میهنان کورد ما پیشتاز اقدامات و کُنش های مدنی ودرخشانی گشتند. به دلیل جو امنیتی که سایه سیاه خود رادستکم از سه دهه پیش بر روی مناطق کوردنشین انداخته، هر حرکت سازماندهی شده ای زیر ذره بین قرار گرفته و به شدت خطرناک است چرا که چنین تلاشهایی با دستگیری، زندانهای طویل المدت، شکنجه های طاقت فرسا و حتی اعدام پاسخ داده می شود. بنابراین هرگونه جنبشی در این نواحی به اقدامات جمعی ولی خود انگیخته (بدون سازماندهی گسترده) شهروندان وابسته است. ماسر تعظیم و احترام در برابر صدها نفری که از نخستین ساعات بامداد تاریک زمستانی جلوی زندان سنندج گرد هم آمدند و آنانی که از فراز پشت بامهای خود فریاد اعتراض سردادند و مردمانی که با وجود دهه هاستم، تبعیض، قتل عام، محرومیت اجباری اقتصادی از سوی دولت مرکزی، قتل عام فرهنگی و …باز راه متعالی اعتراض آشتی جویانه را درپیش گرفتند و جنبش در برابر رخوت و اقدام در برابر بی عملی و اعتراض صلح آمیز در مقابل خشونت کور را بر گزیدند فرود می آوریم.

در نهایت باید قدر دوستان غیر ایرانی خود بدانیم که در یکی از مهمترین روزهای تعطیلشان، جشن را به کنار گذاشتند و به کمپین نجات جان یک انسان که فرسنگ ها دورتراسیر است پیوستند. دانستن این واقعیت که همدردی، عاطفه و تعهد به حقوق تمامی اعضای جامعه بشری حدی نمی شناسد و مرزها را در می نوردد مایه دلگرمی است.


حبیب هنوز زنده است تا لبخند بزند، خانواده خود در آغوش بگیرد، رویا ها داشته باشد، بیندیشد و….اما در نظر گرفتن نکات زیرضروری است:

1-حکومت جمهوری اسلامی همیشه این 48 ساعت فرصت اضافی را به فعالین نمی دهد! در مواردی همچون اعدام آرش رحمانپور و محمد رضا علی زمانی  و اعدام 5 شهید اردیبهشتی (شیرین علم هولی، مهدی اسلامیان، علی حیدریان، فرزاد کمانگر و فرهاد وکیلی)، اعدامها بدون اطلاع قبلی اجرا شدند. 5 نفری که در اردیبشهت امسال اعدام گشتند در زندان اوین محبوس بودند. به علت اینکه زندان اوین در پایتخت قرار دارد، اخبار آن بیش از دیگر زندانها منتشر می شود. با این حال،حاکمان موفق شدند سکوت گورستانی مورد نیاز برای اعدام این عزیزان در خفا را ایجاد کرده و فعالین را غافلگیر کنند.همانطور که به خوبی می دانیم حاکمان ایران حتی از زیر پا گذاشتن قوانینی که خود وضع کرده اند برای پیشبرد منافعاشان ابایی ندارند. بنابراین بسیار ممکن است که در آینده بدون ابلاغ اجرای حکم ، که از نظر قانونی ضروری است، اقدام به قتل حبیب الله لطیفیان یا هر زندانی سیاسی دیگری کنند.

2- زندان سیاسی دیگری نیز در خطر اعدام قرار دارند. موفقیت موقت در این پرونده ممکن است به احساس آرامش و حس سکون پس از یک تجربه پر اضطراب و پر تنش بیانجامد و باعث گردد که ما با راحتی و آرامش برای مدتی فعالیت را کنار گذاشته و به مزه کردن طعم این پیروزی کوچک مشغول شویم! اما حتی در این لحظات آقای بوکانی، دیگر زندانی کرد محکوم به اعدام، به نقطه ای نامعلوم منتقل گشته و باعث ایجاد این نگرانی شده که مقامات قصد اعدام قریب الوقوع او را دارند. در واقع، دستگاه حاکمه ممکن است دگر بار به اعدام دسته جمعی همانند آنچه در اردیبهشت ماه شاهدش بودیم دست بزند. ارتباط زندان با با بیرون کاملا قطع می شود ، ممکن است برای انحراف افکار عمومی چاره ای اندیشیده شود (مثلا بمبی در نقطه دیگری از کشور منفجر شود) و سپس یک روز صبح دگرباره با خبر شوکه آور اعدام تعداد دیگری هم میهنان کردمان از خواب برخیزیم.

3- معمولا در اقدامات مدنی نظیر مورد آقای لطیفی شاهد چهار عنصر که در هماهنگی با یکدیگر عمل می کنند هستیم:

الف-فشار های بین المللی که می تواند به شکل فشار از سوی دولتها یا سازمان ملل باشد (و صداقتا، ایجاد اراده سیاسی برای اعمال این فشار ها بسیار مشکل به دست می آید) و یا از طریق بیانیه ها و دعوت به اقدام از سوی سازمانهای بین المللی حقوق بشری (عفو بین الملل و دیده بان حقوق بشر این بار در پرونده حبیب الله لطیفی پیشگام شدند).

ب-مجاری حقوقی/سیاسی- به بُعد سیاسی آن از این جهت اشاره می کنیم که نَفـس تقریبا تمامی پرونده های اینچنینی معمولا سیاسی است تا حقوقی. وکلا نقش بزرگی در برجسته کردن نقایص و ایرادهای حقوقی و عدم رعایت انصاف و عدل در فرآیند قضایی و مراحل رسیدگی به پرونده دارند. اما نفس سیاسی این پرونده ها و اراده سیاسی حاکمان برای سرکوب فعالین و منتقدان از طریق اتهامات واهی باعث محدود شدن نقش وکلا درتعیین سرنوشت پرونده و متهم می شود.همگان شنیدیم که شورای تامین استان کردستان و فرماندار سنندج دیدارهایی را پیش از اعدام مقرر شده آقای لطیفی برگزار کردند که در آنها پرونده و اجرای حکم اعدام مورد بحث قرار گرفت. هر چند که ما نمی توانیم با اطمینان در مورد موثرترین راه اعمال نفوذبر تصمیماتی که پشت درهای بسته اتخاذ می شود سخن بگوییم، اما اقداماتی نظیر آنچه در بخش سوم و چهارم مطرح گشته می تواند در سنگینی کفه ترازو به نفع متهم تاثیر گذار باشد. در هر صورتی وکلا باید تشویق شوند تا همه اختیارات و ابزارهای خود برای استیناف به مقامات بالای قضایی و سیاسی به کار برند و در عین حال بقیه فعالین به اعمال فشار از طریق اقدامات خیابانی و مجازی ادامه دهند.

پ-این عنصر را که به زبان ساده “سرو صدا راه انداختن” در خارج و دنیای مجازی می خوانیم شامل نوشتن ایمیل (یا نامه در صورت بودن فرصت کافی)، فرستادن فکس، برگزاری راهپیمایی و تجمعات هرچند کوچک، تحصن و غیره است.

ت-این عنصر از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است: هیچ اقدامی بدون کمک و همیاری مردم داخل کشور موفق نمی شود. تجمع در مقابل زندان و در صورت ممانعت در یک محل عمومی دیگر، سر دادن شعار از پشت بامها، گردهمایی با روشن کردن شمع، رها ساختن بادکنک های سپید در آسمان شهر، اعتصاب کسبه و بازاریان و آگاهی و اطلاع رسانی تنها چند نمونه از گزینه های پیش روی فعالین و مردم درون کشور است. البته بدیهی است که پیشنهادهای ما بیشتر شکل نظری و انتزاعی داشته چرا که ما در برون مرزها ساکن هستیم و بنابراین از محدودیت ها، فشارها و جو حاکم در هر برهه زمانی لزوما باخبر نیستیم.

4-در نهایت اینکه یک کمپین و کارزار بین المللی برای برخورد با تمام اعدامهای سیاسی ضروری و لازم است. در حالیکه بر مخالفت خود با اعدام در هر شرایطی تاکید می کنیم، منابع و وقت محدود ما را به کار روی پرونده های سیاسی منحصر می کند. دفاع وحمایت از کسانی که به اعدام محکوم شده اند از اهمیت بالایی برخوردار است. دیگر زندانیان سیاسی کورد، و زندانیان بیشمار و گمنام دیگر در بلوچستان و دیگر استانها به اقدامات وکُنش های فوری و مستمر نیازمندند. نا هماهنگی و عدم اتحاد رویه در اقدامات انجام شده وتفاوت در میزان توجه معطوف شده به زندانیان اعدامی مختلف یکی از نقاط ضعف ما است. یک کارزار که کانون توجه و فعالیت آن تمامی پرونده های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام در هرکجاز ایران است دستان دستگاه حاکمه برای استفاده از اعدام به عنوان ابزار سرکوب و وحشت را می بندد.

  • Balatarin
    Tags: , , ,

    Leave a Response