Breaking the Language Barrier on Human Rights

Interview with human rights activist on executions: “silence allows violators to set the standards”

March 02, 2011

Mahmood Amiry-Moghaddam, spokesperson for the Iran Human Rights organization

The International Campaign for Abolishing the Death Penalty in Iran spoke to human rights activist Mahmood Amiry-Moghaddam on his organization’s recent annual execution report that covers Iran’s 2010 record. The Iran Human Rights group’s report states that, according to Iranian sources, “85 people have been executed in January 2011. At least 3 of those executed in January 2011 were arrested in connection with the 2009 post election protests.”

In the interview, Mahmood Amiry-Moghaddam draws attention to the serious matter of secret executions in Iran and the role of the United Nations in dealing with Iran’s illegal actions. He also provides tips on what can be done by international communities and human rights activists to highlight the urgency of the situation on a global scale, both in the civil and political society.

The International Campaign for Abolishing the Death Penalty in Iran (ICADPI) – In your organization’s annual report, it said that the number of executions in 2010 in Iran is probably the highest since the mass executions of political prisoners in the summer of 1988. Are there any similarities between the executions then and now?

Mahmood Amiry-Moghaddam – A similarity is that many of the executions are carried out in secret. In terms of the political situation in the country, I believe that the Islamic Republic of Iran feels threatened, the same way it did in the 1980′s. Additionally, some of the people who held key positions in 1988 are playing an important role in today’s executions. For example, the General Prosecutor, Gholamhossein Mohseni Eje’i was a main figure in the mass executions of 1988. Nonetheless, there is a big question mark around why so many executions are kept a secret. According to our report, many of the executions, especially in Mashhad, were linked to drug related offences.

Iranian authorities seem to be more than proud to say that they are fighting against drug trafficking, so why are they keeping the executions a secret?

ICADPI – What is your personal opinion on why they are keeping the executions a secret?

Mahmood Amiry-Moghaddam – I really do not know. The pattern of executions began in 2009, but did not reach its peak until summer 2010. According to our report, in the month of August, approximately 200 people may have been executed in one prison. These prisoners are executed in large numbers and then the act is kept a secret. This means that Iranian authorities are hiding something.

I have been asked by journalists about why the executions are kept a secret. One journalist asked whether the reason has anything to do with the role of the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) in drug trafficking. Some documents released by Wikileaks indicates that the IRGC may have been involved in drug trafficking with Azerbaijan. I don’t want to speculate, but there are many unanswered questions. It seems that the government of Iran is trying to hide something. It seems that the regime is in a big hurry to execute 60-70 people in a singe day. It seems strange.

ICADPI – Who is responsible for these executions?

Mahmood Amiry-Moghaddam – It is very important that the UN launches a process to see who is responsible. In Iran, it is not difficult to see who is responsible. We know that Sadegh Larijani, the head of the Judiciary and the Prosecutor General, Gholamhossein Mohseni Eje’i play extremely important roles. I’m not sure exactly what happens in the process, but we do know that the orders have to be signed by the head of the Judiciary. And the head of the Judiciary position is assigned by the Supreme Leader, Ali Khamenei. I believe that everyone, from the Supreme Leader to those who put the noose around the prisoners’ necks are all responsible. The head of the Judiciary, the Prosecutor General, and the Supreme Leader have the highest level of responsibility. They have to be accountable for what has happened. Unfortunately, the UN and world communities do not have a proud history of defending people. The UN usually enters the picture after a genocide has occurred, like the one in Rwanda, Sudan, and the former Yugoslavia. When it comes to mass executions, it has been more difficult [to get the UN to take action] because there has not been a strong enough will by member countries. I think it is time to make clear that the human rights conventions are not just formalities, but breaking them has consequences.

ICADPI – Has the United Nations been responsive enough? The UN wrote a statement expressing deep concern on the recent wave of executions in Iran.

Mahmood Amiry-Moghaddam – The UN can do much more than what it is doing. It released that statement late in January, after Iranian authorities had already executed an average of three people a day in over a month. The fact that the UN released a statement is good, but I am surprised it did not take any actions before that. In November 2010, for the third time, the UN voted on a moratorium to stop the death penalty worldwide. This shows that the issue of the death penalty is on the UN’s agenda. So why has the UN not shown a stronger reaction to the executions in Iran? This is a question that the UN has to answer. I believe Iranian human rights organizations have asked the UN to send a special rapporteur to Iran. I know that officials from other countries have also asked for the same thing. Last year, the UN signalized that Iran has allowed special rapporteurs to visit Iran. So, why has the UN not pushed for a special rapporteur to go yet? I think perhaps that the issue of human rights and the death penalty are not considered high priorities at the UN.

Although, at the same time, I think it is difficult for the UN to take action, because member countries are not pushing enough. The UN is made up of many member countries. The role of the civil society is very important to make the issue of the death penalty a priority among the public opinion. We can urge individual countries to take more action against executions so a higher priority is given to the issue of the death penalty.

For example, 20 or 30 years ago it was unthinkable that leaders of big nations would gather and discuss environmental issues. But, due to the power of the public opinion, every political party in the western world has to now have a program on how it plans to counter environmental issues like pollution. We can do the same with the death penalty. Civil societies and NGO’s are needed to change the public opinion and give higher priority to the issue of the death penalty.

ICADPI – What can world communities do exactly?

Mahmood Amiry-Moghaddam – I think symbolic actions are sometimes very important. If you look at 2010, we had the biggest mobilization, as far as I can remember, against one single death penalty case: Sakineh Mohammadi Ashtiani. It was not only human rights organizations and civil societies that got involved. Governments and state leaders, including their spouses, also got involved. I think that is the reason why Sakineh Mohammadi Ashtiani is still alive today. When people around the world have the ability to show such a strong reaction to one single death penalty case, I think they can also do the same [for the issue of the death penalty as a whole]. However, if people show a strong reaction to one case and keep quiet about so many others, this act may be misinterpreted by the Iranian authorities.

Thanks to the Internet, we live in a world where everyone is witness to the crimes committed in Iran. So, not reacting appropriately could serve as a green light for the Iranian authorities [to continue committing execution crimes]. Symbolic reactions and statements are very important to show that we do not accept [the crimes committed by the Islamic Republic of Iran].

We are aware that Iranian authorities spend a lot of money and resources to buy votes from different countries for when the UN has to vote on human rights violations. Thus, we know that statements issued by the UN are important to the Iranian authorities, even if they pretend that this is not the case.

ICADPI – What can be done beyond issuing statements?

Mahmood Amiry-Moghaddam – Beyond statements, the world can do a lot. The world can push the UN to send a special rapporteur to, visit Iran, the prisons, and speak to the families of those who have been executed. In Mashhhad and other parts of Iran, death row prisoners have not been given fair trials, especially those convicted of drug trafficking and Moharebeh (enmity against God). Additionally, many death row prisoners have not had the chance to see their lawyers. In Iran, the government even breaks its own laws and the conventions it has ratified. This means that the UN is able to begin a legal process [against the] Iranian government and key individuals involved in the unlawful executions. Politically it may not be pragmatic, but this is the price we have to pay for our values.

It is a question of priority and how important these issues are to the UN and member countries. Of course, it is difficult to put those responsible on trial, but we can send a strong statement to the world about what is acceptable and what is not. As long as the world is silent, government authorities who violate human rights are setting the standards on what is wrong or right. If we really believe that killing people is a crime, then we have to pay the price to defend it.


Mahmood Amiry-Moghaddam – We should report on every single execution. If we show reaction to every execution, then we can expect authorities to do the same. We should show reaction at every level of civil society. For example, Iranians should hold lectures in universities and contact the media. We should not miss a single opportunity to talk about it. Since the concept of citizen journalism was born, every person is able to be a source of media and help spread the message. Through the Internet we can create much awareness that was not possible years ago when we relied solely on classic media.

ICADPI – What can human rights activists do to improve their work?

Mahmood Amiry-Moghaddam – It is good to be more critical in what we are doing. I believe that Iranian human rights activists are able to act in a more coordinated manner. We are all aware that the Iranian civil society, especially those outside Iran, are not very coordinated. But, since recently, I see very positive signs. I think the Iranian civil society has made a lot of progress. In this process that has lasted 30 years, we have moved away from the point where we support political organizations, ideologies, and leaders. Now, a significant part of civil society is fighting for fundamental values, like the struggle against the death penalty.

ICADPI – How can Iranians outside the country help?

Mahmood Amiry-Moghaddam – One thing we can do is coordinate our actions. There are millions of Iranians, mostly outside the country, who have the freedom to do what they want, however, unfortunately, only a small portion are involved in the struggle of human rights in Iran. We are not working coordinated enough and we are not trying hard enough to involve other Iranians as well. There is a lot of potential and energy not yet used. When I heard about the International Campaign for Abolishing the Death Penalty in Iran, I knew it was a wonderful concept. I think this is the way to go. The campaign shows that Iranians can gather and unite on a single issue, no matter of their political differences. We cannot expect anything to happen over night. We have to just get started and make sure more people also join us.

مصاحبه کمپین با محمود امیری مقدم بمناسبت انتشار گزارش سالانه اعدام در سال میلادی ۲۰۱۰

کمپین بین المللی لغو مجازات مرگ در ایران با فعال حقوق بشر، محمود امیر مقدم، درباره گزارش سالانه اخیر سازمان متبوعش درباره پرونده اعدامها در ایران

در سال ۲٠۱٠ گفتگویی به عمل آوردە است. در گزارش “سازمان حقوق بشر ایران” که بر اساس آمار به دست آمده از منابع ایران تهیە شدە، آمدە است: “۸۵ نفر در ژانویه ۲٠۱٠ اعدام شدەاند. دستکم ۳ نفر از آنهایی که در این ماه اعدام شدند در ارتباط با اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ دستگیر شده بودند”.

در این مصاحبه، محمود امیری مقدم توجه خوانندگان را به مساله جدی اعدامهای مخفی در ایران و نقش سازمان ملل در برخورد با اقدامات غیر قانونی ایران جلب می‌کند. و همچنین نکاتی را در باره آنچه که جامعه بین المللی و فعالین حقوق بشر برای برجسته ساختن شرایط اضطراری ایران در سطح جهانی می‌توانند انجام دهند مطرح می سازد.

کمپین بین المللی لغو مجازات مرگ در ایران: در گزارش سالانه سازمان شما این نکته ذکر شده که تعداد اعدامهای سال ۲۰۱۰ میلادی شاید بالاترین رقم ثبت شده بعد از زمان اعدامهای دسته جمعی زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ باشد. آیا تشابهاتی بین اعدامهای اکنون با آن زمان وجود دارد؟

محمود امیری مقدم: یکی از شباهتها اینست که بسیاری از این اعدامها به شکل مخفیانه انجام می‌شوند. از منظر شرایط سیاسی در کشور، من بر این باورم که جمهوری اسلامی ایران، امروز همچون دهه شصت احساس خطر می کند. به علاوه، برخی از افرادی که موقعیتها و مقام‌های کلیدی در سال ۶۷ داشتند، در اعدامهای امروز نیز نقش مهمی بازی می کنند. برای مثال، دادستان کل کشور، غلامحسین اژه‌ای، یکی از شخصیتهای اصلی در اعدامهای سال ۶۷ بود. اما، یک سوال اساسی در باره اینکه چرا این اعدامها مخفی نگه داشته می شوند وجود دارد. بنابر گزارش ما، بسیاری از اعدامها، به ویژه آنهایی که در مشهد به اجرا در آمده‌اند، به جرائم مواد مخدر مربوط می‌باشند. مقامات حکومت ایران اغلب با افتخار در مورد اعدام متهمین تحت عنوان مبارزه علیه موادمخدر صحبت می‌کنند، سوالی که به‌ذهن متبادر می‌شود اینست که پس چرا این اعدامها مخفی نگاه می‌شود؟

نظر شخصی شما در باره اینکه چرا این اعدامها مخفی نگاه داشته شده چیست؟

من واقعا نمی دانم. روند این اعدامها در سال ۸۸ شروع شد اما تا تابستان ۸۹ به اوج خود رسید. بنابر گزارش ما، در ماه آگوست، امسال قریب به ۲۰۰ نفر در یک زندان اعدام شدند. این زندانیان در گروه‌های بزرگ و بصورت دسته‌جمعی اعدام شدند و این اقدام مخفی نگه داشته شده است. این بدین معناست که مقامات ایرانی چیزی را پنهان می‌کنند.

روزنامه نگاران از من پرسیده‌اند که چرا این اعدامها مخفیانه بوده است. یکی از روزنامه‌نگاران پرسید که آیا دلیل این مخفی کاری، ربطی به نقش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در قاچاق مواد مخدر دارد؟ برخی از اسنادی که توسط ویکی لیکس منتشر شده حاکی از آنست که شائبه‌ دست داشتن سپاه پاسدارن در قاچاق مواد مخدر به آذربایجان وجود دارد. من قصد گمانه زنی ندارم اما پرسشهای بی پاسخ بسیاری وجود دارند. به نظر می رسد که دولت ایران در تلاش برای پنهان ساختن چیزی است. اینگونه می نماید که رژیم ایران عجله فراوانی برای اعدام ۶۰ تا ۷۰ نفر در یک روز را داشته است. این مساله عجیب به نظر می رسد.

چه کسی مسوول این اعدامها ست؟

امیری مقدم- این مساله بسیار مهم است که سازمان ملل متحد یک تحقیق برای شناسایی کسانی که مسوول این اعدامها هستند را به جریان بیندازد. در ایران تشخیص اینکه چه کسی مسوول است مشکل نیست. ما می دانیم که صادق لاریجانی، رییس قوه قضاییه، و دادستان کل کشور، غلامحسین اژه‌ای، نقش فوق العاده مهمی را در این امر ایفا می‌کنند. من کاملا به‌اینکه در این فرآیند چه می‌گذرد مطمئن نیستم، اما این را می‌دانم که احکام اعدام باید توسط رییس قوه قضاییه امضا و تایید شوند. و رییس قوه قضاییه توسط رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه‌ای، منصوب می‌شود. به‌عقیده من، همه از رهبر جمهوری اسلامی تا آن کسانی که طناب دار را به دور گردن زندانیان می‌اندازند همگی مسؤلند.بالاترین سطح مسؤلیت متوجه رییس قوه قضاییه، دادستان کل کشور و رهبری می باشد. آنها باید پاسخگوی آنچه رخ داده باشند. متاسفانه، سازمان ملل و جامعه جهانی سابقه درخشانی در دفاع از مردم ندارند. سازمان ملل معمولا پس از اینکه یک نسل کشی رخ می‌دهد وارد صحنه می‌شود مانند مواردی که در روآندا، سودان و یوگسلاوی سابق رخ داد. وقتی که بحث اعدام‌های دسته جمعی مطرح می شود، وادارکردن سازمان ملل به اقدام کار آسانی نیست زیرا که اراده قوی در بین کشورهای عضو برای این موضوع وجود ندارد. فکر می کنم زمان آن فرا رسیده که این مساله تصریح شود که معاهدات حقوق بشری فقط حالت تشریفاتی ندارند و نقض آنها پیامدهایی در پی خواهد داشت.

نقش سازمان ملل در این مساله چیست؟ آیا سازمان ملل به اندازه کافی واکنش نشان داده است؟ سازمان ملل بیانیه‌ای صادر کرده و نگرانی عمیق خود را از موج اخیر اعدام‌ها در ایران ابراز داشته است.

سازمان ملل امکان اقدامات بسیار بیشتری از آنچه انجام می‌دهد را دارد. آن بیانیه را هم در اواخر ژانویه (اوائل بهمن ماه) صادر کرد یعنی پس از آنکه مقامات ایران در یک بازه زمانی بیش از یک ماه به طور میانگین سه نفر در هر روز را اعدام کرده بودند. این حقیقت که سازمان ملل اصلا بیانیه‌ای در این رابطه صادر کرده امر نیکی است، اما من شگفت زده‌ام از اینکه چرا زودتر اقدامی انجام نداد. در نوامبر سال ۲۰۱۰ (آبان ۱۳۸۹) سازمان ملل برای سومین بار به قطعنامه‌ای مبنی بر توقف مجازات مرگ درسرتاسر جهان رای مثبت داد. این نشان می دهد که مساله مجازات مرگ در دستور کار سازمان ملل قرار دارد. پس چرا این سازمان به اعدامها در ایران واکنش محکمی نشان نداده است؟ این پرسشی است که سازمان ملل باید پاسخ دهد. من فکر می‌کنم که سازمان‌های حقوق‌بشر ایرانی از سازمان ملل خواسته‌اند تا یک گزارشگر ویژه حقوق بشر به ایران بفرستد. می‌دانم که مسؤلان برخی دیگر از کشورها نیز چنین درخواستی را داشته‌اند. سال گذشته، سازمان ملل اعلام کرد که ایران اجازه دیدار گزارشگران ویژه را داده است. پس چرا سازمان ملل برای فرستادن گزارشگر ویژه اقدام نکرده است؟ فکر می کنم که شاید مساله حقوق بشر و مجازات مرگ درسازمان ملل از اولویت بالایی برخوردار نیستند.

هرچند، در عین حال، فکر می کنم که برای سازمان ملل اقدام به عمل مشکل باشد چرا که کشورهای عضو به اندازه کافی فشار نمی‌آورند. سازمان ملل از کشورهای بسیاری تشکیل شده است. نقش جامعه مدنی در اینکه مساله مجازات مرگ در افکار عمومی از اولویت بالایی برخوردار گردد بسیار مهم است. ما می توانیم از تک تک کشورها درخواست کنیم تا علیه اعدام اقداماتی اتخاذ کنند تا بدین شکل موضوع مجازات مرگ از اولویت بالاتری برخوردار گردد.

برای نمونه، ۲۰ یا ۳۰ سال پیش قابل تصور نبود که سران کشورهای بزرگ گرد هم آیند و در مورد مسائل محیط زیستی بحث و تبادل نظر کنند. اما به دلیل قدرت افکار عمومی، هر یک از احزاب سیاسی در کشورهای غربی طرحی برای مقابله با مسائلی همچون آلودگی در برنامه‌های خود جای داده است. همین کار را می توانیم در باره مجازات مرگ انجام دهیم. جوامع مدنی و سازمان‌های غیر دولتی نیاز داریم تا جهت گیری افکار عمومی را تغییر دهند و به مساله مجازات مرگ اولویت بالاتری بدهند.

جامعه جهانی دقیقا چکار می‌تواند بکند؟

من فکر می کنم اقدامات نمادین گاهی بسیار مهم هستند. اگر به سال ۲۰۱۰ نگاهی بیندازیم، تا جایی که من به یاد دارم ما شاهد بزرگترین بسیج عمومی علیه یک پرونده مجازات مرگ بودیم: پرونده سکینه محمدی آشتیانی. این تنها سازمانهای حقوق بشری و جوامع مدنی نبودند که در این امر شرکت داشتند. دولتها و رهبران کشورها، از جمله همسران ایشان، هم درگیر این پرونده شدند. من فکر می‌کنم به همین دلیل نیز سکینه محمدی آشتیانی هنوز زنده است. وقتی مردم سرتاسر جهان قادرند چنین واکنش محکمی به یک پرونده مجازات مرگ نشان دهند، به نظر من می‌توانند همین واکنش را نسبت به مساله مجازات مرگ به طور کل بروز دهند. اگر مردم نسبت به یک پرونده واکنش قوی نشان دهند اما در مورد پروندهای بسیار دیگری سکوت اختیار کنند، اقدام آنها ممکن است از سوی مقامات ایران بد تعبیر شود.

به لطف اینترنت در جهانی زندگی می‌کنیم که هر کس شاهد جنایات رخ داده در ایران می‌باشد. بنابراین، عدم واکنش مناسب می‌تواند به‌مثابه چراغ سبزی به مقامات ایران تلقی شود. اقدامات نمادین و صدور بیانیه برای آنکه نشان دهیم که اعدام را نمی‌پذیریم بسیار مهم است.

ما به این امر واقفیم که مقامات ایرانی پول و منابع بسیاری را صرف خریدن رای کشورهای مختلف در هنگام رای گیری سازمان ملل بر روی موارد نقض حقوق بشر در ایران می‌کنند.بنابراین می‌دانیم که بیانیه‌هایی که توسط سازمان ملل صادر می‌شود برای مقامات ایرانی مهم هستند هرچند که این مقامات خلاف آنرا وانمود کنند.

فراتر زا صدور بیانیه، چه اقداماتی می توان انجام داد؟

فراتر از بیانیه‌ها، جامعه جهانی می‌تواند کارهای بسیاری انجام دهد. جهان می‌تواند سازمان ملل را تحت فشار قرار دهد تا گزارشگر ویژه‌ای برای دیدار از ایران و زندانها وصحبت با خانواده اعدام شدگان بفرستد. در مشهد و دیگر بخش‌های ایران، زندانیان محکوم به اعدام، و به ویژه آنهایی که به قاچاق مواد مخدر و محاربه محکوم شده اند، از محاکمات منصفانه برخوردار نبوده‌اند. به علاوه، بسیاری از محکومین به اعدام فرصت ملاقات با وکیل خود را نداشته‌اند. در ایران، حکومت حتی قوانین خود و معاهداتی را که خود آنها را تصویب کرده زیر پا می‌گذارد. این بدان معناست که سازمان ملل می تواند یک فرآیند قضایی را علیه دولت ایران و شخصیتهای کلیدی که در اعدامهای غیر قانونی دست داشته‌اند آغاز کند. از منظر سیاسی شاید چنین اقدامی عملی و واقع بینانه نباشد، اما این بهایی است که ما باید برای ارزشهایمان بپردازیم.

این مساله اولویت‌هاست و اینکه تا چه اندازه این موضوعات برای سازمان ملل و کشورهای عضو مهم هستند. البته محاکمه مسوولین دشوار است اما ما می توانیم پیام محکم و صریحی به دنیا در مورد آنچه پذیرفتتی است و آنچه غیر قابل پذیرش است بفرستیم. تا زمانی که جهان سکوت اختیار کرده، مقامات دولتی که حقوق بشر را نقض می کنند معیارهای اخلاقی، نیکی و بدی را تعیین و تعریف خواهند کرد. اگر واقعا به اینکه کشتن مردم یک جنایت است باور داریم باید بهای دفاع از این باور را هم بپردازیم.


باید تک تک اعدامها را گزارش کنیم. اگر به هر یک از اعدامها واکنش نشان دهیم، می‌توانیم از مقامات هم همین انتظار را داشته باشیم. باید در همه سطوح جامعه مدنی واکنش نشان دهیم. برای مثال، ایرانیان باید در دانشگاه‌ها و مدارس سمینار برگزار کنند و با رسانه‌ها تماس بگیرند. ما نباید هیچ فرصتی را برای اینکه در این زمینه صحبت کنیم از دست بدهیم. از زمانیکه مفهوم روزنامه‌نگاری شهروندی به وجود آمد، هر فرد می‌تواند یک منبع خبری برای رسانه باشد وبه گسترش پیام یاری رساند. ما می‌توانیم از طریق اینترنت آگاهی زیادی ایجاد کنیم، امری که سالها پیش، وقتی تنها به رسانه‌های سنتی اتکا می کردیم، ممکن نبود.

فعالین حقوق بشر برای بهبود اقداماتشان چه کار می‌توانند بکنند؟

خوب است که نسبت به آنچه انجام می‌دهیم با نگاه انتقادی بیشتری بنگریم. من بر این باورم که فعالین حقوق بشر ایرانی قادرند به شکل هماهنگ‌تر و منسجم‌تری کار کنند. ما همگی از این مساله آگاه هستیم که جامعه مدنی ایران، به ویژه آنهایی که در خارج از ایران هستند، خیلی هماهنگ نیستند. اما، اخیرا علائم مثبتی را مشاهده کرده‌ام. فکر می کنم که جامعه مدنی ایرانی پیشرفت‌های زیادی داشته است. در این فرآیند که ۳۰ سال به طول انجامیده، ما از نقطه‌ای که در آن سازمانهای سیاسی، ایدئولوژی‌ها و رهبران را حمایت می‌کردیم دور شده‌ایم. هم‌اینک، بخش قابل توجهی از جامعه مدنی برای ارزشهای اصولی مانند تلاش علیه مجازات مرگ، مبارزه می‌کند.

چگونه ایرانیان برون مرزی می توانند به‌این مبارزه یاری رسانند؟

یک کاری که می توانیم انجام دهیم هماهنگ کردن اقدامات است. میلیونها ایرانی، اکثرا ایرانیان خارج از کشور، از این آزادی که آنچه را که می‌خواهند انجام بدهند برخوردار هستند. اما متاسفانه تنها بخش کوچکی از آنها در مبارزه برای حقوق بشر در ایران شرکت دارند. ما به اندازه کافی هماهنگ و منسجم کار نمی‌کنیم و سخت تلاش می‌کنیم ایرانیان دیگر را هم در این مبارزه شرکت دهیم. ظرفیت و انرژی بسیاری وجود دارد که هنوز از آن استفاده نشده است. هنگامیکه خبر راه اندازی کمپین بین المللی لغو مجازات مرگ در ایران را شنیدم، می‌دانستم که فکر و مفهوم بسیار عالی می‌باشد. فکر می‌کنم که این راه درست اقدام کردن است. کمپین نشان می‌دهد که ایرانیان، صرف نظر از تفاوت‌ها و گرایش‌های سیاسیشان، می‌توانند گرد هم آیند و حول یک مساله متحد شوند. ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که یکشبه اتفاقی بیفتد. بایستی که دست به کار شویم و اطمینان حاصل کنیم که افراد بیشتری به ما بپیوندند.

نقل از گزارش آماری سازمان حقوق بشر ایران در مورد مجازات اعدام در سال ۲۰۱۰ میلادی

• حداقل پانصد و چهل و شش (۵۴۶) تن در سال ۲۰۱۰ میلادی در ایران اعدام شده اند.

• سیصد و دوازده (۳۱۲ ) مورد توسط مقامات ایران بصورت رسمی یا غیر رسمی تایید شده است

• بیش از ۲۰۰ مورد اعدام به “حقوق بشر ایران ” گزارش شده اما بدلیل تفاوت تعداد اعدام ها در گزارشها ی مختلف در گزارش سالیانه درج نشده

• سازمان تا این لحظه قادر نبوده تا جزییات این گزارش‌ها را تایید کند و تحقیقات در این زمینه همچنان ادامه دارد .

• حد اقل دو نوجوان در بین اعدام شدگان سال گذشته وجود داشته اند.

• حداقل هشت زن در سال گذشته اعدام شده اند.

• در بین موارد اعلام شده توسط منابع دولتی تنها ۳۲ درصد افراد اعدام شده نامشان به طور کامل ذکر شده.

• نوزده (۱۹ ) مورد اعدام در ملا عام صورت گرفته.

• حداقل پنجاه و پنج فرد غیر ایرانی ( پنجاه و سه شهروند افغان، یک شهروند نیجریه و یک شهروند غنا) در بین اعدام شده گان بوده اند.

سال ۲۰۱۰ میلادی: بالاترین میزان اعدام سالانه در ده سال گذشته- طبق آمار گزارش شده توسط سازمان عفو بین الملل (امنستی) و سازمان حقوق بشر ایران

• سال ۲۰۰۰: ۱۶۵ اعدام (امنستی)

• سال ۲۰۰۱: ۷۵ اعدام (امنستی)

• سال ۲۰۰۲ : ۳۱۶ اعدام (امنستی)

• سال ۲۰۰۳ : ۱۵۴ اعدام (امنستی ) • سال ۲۰۰۴: ۱۰۸ اعدام (امنستی)

• سال ۲۰۰۵: ۹۴ اعدام (امنستی)

• سال ۲۰۰۶: ۱۷۷ اعدام (امنستی ) • سال ۲۰۰۷: ۳۱۷ اعدام (امنستی)

• سال ۲۰۰۸: ۳۵۰ اعدام (گزارش سازمان حقوق بشر ایران)، (۳۴۶ اعدام گزارش امنستی)

• سال ۲۰۰۹: ۴۰۲ اعدام (گزارش سازمان حقوق بشر ایران)، (۳۸۸ اعدام گزارش امنستی)

• سال ۲۰۱۰: ۵۴۶ اعدام (گزارش سازمان حقوق بشر ایران)

  • Balatarin
    Tags: , ,


    1. “UN Human Rights Council should appoint special rapporteur on Iran”
      published: 22 February 2011

      Paris, Tuesday February 22 – The International Federation for Human Rights (FIDH)
      and the Iranian League for Defence of Human Rights (LDDHI) strongly condemn the
      widespread use of violence by the security forces against the demonstrators in Iran
      on 20th February 2011.

    2. This sounds very similar to what is happening in Indonesia, unfortunately. We are very concerned about a particular case there at the moment – Alex Aan who was arrested & charged for ‘blaspheming Islam’ & two other charges. The Indonesian government is required, by law, to provide Indonesian citizens with a lawyer in situations where a person has been charged with any ‘crime’ but is not able to afford a lawyer. Though Alex was arrested around January 18th – my date may be slightly off – they have yet to do what is legally required of them. They are also breaking the law themselves in regards to conventions they have signed & agreed to. Alex was also beaten in broad daylight by a mob of people at his office, yet none of those people have yet been arrested and charged with assault.

      We have set up a legal defence fund for Alex to which people worldwide can donate to. Even though that is the case, not one Indonesian lawyer will represent him, and 95% of those who have donated are not Indonesian. We have also set up a petition for the immediate release of Alex and for all charges against him to be dropped. Once again, most people who have signed the petition are not Indonesian. The majority of the very few Indonesians who have shown support for Alex are atheists. Muslim ‘moderates’ and fanatics both refuse to do so. IIndonesian Christians also refuse to support him.

      The Indonesian police also kill with impunity on a regular basis. Many people are ‘arrested’ for the most ridiculous of ‘crimes’ and are killed in police custody before they ever go to court to fave those charges. Very near where Alex is being jailed at this moment, 2 Indonesian brothers aged 13 and 17 were found dead, hanging from the steel grates in the ceiling. Shortly before they died, they had asked their mother to stop visitinf them in jail to spare her the sight of them being beaten and their resultant injuries. Not long after, they were found dead, with the police claiming the brothers had ‘committed suicide’. Yet the ceiling was 2 meters above their heads, so they could not have possibly reached those grates on their own in order to kill themselves. Their family knew what had happened but could do nothing. The poor have no rights in Indonesia. The Indonesian police subsequently offered the brothers’ family a payoff – through a third party – of a very small sum to make up for their death in police custody. As of yet, these police in Sumatra have not been charged with any crime.

      The Indonesian government held democratic elections in 1999 and since then claims that the country is a ‘democratic’ nation. Nothing could be further from the truth. Foreign ambassadors very recently asked the Indonesian president why he was ignoring human rights abuses in the country and why he is doing nothing to stop radical groups like the Islamic Defenders Front (FPI) from terrorizing Indonesian citizens. His response? He claimed that no human rights abuses were being ignored and that it is the fault of the media for blowing these cases up, out of proportion to what they actually are, and who he claims are making a big deal out of nothing. Yet Alexander Aan still sits in jail while those who assaulted him are free and the police who killed the 13 and 17 year old brothers while they were in a jail cell in Sumatra have not been charged with any crime. The Indonesian president just proved himself to be a liar, and that he cares not a whit about his own people. He deliberately turns his back even on Indonesian children who are murdered by those whose responsibility it is to ensure their safety. This is absolutely appalling and only 2 examples of thousands of human rights abuses in Indonesia and under this president.

      These human rights abuses in Indonesia, under Indonesian ‘law’ and the president who cares nothing about his people were recently covered by an Aljazeera reporter who had gone to Sumatra and interviewed both Alex and these brothers’ surviving family members. We believe it was just last week. Both videos of the interviews can be seen on Aljazeera’s website or through their YouTube account.

      We too are very frustrated that there are many Indonesians living around the world and in their own country who refuse to speak about these crimes committed by the Indonesian police, their government or hardline Islamic groups in their country. Some because they don’t want to admit to the world that, in fact, Indonesia is NOT a democratic country. Others simply because they don’t care. If these situations do not affect them or their family members directly, they prefer to turn a blind eye to the realities of their country. And even more because they themselves are very much fearful of becoming victims of the Indonesian police & ‘legal system’, their government which does not care about them and whom they know will do nothing to help the
      should they be the next ones to have their human rights violated or their family members killed.

      Thank you very much for sharing this article and thank you to the person who had the courage to be interviewed. We will share it with the group members of the Support Alex Aan’s Human Rights group on Facebook. The situations in these countries are very much related.


    1. October 11th dedicated to Behnoud Shojaee, 21, executed by the Iranian regime | Persian2English

    Leave a Response