Breaking the Language Barrier on Human Rights

Birthday campaign launched for Bahareh Hedayat, husband speaks out after prison visit

March 26, 2011

Bahareh Hedayat is an Iranian activist who has been held in Evin prison since December 2009. She is to serve a 9.5 year prison sentence upheld by the Tehran Appeals Court.

March 26, 2011, Persian2EnglishToday, the Free Bahareh Hedayat Facebook page announced a new awareness campaign launched to celebrate the upcoming birthday (April 5, 1981) of the detained women’s rights and student activist. The campaign aims to highlight Bahareh Hedayat’s plight to human rights organizations and international decision makers. The campaign announced in its Facebbok note, “It is our belief that Bahareh Hedayat has become a prisoner because of her outspoken and fearless objections to the human rights conditions in Iran.  As such we call for her immediate release.”

The campaign is looking for help. People interested to get involved should contact the Bahareh Hedayat Birthday Campaign email:

Bahareh Hedayat Denied Prison Leave for Norouz

For the third consecutive year, Bahareh Hedayat was denied prison furlough and forced to be locked up behind bars for the Persian New Year (March 21st). Instead, on March 17th, after 320 days, her husband Amin Ahmadian was granted a supervised face-to-face visit with her that lasted a few minutes. Amin Ahmadian is a political activist and member of the Islamic Alumni Association.  He spoke to the Kaleme website on the details of the visit (scroll down for the translation of the interview).

Bahareh Hedayat has been detained in Evin prison since her arrest on December 31, 2009.  She is the former spokesperson of Tahkim Vahdat (Office for Strengthening Unity), an Iranian pro-democracy alumni student organization created in 1979. Also, she is an activist for the One Million Signatures Campaign, an organization driven to change laws in [Iran] that are discriminatory to women’s equality.

December 2009 marked Bahareh Hedayat’s fifth arrest. On July 25, 2010, branch 54 of the Tehran Appeals Court upheld a nine and a half year prison sentence issued to her by branch 28 of the Tehran Revolutionary Court. This is the the longest term given to a Tahkim Vahdat member. Since her incarceration, she was transferred several times to solitary confinement and interrogated while enduring heavy pressures. She is charged with, “Propaganda against the regime”, “Insulting the Supreme Leader”, “Insulting the President”, “Colluding and assembling” and “Acting against national security”.

On December 21, 2010, after being denied their visitation rights, Bahareh Hedayat and Mahdieh Golroo, another detained student activist launched joint hunger strikes to protest the decision. A week into the hunger strike, the Kaleme website reported that Bahareh Hedayat’s physical condition had deteriorated.

Join the Bahareh Hedayat Facebook Page

Interview with Bahareh Hedayat’s husband, Amin Ahmadian:

Interview by Kaleme
Translation by Banooye Sabz, edited by Persian2English

Bahareh Hedayat and Milad Asadi are both members of Tahkim Vahdat who are detained in Evin prison with heavy sentences.

March 19, 2011

Reports indicate that you were finally able to meet with your wife Bahareh Hedayat. Did you have a face-to-face meeting?
Amin Ahmadian: Yes. On Thursday afternoon, the admissions office at Evin court contacted me and asked me to go there immediately. Upon my arrival, I saw Bahareh sitting in the Prosecutor’s office.  After speaking with the Deputy Prosecutor, we were allowed to visit each other for a few minutes while in the presence [of the officials].

Two days prior to this visit, you were supposed to have a cabin visit with your wife, but [then] they informed you that she was banned from all visitation. Why do you think they suddenly decided to grant you a face-to-face visit on Thursday?
Amin Ahmadian: We are not exactly sure of what happened. It was very unexpected. Visitation in the Evin prison women’s ward usually takes place on Tuesdays. As customary, on Tuesday we went to the women’s ward where my wife and her cell mate Mahdieh Golroo are held. We were told that they were both banned from visits. However, on Wednesday night, Mrs. Golroo’s husband was contacted in the exact way [I was]. Then, he was allowed to meet with his wife. The Prosecutor stated that he was displeased because the news about the banned visits was emphasized on different occasions. He stated that this type of news was not in the interest of the prisoners.

When was your last face to face visitation with your wife prior to this visit?
Amin Ahmadian: It has been 444 days since Bahareh [Hedayat’s arrest]. The last face-to-face meeting we had (with the Prosecutor’s permission) was on May 3, 2010; in other words, 320 days ago. [Additionally], all telephone contact has been banned for the past five to six months. We were given permission to have weekly meetings from behind a cabin, but, for the past three months, these visits were banned for Bahareh and Mahdieh.

Was your wife expecting the [face-to-face] visit?
Amin Ahmadian: Yes, I think she was waiting for me. I am sure you can imagine how it felt to hold my wife’s hand after 320 days; to be able to see her in person and tell her, that I love her [and] will stay by her side for however long it takes. It was an amazing feeling. Imagine what it must feel like when your rights are reduced to merely holding your spouse’s hands, and that becomes your biggest wish; particularly when you know that it may be months before you are given the right to transfer the warmth of life outside prison to your loved one.

Had your wife changed during this time?
Amin Ahmadian: It is only natural that she would change. After all, she is in prison and under the pressures associated with it. Bahareh has lost weight. Her face has lost its previous glow and youthfulness. She looked slightly broken, but, overall, she is fine.

How was her physical and mental condition?
Amin Ahmadian: In the past few years, Bahareh has been under a lot of pressure. She had been threatened and summoned on numerous occasions.  She was fired from her job and arrested on five different occasions. This last arrest led to a very heavy sentence. All this happened to a young woman who is barely 30 years old. Like many young women her age, she too wanted to continue her education. Her desire was to live life, to experience motherhood. Perhaps, these days she wishes she could lay out the haft-sin and celebrate the [Persian] New Year at home, but, alas, she will be spending Norouz behind bars for the third consecutive year. Her hopes and dreams [have been] shattered. Her freedom, youth, and motherhood have been deprived, [as she serves a] heavy sentence rendered by the courts. It is only natural for any individual to cave under such conditions, [but] not Bahareh. Fortunately, her spirit remains strong and she continues to speak with a patient and hopeful voice. [Knowing] all this helps surpass the difficulties.

Where is Bahareh currently held and who is her cellmate?
Amin Ahmadian: Approximately five months ago, Bahareh was transferred to the quarantined methadone ward in Evin prison. As far as I am aware, she and 23 other prisoners are being held there. Some of them are students, civil activists, bloggers, women’s rights activists, religious minorities, including Baha’i’s, and a number of prisoners accused of having connections with the Mujahedin.

Tahkim Vahdat has had [frictions] with the Mujahedin in the past. Has the fact that she was a spokesperson for Tahkim Vahdat resulted in any problems for her during her incarceration?
Amin Ahmadian: It is clear that someone who has been an active member of Tahkim Vahdat has no affiliation or sympathy with the Mujahedin. There are obvious and serious differences of philosophy between these two political groups. It is only natural that in prison, at times, these differences of opinions and philosophies lead to friction. As far as I am aware, these differences have led to a number of serious discussions and arguments. It goes without saying that prison is like a small colony: incarcerated people are forced to co-exist. It is best if they try to co-exist without getting into political and ideological discussions. It looks as though that this is what they are striving to achieve.

Do you think they will grant your wife furlough for the New Year (Norooz)?
Amin Ahmadian: No, because when I inquired about furlough yesterday, I was explicitly told not to expect it anytime soon.
[editor’s note: Bahareh Hedayat was not permitted prison furlough]

How did you feel when you heard the bell indicating that your visitation had ended?
Amin Ahmadian: Although visitation is the only manner in which a prisoner becomes aware of what is going on in the outside world and their only means of communication with their family, it goes without saying that visiting with innocent loved ones behind bars is a bitter experience for all families. The [bitter] feeling occurs every time. After each visitation, the wounds of separation are once again reopened. It is a very bitter experience, but we must endure it for the sake of our incarcerated loved ones. Each time we approach the last moments together, I become silent. Each time our last moment approaches, I am filled with thoughts and promises meant to keep her hopeful. Each time, I feel helpless. I cannot do anything for her but remain patient. I cannot do anything but respect her decision. I am left with nothing, but I trust in God that these problems will one day be resolved.

Join the Bahareh Hedayat Facebook Page

Related reads:




Bahareh Hedayat delivers a video speech on the occasion of Iranian Student Day (December 7th) for Delft University in Holland (2009).


Bahareh Hedayat sends a video message on behalf of Iranian students to the European Union (2009).


فراخوان کمپین آزادی بهاره هدایت

ساییده شدیم و نشکستیم و سر خم نکردیم. همچنان ایستاده ایم، اگر چه با دل های تنگ و بی قرار، نظاره گر تلاش مستبدان برای تاراج گلدانی هستیم که ما و گذشتگانمان برای پروردنش، خون دل به سینه فرو خورده ایم… ( پیام بهاره هدایت به مناسبت ۱۶ آذر ۱۳۸۹)؛


بهاره هدایت متولد ۱۶ فروردین ماه ۱۳۶۰ فعال دانشجویی و جنبش زنان است. وی عضو شورای مرکزی و سخنگوی دفتر تحکیم وحدت و در حیطه زنان نیز از فعالین کمپین یک میلیون امضا برای تغییر در قوانین نابرابر علیه زنان است.


بهاره هدایت در نیمه شب دهم دی ماه ۱۳۸۸ پس از کودتای انتخاباتی برای پنجمین بار طی چهار سال اخیر توسط وزارت اطلاعات بازداشت و روانه بند ۲۰۹ زندان اوین شد، وی سپس با یکی از سنگین ترین احکام حبس جنبش دانشجویی، ۹ سال و نیم زندان به خاطر فعالیت‌های مسالمت آمیز و مدنی خود در تشکیلات قانونی دفتر تحکیم وحدت و مبارزه علیه نابرابری‌های موجود در قوانین جاری علیه زنان روبه‌رو شد. بهاره هدایت پیش از این در تجمع جنبش زنان در ۲۲ خرداد ۸۵ و سپس ۱۸ تیر ۸۶ در تحصن اعضای دفترتحکیم وحدت مقابل دانشگاه امیرکبیر، تابستان ۸۷ در منزل پدری، هنگام سال تحویل ۸۸ مقابل زندان اوین بازداشت شده بود.


در همین حال و در شرایطی که وی در حال گذران دوران محکومیت خود اوین است، به علت ارسال مطلبی به مناسبت روز دانشجو از داخل زندان، مجددا به دادسرا احضار و با پرونده قضایی جدیدی روبه‌رو شده است. وی از لحظه بازداشت تاکنون از داشتن مرخصی محروم بوده و در طول سه ماه گذشته ازداشتن ملاقات‌های هفتگی و تماس تلفنی نیز محروم بوده است. این فعال شجاع و خستگی ناپذیر سه سال است که نوروز را در زندان می گذراند.


این همه بی‌عدالتی و ظلم، تنها به سبب فعالیت‌های منتقدانه دانشجویی بر او وارد شده است. بهاره هدایت اکنون به عنوان نماینده‌ای از دانشجویان منتقد ایرانی، که یکی از سنگین‌ترین احکام حبس را دریافت کرده است، بیش از یکسال است که در سخت‌ترین شرایط، در بند متادون نگه‌داری می‌شود.


ما جمعی از فعالان دانشجویی، زنان و حقوق بشر، گرد هم جمع شده‌ایم تا به مناسبت سالروز تولد بهاره، با تشکیل کمپینی در حمایت از او، توجه نهادهای دانشجویی، دولتمردان دنیا و نهادهای حقوق بشری را به شرایط ویژه او ، جلب کنیم . ما بر این باوریم که بهاره هدایت، صرفا به جهت انتقادهای شجاعانه‌اش، زندانی شده است و حکومت ایران می‌بایست هرچه سریعتر او را آزاد کند.

این کمپین تا زمان آزادی بهاره از زندان، به فعالیت‌های خود ادامه خواهد داد.


کمپین آزادی بهاره هدایت برنامه‌های متعددی جهت تولد او در نظر دارد که یاری و کمک تک تک شما دوستان و همراهان را می‌طلبد:


ـ نوشتن مطالبی درباره بهاره، برای بهاره یا خطاب به او، که جهت انتشار در اختیار سایت‌های مختلف دانشجویی ، زنان و حقوق بشری قرار خواهد گرفت.


ـ تهیه و ارسال پوستر و ویدئوهای کوتاه (کمتر از یک دقیقه) برای تبریک سالگرد تولد و ازدواج بهاره. این ویدئوها در صفحه فیسبوک او و سایر سایت های مرتبط منتشر خواهد شد.


ـ تبلیغ و امضای نامه سرگشاده‌ای که برای درخواست آزادی بهاره هدایت منتشر خواهد شد.


ـ به یاد بهاره هدایت که بهار جنبش دانشجویی ایران است و به مناسبت سالروز تولدش، دانشجویان ایرانی در خارج از کشور در دانشگاه محل تحصیل خود برنامه درختکاری خواهند داشت. این برنامه در بعضی از شهرها و دانشگاه ها در حال پیگیری است.


در صورت تمایل به مشارکت با ایمیل کمپین یا صفحه فیس بوک «آزادی بهاره هدایت» تماس بگیرید:


Bahar campaign :


English version:


پس از ۳۲۰ روز دستش را گرفتم و گفتم دوستش دارم

شنبه, ۲۸ اسفند, ۱۳۸۹

چکیده :تصورش خیلی سخت نیست که چه حسی به آدم دست می دهد وقتی بعد از 320 روز میتوانی دست همسرت را توی دست هات لمس کنی و از نزدیک به او بگویی که دوستش داری و تا هر وقت که لازم است در کنارش می مانی و حس عجیبی ست، اینکه از طرفی کمترین حقوقت یعنی فقط گرفتن دست او می شود بزرگترین آرزویت و از سویی میدانی ممکن است که دوباره تا ماه ها نتوانی گرمای زندگی بیرون از زندان را به او منتقل کنی….

کلمه: “همه ی این ها برای دختر جوانی است که هنوز سی سالش هم نشده است. او هم مثل هر دختر جوان دیگری دوست داشت ادامه تحصیل دهد. دوست داشت زندگی کند و دوست داشت مادر بودن را تجربه کند. شاید این روزها دلش می خواست که سفره هفت سین برای سال تحویل در خانه اش پهن کند، ولی متاسفانه این سومین سال تحویل هست که می بایست در زندان سر کند، و با حکم سنگینی که گرفته و شرایط موجود، همه ی این امیدها و آرزوها از او سلب شده و از فرصت آزادی و جوانی و مادری محروم. طبیعی ست که اینها هر کسی را از پا دربیاورد ولی خوشبختانه هنوز روحیه مقاومی دارد و صبور و امیدوار حرف می زند.”

این ها را امین احمدیان در توصیف شرایط همسرش بهاره هدایت می گوید، که پنج شنبه بالاخره پس از سه ماه با مساعدت برخی مسوولان قضایی موفق شد همسرش را ببیند.

بهاره هدایت، سخنگوی دفتر تحکیم بوده است و فعال زنان، تا به حال پنج بار بازداشت شده و دو روز دیگر، دوشنبه، سومین سال تحویلی ست که در اوین می گذراند. نه سال و نیم حبس تعذیری با اتهامات تکراری تبلیغ و سیاه نمایی علیه نظام،  توهین به رهبری و رئیس جمهور، تبانی و تجمع و اقدام علیه امنیت ملی و…

خبرنگار کلمه با امین احمدیان فعال سیاسی و عضو سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی  که بعد از ۳۲۰ روز با همسرش بهاره هدایت دیدار داشته است  گفتگو کرده است که با هم می خوانیم.

در خبرها آمده که بالاخره شما موفق شدید با همسرتان بهاره هدایت ملاقات داشته باشید، دیدارتان حضوری بوده ؟

بله. عصر پنج شنبه از دفتر سرپرستی دادسرای اوین با من تماس گرفتند و گفتند که سریع به به آنجا مراجعه کنم، وقتی که رسیدم بهار توی اتاق سر پرست دادسرا نشسته بود. بعد از اینکه با معاون دادستان صحبت کردیم دقایقی هم اجازه دادند توی همان دفتر و در حضور خودشان با هم ملاقات داشته باشیم.

دو روز قبل از این دیدار، ملاقات کابینی داشتید و گفته بودند که ممنوع الملاقات هستند، فکر می کنید چرا آن ساعت روز پنج شنبه یک دفعه این ملاقات را به شما دادند؟

ما هم درست نمی دانیم چه اتفاقی افتاد و خیلی غیر منتظره بود. روز سه شنبه که مختص ملاقات بند نسوان هست به اتفاق همسر خانم مهدیه گلرو به اوین مراجعه کردیم طبق معمول، ولی گفتند که هر دو کماکان ممنوع الملاقات هستند، ولی چهار شنبه شب به همسر خانم گلرو به همین صورت اجازه ی ملاقات در همون محل را دادند و روز بعدش هم با من تماس گرفته شد برای ملاقات. نمی دانم که چرا در یک وقت غیر اداری این ملاقات انجام شد ولی خب صحبت هایی معاون دادستان کردند مبنی بر اینکه خبر ممنوع الملاقات بودن این دو نفر در این مدت تکرار و برجسته شده و از این موضوع اظهار نارضایتی کردند، ایشان این مسئله را به نفع زندانی ها نمی دانستند.

آخرین ملاقات حضوری شما چه زمانی بود؟

امروز  ۴۴۴ روز از زندانی بودن بهار می گذرد. آخرین ملاقات حضوری که با مجوز دادستان داشتیم روز ۱۳  اردیبهشت ماه بود. یعنی حدود  ۳۲۰   روز پیش! الان ۵ – ۶  ماهی هم هست که تلفن ها قطع شده و امکان تماس با زندانی ها فراهم نیست. فقط هفته ای یکبار فرصت ملاقات کابینی بود که برای این دونفر سه ماه ممنوع اعلام شده بود.

همسرتان آماده ی این دیدار بود؟

بله فکر کنم که او هم آنجا منتظر من بود. تصورش خیلی سخت نیست که چه حسی به آدم دست می دهد وقتی بعد از  ۳۲۰  روز می توانی دست همسرت را توی دست هات لمس کنی و از نزدیک به او بگویی که دوستش داری و تا هر وقت که لازم است در کنارش می مانی و حس عجیبی ست، اینکه از طرفی کمترین حقوقت یعنی فقط گرفتن دست او می شود بزرگترین آرزویت و از سویی میدانی ممکن است که دوباره تا ماه ها نتوانی گرمای زندگی بیرون از زندان را به او منتقل کنی.

خانم هدایت در این مدت تغییر کرده بود؟

خب طبیعی هست که تغییر کند بالاخره زندان هست و فشارهای خاص آنجا با همه ی حاشیه های پیرامونیش. بهار هم لاغر شده بود و چهره اش دیگر اون بشاشیت و طراوت قبل را نداشت و کمی تکیده و شکسته به نظر می رسید. ولی خب روی هم رفته خوب بود.

به لحاظ روحی و جسمی حالش چطور بود؟

در این چند سال بهار با مشکلات زیادی مواجه بوده است احضار و تهدید. اخراج از کار. پنج بار بازداشت و این آخر هم که این حکم سنگین. همه ی این ها برای دختر جوانی که هنوز سی سالش هم نشده است. بالاخره او هم  مثل هر دختر جوان دیگری دوست داشت ادامه تحصیل دهد. دوست داشت زندگی کند و دوست داشت مادر بودن را تجربه کند. شاید این روزها دلش می خواست که سفره هفت سین برای سال تحویل در خانه اش پهن کند، ولی متاسفانه این سومین سال تحویل هست که می بایست در زندان سر کند، و با این حکم سنگین و شرایط موجود همه ی این امیدها و آرزوها از او سلب شده و از فرصت آزادی و جوانی و مادری محروم. طبیعی ست که اینها هر کسی را از پا دربیاورد ولی خوشبختانه هنوز روحیه مقاومی دارد و صبور و امیدوار حرف می زند. این خیلی کمکش می کند در گذراندن این مشکلات.

در حال حاضر در کجا و با چه کسانی همبند هست؟

الان حدودا پنج ماه هست که به بند قرنطینه متادون زندان اوین منتقل شدند وتا جایی که من می دانم الان با  ۲۳ نفر دیگر در بند متادون همبندند. تعدادی دانشجو، فعال مدنی، متهمین سایبری، فعالان زن اقلیت های دینی و بهایی و تعدادی هم به اتهام ارتباط و هواداری مجاهدین خلق(منافقین).

موضع گیری های تحکیم در قبال سازمان مجاهدین خلق در گذشته مشخص بوده است، الان آنجا به عنوان سخنگوی دفتر تحکیم براش مشکلی پیش نمیاد؟

البته واضح است کسی که در جایی مثل دفتر تحکیم وحدت فعالیت داشته قطعاهیچ قرابت فکری با کسانی که هوادار یا سمپات آن ها باشد ندارد و به طور حتم زاویه جدی ای هم دارد از لحاظ فکری و منش سیاسی. گاهی هم این زاویه و اختلاف عقیده باعث اصطکاک می شود آنجا. این امر مسبوق به سابقه و طبیعی است. کما اینکه تا جایی که می دانم در طول این مدت چندین بار اختلاف ها و بحث های جدی به وجود آمده است. ولی خب زندان قبل از این بحث ها یه کلونی کوچک انسانی هست که زندانیان مجبورند در کنار هم زندگی کنند و حبس بکشند و امور روزمره خودشان را اداره کنند. باید خارج از بحث های عقیدتی و ایدئولوِیک با هم زندگی کنند. به نظر می رسد که سعی می کنند این فضا ها را تفکیک کنند.

فکر می کنید به همسرتان برای ایام نوروز مرخصی بدهند؟

نه. چون دیروز در جواب سوالم برای مرخصی صراحتاٌ گفته شد که به این زودی ها منتظر نباشید.

آن لحظه ای که  زنگ پایان ملاقات می خورد چه حسی دارید؟

درست است که ملاقات برای زندانی تنها فرصتی ست که می تواند از بیرون مطلع شود و تنها کانال ارتباطی ست با خانواده، ولی اینکه هر بار می روی و عزیزت را آن هم بی گناه، در بند و محصور و محدود می بینی اصلا حس خوشایندی برای خانواده نیست. این حسی ست که هر بار بعد از هر ملاقات برایت تجدید می شود و زخم ناسور جدایی و با هم نبودن و محرومیت، دوباره تازه می شود. خیلی تجربه تلخی ست ولی خب به خاطر زندانی نمی شود از آن صرف نظر کرد.

من هر بار لحظه ی آخر ساکت می شوم، لحظه ی آخر هزار حرف و قول می آید توی ذهنم که بگویم و امیدوارش کنم. و هر بار بیشتر احساس میکنم کاری از دستم بر نمی آید تا برایش انجام دهم جز صبوری. جز احترام به تصمیمش. جز توکل و انتظار برای حل این مشکل

  • Balatarin
    Tags: , , , , , , , ,


    1. همراه سال های بلوا با عشق و اراده و شور بهار


    1. Aktivisten starten Kampagne für Bahareh Hedayat | Julias Blog
    2. Two years have passed since Bahareh Hedayat’s arrest, and she’s still locked up behind bars | Persian2English
    3. Two years have passed since Bahareh Hedayat’s arrest, and she’s still locked up behind bars | Freedom Messenger

    Leave a Response