Breaking the Language Barrier on Human Rights

Brother of Martyr Mohammad Mokhtari: “It’s Painful, They Have Even Stolen My Brother’s Coffin”

February 25, 2011


Mohammad Mokhtari and his brother. Photo provided by Mohammad Mokhtari Facebook fan page.

Persian Report by JARAS | Interview by Masih Alinejad

Translation by Tour Irani | Edited by Persian2English

JARAS – My brother loved freedom. He loved life. He was tired [of the actions of Iran government] and participated in Feb. 14th demonstration like many other youngsters just to say that he loved his country. Now neither myself, nor any of my family members, can believe that Mohammad is no longer with us. This is so cruel when we see that those who had no relation to my brother stole his coffin.

These are excerpts by a family member of Mohammad Mokhtari, a 22-year-old who was shot on Feb 14th during a demonstration and subsequently lost his life. After his death, due to security pressures his family has refrained from speaking to the media but Majid Mokhtari has said that he cannot hold back anymore.

Majid Mokhtari is the brother of Mohammad Mokhtari. He had to be hospitalized after hearing of his brother’s death. Now after days of shock and not feeling well, he came online and was greatly upset when he saw the published pictures of Mohammad Mokhtari’s funeral procession in state media.

He tells JARAS in a phone interview: “It’s like someone is telling me a story. A story about a brother who loved life. But he was killed and someone is trying to change his story. And it is painful to see the lifeless body of my brother on the shoulders of people whose faces are not at all familiar to me, his brother.”

State media had reported that the “revolutionary people” buried the body of Mohammad Mokhtari while chanting slogans against “sedition” leaders and that he was killed by [People’s Mojehedin Organization of Iran] elements! They did not even point out his true identity and Mohammad Mokhtari’s latest entry on his Facebook page which read: “God let me die standing because I’m tired of living in degradation.” As such, the bodies of two people who were killed during February 14th demonstrations in Tehran have been stolen by plain clothes thugs and have been buried under the watchful eyes of state security.

Regime supporters have done a similar thing with Saneh Jaleh, the other youngster who was killed on Feb. 14th. He was reported by state news agency, Fars News as a having been a “Basij member” (they issued him a fake Basij Membership Card) and similar funeral processions were held for him.

Majid Mokhtari, the brother of Mohammad Mokhtari, has started speaking for the first time:

When did you first hear about the death of your brother Mohammad Mokhtari?

I live away from Iran and follow the news through the internet. I went out on February 14th. When I returned home, I talked with a friend of mine in Iran through Skype and asked him what was going in Iran. I also followed the news myself through the internet, but I still had no idea. The next morning, I went to the university. I was sitting in a classroom and I kept receiving text messages from friends. They kept asking me how I was feeling. This was strange to me. I even received a text message from my uncle asking me where I was. I still didn’t know why everyone was asking me how I was. Then I noticed a few of my Iranian friends came to the university. I asked them what was going on and they told me that they have just come to the take me out for a walk for no particular reason. While walking, I was also checking my Facebook pages. All of a sudden, I read a message from a Facebook friend who asked me if ‘I was related to the martyr Mohammad Mokhtari?’ Suddenly the Earth shook under my feet and I lost the ability to walk. My friends noticed my condition and held me by my arms and they kept asking if something was wrong! I asked them if they knew anything! ‘Has anything happened to my brother Mohammad?’ After that, I don’t know what happened. My blood pressure went down. It was an incredible shock. It’s not easy to hear the news about your brother’s death, especially when you are so far away. It immobilizes you. I was hospitalized since last Tuesday, and I still cannot believe the news is real.

When was the last time you talked to Mohammad?

A few days before February 14th, I was in contact with my brother through Facebook. A week prior, we talked over Skype. My brother was sitting next to my father and mother, when I asked him about the latest news, he was trying hard to hide the fact from my parents that he was going to go to the demonstrations. He did not want to worry them. Mohammad was a very humorous  man. I talked to my mother after his death. She also cannot believe that Mohammad is gone. My mother was saying that on February 14th she had jokingly told Mohammad: “let sit and have our last lunch together.” My brother went out to the demonstrations, laughing and full of humor, and never returned.

How do you feel when you see the pictures of the funeral procession of your brother and is the picture of a middle-aged man crying of your father?

In the beginning, the doctors would not allow me to see the pictures in the hospital, but later when I finally saw them I broke down. Yes, I saw the picture of my father who was hugging another friend of Mohammad’s and crying. But I don’t know the rest of the people who were carrying the coffin. Who are these bearded and strange-looking people burying my brother?  It’s very painful. I looked through all the pictures to see at least a few people with whom my brother had spent time in his life but their numbers were very limited. I don’t know what to say. This is very cruel that first they kill Mohammad and then they don’t even let us to freely cry for him. I hear that they tell families of martyrs things like: “you have two other sons, so you should be careful about what you say and how you act regarding Mohammad’s death”. Is this justice? There is no reason to kill an innocent person in broad daylight and then when this happens, in order to relieve our own conscience, we say that ‘he wanted to join his friends!’ No! He wanted freedom… He was tired of this country… Everybody was tired…

Would you tell me about Mohammad a little? What were some of the things he liked? What dreams did he have?

I had recently won the United States Green Card lottery. Mohammad had set all his hopes on me and wanted me to get him out of Iran someday. He wanted to live freely. Now everyone is trying to console me saying that Mohammad met his fate. But I don’t know. He loved sports and music. He loved life. He loved freedom… I cannot believe that all this love is gone. He used to always tell me: “Majid why have you lost so much weight? You should go to a sports club and take care of yourself.” He himself was always into sports. He loved singing. He was very lively. He was full of life. I used to get emotional and tell him: “They [Iranian regime] have killed so many people in the demonstrations”. I used to worry for him. But Mohammad was very active on the internet. He had even changed his Facebook profile picture to the poster for February 14th demonstration. And anyone searching for his name on Facebook, would find him with a green wristband and therefore the regime was not able to issue him a fake “Basij Membership Card”.

When did you last contact your family and how is their emotional state?

They are worried. They have lost a dear one. They cannot talk freely and they keep changing the subject. I want to know how they [Iranian regime] killed my brother. I have heard two different stories. One said that he had a gunshot wound on his head but the other story says that a bullet hit his shoulder area, he fell, got up, tried to move, but fell again. As a brother, it’s natural for me to want to know which story is true. But whenever I ask my family, they are very careful in responding and prefer not to talk about it. I believe that when they warned my family about their other two sons, this was in fact a threat.

What’s your most important memory of Mohammad?

All brothers fight at some point. I remember when Mohammad had just lost his best friend, Rouzbeh,  he had turned much more sensitive. Therefore when we got in fights, I used to go make up with him quickly. I loved him so much that I could not bear seeing him hurt. Mohammad and I were not just two brothers. We were friends. We shared a lot. Losing Rouzbeh had really affected him in a negative way. Here, being away from Iran, when I saw a picture of the tombstone of Mohammad, I also saw Rouzbeh’s grave next to his. It’s so difficult to see that my brother with all his life dreams is now buried.

What would you like to say to the officials?

I just cannot say anything. It’s painful. It is the highest level of cruelty to try to change someone’s life story! To try to change the identity of the murderer and to try to show things in your own favor, when I see them do these things and how they quickly pick up the coffin and gather around it and wrap it with the Islamic Republic flag, it’s nauseating. I cannot believe that they do these things. I really don’t know how they are going to justify their actions later. This lie is not even the type of lie that Ahmadinejad often tells. This lie is like, you know who the murderer is and you are still lying. You are turning everything around 180 degrees right in front of people’s eyes. The whole process was controlled. What can I say. Mohammad loved life. He didn’t deserve to be killed.

Mohammad Mokhtari

برادر شهید محمد مختاری: درد آور است که حتی تابوت برادرم را هم دزدیده اند

مسیح علی نژاد
جرس: «محمد عاشق آزادی بود، محمد عاشق زندگی بود، محمد خسته شده بود مثل خیلی از جوان های دیگر در راهپیمایی ۲۵ بهمن شرکت کرد تا بگوید کشورش را دوست دارد. حالا نه من و نه هیچ یک از اعضای خانواده ام نمی توانیم باور کنیم که محمد دیگر بین ما نیست، این نامردی است وقتی می بینم تابوت محمد را کسانی که هیچ نسبتی با برادرم نداشتند دزدیدند.»

اینها بخشی از ناگفته های یکی از اعضای خانواده ی محمد مختاری جوان ۲۲ ساله ای است که در راهپیمایی ۲۵ بهمن هدف گلوله قرار گرفت و سپس جان باخت. پس از کشته شدن محمد مختاری خانواده او به دلیل شرایط امنیتی تا کنون با هیچ رسانه ای به صورت رسمی گفتگو نکرده اند اما مجید مختاری می گوید دیگر نمی تواند از برادرش سخن نگوید.

مجید مختاری برادر محمد مختاری است که پس از شنیدن خبر کشته شدن برادرش راهی بیمارستان شده بود. اینک بعد از گذشت روزها شوک و بیماری توانست خودش را به صفحه اینترنت برساند و پس از مشاهده عکس های منتشر شده از مراسم تشییع محمد مختاری در رسانه های دولتی، به شدت متاثر شد.

وی به خبرنگار جرس در یک گفتگوی تلفنی می گوید: انگارکسی دارد برای من قصه می گوید، قصه برادری که عاشق زندگی بود اما کشته شد و حالا کسی دارد داستان را عوض می کند و این درد آور است که بدن بی جان برادر خود را بر شانه های کسانی می بینم که چهره هایشان برای من که برادر او هستم اصلا آشنا نیست.

رسانه‌های وابسته به دولت، خبر داده بودند “مردم انقلابی” جنازه محمد مختاری که به دست «عوامل منافقین» کشته شده است را، با شعار دادن علیه «سران فتنه» تشییع کرده‌اند بدون آنکه اشاره ای به هویت واقعی این جوان و آخرین نوشته او در صفحه مجازی در فیس بوک کنند که نوشته بود: «خدایا ایستاده مردن را نصبیم کن که از نشسته زیستن در ذلت خسته ام». بدین ترتیب به تعبیر معترضان حکومت، دو تن از کشته شدگان راهپیمایی ۲۵ بهمن توسط لباس‌شخصی ‌ها «دزدیده» و تحت تدابیر شدید امنیتی به خاک سپرده شد.

هوادارن دولت برای صانع ژاله اولین جوانی که هویت او پس از کشته شدن توسط خبرگزاری فارس به عنوان بسیجی معرفی شده بود نیز مراسمی مشابه و سازماندهی شده برگزار کردند که برادر وی قانع ژاله طی یک گفتگو با صدای آمریکا در مورد چگونگی صدور کارت جعلی بسیج خبررسانی کرده بود، اینک مجید مختاری برادر محمد مختاری نیز در مورد وضعیت برگزاری مراسم تشییع و روحیات برادر خود پیش از کشته شدن در راهپیمایی لب به سخن گشود.

گفتگوی تلفنی خبرنگار جرس با مجید مختاری در پی می آید:

شما اولین بار خبر کشته شدن برادرتان محمد مختاری را از کجا شنیده اید؟

من دور از ایران زندگی می کنم و در جریان اخبار ایران از طریق اینترنت قرار می گیرم، روز ۲۵ بهمن بیرون بودم. وقتی به خانه برگشتم با یکی از دوستانم در ایران از طریق اسکایپ صحبت کردم و پرسیدم در ایران چه خبر است؟ خودم هم خبرها را از طریق اینترنت پیگیری کردم اما تا آن زمان هیچ خبری نداشتم. صبح فردا وقتی به دانشگاه رفتم ، سر کلاس نشسته بودم که مدام اس ام اس و پیام از دوستانم دریافت می کردم، آنها فقط حال مرا می پرسیدند، کمی برایم عجیب بود، حتی یک اس ام اس از دایی ام دریافت کردم که از من می پرسید کجا هستم. باز هم نمی دانستم چرا همه حال مرا می پرسند. تا اینکه دیدم چند تن از دوستان ایرانی ام خودشان را به دانشگاه من رساندند ، وقتی پرسیدم چه خبر شده ، گفتند، همینطوری آمدیم که با هم برویم بیرون کمی قدم بزنیم. میان راه وقتی پیاده می رفتم آرام آرام پیام های صفحه فیسبوک را چک می کردم، ناگهان دیدم دوستی ناشناس نوشته است: آیا من با محمد مختاری که شهید شده است نسبتی دارم؟ ناگهان زمین زیر پایم لرزید، تمام توانم را برای راه رفتن از دست دادم. دوستانم متوجه حال پریشانم شدند، زیر بازویم را گرفتند و مدام می پرسیدند چیزی شده؟ من از آنها پرسیدم شما چیزی می دانید؟ خبری شده، برای محمد برادرم اتفاقی افتاده است؟ و بعد دیگر نفهمیدم چه شد، فشار خونم افتاد، شوک عجیبی به من وارد شد، شنیدن خبرِ از دست دادنِ برادر آن هم در غربت آسان نیست . آدم را زمین گیر می کند. از روز سه شنبه تا خود امروز در بیمارستان بستری بودم و هنوز هم فکر می کنم خبری که شنیدم واقعیت ندارد.

آخرین باری که خودتان با محمد صحبت کردید کی بود؟

من دو سه روز قبل از ۲۵ بهمن از طریق فیسبوک با برادم در ارتباط بودم. یک هفته قبل تر هم از طریق اسکایپ با هم گفتگو می کردیم. برادرم کنار پدر و مادرم نشسته بود و وقتی از او می پرسیدم چه خبر؟ سعی می کرد جلوی آنها نگوید که می خواهد در راهپیمایی شرکت کند، نمی خواست آنها را نگران کند. محمد خیلی اهل شوخی بود، بعد که محمد را کشتند با مادرم هم حرف زدم ، مادرم هم رفتن محمد را باور نکرد هنوز. مادرم می گفت روز ۲۵ بهمن محمد به شوخی گفته بود بنشینیم آخرین ناهار را هم دو رهم بخوریم. یعنی برادرم با شوخی و خنده رفت به راهپیمایی و دیگر بر نگشت.

با دیدن عکس های منتشر شده از برگزاری مراسم تشییع پیکر برادرتان چه حالی داشتید و آیا عکس منتشر شده از مرد میان سالی که در این مراسم می گرید متعلق به پدر شماست؟

اوایل که که دکترها در بیمارستان اجازه نمی دادند من عکس ها را ببینم، اما بعد ها وقتی عکس ها را دیدم شکستم. بله عکس پدرم را دیدم که پدر یکی دیگر از دوستان محمد را در آغوش کشیده بود و گریه می کرد اما باقی کسانی که در این مراسم زیر تابوت را گرفته اند را اصلا نمی شناسم. کسانی با ریش و چهره های غریبه پیکر برادرم را تشییع کرده اند چه کسانی هستند؟ درد آور است که من در تمام عکس ها گشتم تا حداقل چند نفری را ببینم که برادرم در تمام این سالها با آنها زندگی کرده بود اما خیلی محدود بودند، نمی دانم چه بگویم. این نامردی است که محمد را کشتند و بعد اجازه ندهند که حتی آزادانه برایش گریه کنیم. من شنیده ام به خانواده ها یی که شهید داده اند می گویند، شما دو پسر دیگر هم دارید و باید مراقب رفتار و گفته های خودتان در مورد کشته شدن محمد باشید. این کجایش عدالت است؟ این دلیلی نمی شود که در روز روشن یک آدم بیگناه را بکشند، هر موقع چنین اتفاقی افتاد برای اینکه وجدان خودمان راحت کنیم نمی شود بگوییم می خواست به دوستانش بپیوندد، نه اون آزادی می خواست….اون خسته شده بود از این مملکت، همه خسته شده بودند….

برایم کمی از روحیات محمد می گویید؟ از چیزهایی که دوست داشت؟ از آرزوهایی که داشت؟

من به تازگی در یک قرعه کشی برنده شدم و کارت سبز آمریکا را گرفتم. محمد همه امیدش به من بود و دلش می خواست یک روزی من او را از ایران بیرون بیاورم دلش می خواست آزاد زندگی کند. حالا همه به من دلداری می دهند که محمد به سمت سرنوشت خودش رفت ولی من می دانم که محمد عاشق ورزش و موسیقی بود، عاشق زندگی بود، عاشق آزادی بود…من نمی توانم باور کنم این همه عشق دیگر نیست. همیشه به من می گفت مجید ، تو چرا لاغر شدی، باید بروی باشگاه و به خودت برسی. خودش همیشه خیلی حواسش به ورزش بود. عاشق آواز خواندن بود. سرزنده بود. پر از شور زندگی بود. من همیشه به او می گفتم در راهپیمایی ها این همه آدم را کشتند، احساساتی می شدم، نگرانش می شدم ولی محمد خیلی در اینترنت فعال بود و حتی عکس پروفایل فیسبوکش را هم به پوستر راهپیمایی ۲۵ بهمن تغییر داده بود و همین دلیلی شد که هر کسی نام محمد مختاری را سرچ می کرد به عکس های او با دستبند سبز در فیسبوک می رسید و نتوانستند برایش کارت بسیج صادر کنند.

آخرین تماس شما با خانواده کی بوده و شرایط روحی آنها چگونه است؟

خانواده ام نگران اند، عزیز از دست داده اند، خیلی راحت نمی توانند با من حرف بزنند، سر بحث را عوض می کنند. من دلم می خواهد بدانم برادرم چگونه کشته شد. دو روایت شنیدم. یکی گفت گلوله ای به سمت سرش شلیک شده اما روایت دیگری می گوید گلوله ای به کتف محمد شلیک شد، محمد از جا بلند شد، حرکت کرد اما باز زمین خورد. من به عنوان برادر طبیعی است که دلم می خواهد بدانم کدام روایت درست است اما هر وقت از خانواده ام می پرسم خیلی با احتیاط جواب می دهند و ترجیح می دهند حرف نزنند. خودم فکر می کنم وقتی به خانواده ام گفته اند شما دو پسر دیگر دارید در واقع تهدید شده اند.

و مهمترین خاطره که شما از محمد دارید چیست؟

همه برادرها با هم دعوا می کنند. یادم هست وقتی محمد بهترین دوست خود به نام روزبه را به تازگی از دست داده بود، خیلی شکننده تر شده بود برای همین هر وقت با هم دعوایمان می شد من خیلی زود می رفتم با او آشتی می کردم. یعنی انقدر عاشقش بودم که دلم نمی خواست او را دلشکسته ببینم. من و محمد فقط برادر نبودیم، رفیق بودیم، خیلی با هم درددل می کردیم. از دست رفتن روزبه خیلی توی روحیه محمد تاثیر بدی گذاشته بود، اینجا دور از ایران وقتی عکسی از مزار محمد را در اینترنت دیدم اول نام روزبه را نشان می دهد. محمد و روزبه را در یک قبر دو طبقه گذاشته اند، خیلی سخت است که ببینی برادرت با آن همه امید به زندگی تمام شد، دفن شد….

مهمترین حرف شما خطاب به مسوولان چیست؟

اصلا نمی تونم چیزی بگم. درد آور است، این تهِ نامردی است که داستان را عوض کنید، هویت قاتل را عوض کنید و داستان را به نفع خودتان جلوه دهید… وقتی می بینم کارهایی که انجام می دهند، سریع تابوت را بر می دارند و دور و بر تابوت می ایستند و پرچم جمهوری اسلامی را می اندازند روی تابوت.

اصلا واقعا چندش آور است این کارها، نمی توانم باور کنم، واقعا نمی دانم بعدها چطور می خواهند جواب بدهند. این حتی دروغ، از جنسِ دروغ های احمدی نژاد هم نیست، این دروغ، یعنی شما قاتل را می دانید کی هست و دارید دروغ می گویید، شما دارید همه چیز صد و هشتاد درجه تغییر می دهید و طور دیگری نشان می دهید، جلوی چشم مردم…همه مراسم خیلی کنترل شده اند. چی بگم، محمد عاشق زندگی بود حق اش نبود کشته شود….

  • Balatarin
    Tags: ,


    1. Masjid jan

      Please know that the whole world sees right through this propaganda and WE ALL know the truth to what happenefd to your brother Mohammad. I hope that is a little consolation to you and your grieving family. These bastards will fall, and it is because of the bravery of the Iranian people, such as your brother, that is going to make that happen soon .

      I stand with you, your family and your people Always
      Tomorrow in a FREE Tehran

      Freddie “Irani”

    2. Thanks for your truth, and thanks to God for your brothers life. Beyond political, religious, and cultural differences all of humanity deserves the basic human freedoms that our creator designed us to have.


    1. Focus & Video: The last hug of Iranian martyr Mohammad Mokhtari | Only Democracy For Iran

    Leave a Response