Breaking the Language Barrier on Human Rights

The Judge Told My Husband Jafar Kazemi: “We should have executed you back in the 1980’s”

January 09, 2011

Persian Report by the Committee of Human Rights Reporters
Translation by Siavosh Jalili,

UPDATE | January 24, 2011: The Islamic Republic of Iran executed Jafar Kazemi and Mohammad Ali Haj Aghaie. Rest in peace brave heroes of Iran.


Committee of Human Rights Reporters (CHRR) – The case of Jafar Kazemi, a prisoner on death row, has been sent to the branch in the Revolutionary Court responsible for the execution of sentences. The upholding and confirmation of the sentence by the Supreme Court has raised concerns about the sudden [planned] execution of this prisoner of conscience. Jafar Kazemi was sentenced to death on the charges of “Moharebeh [Enmity with God] through collaboration and ties with the People’s Mujahedin of Iran Organization [PMOI]” and “propaganda against the regime”.

In an interview with CHRR, Roudabeh Akbari, Mr. Kazemi’s wife talked about how the efforts of her and the lawyer have not born results. “Throughout this time, on numerous occassions, I visited different judicial bodies including the Revolutionary Court, the Tehran Prosecutor’s General office, The Supreme Court, the branch responsible for the execution of sentences, and the court located in Evin prison. Last Monday, I went to the Attorney General’s office, but my request to meet the Prosecutor General was rejected once again. I was informed that the Prosecutor has not been accepting any visitors since a while ago. Finally, I went to the security court located in Evin prison but I was not allowed to meet with any officials; however, I was informed by a soldier that the case of my husband is in the Execution of Sentences branch, but they have not made a final decision [on the time and date of the execution].

Roudabeh Akbari had written and sent a letter to the UN Secretary General [Ban Ki-moon] requesting from him to help save her husband’s life. In the letter, she described the physical torture her husband endured, The interrogator told my husband that ‘we need a few sacrificial lambs to save the regime, and your name was drawn [as one of the people to be sacrificed].’ They demanded from my husband, again, to give an interview on the Ashura clashes [that occurred on December 27, 2009 in Iran], but he resisted, because my husband was arrested three months before the day in question. The interrogators threatened my husband that his wife and son would be tortured before his eyes if he resisted an interview. Despite threats to dismember his wife before his eyes, my husband refused to give any interviews. Faced with his resistance, they told him that his death sentence would certainly be carried out.”

“After 15 months of continuous worries, I continue to try to save my husband’s life”

Roudabeh Akbari said, “I have not lost hope. I will go to the Prosecutor’s office again tomorrow. Maybe they will allow me to visit him in person. I have gone to his [Abbas Jafari Dolatabadi] office six times already, and each time I was told in a repulsive way that the Prosecutor will not meet me.”

Roudabeh Akbari said that her husband is in high spirits. “Our weekly visits take place on Mondays through a glass window. My husband told me that nothing special happens in the prison. When they took Ali Akbar Siyadat for execution [on December 28th], they did not inform [anyone] where they were taking him. They do not inform prisoners [of the date of execution]. On the eve of execution, they quietly transfer prisoners to solitary confinement and then carry out the sentence the next day.”

Jafar Kazemi’s wife described the arrest of her husband: “On September 18,2009, [Jafar Kazemi] was arrested in Haft Hoz Square. After being arrested, the agents took him to his mother’s home and searched the entire place. Even though his mother told [the regime agents] that ‘my son does not live here and has his own home and life and only comes here when his wife is away,’ they did not believe her and proceeded to search the entire house. They did not, however, find any evidence [against Jafar Kazemi]. Afterward, they came to our home and searched the entire place. They took away the children’s CDs and our family videos. They found no evidence because neither he nor I had any [political] activities. After [Jafar Kazemi was detained], we had no news of him for three weeks until he called us and informed us that he was in ward 209 of Evin prison. We did not have the right to visit him for two months, and during the first visit, I found out that he had been under duress and torture.”

Show Trial: The Death Sentence Had Been Already Determined

Jafar Kazemi was one of the defendants forced to participate in the show trials held for 2009 post-election detainees. Even though he was arrested months before the Ashura day clashes, he was tried on the charge of participating in the unrests on December 27, 2009. He was subjected to pressures to give [false] televised confessions, but he refused. Consequently, he was sentenced to death along with six other defendants.

Roudabeh Akbari said, “Throughout this time, he was in solitary confinement and subjected to interrogations, and he did not even have the right to meet his lawyer until the day of the trial. I had hired a lawyer for him, and it wasn’t until the day of the trial that he was finally able to sign the letter that allows the lawyer to officially represent him. Even in the court, when the lawyer atempted to talk to him briefly, Judge Moghiseh interrupted them in a rude and rough manner. On the same day, my husband was arrested and four other individuals were also detained so during the trial it could seem like these people were colluding together. The individuals were tried in the same case. However, Jafar Kazemi did not know any of his [so-called] co-defendants, and yet, Judge Moghiseh tried him as the principal defendant in the case. In any case, this was a complete show trial, and the trial for all four cases was concluded within half an hour. The families were not allowed in the courtroom, and I was sitting in the outside hallway. Finally, after much insistence, I was able to see Jafar Kazemi for three minutes in the presence of agents. It was clear that he had endured harsh conditions. However, he said that he had done nothing and that he trusts in God. Jafar Kazemi and Mohammad Ali Haj Aghaie were together. That same day, as a result of the judge’s conduct, the lawyer considered [the death sentence] as a possible outcome of the trial. The judge did not allow my husband to talk at all and told him, ‘We should have executed you back in 1980’s [when Jafar Kazemi served nine years in prison between 1981 and 1990]; it was a mistake and I will not let you slip through my hands this time.’ The preliminary court was held in February 2010, and the death sentence was handed down a week later on February 7, 2010.”

The Death Sentence Was Upheld in the Appeals Court Without Looking at the Argument of Defense

In mid-May 2010, branch 36 of the Tehran Provincial Appeals Court upheld Jafar Kazemi’s death sentence. Roudabeh Akbari calls the legal proceedings of the Appeals Court despairing. “Ms. Ghanavi [Jafar Kazemi’s lawyer] submitted several pages of defense to branch 36 of the Appeals Court presided by Judge Zargar. Although he had several days to look into the defense argument, the judge had not studied a single page of it, and on the day of the trial, he simply wrote a phrase that the lower court ruling has been upheld in the Appeals Court. I went to the court several times, but the court’s secretary treated me in a very repulsive way. However, I am just the wife of a prisoner of conscience, and I have no political activities whatsoever. They told me I am a “Monafegh” [hypocrite] (a derogatory term used to describe PMOI members), and kicked me out of the court while screaming at me. I was not allowed to meet Mr. Zargar.”

The Supreme Court Rejected the Request for Retrial and Recourse

In the last phase of the legal proceedings, the Supreme Court upheld the rulings by the lower court and the Appeals Court, and sent the case of Jafar Kazemi to the Execution of Sentences Circuit Court. Roudabeh Akbari has expressed concerns that the death sentence of her husband can be carried out at any moment. “When the case was sent to branch 31 of the Supreme Court, I was very hopeful that the ruling [of the lower court] would be overturned. In order to proceed with this step, the rulings of Judge Moghiseh and Judge Zargar were required. Nasim Ghanavi tried very hard and was very hopeful because she was able to obtain a copy of the ruling after much struggle, and the Supreme Court received the documents. That is why she was hopeful that the Supreme Court , citing the contents of the case which lacked any evidence, would overturn the death sentence. However, on July 28, 2010, the request for retrial and recourse was rejected and the death sentence was upheld.”

MORE INFORMATION | 47 year old Jafar Kazemi has two children. He was arrested on September 18, 2009 after participating in a protest [prior to the December 27, 2009 Ashura protests). He was held in solitary confinement in ward 209 of Evin prison for 74 days. He was subjected to harsh and severe interrogations. He was then transferred to ward 350 of Evin prison. Mr. Kazemi spent the years 1981 to 1990 in jail after which, according to his wife and his lawyer, he had no political activities related to his former charges. Jafar Kazemi’s lawyer stated that her client was forced to make self-incriminating confessions during his interrogations, due to severe pressure and duress; however, there is no evidence in his case that supports or proves the Moharebeh charge [Enmity with God].

رودابه اکبری همسر جعفر کاظمی زندانی سیاسی محکوم به اعدام:

«قاضی به همسرم گفت تو را باید همان دهه شصت اعدام می‌کردیم»

کمیته گزارشگران حقوق بشر- پرونده ی جعفر کاظمی، زندانی محکوم به اعدام به شعبه ی اجرای احکام دادگاه انقلاب ارجاع شده است. تایید حکم اعدام این زندانی سیاسی از سوی دیوان عالی کشور، نگرانی هایی را در خصوص اجرای ناگهانی حکم وی ایجاد کرده است. کاظمی به اتهام «محاربه از طریق همکاری و ارتباط با گروه مجاهدین خلق و فعالیت تبلیغی علیه نظام» به اعدام محکوم شد.

رودابه اکبری همسر جعفر کاظمی، در گفتگو با کمیته گزارشگران حقوق بشر، از بی نتیجه ماندن پیگیری های خود و وکیل پرونده خبر داد: “در این مدت بارها به ارگان های مختلف از جمله دادگاه انقلاب، دادستانی تهران، دیوان عالی کشور و شعبه اجرای احکام و دادسرای مستقر در زندان اوین مراجعه کردم. روز دوشنبه همین هفته برای پیگیری مجدد به دادستانی کل مراجعه کردم و برای چندمین بار درخواست ملاقاتم با آقای دادستان رد شد. به من گفته شد که از مدتی پیش آقای دادستان درخواست ملاقات کسی را نمی پذیرند. در نهایت با مراجعه به بازپرسی امنیت مستقر در دادسرای زندان اوین در حالی که اجازه دیدن مقام مسئول به من داده نشد، از طریق یکی از سربازان اطلاع دادند که پرونده ی همسرم در شعبه اجرای احکام است اما هنوز تصمیمی در خصوص آن گرفته نشده است”.

همسر این زندانی سیاسی، پیشتر با انتشار رنج نامه ای از دبیرکل سازمان ملل متحد برای نجات جان همسرش استمداد کرده بود. او در بخشی از این نامه برخی از شکنجه های جسمی همسر خود را تشریح کرده بود: “بازجو به همسرم گفت که ما برای حفظ نظام احتیاج به چند قربانی داریم که یکی از قرعه ها به نام تو افتاده است! دوباره از همسرم می خواهند که مصاحبه برای درگیری روز عاشورا انجام بدهد که با مخالفت وي روبرو مي شوند چرا كه همسرم 3 ماه قبل از عاشورا دستگیر شده بود! بازجويان اورا تهديد مي كنند در صورت عدم موافقت جهت انجام مصاحبه همسرو فرزندت را جلوي چشمانت تحت شکنجه قرار می دهيم وعليرغم تهديد بازجويان مبني براينكه همسرت را جلویت قطعه قطعه می کنیم ولی باز او درمقابل انجام هرگونه مصاحبه مقاومت مي كند و درمقابل مقاومت همسرم به وي اعلام مي كنند كه اعدام وي لازم الاجرا و قطعی می باشد”.

بیش از 15 ماه نگرانی بی وقفه؛ به تلاش برای نجات جان همسرم ادامه می دهم

خانم اکبری با تاکید بر این که همچنان به نجات جان همسرش امیدوار است گفت: “من امیدم را از دست نداده ام و باز فردا هم به دادستانی مراجعه می کنم شاید قبول کنند که دادستان را از نزدیک ببینم. تا به حال 6 بار به دفتر ایشان مراجعه و درخواست ملاقات ارائه کرده ام و هر بار بارفتارشان و تندی گفته اند که دادستان با من ملاقات نخواهد کرد.”

رودابه اکبری با اشاره به آخرین ملاقات خود با همسرش وضع روحی او را خوب توصیف کرد: “ملاقات روزهای دوشنبه طبق روال معمول از پشت کابین انجام می شود. همسرم گفت در زندان اتفاق خاصی نمی افتد. آقای سیادت را هم که برای اعدام بردند هیچ اطلاعی به او داده نشد که برای چه او را منتقل می کنند. به زندانی ابلاغ نمی کنند و فقط یک شب پیش از اجرای حکم بی خبر و بی سر و صدا او را به انفرادی منتقل می کنند و حکم را اجرا می کنند”.

همسر جعفر کاظمی، درخصوص نحوه ی بازداشت او توضیح داد: “آقای کاظمی روز 27 شهریور در میدان هفت حوض بازداشت شدند. بعد از بازداشت به همراه ایشان به منزل مادر ایشان رفتند و کل منزل ایشان را تفتیش کردند. هر چقدر مادر آقای کاظمی اصرار کرده بود که پسرم در منزل من زندگی نمی کند و خودش خانه و زندگی دارد و چند روزی است به دلیل مسافرت همسرش مهمان من است باور نکرده بودند و تمام زندگی او را گشتند اما هیچ مدرکی پیدا نکردند که با خود ببرند. بعد از آن هم به منزل ما آمده بودند و تمام زندگی را زیر و رو کردند و سی دی های بچه ها و فیلم های خانوادگی را با خودشان بردند. هیچ مدرکی از منزل ما به دست نیامد برای این که اساسا نه ایشان و نه من هیچ فعالیتی نداشته ایم که سندی برای اثبات آن وجود داشته باشد. بعد از بازداشت تا سه هفته هیچ خبری از او نداشتیم تا سرانجام خودش تلفن زد و گفت در 209 اوین است. تا دوماه اجازه ملاقات نداشتیم و در اولین ملاقات متوجه شدم که در این مدت به شدت تحت فشار و شکنجه بوده اند”.

دادگاه نمایشی؛ حکم اعدام از پیش تعیین شده بود

کاظمی یکی از متهمانی بود که در دادگاه نمایشی که برای بازداشت شدگان وقایع بعد از انتخابات برپا شد به دادگاه آورده شد و در حالی که چند ماه پیش از درگیری های روز عاشورا بازداشت شده بود به اتهام شرکت در اغتشاشات روز عاشورا محاکمه شد. او مدت ها برای اعتراف تلویزیونی تحت فشار قرار گرفت ولی از این کار سر باز زد و به همراه شش تن دیگر به اعدام محکوم شد.

رودابه اکبری به بی نتیجه بودن تلاش هایش در خصوص وضعیت حقوقی همسرش در نهادهای مختلف اشاره کرد و گفت: “در تمام این مدت که او در انفرادی و تحت بازجویی بودند و حتا تا روز دادگاه هم اجازه ملاقات با وکیل را نداشتند. برای او وکیل گرفته بودم اما تا روز دادگاه اجازه دیدن وکیل خود را نداشت و در همان روز توانست وکالتنامه را امضا کند. حتا در دادگاه وقتی وکیل ایشان می خواست مدت کوتاهی با وی صحبت کند با برخورد تند و ممانعت قاضی مقیسه رو به رو شد. روزی که همسرم بازداشت شدند چهارنفر را همزمان گرفته بودند و در دادگاه وانمود کردند که این افراد با هم در ارتباط بوده اند و در یک پرونده ی مشترک به اتهامات همه آنها رسیدگی شد. این در حالی است که آقای کاظمی هیچ کدام از افراد هم پرونده ی خود را نمی شناخت اما قاضی مقیسه ایشان را به عنوان متهم ردیف اول در این پرونده محالکمه کرد. به هر حال دادگاه کاملا نمایشی تشکیل شد و ظرف نیم ساعت به هر چهار پرونده رسیدگی کرد. به خانواده اجازه حضور در دادگاه داده نشد و من که تمام این مدت را در راهرو نشته بودم با اصرار فراوان بعد از دادگاه توانستم سه دقیقه و در حضور ماموران ایشان را ببینم. مشخص بود که شرایط سخت و سنگینی را گذرانده است اما گفت من کاری نکرده ام و به خدا توکل می کنم. آقای کاظمی و آقای آقایی با هم بودند. همان روز و در نتیجه ی شرایطی که در دادگاه حاکم بود وکیل همسرم متوجه شده بود که با توجه به برخوردهای قاضی احتمال صدور چنین حکمی وجود دارد. قاضی اجازه ی هیچ صحبتی به همسرم نداد و گفت که تو را باید همان دهه شصت اعدام می کردیم. اشتباه شد و اینبار نمی گذارم از دستم قسر در بروی. دادگاه بدوی در دهم بهمن ماه گذشته تشکیل شد و حکم اعدام یک هفته بعد در روز نوزده بهمن ماه صادر شد”.

تایید حکم اعدام در دادگاه تجدید نظر؛ لایحه دفاعیه بررسی نشد

شعبه 36 دادگاه تجدید نظر استان تهران، اوایل اردیبهشت ماه حکم اعدام جعفر کاظمی را تایید کرد. رودابه اکبری روند دادگاه تجدیدنظر را نیز ناامید کننده توصیف کرد و گفت: “خانم غنوی چندین صفحه لایحه دفاعیه در دادگاه تجدید نظر که در شعبه 36 به ریاست آقای زرگر تشکیل شده بود ارائه کردند. با این که چند روز هم فرصت بررسی این لایحه وجود داشت، روز دادگاه در حالی که قاضی حتا یک صفحه از لایحه را هم مطالعه نکرده بود طی یک نیم خط نوشتند که حکم دادگاه بدوی در تجدید نظر تایید شد. من چندین بار به دادگاه مراجعه کردم. منشی های دادگاه برخورد بسیار تند و زننده ای با من داشتند. این در حالی است که من تنها همسر یک زندانی سیاسی هستم و خودم به هیچ وجه سابقه فعالیت سیاسی ندارم. به من گفتند منافق هستی و با فریاد مرا از دادگاه بیرون کردند. اجازه دیدن آقای زرگر را هم پیدا نکردم”.

رد درخواست اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور

در آخرین مرحله ی بررسی پرونده در مراجع قانونی، دیوان عالی کشور چندی پیش با تایید احکام دادگاه بدوی وتجدید نظر، پرونده ی جعفر کاظمی را به دایره ی اجرای احکام فرستاد. رودابه اکبری با ابراز نگرانی از این که حکم همسرش ممکن است هر حلظه به اجرا در بیاید گفت: “وقتی پرونده به شعبه 31 دیوان عالی کشور ارسال شد همچنان امیدوار بودیم که حکم در دیوان بشکند. براى اينكه اين مرحله ديوان پشت سر گذاشته شود، به راى بدوى دادگاه كه آقاى مقيسه و آقاى زرگر صادر كرده اند نياز بود. خانم غنوی هم تلاش زیادی کردند و ابتدا بسیار امیدوار بودند چون بعد از پیگیری های فراوان توانستند یک نسخه از حکم را بگیرند و در دیوان مدارک را از یشان تحویل گرفته بودند. به همین دلیل هم او امیدوار بود که دیوان عالی کشور با مراجعه به محتویات پرونده که هیچ سند و مدرکی در آن وجود نداشت این حکم را نقض کند. در نهایت دیوان عالی کشور هم در تاریخ ششم مرداد ماه با رد درخواست اعاده دادرسی، حکم اعدام را تایید کرد”.

** جعفر کاظمی، 47 ساله و دارای دو فرزند است که روز 27 شهریور ماه سال گذشته، در پی شرکت در یک تجمع اعتراضی بازداشت و به مدت 74 روز در انفرادی بند 209 تحت بازجویی شدید قرار گرفته و سپس به بند 350 زندان اوین منتقل شد. آقای کاظمی سال های 60 تا 69 را نیز در زندان سپری کرده بود و پس از آن نیز بنابر اظهارات وکیل و همسرش هیچگونه فعالیت سیاسی مرتبط با اتهامات پیشین خود نداشته است. نسیم غنوی، وکیل این زندانی سیاسی پیشتر گفته بود وی تحت فشارهای شدی در دوران بازجویی وادار به اقرار علیه خود شده، اما در پرونده نیز هیچ گونه مستنداتی دال بر تایید محارب بودن ایشان باشد وجود ندارد.

  • Balatarin



    2. Tweets that mention The Judge Told My Husband Jafar Kazemi: “We should have executed you back in the 1980′s” | Persian2English --

    Leave a Response