Breaking the Language Barrier on Human Rights

Mother of Killed Ashura Protester: “They even fear our children’s graves!”

January 17, 2011

Persian Report by Rooz Online
Translated by Laleh Gillani | Edited by Persian2English

Interview conducted by Fereshteh Ghazi

January 10, 2011 — In an interview with Rooz Online, the family of Mostafa Karim Beigi, who lost his life last year during Ashura on December 27, 2009, announced that Iran’s security forces are seeking to replace Mostafa’s gravestone. Mostafa Karim Beigi was a 26 year old young man who was killed last Ashura when he suffered a gunshot wound to the forehead.  His body was buried in Imam Zadeh Mehdi Jafar cemetery in the village of Joughin in Shahriar County in Tehran, Iran.

While the family’s formal complaint [filed with] authorities to identify the killer or killers of Mostafa Karim Beigi remains unanswered, Iran’s security forces have threatened the family and put them under pressure to replace his tombstone that has the word “Martyr” written on it.

Mostafa Karim Beigi’s mother, Shahnaz Akmali told the news website Rooz Online, “ ‘The Innocent Martyr of Ashura’ is written on Mostafa’s gravestone and so is ‘The Day of Martyrdom, December 27, 2009, Coinciding with Ashura’.  We received a phone call from [agents from] the Shahriar Intelligence agency who demanded from us to replace the tombstone.  They said that local residents had complained.  Allegedly, people said Mostafa was not a martyr…”

“They [claim the objections came from] local residents, even though [local residents] visit Mostafa’s grave to say prayers and sympathize with us. This claim cannot be true. My husband has informed the authorities that we cannot afford to replace the tombstone, but they [are willing to replace it on their own].  They have [also] threatened us,” she added.

Mrs. Akmali explained while under extreme distress, “The word ‘martyr’ means someone who has been killed unjustly. My child was murdered unjustly and had nothing to defend himself.  When they shot him, he had done nothing but protested peacefully without any weapon. And now, they will not leave his eternal resting place alone.  They do not allow him to rest in peace.”

Shahnaz Akmali added, “They took my son’s life, [so] what do they want from his dead body?  How is this right? Who will hear my pain? Who should I cry out to? How can I tell them to let my son’s soul rest in peace and leave us be?  Their [goal is to] break the tombstone, [so]  they pound on it.  What does this accomplish? Do they just want  to replace the tombstone?  Don’t place a new one there. As God is my witness, we do not want a tombstone, we want peace.  I told them to not mark the grave with another headstone.  The unmarked grave is better, covered with just soil.  The dirt is better, leave us be.”

Mrs. Akmali had filed a formal request with authorities to identify the killer or killers of her son. She told [Fereshteh Ghazi], “Who will look into my grievance?  The death certificate indicates that Mostafa died from ‘the impact of an object to his chest’, but in reality my son was killed by a bullet through his head. Who will bother to launch an investigation?  The coroner’s office reported the cause of death to be the impact of a hard object, but did not mention the bullet. While I was in the coroner’s office, I saw a picture of the hole in the left side of son’s forehead. He was buried 16 days after his death and his head [still] had blood on it. His father and I saw it with our own eyes.  The authorities never accepted the facts. They [insist] that there were no shootings during Ashura.  So, who would want to probe into my grievance?”

Shahnaz Akmali added, “Do the authorities think anything will change by replacing Mostafa’s tombstone?  They are mistaken. By doing so, they will amplify Mostafa’s outcry for justice; our uproar.  I am Mostafa’s voice and [I] ask you to tell them that Mostafa’s mother asks, “Why?????????!!!!!” Write my inquiry with big question and exclamation marks for the people to see.  Carry my voice louder and clearer so that the people will do something to deliver justice to us.”

Mostafa Karim Beigi’s mother said, “Ask everyone to define the meaning of martyr.  Is it not someone who was killed unjustly?  If my son is not a martyr, then what is he?  Ask people, and if they say that Mostafa is not a martyr, I will declare my mistake loudly to the media.  If my innocent and defenseless child who gave his life for his country and freedom is not a martyr, then who is?”

While crying, Ms. Akmali continued, “My tears are not a sign of weakness.  These are the tears of a mother mourning for her child.  None of the families are feeble and their cries are not a sign of frailty and weakness.  I am proud that my son gave his blood to replenish the tree of freedom that will someday flourish. Mostafa’s martyrdom has awakened many.  We buried him in a small village in Shahriar, a place where people did not know what was going on, but the incident has enlightened them.  It was continually said that someone killed on Ashura was brought in for a secret night burial. People wondered why a Muslim had to be buried at night.  Mostafa awakened people with his corpse.  The authorities fear this and his tombstone.”

Mostafa Karim Beigi’s mother was arrested on December 5, 2010 while attending Behesht Zahra cemetary for the birthday observance of Amir Arshad Tajmir, another victim of the Ashura protests. She and her daughter were interrogated for hours.  Ms. Akmali said, “If a prickle hurts their child, how would they feel? Does the [regime] understand how a mother like me is feeling?  My child sought freedom; he was a mere protester. He did not belong to any groups or organizations.  He gave his life for freedom.  We wish peace for my son, my daughter, and our family.”

Ms. Akmali previously told Rooz Online that while she was interrogated on December 5, 2010, the authorities said, “Fear for your daughter’s life if you love her.”  [Regime agents] [also] phoned the family home and threatened them.

Ms. Akmali asked in her interview with Rooz, “Where are the international organizations that defend human rights?  What are they doing?  So many children have been martyred. What have the organizations done for them? What happened to the blood of all the children who lost their lives?  Do you know how many families have lost their children?  Someone like me and the mother of Sohrab [Aarabi] raise our voices, but do you know how many families keep silent?  I am ready for anything, and it does not matter whether they arrest me. I am confident that they are listening in on our telephone conversations.  They know where I go. I say all this so they can hear a mother’s heartache. I have not said [anything profound].  I am a mother with a broken heart.  I say this so they hear. Just like how a mother is able to sympathize with me, perhaps [the regime agents] will pity me and question what they would do if their child had died. I asked the interrogator during my questioning [period] whether he was a father and how authorities would feel if a prickle hurts [their] child’s hands; [only then may the authorities] understand how I felt when my child left the house on Ashura and did not return.  He did not come back the next day either or the next, until sixteen days later when I saw him in the Kahrizak morgue…”

Mostafa Karim Beigi’s mother continued, “Please carry my voice to everyone.  Ask the defenders of human rights what they are doing for mothers and fathers who [lose] their children.  What have they done for orphaned children and those who [lose] their spouses? All those who died have parents or spouses and children…”

Ms. Akmali previously told Rooz Online that the retribution of her son’s blood had to be in the form of freedom for all political prisoners and the nation. She said, “Mostafa was the pillar of my house and his people.  He gave his blood as a gift to his people.  When I say that the retribution for his blood must be paid in the form of freedom for all political prisoners and the nation, I am not uttering a slogan, I am expressing Mostafa’s goal.  I was not and I am not a political activist, but I am the voice of Mostafa right now.  The mothers of all martyrs are the voices of their children. Sohrab’s mother is the voice of Sohrab. Ramin’s mother is the voice of Ramin.  I know very well that Mostafa’s blood boils and will catch up with his murderers one day.”

At the end, Ms. Akmali added, “You cannot imagine the outcry buried in my chest.  Rest assured that it won’t be silenced.  It is Mostafa’s outcry.”

SIGN THE PETITION: Shirin Ebadi Urges UN Sec General to go to Iran


UN Officials and Heads of Government,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Foreign Ministries and the US State Department,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


مادر مصطفی کریم بیگی در مصاحبه با روز: از سنگ قبر فرزندان ما هم می ترسند

دوشنبه ۲۰ دى ۱۳۸۹

خانواده مصطفی کریم بیگی، از جان باختگان عاشورای سال گذشته در مصاحبه با “روز” اعلام کردند ماموران امنیتی خوستار تعویض سنگ قبر فرزندشان شده و آنها را برای این مساله تحت فشار قرار داده اند. مصطفی کریم بیگی جوان 26 ساله ای بود که در روز عاشورای سال گذشته در اثر اصابت گلوله بر پیشانی اش به شهادت رسید و پیکر او در امام زاده مهدی جعفر، در روستای جوقین از توابع شهریار به خاک سپرده شد.

در حالیکه همچنان شکایت خانواده کریم بیگی برای شناسایی قاتل و قاتلان فرزندشان مسکوت مانده است، ماموران امنیتی، آنها را تحت فشار قرار داده و تهدید کرده اند که سنگ مزار فرزندشان را که کلمه “شهید” بر آن حک شده تعویض کنند.

شهنار اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی به “روز” می گوید: ما روی سنگ مزار مصطفی نوشته ایم “شهید مظلوم عاشورا” و در پایین هم نوشته ایم “تاریخ شهادت 6 دی مصادف با عاشورا”. حالا از اطلاعات شهریار زنگ زده و می گویند باید این سنگ قبر را تعویض کنید، اهالی محل اعتراض کرده  و گفته اند که او شهید نبوده و…

وی می افزاید: در حالی از اعتراض اهالی محل می گویند که آنها سر مزار مصطفی حاضر می شوند و فاتحه می خوانند و با ما همدردی می کنند و این مساله به هیچ عنوان درست نیست. همسرم هم در پاسخ به آقایان گفته ما نمی توانیم و بودجه برای خرید سنگ قبر نداریم که گفتند خودمان سنگ قبر می گذاریم و باید عوض کنید و بعد هم تهدید کرده اند.

خانم اکملی که به شدت متاثر است می گوید: شهید یعنی کسی که به ناحق کشته شده، فرزند من هم به ناحق کشته شده. دست بچه من خالی بوده؛ وقتی با گلوله بر سرش زدند مگر چکار کرده بود جز اینکه اعتراض داشت آن هم با دستان خالی؟ حال هم آرامگاه ابدی بچه ام را رها نمی کنند و جنازه اش را نیز راحت نمی گذارند. زنده اش را از من گرفته اند با مرده اش چکار دارند؟ این درست است؟ من به چه کسی باید دردم را بگویم ؟ به چه کسی باید هوار بکشم؟ چگونه باید بگویم بگذارید روح بچه ام درآرامش باشد بگذارید ما در آرامش باشیم. میخواهند سنگ را بشکنند و بکوبند بر مزار او که چی؟ که سنگ را عوض کنند؟ نگذارند؛ به خدا ما سنگ قبر نمیخواهیم، ما آرامش میخواهیم. به آنها هم گفته ایم سنگ قبر نگذارند. همان خاک بهتر است بگذارند خاک باشد اما راحتمان بگذارند.

از مادر شهید کریم بیگی درباره سرنوشت شکایت شان برای شناسایی قاتل و قاتلان فرزندش می پرسم. می گوید: چه کسی میخواهد به شکایت من رسیدگی کند؟ وقتی در گواهی فوت نوشتند “براثر ضربات نوک تیز به قفسه سینه” فوت کرده، در حالیکه پسر من از ناحیه سر گلوله خورده بود چه کسی قرارست رسیدگی کند؟ پزشکی قانونی در اصل علت مرگ را اصابت جسم سخت نوشته و هیچ اشاره ای به اصابت گلوله نکرده. در حالیکه خود من در پزشکی قانونی دیدم در عکس دیدم که سمت چپ پیشانی بچه ام سوراخ بود.  بعد 16 روز وقتی آوردند در آرامگاه ابدی اش بگذاریم از سرش خون می آمد.  من و پدرش با چشمان خودمان دیدیم. هیچ وقت هم نپذیرفتند و همیشه گفتند در روز عاشورا تیری شلیک نشده. خب چه کسی میخواهد با این اوصاف به شکایت من رسیدگی کند؟

او سپس می افزاید: آقایان فکر میکنند با تعویض سنگ قبر مصطفی، صورت مساله عوض می شود؟ نه اشتباه میکنند. با اینکار داد مصطفی بیشتر می شود. داد من بیشتر می شود؛ من صدای مصطفایم هستم و از شما میخواهم به گوش همه برسانید و بگویید مادر مصطفی می پرسد چرا؟ چراهای مرا بزرگ بنویسید با علامت سوال و علامت تعجب تا مردم ببینند. از آنچه من می گویم شما بلند تر و رساتر صدای مرا برسان، بلکه مردم کاری بکنند برای ما و دادی از ما بستانند. بپرسید از همه، از همه مردم و بخواهید بگویند که شهید یعنی چی؟ آیا به معنی به ناحق کشته شدن نیست؟ اگر بچه من شهید نیست پس چی است؟ از مردم بپرسید، اگر مردم گفتند شهید نیست می آیم و در رسانه شما با صدای بلند می گویم اشتباه کرده ام. اگر بچه من که مظلومانه و بی دفاع برای وطنش و برای آزادی خون داده شهید نیست پس شهید کی است؟

خانم اکملی با گریه ادامه می دهد اما می گوید: گریه من از ضعف نیست گریه یک مادر است برای داغ بچه اش؛ از ضعف نیست هیچ کدوم از خانواده ها ضعف ندارند و گریه شان از ضعف و زبونی نیست. من افتخار میکنم که بچه ام خونش را برای درخت آزادی داد و روزی به ثمر خواهد نشست. شهادتش خیلی ها را آگاه کرد. ما او را در روستای کوچکی در شهریار به خاک سپردیم روستایی که مردم خبر نداشتند چه میگذرد اما همین آنها را آگاه کرد. مدام می گفتند یکی را اینجا اورده اند شبانه دفن کرده ا ند که روز عاشورا کشته شده، و می پرسیدند آخر مگر مسلمان را شبانه دفن می کنند؟ مصطفی با جنازه اش مردم را آگاه کرد؛ از همین می ترسند و از یک سنگ قبر هم می ترسند.

مادر مصطفی کریم بیگی که 14 آذر ماه در جریان مراسم تولد امیر ارشید تاجمیر، دیگر جان باخته عاشورای سال گذشته، در بهشت زهرا بازداشت و ساعت ها به همراه تنها دخترش بازجویی شده بود، می گوید: اگر دست بچه خودشان خار برود چه حالی می شوند؟ می توانند بفهمند من به عنوان یک مادر چه حالی دارم؟ بچه من فقط آزادیخواه بود و یک معترض ساده و عضو هیچ گروه و دسته ای نبود. او برای آزادی رفت؛ ما فقط آرامش میخواهیم برای بچه ام، برای دخترم و خانواده ام.

خانم اکملی پیشتر به “روز” گفته بود که در جریان بازجویی در روز 14 آذر ماه به او گفته بودند “از جان دخترت بترس اگر دخترت را دوست داری”. سپس با منزل آنها تماس گرفته وبه صورت تلفنی تهدید کرده بودند.

او اکنون می پرسد: این سازمان های حقوق بشری کجا هستند؟ چکار میکنند؟ این همه بچه شهید شد چکار کردند؟ این همه بچه که به خاک و خون کشیده شدند خونشان کجا رفت؟ میدانید چقدر از خانواده ها بچه هایشان را از دست دادند؟ یکی مثل من و مادر سهراب، صدایمان را بلند می کنیم اما میدانید چقدر از خانواده ها صدایشان در نمی آید و سکوت کرده اند؟ من به جان خریده ام همه چیز را و اصلا مهم نیست امشب یا فردا بیایند و بازداشت ام کنند چون صد در صد میدانم که تلفن را شنود می کنند. هر کجا که می روم آمارش را در می آورند اما می گویم که بشنوند این درد دل یک مادر است. من حرف زیادی نزده ام یک مادر دلسوخته ام؛ می گویم که الان بشنوند و همان قدر که شما به عنوان مادر دلت می سوزد شاید آنها هم کمی دلشان بسوزد و با خود بگویند ای وای اگر بچه من بود چه میکردم؟ همان طور که موقع بازجویی هم گفتم شما پدر هستید اگر دست بچه تان خاری برود چه حالی می شوید؟ حال ببینید من چه حالی دارم که بچه ام روز عاشورا رفت و دیگر نیامد روزهای بعد هم نیامد تا 16 روز بعد که او را در سردخانه کهریزک دیدم و….

مادر مصطفی کریم بیگی سپس می گوید: خواهش میکنم به گوش همه برسان، بگو به حقوق بشری ها که دارید چکار میکنید برای پدر و مادرانی که بچه هایشان را از دست دادند؟ چه کردید؟ برای بچه هایی که یتیم شدند برای همسرانی که همسرانشان را از دست دادند. این بچه هایی که رفتند همه پدرو مادر یا همسر و بچه دارند و….

او پیشتر به “روز” گفته بود که خون بهای فرزندش، ازادی  زندانیان سیاسی و آزادی ایران است: مصطفی ستون خانه ام بود، ستون مردمش شد و خونش را به مردمش اهدا کرد. وقتی گفتم خون بهای بچه ام آزادی ایران و زندانیان است شعار ندادم، هدف مصطفی را گفتم. من آدمی سیاسی نبوده ام و نیستم اما الان زبان مصطفی هستم. مادر همه شهدا زبان بچه هایشان هستند، مادر سهراب، زبان سهراب است و مادر رامین، زبان رامین و خوب میدانم که خون مصطفی می جوشد و یک روز دامن قاتلانش را خواهد گرفت.

خانم اکملی در پایان می گوید: نمی دانید چه فریادی در سینه من است؛ مطمئن باشید این فریاد ساکت نخواهد شد. این فریاد مصطفی است.

  • Balatarin
    Tags: , ,

    Leave a Response