Breaking the Language Barrier on Human Rights

Torments of 10-Year-Old Girl Whose Father is on Death Row

February 04, 2011

Ten year old Saleh, the daughter of Abdolreza Ghanbari, the school teacher sentenced to death.

Persian report by Jaras
English translation by Azita Eraani, edited by Persian2English
Scroll down for French translation

Writer Masih Alinejad

February 3, 2011 – The wave of executions continue in Iran. According to a report by the International Campaign for Human Rights in Iran, 97 executions have been carried out in one month alone (December 20, 2010 – January 19, 2011), throughout various cities in Iran. Additionally, scores of other citizens are awaiting execution.

The accelerated rate of executions in recent weeks has stirred strong reactions from the European Union as well as opposition leaders inside the country. The official website of Iran’s General Prosecutor office has almost exclusively turned into a window for statistics on the number of executions. In recent weeks, the site has published almost exclusively on executions.

Many people among the opposition groups and leaders of the [Green] Movement believe that the recent trend of executions and the Islamic Republic of Iran’s urgency to carry out the sentences are intended to create fear in the minds of the opposition.

A Poet and Teacher Sentenced to Death

Abdolreza Ghanbari is another Ashura detainee (from December 27, 2009). He is accused of “Moharebeh” (enmity against God) by “connection with multiple opposition groups”. The evidence [used to issue the death sentence] was found in ‘suspicious emails’ [that indicated] contacts with foreign media outlets. Judge Salavati of branch 15 of the Revolutionary Court issued the death sentence. Abdolreza Ghanbari’s three immediate family members are highly traumatized and worried.

Every Monday morning (the prison visiting days), the hills overlooking Evin prison serve as grounds for a small luncheon picnic for his family. Ghanbari’s [wife], his daughter Sahel, and his son Ehsan sit together on the hill and reserve an empty spot for Abdolreza. They sit on the hill across from Evin prison’s closed doors and no one has the heart to leave, even after the visitation hour is over. As reported by the families of other prisoners, on the visitation days, Abdolreza Ghanbari’s family members refuse to leave the area and, after the hour is over, they sit behind the walls and barbed wires and eat their lunch there so they may be ‘close’ to their father.

However, this is the story of just one day in the week. On many other days, the teacher’s wife, who is a teacher herself, travels a long distance from Pakdasht (a county in the province of Tehran) and takes three taxi cabs before reaching Tehran’s south side terminal where she continues her way to Evin prison. “I find solace by just sitting here for a while and then head home,” she said.

Who is Ablolreza Ghanbari? Until now, his wife had only referred to him as an unknown teacher unrelated to any political party or group”, with no pictures of him seen in the public media. His family has spoken with the media perhaps only once or twice, but they are worried that their interviews will jeopardize any chance of his release.

This man sentenced to death has taught literature for 17 years in schools located in some of the most education-deprived regions of the country. “He is someone who has cried out against education deprivation of young students,” said a number of his students. One of the students described him as a “poetic teacher” and added, “The accusations of his membership in any political group simply does not fit his character. He passed all the extremely difficult entry exams and obtained clearance through a background check by the educational system. He has many years of teaching experience in the city of Garmsar and Pakdasht.”

Abdoreza Ghanbari is a teacher of literature and, as attested by many, he recites poetry during the visits with his wife and children; each time it is a new poem. His 10-year old daughter Sahel also recites poetry for her father in their meetings through a glass window. Abdolreza Ghanbari’s wife said, “My daughter does not yet comprehend the meaning of “execution”, but during one of the prison visits,  her father tried to explain the process of the death sentence to both of our children in hopes of alleviating some of the shock in the instance that the sentence is carried out.”

All Sympathizing Teachers Were Also Arrested

On Ashura Day (December 27, 2009), Abdolreza Ghanbari and his daughter Sahel were walking on the streets. Someone from outside the country tried calling him that day, but, according to his family, he hung up and disconnected the phone to prevent the caller from trying again. However, this incident became grounds for his arrest at his place of work.

In his absence, no other teacher has been willing to fill his empty chair. Abdolreza’s spot was empty until, finally, the school brought in an immigrant substitute teacher. On the [substitute teacher’s first day], the school children broke tree branches and, in an imaginary game,  attempted to beat up the new teacher.

His colleagues have not been silent either. One teacher by the name of “[undisclosed]” announced an attempt at a hunger strike, but ended up being arrested for sympathizing with his colleague. Another teacher called for a mass protest: “If Ghanbari’s death sentence does not get nullified, all teachers will protest on Teacher’s Day”. However, even the Director of the Teacher’s Union was arrested.

Today, all the teachers who cooperated with Abdolreza Ghanbari or sympathized with his family are held in Evin prison. Ghanbari’s children are suffering from emotional trauma. His wife is left with only her husband’s love poems and a long and lonely road that she treks, occasionally along with her children, just to find a moment of solace at Evin’s closed doors, just to be a little ‘closer’ to her loved one.

A Young Girl’s Dreams Whose Father is Sentenced to Death

Abdolreza Ghanbari’s daughter, ten year old Sahel is unable to visit her father as often because of her school and homework. Meanwhile, her teenage brother Ehsan accompanies his mother.

Sahel writes:

Dear Papa,

I hope you are well. Today is one of those days that I don’t have you near me. Every time that I miss you, I write to you or glance at my blue watch that you bought for my birthday. [I check] to see how fast time flies since you have gone. I’m growing more and getting taller every day.

Today is Father’s Day and we celebrated it. We bought presents – but we have missed you for six months now, and,  instead of being with you, I talk to your framed picture on the table. I hope that the loving angels bring you my good wishes for Father’s Day. Dear papa, our celebration today was dampened by mom’s bitter tears.

There were a lot of happy shows on TV today, for the occasion of Father’s Day, but I could not watch them because they kept showing children who were wishing “Happy Father’s Day” and giving flowers to their dads. They were happy. The TV was not at all concerned about us kids who don’t have our dads with us. So, I got really upset and turned off the TV. Daddy, I only have one dream: for you to come home and stay near me, forever.

I am awaiting your return any day now…


The visiting days are sad for the families of political prisoners. They were all saddened from seeing Sahel in her beautiful little dress, having travelled a long distance to visit her father. She struggled to lift her little legs high to show her new shoes to her father, after reciting a poem to him.

On another previous occasion, the visitation room was filled with the sudden air of sorrow. It was when Jafar Kazemi’s family members were stunned by the news that he was already hanged. According to many eye witnesses, Emadeddin Baghi, who was behind a glass window, was unable to finish his words, hung up the phone, and began sobbing with the other families.

The trend of executions in Iran continues. Every worried family is constantly wondering: “Who is destined for the gallows next…”


French translation of Sahel’s letter:

Mon papa adoré :

J’espère que tu vas bien.

Aujourd’hui c’est encore un de ces jours où tu n’est pas à mes côtés. A chaque fois que tu me manques j’écris une lettre ou je regarde la montre bleue que tu m’avais achetée pour mon anniversaire pour voir que pendant ton absence le temps passe si vite, je grandis et que ma taille augmente de jour en jour.

Aujourd’hui c’est la fête des pères, nous t’avons acheté des cadeaux et fait une célébration mais ça fait six mois que tu n’est plus là, alors j’ai mis ta photo sur la table, c’est à elle que j’ai souhaité bonne fête et c’est avec elle que j’ai parlé. J’espère que des anges bienveillantes t’apporteront nos voeux pour la fête des pères.

Mon papa adoré, notre fête d’aujourd’hui aussi a été gâchée par les pleurs de maman. Il y avait plein d’émissions à la télé à l’occasion de la fête des pères, mais moi je n’ai pas pu les regarder : ils montraient tout le temps des enfants qui offraient des fleurs à leur père, avec des voeux, ils parlaient et étaient joyeux et heureux. Ils n’ont pas pensé un instant à nous les enfants qui n’avons pas nos pères auprès de nous et c’est pour ça que j’étais très bouleversée et j’ai éteint la télé.

Mon papa adoré, j’ai juste un voeu et c’est que tu reviennes et que tu restes avec moi pour toujours.
Je t’attends et veux que tu reviennes au plus tôt.

دغدغه های دختر ده ساله ای که پدرش در نوبتِ اعدام است

۱۴ بهمن ۱۳۸۹, ساعت ۱۳:۰۲

مسیح علی نژاد

دغدغه های دختر ده ساله ای که پدرش در نوبتِ اعدام است
جرس: موج اعدام ها در ایران همچنان ادامه دارد. بر اساس آنچه کمپین بین المللی حقوق بشر در اطلاعیه ای اعلام کرده است  تنها در طول یک ماه  نود و هفت حکم اعدام در شهرهای مختلف ایران به اجرا در آمده است و شماری از شهروندان ایرانی همچنان در نوبت اعدام هستند.

افزایش شدید شمار اعدام ها در هفته های اخیر اتحادیه اروپا و همچنین سران جنبش معترضان داخل ایران را به واکنش وا داشت.  .

سایت رسمی دادسرای عمومی تقریبا به  ویترینِ مشخصی از گزارش آمار اعدام ها بدل شده است و در یک ماهه اخیر تقریبا هیچ خبری در این سایت به جز اخبار مربوط به اعدام شهروندان منتشر نمی شود.

بسیاری از معترضان و سران جنبش معتقدند افزایش شدید آمار اعدام در ایران و شتاب دولت جمهوری اسلامی برای به اجرا در آوردن این احکام ، برای ایجاد رعب و وحشت در میان مردمِ معترض است.

معلمِ شاعری که به اعدام محکوم شد

عبدالرضا قنبری یکی دیگر از دستگیرشدگان عاشورا است  از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی به اتهام محاربه از طریق ارتباط با گروه‌های معاند که از مصادیق این موضوع داشتن ایمیل‌های مشکوک و ارتباط با یکی از رسانه‌های تلویزیونی خارج از کشور عنوان شده به اعدام محکوم شده است. خانواده سه نفره این معلمِ محکوم به اعدام نیز این روزها در اضطراب و نگرانی به سر می برند.

صبح های دوشنبه  روز ملاقات با زندانیان،  تپه های مقابل اوین ، میزبان سفره ی کوچک نهارِ این خانواده است. “مادر” ، “ساحل” و “احسان” و  در نگاه این خانواده ، “ضلع چهارم” سفره عبدالرضا قنبری پدرِ این خانواده است است که روبروی این تپه ها ، پشت درهای بسته نشسته است و آن ها دلشان نیامده  که پس از پایان ساعت ملاقات اوین را ترک کنند. به گفته برخی از خانواده های زندانیان، در برخی از روزها ساعت ملاقات که تمام می شود، این خانواده  تپه های اوین را ترک نمی کنند، در آخرین فاصله ی ممکن ، قبل از دیوار ها و سیم خاردارها گاهی می نشینند و ناهار را در مقابل اوین به یاد و در کنارِ پدر می خورند.

اما این قصه ی تنها یک روز در هفته نیست ، همسر این معلم ، که خود معلمی دیگر است، بسیاری از روزها  راهی دور را  پشت سر می گذارد، قبل از ایستگاه ترمینال جنوب، در سه مرحله سوار تاکسی می شود تا از پاکدشت ورامین به اوین برسد ، می گوید : می آیم این جا می نشینم، آرام می شوم و بعد به خانه بر می گردم

اما عبدالرضا قنبری کیست؟ همسر او پیش از این از او به عنوان یک معلم گمنام که عضو هیچ حزب و گروهی نیست یاد کرده بود. هیچ عکسی از او در رسانه ها و سایت های خبری نیست. خانواده اش تنها یک یا دوبار با رسانه ها مصاحبه کرده اند اما نگران هستند که مصاحبه هایشان، احتمالِ نجاتِ این معلم را ببندد.

این شهروند ایرانیِ محکوم به اعدام مردی است که 17 سال دبیر ادبیات  در مدرسه های مناطقِ محروم بوده است. برخی از شاگردانِ او می گویند او کسی است  که “با محرومیت بچه ها گریسته است”.

در مورد عبدالرضا قنبری یکی از  شاگردانش می گوید:  او معلمی شاعر مسلک است و  اتهامِ ارتباط با گروه های سیاسی  در موردش سازگار نیست چرا که او در همین نظام آموزشی و با عبور از سیستم سخت گیر گزینش و تحقیق در مورد سوابق کار، سالها در شهر گرمسار  و به تازگی در پاکدشت سابقه ی تدریس داشت.

عبدالرضا قنبری معلم ادبیات است و بسیاری دیده اند که او  در ملاقات ها با همسر و فرزندانش “شعر” میخواند ، برایشان هر بار شعری تازه می سراید. دختر ده  ساله اش “ساحل” هم برای پدر در ملاقات های کابینی شعر می خواند.  خانواده ای که واژه ی “اعدام” را نیز به نا همگونی با خویش حمل می کنند.  همسر این معلمِ محکوم به اعدام می گوید: دخترم هنوز مفهوم اعدام را نمی داند اما پدرش سعی کرد در یکی از همین ملاقات های کابینی ماجرای صدور حکم اعدام را برای دو فرزندم توضیح دهد که اگر خدای نکرده این حکم اجرا شد به بچه های من شوک وارد نشود.

معلمانی که همدلی کردند، دستگیر شدند

عاشورای 88 عبدالرضا قنبری به همراه  دخترش ساحل  به خیابان آمده بودند. کسی خارج از مرز ایران  به  پدر زنگ می زند، آقای قنبری به گفته خانواده اش تلفن را قطع می کند  تا بار دیگر زنگ نزند اما همین سندی می شود برای دستگیری او در محل تدریس.

جای عبدالرضا قنبری که در مدرسه خالی می شود ، تا مدت ها هیچ معلمی در آن شهر حاضر نمی شود صندلی این معلم را پر کند ! ، این جای خالی… تا آنکه بالاخره معلمی مهاجر را به عنوان جایگزین به مدرسه می آورند اما در روز اولی که این معلم جانشین به مدرسه می رود، بچه های مدرسه چوب از درخت کنده اند و با تصورات کودکانه شان معلم جانشین را کتک زده اند.

همکاران او نیز ساکت ننشسته اند ، همکاری با نام “…” در خانه ی خود اعلام اعتصاب غذا می کند  اما او هم در امان نمی ماند ، و به خاطر همراهی با همکارش دستگیر می شود. ،  معلمی دیگر اعلام می کند “اگر حکم اعدام قنبری شکسته نشود ، همهء معلم ها در روز معلم تجمع خواهیم کرد”  اما ریاست صنف معلمان  نیز دستگیر می شود

اکنون معلمانی که با این معلمِ محکوم به اعدام همراهی و با خانواده اش همدلی  کرده اند ، در اوین هستند ، و فرزندان   عبدالرضا قنبری نیز در شرایط روحیِ خوبی به سر نمی برند.  همسر این معلم، همسر یک “شاعر” است و سهم او از زندگی، شعر های عاشقانه همسرش در تنهایی  و یک مسیر طولانی است که  گاهی به همراه فرزندانش می رود تا پشت در های اوین و کمی نزدیک تر به عضو دربند خانواده ی خود  آرام بگیرد.

آرزوهای دختر خردسالی که پدرش محکوم به اعدام است

دختر عبدالرضا قنبری،  معلمِ محکوم به اعدم  این روزها به دلیل درس و مدرسه قادر به ملاقات همیشگی با پدر نیست و برادرش «احسان» نوجوانی است  که مادر را همراهی می کند. ساحل در یکی از نامه هایش با قلمی کودکانه می نویسد: امروز یکی از آن روزهایی است که تو کنار من نیستی. هر وقت دلم برایت تنگ می شود  نامه می نویسم و یا به ساعت آبی رنگی که برای تولدم خریدی نگاه می کنم تا ببینم زمان چقدر سریع می گذرد و تو کنارم نیستی و من روز به روز بزرگتر می شوم و قد می کشم…. تلویزیون به مناسبت روز پدر برنامه های شادِ زیادی داشت و من نتوانستم نگاه کنم چون همش، بچه هایی را نشان می داد که به پدرشان گل می دادند و یا تبریک می گفتند و شاد و خوشحال بودند. اصلا به فکر ما بچه هایی که پدرمان کنارمان نیست نبود، برای همین من خیلی ناراحت شدم و تلویزیون را خاموش کردم…من فقط یک آرزو دارم و آن این که تو بیایی و برای همیشه کنارم باشی….

در یکی از روزهای ملاقات خانواده های زندانیان سیاسی  به شدت متاثر شدند وقتی دیدند که ساحل بعد از مدت ها با لباسی زیبا به ملاقات پدر آمده بود و پاهایش را با زحمت بالا آورده بود تا کفش های نویی که خریده بود را به پدر نشان دهد و بعد برایش شعری تازه بخواند.

پیش از این نیز وقتی  خانواده جعفر کاظمی در اتاق ملاقات متوجه شده بودند که این زندانی را اعدام کرده اند، فضای اتاق ملاقات به شدت متاثر شده بود و خیلی ها می گفتند عمادالدین باقی قادر به ادامه صحبت های تلفنی اش از پشت کابین نبود، گوشیِ تلفن را زمین گذشته بود و همراه با خانواده های دیگر در این سوی شیشه ها گریه می کرد.

اعدام ها در ایران همچنان ادامه دارد و خانواده ها نگران هستند که چوبه ی دار بعدی نوبتِ کیست

  • Balatarin
    Tags: , , , ,


    1. There is something wrong with the petition which needs to be corrected or else it will sadly go nowhere. For “target”, the petition author wrote “5,000” as in a goal of five thousand signatures. However, the “target” for gopetitions is supposed to include the organizations/entities to whom the petition should be sent (UN, EU, State Department, Navi Pillay, Ban Ki-Moon, etc). Until this is fixed the petition will just sit in cyberspace without reaching anyone. I have written to the author via gopetition asking him/her to change it, I ask others to please do the same.

    2. Dear local authority,

      Please see to get released Mr. Abdolreza Ghanbari. It is absolutely NOT right to leave an innocent kid without father. Ms. Saleh (the daugther) is NOT guilty like the father Mr. Abdolreza Ghanbari. Look at the eyes of Saleh, how can you leave her without her father, how?

      Mr. Ghanbari should be freed, without any condition. Save a family!


      Thank you,


    3. These are genuinely great ideas in on the topic of
      blogging. You have touched some pleasant points here.
      Any way keep up wrinting.


    1. Tweets that mention Torments of 10-Year-Old Girl Whose Father is on Death Row | Persian2English --
    2. Letter From Tehran (10 Years Old) - Why We Protest - IRAN
    3. Torments of 10-Year-Old Girl Whose Father is on Death Row / دغدغه های دختر ده ساله ای که پدرش در نوبتِ اعدام است | Street Journalist
    4. URGENT ACTION | Death Sentence Upheld for Teacher Abdolreza Ghanbari and Sent for Implementation « Green Dreams رویاهای سبز
    5. URGENT: Abdolreza Ghanbari In Imminent Danger Of Execution | Persian2English

    Leave a Response