Persian2English

Photo: Gooya News

March 3rd, 2011 – 18 days have passed since the disappearance of Mir Hossein Mousavi, his wife Zahra Rahnavard, Mehdi Karroubi, and his wife Fatemeh Karroubi. State-run media outlets have denied the news of arrests and falsely claimed that the families of Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi are able to visit them. The media outlets have quoted officials as saying that the only restriction imposed on the reform movement’s head figures is ”limited contact with the outside world”.

According to Kaleme, Mousavi’s daughters proved that the claim was untrue when they attempted to visit their father a couple nights ago but did not succeed. They were also not provided any answers except for the insults they endured from the security agents.

Left with not many options, the daughters wrote a statement addressing the Iranian nation about their parents’ illegal detention. The text includes a description of how some individuals demonstrated hatred toward their father and the price he had to pay to stand up for his ideals.

The full content of the statement is as follows:

To our kind friends and companions,

We are concerned these days. We worry, like any other child who is suddenly deprived of all communication with their parents and left in the dark regarding their condition and well-being.  It is clear to all, that our loved ones are being held hostage by individuals who feel hatred and vengeance toward them, purely because of their ideals. We are concerned when [state-run] newspapers insist that our parents are “not in prison, nor are they under house arrest”.  We have even read in the news that they are “being escorted” and that we, their children, are “free to visit them”. Unfortunately, this has not been the case. We have not seen our parents, nor have we heard their voices.  The contradictory reports [by state-run media outlets] only add to our ever increasing concerns.

Following a flood of false reports, and in order to put an end to the rumors and clarify the facts (something that is rare these days), we once again attempted to visit my father at his residence on Thursday night. Upon our arrival, while peering through the iron gates, behind of which our parents’ residence is located, we wondered if our parents were inside. We made a request to meet with them.  The security agents asked, “Who gave you permission?” We responded, “Keyhan newspaper, the Tehran Prosecutor, and the Exterior Minister. We were under the false impression that some of the state-owned media outlets were reliable. We believed the media and now we wanted to see our parents to alleviate our concerns.”

The response to our question was negative. We were told, “No you may not visit them. The news is false. Those who published the news have erred. Go to the Revolutionary Court. Go see the judge!”

Our parents are not criminals and yet they have disappeared. We will see a judge some day. God will be our judge and we will ask God to render his verdict.

As the children of parents who have been held hostage for more than two weeks and virtually disappeared, we are concerned.  We will nevertheless wait, as God so eloquently stated, “And keep yourself patient [by being] with those who call upon their Lord in the morning and the evening, seeking His countenance [Holy Quran: Surat Al-Kahf: 28]“. We will continue to wait, like our two disappeared loved ones who have remained patient and steadfast, despite the misery they have been forced to endure. We will continue to wait, like our two beloved ones who have called upon God to protect them, for we are certain that they too are patiently waiting.

We will remain their companions on this difficult journey. We write to you about bitter days, during which we have had no news of our parents. We write to you about their bizarre disappearance, their house arrest, their detention, and so much more.  We write to you because you have always been our trusted companions. It was the strength, compassion, and perseverance of our people that allowed our parents to give their heart and soul to our nation in June 2009. For even then, they were fully aware that they would stand firm on the promise they had made to God and with the people of their nation.

We only speak of our sorrow to friends and confidants. Throughout this ordeal, we never heard  their pain and bitterness, and the difficulties and injustices they have had to endure.  We are reminded of the night of June 12th, after the repeated attacks, we worriedly asked our father, “What will happen tomorrow?” He replied with the same calm, dignity and strength he is now loved for: “Holding our head up high in the face of God, our nation, and history is more important than the results.”  Tomorrow arrived and the days that followed became more difficult to endure. Though they have endured endless suffering, defamation and slander,  like you they have remained steadfast and proud in the eyes of God, our nation and history.  This is our only hope, and our only wish.

Translation by Banooye Sabz, Editing by Persian2English

بیانیه فرزندان رهنورد و میرحسین خطاب به ملت

پس از گذشت ۱۸ روز که از ناپدید شدن نخست وزیر محبوب امام و زهرا رهنورد، همسر و همراهش می گذرد و همچنان رسانه های امپراتوری دروغ ضمن زیر سوال بردن خبر بازداشت آنها، اعلام می کنند که خانواده میرحسین موسوی و مهدی کروبی با بستگان درجه نخست خود اجازه دیدار دارند و تنها محدودیت هایی بر ارتباط آنان اعمال شده است،دختران وی شب گذشته نیز موفق به دیدار آنها نشدند.

به گزارش کلمه، دختران وی که دیشب برای چندمین بار به خانه پدری مراجعه کردند، با درهای بسته و سخنان نامناسب ماموران مواجه شدند.

پس از این، دختران رهنورد و موسوی در  بیانیه ای خطاب به مردم آن ها را در جریان آنچه گذشت قرار داده اند و اتفاقات اخیر را بهای کینه به پدر به خاطر ایستادن بر سر آرمانها دانستند.

به گزارش کلمه متن کامل بیانیه دختران  میرحسین و رهنورد  به شرح زیر است:

دوستان و یاران مهربان ما

این روزها

ما نگرانیم، مانند هر فرزند دیگری که به ناگهان همه ی ارتباطاتش با خانواده ی خود قطع شده و در بی خبری مطلق از عزیزترین های زندگیش به سر می برد.

عزیزترین هایی که بر همه روشن است در بند کسانی هستند که جز تنفر و کینه به خاطر آرمانهایشان از ایشان به دل ندارند.

ما نگرانیم که در روزنامه ها می خوانیم: پدر و مادر ما زندانی نیستند، در حصر هم نیستند. در خبر ها می خوانیم آنان اسکورت هم می شوند! و ما یعنی فرزندان می توانیم آنها را ببینیم.

اما هرگز چنین نبوده است. ما پدر و مادرمان را ندیده ایم، صدایشان را نشنیده ایم. و آنچه هر لحظه بر نگرانی هایمان می افزاید همین تناقض گویی هاست.

برایتان بگوییم که ما برای اتمام حجت و روشن شدن واقعیت، که این روزها کمیاب شده، پس از این همه خبر بی اساس، همگی در شب پنجشنبه بازهم به در خانه مراجعه کردیم و از نیروهای درون کوچه، از پشت آن در آهنی که از پس آن کوچه و خانه و پدر و مادر باهم گم شده اند، پرسیدیم اگر پدر و مادر ما اینجا هستند، آیا می توانیم آنها را ببینیم؟ گفتند چه کسی گفته؟ گفتیم کیهان، دادستان، وزیر امور خارجه. و ما فکر می کردیم برخی از این مراجع خبر، قاعدتا باید آنقدر محکم باشند که بشود باورشان کرد که دیدار میسر گردد و این نگرانی ها رفع گردد.

گفتیم شاید واقعا می شود ببینیمشان و ما نمی دانستیم. بی خبر بودیم!

جواب سوال ما باز هم نه بود. نه! نمی توانید. خبرها اشتباه بوده است ! هرکسی گفته اشتباه گفته است. بروید دادگاه انقلاب. بروید پیش قاضی.

اما پدر و مادر ما که مجرم نیستند و آنها گم شده اند. ما پیش قاضی خواهیم رفت. اما قاضی واقعی، قاضی عادل دنیای این روزهای ما خداست. ما از او می خواهیم حکم کند.

ما فرزندان پدر و مادری که بیش از دوهفته است که چنان در اسارت اند و ربوده شده اند، که گویی نیستند و نبوده اند، به حکم فرزندی نگرانیم. اما صبر می کنیم که خودش گفته است: وَاصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ

ما صبر می کنیم هم چون دو عزیز گم شده مان که تا کنون بر این همه جفا، راست قامت، صبر کرده اند و خدا را خوانده اند و به او پناه آورده اند و ایمان داریم اکنون نیز به یقین صبر می کنند.

ما هم یارشانیم و یاورشان در این راه حق که سختی آن از ابتدا بر همه روشن بود.

برای شما که در این روزهای تلخ بی خبری از والدین و دل نگرانی از گم شدن عجیبشان و حصر و زندان و هرچه که هست یا بگویند، از سر محبت مرهم دردهای جانمان بودید و هستید، می نویسیم که با اطمینان به استقامت و همت و مهرورزی مردم بود که والدینمان خرداد ۸۸ دل و جان به راهی دادند که ناهمواری و تلخیش از پیش حدس زدنی بود آنها چنان که می بایست و سزاوار راستگویان بود بر عهد دیرین خود با خدای خود و شما باقی مانده اند .

اگر از آن روزها می گوییم تنها درددلی است دوستانه با شما درد آشنایان. به همین دلیل بود که در تمام این روزها نه شکوه ای از آنها شنیدیم و نه واگویه ی دردی و نه حدیث ستم ها و تلخی هایی که بر آنان رفت و شما خود بیش از ما می دانید.

به یاد می آوریم شب ۲۲ خرداد پس از آن حمله هایی که مدام تکرار می شد، دل نگران از پدر پرسیدیم که فردا چه خواهد شد؟ او با همان آرامش و شرافت و صلابت دوست داشتنی پاسخمان داد که آنچه بیش از نتیجه مهم است سربلندی نزد خدا و مردم و تاریخ است. فردا آمد، روزهای سخت و سخت تر هم از پس آمدند. باران رنج و تهمت و افترا بر جانشان نشست. اما آن دو، هم چون شما یارانشان، ایستادند تا سربلند نزد خدا، مردم و تاریخ خود باشند. و این امید و آرزوی ماست.