Breaking the Language Barrier on Human Rights

Muslim Group Says Regime’s Justification of Death Sentence for Habibollah Latifi NOT Supported by Islam

December 27, 2010


Habibollah Latifipour is a Kurdish student activist who was arrested by the Iranian regime, jailed, and issued a death sentence on the false and unfounded charge of Moharebeh [enmity against God].

Habibollah Latifi was not given any legal opportunity to present his defense in the Islamic Revolutionary Court and his trial only lasted a few minutes. The death sentence verdict issued is based on the ruling of presiding Judge Hassan Babaei who cited verse 33 of a chapter titled Maedeh in the Qur’an, articles 1,3, and 5 of chapter 6 of a Tahrir oll-masael, a book written by Ayatollah Khomeini, and sections 183, 186, 190, and 191 of the Islamic Penal code.

We contacted Muslim organizations to get their perspective on the charge against Habibollah, considering that the Islamic Republic of Iran claims it is religious based.  The organization Muslims for Progressive Values responded to our inquiry with the following statement:

“The context of this verse itself will clear any negative perceptions against Islam. One cannot quote verse 5:33 without quoting verse 5:32 (prohibition of murder) and verse 5:34 (command to forgive).”

Qur’an 5:33 is discussed very well here:

But, in summary, the punishment of crucifixion was never carried out in the case of robbery (the incident to which this Qur’an verse is related to and for which attribution of the revelation is made), and, even so, some scholars say that the command to carry out this type of punishment was abrogated by a later command to not mutilate people. If we are to stick to the text strictly without considering any of the arguments brought about by the scholars there is at least the option to choose one of the punishments mentioned, including exiling the guilty from the land, and there is also the option of mercy. It has been explained by various commentators that the punishment was given because the nomadic, tribal people of the Arabian peninsula were very harsh and would not respond or constrain themselves unless there was such a harsh punishment.

The incident that precipitated the revelation of this verse – 5:33 – was the theft of camels that belonged to Mohamed and/or his companions and the killing of the shepherds tending those camels. Many have called this act “treason” although it is very easily recognizable that the crime in question is murder and robbery.

The problem with using this verse in connection to the case of Habibollah Latifi is that this individual is an activist protesting,

presumably, policies or actions of the state against the populace. This is being labeled “treason” which is itself a very weak

attribution while treason itself being deduced from murder and robbery is a very weak attribution as well. The Islamic Republic of Iran, by charging a dissenter of treason, presumes itself equal to the authority of Mohamed (the Prophet) and even equal to God. Further, this is a very common tactic for Iran to accuse dissenters of treason as the thinking that allows them to do this is so convoluted that it makes it very difficult by logical means to defend the victim against those charges.

The best bet for this man, and others in his position, is for world pressure on Iran to use the option of exile (and mercy) and expel the accused from Iran. Of course, this means that there must be a willing host country (or countries) to receive these refugees.

And, on a final note, we must understand that while there are statements in the Qur’an that permit or direct the reader to mete out

some very harsh punishments or actions against other human beings, it is fully within the option of the reader to choose not to do these things. One very good example is the public condemnation and outlawing of slavery (which came about by the pressure of negative world opinion), and also there are numerous countries that have majority Muslim populations who have formally outlawed polygamy.

It is our position that while the Qur’an states maiming and/or killing for the crime of murder and robbery, that it is an option and even best to ignore those punishments and to enact a punishment that is more effective and more humane.

Muslims for Progressive Values

بیانیه ای از طرف انجمن مسلمانان طرفدار ارزش های مترقی در ارتباط با حبیب لطیفی پور و آیه قرآن مورد استناد

ذکر کردن آیه 33 از سوره مائده (به همين جهت، بر بنى اسرائيل مقرر داشتيم كه هر كس، انسانى را بدون ارتكاب قتل يا فساد در روى زمين بكشد، چنان است كه گويى همه انسانها را كشته; و هر كس، انسانى را از مرگ رهايى بخشد، چنان است كه گويى همه مردم را زنده كرده است. و رسولان ما، دلايل روشن براى بنى اسرائيل آوردند، اما بسيارى از آنها، پس از آن در روى زمين، تعدى و اسراف كردند. ) بدون در نظر گرفتن آیه های 32 (سپس خداوند زاغى را فرستاد كه در زمين، جستجو (و كندوكاو) مى‏كرد; تا به او نشان دهد چگونه جسد برادر خود را دفن كند. او گفت: «واى بر من! آيا من نتوانستم مثل اين زاغ باشم و جسد برادرم را دفن كنم؟!» و سرانجام (از ترس رسوايى، و بر اثر فشار وجدان، از كار خود) پشيمان شد.)و34 (كيفر آنها كه با خدا و پيامبرش به جنگ برمى‏خيزند، و اقدام به فساد در روى زمين مى‏كنند، (و با تهديد اسلحه، به جان و مال و ناموس مردم حمله مى‏برند،) فقط اين است كه اعدام شوند; يا به دار آويخته گردند; يا (چهار انگشت از) دست (راست) و پاى (چپ) آنها، بعكس يكديگر، بريده شود; و يا از سرزمين خود تبعيد گردند. اين رسوايى آنها در دنياست; و در آخرت، مجازات عظيمى دارند. )مبنی برممنوعیت قتل و امر به بخشش جایز نمی باشد.

برای مثال جزای تصلب در صورت ارتکاب دزدی هرگز اجرا نمی گردیده است

( در اشاره به واقعه‌ای که این آیه به آن مربوط است و در رابطه با آن وحی

صورت گرفته است) و حتا برخی‌ از علما باور دارند که این گونه مجازات با

فرمانهای بعدی مبنی بر عدم ناقص کردن مردم، ملغی گشته است. اگر بخواهیم

مشخصا تنها به متن قرآن جدای از تفاسیر و استدلالات علما پایبند باشیم،

حداقل این امکان را داریم که از میان مجازات‌های آورده شده یکی‌ را

انتخاب کنیم، از جمله تبعید و یا حتا عفو و بخشش. مفسران مختلف همواره در

توضیح مجازات تصلب آن را مربوط به شرایط آن موقع اعراب شبه جزیره‌ دانسته

و گفته‌اند که اعراب شبه جزیره‌ بسیار خشن بوده و بدون مجازات‌های خشن

ملزم و مقید به عدم انجام جرم نمیشده اند.

واقعه ای که به موجب آن آیه ۳۳ سوره مائده نازل شده است مربوط به واقعه ای است که

در آن فردی شتر‌های حضرت محمد و یارانش را میدزدد و شتربان را نیز به

قتل میرساند. بسیاری عمل این فرد را خیانت قلمداد کرده‌اند با وجود اینکه

به وضوح می‌توان تشخیص داد که جرم مرتکب شده قتل و دزدی است.

مشکل به کار بردن این آیه در رابطه با پرونده حبیب الله لطیفی پور این است که

لطیفی یک فعال معترض به سیاستها و عملکردهای حکومت بر

علیه مردم است. خیانت قلمداد کردن اعتراض حبیب به سیاست های حکومت تفسیر بسیار

ضعیف و نادرستی‌ است از برداشتی نا صحیح ، که دزدی و قتل را با خیانت یکسان انگاشته

است. جمهوری اسلامی ایران با محکوم

کردن یک معترض به خیانت، مرجعیت خود را هم پایه محمد پیامبر و خدا فرض

کرده است. در حقیقت، متهم ساختن معترضان به خیانت توسط حکومت ایران،

شیوه ای ست بسیار معمول چرا که پیچیدگی‌ تفکری که آنها را مجاز به این

امر می‌کند،دفاع منطقی‌ از متهم را بسیار دشوار میسازد.(در این نوع تفکر حاکمیت از جایگاهی قدسی و فرا زمینی و به عنوان نماینده خدا بر زمین حکمرانی می کند.)

بهترین شرایط برای حبیب الله و دیگرانی که در شرایط مشابه هستند، فشار

جهانی‌ بر ایران برای تبدیل حکم اعدام به تبعید است. البته این بدان

معنی‌ است که باید کشور و یا کشورهای دیگری آماده به میزبانی این افراد


در آخر، باید بدانیم که در حالی‌ که آیه هایی در قرآن وجود دارند که

اجازه مقرر کردن مجازات‌ها و رفتارهایی بسیار بی‌ رحمانه بر علیه دیگران

را به مخاطب میدهند، در نهیات مخاطب کاملا این اختیار را دارد که این

اعمال بی‌ رحمانه را بر نگزیند. نمونه بسیار خوب این نکته تقبیح و غیر

قانونی‌ کردن برده داری است (که بر اثر فشار نگاه منفی‌ جهانی‌ اتفاق

افتاد) و یا نمونهٔ کشورهایئ که با اکثریت مسلمان، قانون چند همسری را

رسما غیر قانونی‌ اعلام کرده اند

در نهیات این ما هستیم که از میان شیوه‌های برخوردی که قرآن برای ما

تعیین می‌کند انتخاب می‌کنیم: ناقص العضو کردن و یا کشتن یک انسان و یا

انتخاب مجازاتی موثرتر و انسانیتر.

ترجمه به کردی

از وبسایت “مسلمانان مترقی…”…..

“نێوەرۆکی ئەم ئایەیە بۆخۆی هەموو جۆرە تیگەیشتنی نەرێنی بە دژی ئیسلام دەڕەوێنێتەوە. مرۆ ناتوانێ بە بێ ئایەی ٥.٣٢ ( قەدەغەی کوشتن ) باسی ئایەی ٣٣.٥ و ئایەی ٥.٣٤ (فەرمانی لێبوردن ) بکا.”

بەڵام. بە کورتی، سزای بە مێخ کێشان لە مەڕ دزی قەت جێ بە جێ نەکرا ( ئەو ڕووداوەی کە ئەم ئایەی قورئان پێوەندی پێوە پەیدا دەکا و تێیدا باس لە نازل بوون و هاتنە خوارەوەی دەکرێ)، و، تەنانەت ئاواش، هێندێک لە زانایان لە سەر ئەو باوەڕەن فەرمانی بەڕێوەچوونی ئەو جۆرە سزایە بە ڕیگای فەرمانێکی دواتر کە دەڵێ خەڵک لەتوپەت مەکەن پووچەڵ کراوەتەوە. ئەگەر ئێمە تەواو خۆمان بە دەقەکە ببەستینەوە بە بێ لەبەر چاوگرتنی ئەو قسانەی لە لایەن هێندێک لە زانایانەوە هاتوونەتە گۆڕێ بەلانی کەمەوە دەرفەتێک دەمێنێتەوە بۆ هەڵبژاردنی شێوەیەک لە سزا کە باسی لێوە کراوە، بە دوور خستنەوەی تاوانبار لە ووڵاتیشەوە و، هەر وەها دەرفەتی لێ خۆشبوون و بەخشینیش.لێکدەرەوەی جۆر بە جۆر شی یان کردووەتەوە کە ئەو سزایەی درا لە بەر تەبیعەتی ژیانی کۆچەری و خێڵەکی شێوە دوڕگەی عەڕەبستان زۆر سزایەکی توند بوو و ئەگەر سزایەکی ئاوا توند نەبایە ئەوان وەدەنگ نەدەهاتن یان خۆیان ڕادەگرت.

ئەو ڕووداوەی کە بووە هۆی نازل بوون و هاتنە خواری ئەم ئایەی – ٥.٣٣ – یە لە بەر دزرانی ئەو ووشترانە بوون کە هی حەزرەتی محەمەد بوون و یان لە بەر کوژرانی ئەو ووشترەوانانەی کە ئاگایان بە سەرئەو نەفەرانەوە بوو. زۆر کەس ئەم کردەوەیەیان بە ” خەیانەت” ناو ناوە ئەگەرچی زۆر بەهاسانی دەناسرێتەوە کە ئەو تاوانکارییەی کراوە کوشتن و دزی یە.

کێشەی بەکارهێنانی ئەم ئایەیە لە پێوەندی لە گەڵ دۆزی حەبیبوڵای لەتیفی لەوە دایە کە ئەم فەردە تێکۆشەرێکە کە ئیحتیمالی ئەوە هەیە ئیعتیرازی کردبێ بە سیاسەتەکان یان کردەوەکانی دەوڵەت بە دژی خەڵک. جا ئەوە بە ” خەیانەت” داندراوە و کە خۆی لە خۆی دا وەپاڵدانێکی زۆر لاوازە،لە هەمان کات دا خەیانەت خۆشی کە لە کوشتن یان دزییەوە دەربخرێ وەپاڵدانێکی زۆر لاوازە.

کۆماری ئیسلامی ئێران،بە تاوانبارکردنی ناڕازییەک بە خەیانەت دەستەڵات و پلەو پایەی خۆی وەک حەزرەتی محەمەد (ی پێغەمبەر) دا دەنێ و تەنانەت خۆی پێ خوداشە. لەمەش زیاتر، ئەوە تاکتێکێکی زۆرە باوە لە ئێران کە دژبەران بە خەیانەت تاوانبار بکرێن، ئەو فکرەی کە ڕێگا دەدا بەوان ئەمە بکەن ئەوەندە ئاڵۆز و پێچەڵپێچە دژوارییەکی زۆر ساز دەکا بۆ ئەوەی بکرێ بە هۆی مەنتیقی بە دژی ئەو شتانەی وەپاڵ قوربانییەکە دراوە بەرگری لێ بکرێ.

کاری هەرە باش بۆ پاراستنی ژیانی ئەو پیاوە و کەسانی دیکەی کە دۆخی وەک ئەویان هەیە، ئەوەیە کە جیهان گوشار بخاتە سەر ئێران بپ ئەوەی لە جیات شێوەکانی دیکە، حوکمی دوورخستنەوە (و لێبوردن ) بەڕێوە بەرێ و تاوانبارکراو لە ئێران دەرکا. هەڵبەت، ئەوە بەو مانایەیە دەبێ ووڵاتێک یان ووڵاتانێک هەبن کە بیانەوێ ببنە خانە خوێ و ئەو پەنابەرانە وەربگرن.

و ، وەک قسەی دوایی ، ئێمە دەبێ ئەوە باش تێبگەین ڕاستە لە قورئان دا دەربڕینی ئەوتۆ هەن کە ڕێگا دەدەن یان ڕێنوێنی دەکەن ئینسانان سزای زۆر توند بدرێن یان کردەوەی زۆر توند و تیژیان لە ئاست دا بکرێ، ئەوەش تەواو بە دەست خوێنەرەوە خۆیەتی کە رێگای ئەمە وەبەر بگرێ کە ئەو جۆرە شتانە نەکا. نموونەیەکی زۆر باش لەوبارەیەوە بێزاری دەربڕینی گشتی و قەدەخە کردنی کۆیلەدارییە ( کە ئەمەش لە بەر گوشاری نەرێنی بیرو ڕای گشتی دنیا سەری گرت) و، هەر وەها ووڵاتانێکی زۆر و زەوەندهەن کە زۆربەی دانیشتوانیان موسوڵمانن و بە ڕەسمی فرە ژنێتییان قەدەخە کردووە.

بە بیرو ڕای ئێمە لە کاتێکدا دەزانێن کە قورئان ئەمر دەکا بە سەقەت کردن و یان کوشتن لە بەر تاوانکاری کوشتن و دزین ، بەڵام ئەوە بژاردەیەکە و تەنانەت باشترین ڕێگا ئەوەیە مرۆ چاو لەو سزادانانە بقووچێنێ و جۆرەیەک سزا بەڕێوەبەرێ کە زۆر کاریگەرتر و زۆر ئینسانیتر بێ.

موسوڵمان لە پێناو نرخی پێشکەوتوو دا

  • Balatarin
    Tags: , , , ,

    Leave a Response