Breaking the Language Barrier on Human Rights

Interview with father of Habibollah Golparipour, death row political prisoner

March 20, 2011

Interview and report by Masih Alinejad, Jaras
Translation by Siavosh Jalili, Persian2English


On the eve of Norouz, and in the wake of the [house] arrests of the [Iranian] opposition movement leaders, news of prisoners with unclear cases and no chance of prison furlough has been receiving less attention. In addition to well-known political activists and renowned journalists, there are other prisoners who are lesser known by the public. They are on death row and their families are anxious and worried. Habibollah Golparipour is a Kurdish political activist who is one of these prisoners.

Habibollah Golparipour was sentenced to death on April 22, 2010 by the Mahabad Revoutionary Court (Kurdistan, Iran) for “Moharebeh (enmity against God) through propaganda for and membership in an opposition political party”. [The ruling] was based on sections 186 and 190 of the Islamic Penal Code. The death sentence was upheld and confirmed by Iran’s Supreme Court in September 2010. Habibollah Golparipour has been imprisoned for more than a year and half. His family members are still hopeful that their son’s life will be saved.

(Sign the petition to save the life of Habibollah Golparipour)


Below is the interview with Nasser Golparipour, Habibollah’s father:


Masih Alinejad (MA): The news of executions during the last year was much higher than the previous years. What is your feeling as a father whose son is on death row? How do you describe this past year?
Nasser Golparipour (NG): I am going to use the poem of a great man of our literary and poetry landscape [Saadi] to answer your question:

Human beings are members of a whole,
In creation of one essence and soul.
If one member is afflicted with pain,
Other members uneasy will remain.
If you’ve no sympathy for human pain,
The name of human you cannot retain!
(Translation by M. Aryanpour)

The person who does not have empathy and is ignorant toward the pain and suffering of others is not a human being. When I hear the news of executions, my feelings are the same as the family members [whose loved ones were executed]. It was a bitter year.


MA: How do you obtain news on your son, and how is he doing?
NG: We receive news when we visit him in prison. Despite the death sentence, he is in high spirits.


MA: What is the condition and state of you, your family, friends, and relatives in the wake of the death sentence?
NG: [Habibollah’s] mother and I are not in a good state. Well, how are parents supposed to feel when their child is taken away from them before their eyes? Everyone sympathizes with us in their own capacity, because we are first human beings, regardless of our race, ethnicity, colour, and faith. We are first human beings then Muslims. To sum it up, I pray to God that no other parent will have to be worried about their child, and I pray to God that I will be the last father whose son is in such a predicament. I hope the child of no Iranian, be it Kurdish, Turkish, etc, receives such [E.g. death] sentences.


MA: Please tell us briefly about the charges they leveled against your son?
NG: They arrested Habibollah [for] books, and they charged and convicted him with Moharebeh (enmity against God). When we talked to his lawyer, Mr. Khalil Bahramian…we had no news of [Habibollah]  for four months, until he called us from prison and told us of his arrest.


MA: You mentioned that Habib was arrested with books? What kind of books?
NG: Political books. I don’t know who the books belonged to. He did not tell me. However, I know that the Moharebeh [charge] is for a person who carries arms while among people, or an armed person who has been arrested following armed clashes, and who has been, for example, a threat to the public. These types of acts are considered Moharebeh.


MA: Apparently Habibollah went on hunger strike a few times. What is your opinion, as his family member, about the hunger strikes and their consequences?
NG: To be honest, we asked him to end his strike. I personally asked him on two occasions to end it. I told him that he would get himself killed. One of the prison officials, Mr. Bahraini is a very noble and decent man. He personally arranged a visit for me with my son to ask him to end his hunger strike.

Tell us a little about Habibollah’s qualities?
NG: From the day he was born until the day he obtained his high school diploma and was exempted from military service, he did not cause us a single problem. He was a student with an impeccable disciplinary track record. He was very religious and understanding. He was [capable of educating and raising himself]. In prison, all his cell mates like and respect him.

What choice do we have? We are happy if God is happy. The real judge is up there (in the heavens), and he oversees everyone’s actions and [then] passes judgment. It is a grave error that [the authorities] are carrying out all these [injustices] [in return] for days [of life and power] on Earth.


MA: How do you think that human rights organizations can help you?
NG: I hope all our problems are solved inside Iran. Nobody will scratch our backs but ourselves (we have to rely on our own rather than outsiders).


MA: Tell us briefly about your efforts to save your son’s life.
NG: My son is very young. I have repeatedly told officials to do something so that my son can return to his life. I even told presiding Judge Khodadai, “My son is young and he had made a mistake. Please don’t respond to his mistake by committing one as well.” He replied, “Your son was arrested with books. He would receive a two-year prison sentence.” After the death sentence was issued, I went to see [the Judge].  I told him, “You promised me.” He replied, “I wasn’t able to do anything.”


MA: Similarly, the families [of other prisoners on death row] said that the promises of, the officials, the judge presiding over the case, and in some cases the Tehran Prosecutor bore no results. How hopeful are you?
NG: I was very hopeful. I even held Mr. Khodadai’s hand and said, “[The judge’s seat] is the seat of the prophets. Imam Ali says that the pleasure of forgiveness far surpasses that of revenge. Instead of executing these children, guide them. We are Kurdish , but we are all Iranians.”


MA: Given the number of Kurdish activists who have been executed recently, are you and your family worried?
NG: It is not a question of [being] Persian and Kurdish. We are all human beings and Iranians. We live in this land, and nobody can force us out of our country. If anybody assaults even a small part of this land, we will defend our country with our lives. I was in the Revolutionary Guard Corps for 22 years, and I was in the western fronts (during the Iran-Iraq war) for seven years without expecting any privileges. I have evidence and witnesses who can testify.

I was an Air Force soldier at the beginning of the [1979] revolution. After the revolution, I worked in Jahad-e Sazandegi (an organization that was founded at the beginning of the revolution aimed at alleviating poverty and constructing the underprivileged areas of the country). I [was in the] severe chemical bombings [by Saddam Hussein] in the western fronts when I served the country and built hospitals. And now I am paid back by a death sentence hanging over my 25 year old son’s head?


MA: Is there anything you would like to say at the end?
NG: I humbly implore all the officials of my country to think a little about humanity and their after life and Judgment Day. I hope all people take steps in the path of good instead of the path of the devil. At the end, I hope all the oppressed people could have their voices heard by Imam Hossein. I hope one day all our prisons are turned into schools where people are educated and enlightened.


Sign the petition to save the life of Habibollah Golparipour

تاریخ انتشار: ۲۷ اسفند ۱۳۸۹, ساعت ۰:۰۸

پدر حبیب الله گلپری پور:کاش آخرین پدری باشم که فرزندش در ایران به اعدام محکوم شد

مسیح علی نژاد

جرس: در آستانه عید نوروز و دستگیری سران جنبش شاید خبرهای مربوط به زندانیان دیگر اندکی در حاشیه قرار گرفته است. زندانیانی که نه از امکان مرخصی بهره مند هستند و نه هنوز فرجام پرونده آنان روشن است. در میان این زندانیان علاوه بر فعالان سیاسی شناخته شده و روزنامه نگارانِ سرشناس، زندانیان دیگری نیز هستند که در عرصه های سیاسی کمتر شناخته شده هستند اما به اعدام محکوم شده اند و خانواده های آنها در اضطراب و نگرانی به سر می برند.

حبیب الله گلپری فعال سیاسی کرد یکی از آنهاست که پدرش می گوید: پسرم را با کتاب دستگیر کرده اند اما به او حکم اعدام داده اند، من از خدا می خواهم هیچ پدر و مادری دلواپس بچه هایشان نباشند و از خدا می خواهم که من آخرین پدری باشم که بچه اش گرفتار می شود و بچه هیچ ایرانی چه کرد و چه ترک به این احکام محکوم نشوند.


گلپری پور در تاریخ دوم اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ به اتهام «محاربه از طریق فعالیت تبلیغی و عضویت در یک حزب مخالف نظام به استناد ماده‌ی ۱۸۶ و ۱۹۰ قانون مجازات اسلامی» از سوی دادگاه انقلاب مهاباد به اعدام محکوم و در شهریورماه این حکم توسط دیوان عالی کشور تایید شد.


او بیش از یک سال و نیم است که بازداشت شده و در زندان به سر می‌برد. خانواده‌ ی او همچنان به نجات فرزندشان امیدوار هستند.


گفتگوی جرس با ناصر گلپری پور، پدر حبیب الله گلپری پور پیش روی شماست:


در سال گذشته اخبار اعدام هموطنان مان بیش از سالهای گذشته بود، شما به عنوان پدری که فرزندتان در انتظار حکم اعدام است، چه احساسی داشتید و سال گذشته را چکونه توصیف می کنید؟


در ابتدا می خواهم با استناد به شعر بزرگمرد شعر و ادب ایران پاسخ شما ما را بدهم:

بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار /دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی

انسانی که از غم و محنت دیگران بی خبر باشد آدم نیست. من از شنیدن خبر اعدام ها همان حالی را داشتم که خانواده های آنها داشتند. سال تلخی بود.


آخرین خبری که از حبیب الله دریافت می کنید از چه طریقی است و حال پسر شما چگونه است؟


به ملاقات پسرم می رویم. حبیب با توجه به اینکه حکمش اعدام است از روحیه بالایی برخوردار است.



وضعیت خود شما، خانواده و دوستان و اطرافیان پس از شنیدن خبر صدور حکم اعدام چگونه است؟


وضعیت من و مادرش مناسب نیست . خوب یک پدر و مادری که فرزندش را در جلوی چشمشان از آنها می گیرند چه حالی می توانند داشته باشد. همه به سهم خود با ما احساس همدردی می کنند چون در این جامعه بشری همه در مرحله اول انسان هستیم و کاری به نژاد و رنگ پوست و مذهب امثال اینها نداریم. یعنی اول انسانیم و بعد مسلمان. خلاصه کلام من از خدا می خواهم هیچ پدر و مادری دلواپس بچه هایشان نباشند و از خدا می خواهم که من آخرین پدری باشم که بچه اش گرفتار می شود و بچه هیچ ایرانی چه کرد و چه ترک به این احکام محکوم نشوند.


لطفا مختصری در خصوص اتهامی که به پسرتان زده اند برایمان بگویید.


حبیب را با کتاب گرفتند و حکم محاربه به او داده اند . وقتی با وکیلش آقای خلیل بهرامیان هم صحبت کردیم….یعنی ما چهار ماه از او خبر نداشتیم تا اینکه بعد از چهار ماه خودش از زندان زنگ زد و گفت که او را گرفته اند.



شما اشاره کردید که حبیب را با کتاب گرفته اند می توانید بگویید چه کتابهایی؟


با کتابهای سیاسی اما نمی دانم مال کی بوده و به من هم چیزی نگفته است. اما می دانم که حکم محاربه به کسی می دهند که با اسلحه است و در میان مردم بوده یا در درگیری کسی را با اسلحه گرفته باشند که مردم را مثلا تهدید می کرد، اینها حکم محاربه دارد .


گویا حبیب هم چند باری اعتصاب غذا کرده بود نظر شما به عنوان خانواده او در مورد روند و نتایج اعتصاب او چیست؟


راستش ما بهش فشار آوردیم که اعتصاب خود را بشکند. من خودم دوبار ازش خواستم اعتصابش را بشکند و گفتم خودت را به کشتن می دهی. من لازم است یک موضوع را بگویم که همه جا آدمهای خوب و بد پیدا می شوند، یکی از مسئولین زندان بنام آقای بحرینی که مرد بسیار شریفی است ملاقات حضوری من با فرزندم را با مسئولیت خودش ترتیب داد و من از فرزندم خواستم اعتصابش را بشکند.


از خصوصیات حبیب اگر مایل هستید برایمان بگویید؟


از روزی که بدنیا آمده تا روزی که دیپلمش را گرفت و از سربازی معاف شده به اندازه یک سر سوزن برای ما مشکل ایجاد نکرده است. یکی از دانش آموزانی بوده که تا زمان دیپلم همیشه کارنامه انضباتی اش بیست بوده است. بحدی متدین و با فهم بوده که من همیشه در تربیتش کم می آورده ام. الان هم در زندان و همه همبندی هایش دوستش دارند و بهش احترام می گذارند.

اما خوب چاره چیست ما رضایمان به رضای خداست. خلاصه اینها همه بهانه است قاضی واقعی آن بالاست که بر همه اعمال انسانها نظارت دارد و خودش قضاوت می کند. اگر بخاطر دو روز دنیا این کارها را می کنند، بسیار اشتباه است.


به نظر شما نهادهای حقوق بشری چه کمکی می توانند انجام دهند؟


من امیدوارم تمام مشکلات مان داخل ایران حل شود. کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من


در مورد تلاش های خود برای نجات جان پسرتان مختصری توضیخ می دهید؟


پسرم خیلی جوان است من حتی بارها به مسولان گفته ام کاری کنید این جوان به زندگی اش برگردد. حتی به آقای خدادادی قاض پرونده گفتم که فرزندم جوان بوده و شما اشتباهش را با اشتباه جواب ندهید. بعد به من گفت فرزندت را با کتاب گرفته اند و دو سال برایش زندان می دهند بعد که حکم را دادند رفتم گفتم؛ شما به من قول دادید اما ایشان گفت کاری نتواستم انجام دهم.



خانواده ها معمولا همین حرف شما را می گویند که وعده های مسولان، قاضی پرونده و حتی در مواردی وعده های دادستان تهران به آنها نتیجه نداد، شما چقدر امیدوار هستید؟


من امیدوار بودم و حتی دست آقای خدادادی را گرفتم و گفتم جایی که شما نشسته اید جای پیامبران است و حضرت علی می فرمایند لذتی که در بخشش است در انتقام نیست. به جای اینکه این بچه ها را اعدام کنید راه نشانشان دهید. ما کرد هستیم اما همه ایرانی هستیم.



شمار فعالین کرد که در این مدت اعدام شده اند آیا خانواده و اطرافیان را بیشتر نگران کرده است؟


مسئله کرد و فارس نیست در وهله اول ما انسان هستیم و ایرانی و در این آب و خاک زندگی می کنیم و هیچکس نمی تواند ما را از وطن خودمان بیرون کند. هر کسی هم به یک وجب خاک ما حمله کند با جان خود از وطنمان دفاع می کنیم. من خودم بیست و دو سال در سپاه بودم و هفت سال سنگر ساز جبهه های غرب کشور بودم بدون هیچ امتیازی که شاهد و مدرک هم دارم.

من در اوایل انقلاب سرباز نیروی هوایی بودم بعد از انقلاب هم در جهاد سازندگی کشور شروع به کار کردم و هفت زیر شدیدترین بمباران های شیمیایی در جبهه های غرب کشور مشغول خدمت و بیمارستان سازی بودم. خوب الان این دستمزد شماست که بچه بیست و پنج ساله تان حکم اعدام دارد؟ خلاصه کلام یا کوتاهی از من بوده و لیاقتش را نداشتم یا بعضی چیزها را قبول نکردم


در پایان صحبتی دارید؟

از تمام مسئولین کشورم بعنوان یک ایرانی عاجزانه تقاضا می کنم یک کمی هم به فکر آخرت خود و انسانیت باشند. امیدوارم تمامی انسانها قدمهایشان را در راه نیک بردارند نه در راه شر و در پایان امیدوارم صدای همه مظلومان به گوش مظلومیت امام حسین برسد. امیدوارم روزی زندان های ما به مدارس تبدیل شود و در آن دانش و علم تدریس کرد.

  • Balatarin
    Tags: , ,

    Leave a Response