Breaking the Language Barrier on Human Rights

Human rights report: Concerns of torture for two missing opposition heads

March 04, 2011

Deutsche Übersetzung auf Julias Blog lesen

(3 March 2011) International Campaign for Human Rights in Iran Iranian officials should immediately end the illegal, incommunicado detention of four leading opposition figures: Mehdi Karroubi; Mir Hossein Mousavi; Fatemeh Karroubi; and Zahra Rahnavard, the International Campaign for Human Rights in Iran said today.

The Campaign warns that the incommunicado nature of their eighteen day long detention in an undisclosed location increases the likelihood that the four are facing psychological and physical torture for the purposes of extracting false confessions.

“Arbitrary and incommunicado detention in unknown locations is often associated with torture and ill treatment, and even extrajudicial execution in Iran,” said Hadi Ghaemi, the Campaign’s spokesperson.

“Time and again opposition figures in Iran are detained without contact with their families or lawyers, only to undergo abuse and appear on TV weeks later confessing to baseless charges,” he said.

Iranian intelligence and security services have a well-established track record of relying on torture against opponents to extract false confessions while held in incommunicado detention.

Mousavi and Karroubi’s children have had no access to their parents and are extremely concerned about their well-being and health. In a statement issued today, Mousavi’s daughters said they attempted to visit their parents on the evening of 2 March in their home, but were turned away by guards.

Authorities have been holding Mehdi Karroubi, Mir Hossein Mousavi, Fatemeh Karroubi, and Zahra Rahnavard incommunicado and have deprived them of their liberties since 14 February, when thousands of Iranians joined protests for which the opposition leaders had called. Several sources are reporting that all four have been transferred to either Heshmatiyeh Prison in Tehran, or to an undisclosed third location. Yet Iran’s Prosecutor General Gholam Hossein Mohseni Ejei, told the semi-official ISNA news agency on 28 February that, “published news by some hostile media regarding the transfer of Mr. Mousavi and Mr. Karroubi to the Heshmatiyeh detention center is false.”

Ejei claimed that the four leaders are confined in their homes and prohibited from communication with the outside world, including their family members. “Judicial action has been taken [against Mousavi and Karroubi], ultimatums have been issued … In the first step, their communications, including their comings and goings, and their telephone conversations have been restricted, and if need be, other steps will be taken,” Ejei said to ISNA.

On 2 March, Tehran’s chief prosecutor Abbas Jafari Dolatabadi, who was designated among a group of Iranian officials to be blacklisted and sanctioned for their human rights violations by the US government, also claimed that, “using the term house arrest is not correct.”

The International Campaign for Human Right in Iran stresses that regardless of the location of the detentions, authorities are violating the due process rights of the detainees as they are being held, for weeks now, without formal arrest or charge, and without access to their families and lawyers.

Several sources living in Mousavi and Karroubi’s neighborhoods told the Campaign that they are no longer inside their homes and have been transferred.

The United Nations Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners instructs that: “An untried prisoner shall be allowed to inform immediately his family of his detention and shall be given all reasonable facilities for communicating with his family and friends, and for receiving visits from them, subject only to restrictions and supervision as are necessary in the interests of the administration of justice and of the security and good order of the institution.”

The UN Commission on Human Rights stated in 2005 that, “prolonged incommunicado detention or detention in secret places may facilitate the perpetration of torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment and can in itself constitute a form of such treatment.”

The UN International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance makes clear that a disappearance “is considered to be the arrest, detention, abduction or any other form of deprivation of liberty by agents of the State … followed by a refusal to acknowledge the deprivation of liberty or by concealment of the fate or whereabouts of the disappeared person, which place such a person outside the protection of the law.”

Iranian law requires that authorities inform a detainee of charges against them within twenty-four hours of their arrest and allow them access to legal counsel, but allows judges to deprive detainees of a lawyer until the investigation is deemed complete.

“Iranian authorities are clearly writing their own rules as they proceed, which absolutely contradicts the rule of law,” Ghaemi said.

“Under these circumstances, anything could be happening to the four disappeared leaders,” he added.

The Campaign holds Iranian authorities responsible for the safety and well-being of the four opposition figures.

نگرانی از شکنجه رهبران معترض به دنبال تداوم ناپدید شدن آنان

اسفند ۱۳۸۹ — کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز گفت مقامات ایران باید فورا به بازداشت غیر قانونی و قطع کامل ارتباط با دنیای خارجِ چهار چهرۀ شناخته شده معترض، زهرا رهنورد، فاطمه کروبی، مهدی کروبی و میر حسین موسوی خاتمه دهند.

کمپین هشدار می دهد که ماهیت بازداشت و ناپدیدی هجده روزۀ این افراد بدون ارتباط با دنیای خارج و در مکانی نامعلوم، این امکان را افزایش می دهد که این چهار تن با شکنجه های جسمی و روانی به قصد گرفتن اعتراف های دروغین از آنها روبرو باشند.

هادی قائمی، سخنگوی کمپین گفت: “بازداشت خودسرانه و همراه با قطع کامل ارتباط با دنیای خارج در مکانهای نامعلوم در ایران، اغلب با شکنجه و بدرفتاری و حتی با اعدام های فراقضایی همراه بوده است.”

وی گفت: “در ایران، چهره های سیاسی بارها و بارها بدون ارتباط با خانواده ها و وکلای خود بازداشت شده اند، و پس از تحمل شکنجه، هفته ها بعد در تلویزیون ظاهر شده اند و به اتهاماتی بی اساس اعتراف کرده اند.”

سازمانهای اطلاعاتی و امنیتی ایران دارای سابقۀ زیادی در اخذ اعترافات دروغین از طریق شکنجۀ مخالفان، در حالی که این افراد در بازداشت با قطع ارتباط کامل از دنیای خارج نگهداری می شوند، هستند.

فرزندان موسوی و کروبی تا بحال هیچ دسترسی به پدران و مادران خود نداشته اند و به شدت نگران سلامتی آنها هستند. در بیانیه ای که امروز منتشر شد، دختران آقای موسوی می گویند که در غروب ۱۱ اسفند تلاش کرده اند تا پدر و مادر خود را در منزلشان ببینند، اما نگهبانان آن ها را راه نداده اند.

از تاریخ ۲۵ بهمن، وقتی که هزاران ایرانی به دعوت این رهبران به اعتراضات پیوستند، مقامات ایران مهدی کروبی، میر حسین موسوی، فاطمه کروبی، و زهرا رهنورد را در قطع ارتباط کامل از دنیای خارج نگهداشته اند و آنان را از آزادیهای اولیه محروم کرده اند.

چندین منبع گزارش داده اند که این چهار تن یا به زندان حشمتیه در شرق تهران و یا به محل نامعلوم دیگری منتقل شده اند. اما دادستان کل ایران، غلامحسین محسنی اژه ای، در تاریخ ۹ اسفند به خبرگزاری نیمه رسمی ایسنا گفت: ” اخبار منتشره از سوی برخی رسانه‌های معاند مبنی بر انتقال آقایان موسوی و کروبی به بازداشتگاه حشمتیه صحت ندارد.”

غلامحسین محسنی اژه ای ادعا کرد که چهار رهبر در منزل هایشان حصر شده اند و از ارتباط با دنیای خارج ، شامل ارتباط با خانواده هایشان، منع شده اند. وی به ایسنا گفت: “پس از اتمام حجت‌ها، در قدم اول ارتباطات آن‌ها اعم از رفت و آمد و ارتباطات تلفنی و غیر تلفنی آنان مسدود شده و اگر چنانچه اقتضائات فراهم شود قدم‌های بعدی نیز برداشته خواهد شد و اکنون آن‌ها در محدودیت به سر می‌برند.”

در ۱۱ اسفند، دادستان تهران، عباس جعفری دولت آبادی، که اخیرا نام وی به عنوان یکی از مقامات ایرانیِ ناقض حقوق بشر روی لیست سیاه تحریم ها قرار گرفته، ادعا کرد که ” استفاده از واژه حصر خانگی صحیح نیست.”

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران تاکید می کند که بدون در نظر گرفتن محل نگهداری بازداشت شدگان، مقامات ایران اینک ناقض حقوق این افراد نسبت به رعایت آیین دادرسی در مورد آنها هستند، چراکه آنها اکنون هفته هاست که بدون دستگیری رسمی و یا تفهیم اتهام، و بدون دسترسی به خانواده ها و وکلایشان در حبس به سر می برند.

چندین منبع که در محله های آقایان موسوی و کروبی زندگی می کنند به کمپین گفته اند که آنها دیگر در منازل خویش زندگی نمی کنند و از آنجا منتقل شده اند.

در قواعد حداقلی رفتار با زندانیان، مصوب سازمان ملل متحد آمده است: “به یک زندانی محاکمه نشده باید فورا اجازه داده شود تا خانواده اش را از دستگیری خویش مطلع سازد و باید به او کلیۀ امکانات مناسب برای ارتباط برقرار کردن با خانواده و دوستانش داده شود، و وی باید مجاز به ملاقات با آنها باشد، و تنها محدودیت این موضوع، رعایت محدودیت ها و نظارت های ضروری در جهت اجرای عدالت و امنیت و نظم می باشد.”

کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۵ اعلام کرد: “بازداشت طولانی در محل های پنهانی با قطع ارتباط کامل با دنیای خارج ممکن است ارتکاب شکنجه و سایر رفتارها و مجازات های بیرحمانه، غیر انسانی، یا اهانت آمیز را تسهیل کند و خود می تواند یک نوع از این رفتارهای شکنجه آمیز باشد.”

کنوانسیون بین المللی محافظت از همه افراد علیه ناپدید شدن اجباری روشن می سازد که ناپدید شدن “همان دستگیری، بازداشت، ربایش، و هر نوع دیگری از محروم کردن فرد از آزادی توسط ماموران حکومتی…و در پی آن عدم قبول محروم ساختن فرد از آزادی هایش از طریق پنهان کردن سرنوشت فرد ویا محل نگهداری فرد ناپدید شده، به نحوی که شخص را خارج از حمایت قانون قرار بدهد” می باشد.

قوانین ایران، مقامات را ملزم به مطلع ساختن فرد بازداشت شده از اتهاماتش ظرف ۲۴ ساعت از زمان دستگیری، و دادن اجازه به وی برای دسترسی به وکیل می کنند، اما این قوانین به قضات اجازه می دهند که تا پایان تحقیقات، بازداشت شدگان را از دسترسی به وکیل محروم کنند.

هادی قائمی گفت: “مقامات ایران به وضوح در حال نوشتن قوانین سرخودی لحظه به لحظه می باشند؛ امری که در تضاد کامل با حاکمیت قانون می باشد.”

کمپین مقامات ایرانی را مسئول امنیت و سلامتی چهار چهرۀ معترض می داند.

  • Balatarin
    Tags: , , ,



    1. Leaders of Iran’s Democracry Movement: Secretly Jailed and Tortured, Obama Silent |
    2. Where is the U.N. Outrage Over Human Rights in Iran? 313 Executions in 2011 |

    Leave a Response