Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

UN Human Rights Council Passes Resolution to Establish Special Rapporteur in Iran

March 25, 2011

(24 March 2011) Today’s Human Rights Council (HRC) decision to establish a UN special mechanism on human rights in Iran is an important step forward to address the human rights crisis and a victory for the Iranian people, the International Campaign for Human Rights in Iran said.

Although the Iranian government has tried to lead an anti-human rights bloc at the UN, this vote is a repudiation of Iran’s efforts to hide behind cultural relativism as an excuse to subjugate citizens, the Campaign said. The vote showed “that the international community sees through Iran’s transparent lies about its brutal practices.”

The move followed two years of intense efforts by human rights advocates, as the HRC voted overwhelmingly on a resolution establishing a Special Rapporteur.

The resolution received an absolute majority of 22 votes in favor, versus only 7 against, and 14 abstentions. Of particular importance were the votes of Brazil, Senegal, and South Korea in favor of the resolution.

A wide spectrum of Iranian activists welcomed the resolution.

“This is a strong message of support to the Iranian people from the international community that they are not forgotten, and gross violations of their rights will not be tolerated,” said Shirin Ebadi, the 2003 Nobel Peace Prize Laureate.

In the Resolution establishing the mechanism, the HRC regretted Iran’s “lack of cooperation with the requests of the General Assembly” made in December 2010. The Council called upon the Islamic Republic “to cooperate fully with the Special Rapporteur and to permit access to visit the country as well as all necessary information to enable fulfillment of the mandate.”

“In the absence of any meaningful monitoring mechanism inside the country, we are facing a true crisis,” said Ali Akbar Mousavi Khoeini, a former member of Parliament in Iran who investigated prison conditions during his tenure from 2000-2004. “With human rights organizations shuttered and the Parliament failing to perform its oversight role, this mechanism is essential,” he added.

“The Iranian government can no longer deny and cover up the gross violations taking place,” added Puyan Mahmoudian, a student activist and editor-in-chief of the online student news site Daneshjoonews.

“At a minimum, the Special Rapporteur gives hope to the families of hundreds of political prisoners that their loved ones are not forgotten,” said Parisa Kakaee, a human rights activist.

“When I was imprisoned, I saw first-hand the impact of international protests on the Iranian government. Although they pretend they do not care, international protests and pressures do indeed matter to the government,” said Hassan Yusufi Eshkevari, religious scholar and researcher who has been defrocked by the Inquisition-style Special Court for the Clergy.

“The establishment of the special mechanism will not undo the gross injustices experienced by Iranian people over the past two years, but it will at least demonstrate international concerns and demand accountability from the Iranian government,” said Asieh Amini, Iranian journalist and human rights activist.

Nasim Sarabandi, a student and women’s rights activist, noted that one of the challenges facing the Special Rapporteur will be gaining access to Iran. “But even if the government does not cooperate with the Rapporteur, the victims, their families, and civil society can provide much documentation and information,” she said.

Iranian rights advocates and international groups have advocated for the appointment of a Special Rapporteur on Iran since 2009, when Iranian authorities began a violent crackdown on the exercise of civil and political rights in the aftermath of the tainted June 2009 presidential election. As the situation deteriorated, including severe repression of the right to assembly coupled with a dramatic spike in executions, momentum grew to press Iran on human rights.

The civil society campaign for passage of the Resolution and for tougher UN scrutiny has involved hundreds of organizations and activists from around the world.

Thirty-eight human rights groups addressing issues in Muslim countries urged members of the Organization of the Islamic Conference to support human rights in Iran as they had with respect to Libya.

One hundred eighty women’s rights activists signed a letter to Brazilian President Dilma Rousseff, urging her government to support the Resolution, which Brazil did.

تصویب قطعنامه شورای حقوق بشر با ۲۲ رای موافق در قبال ۷ رای مخالف

(۴ فروردین ۱۳۹۰) کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران با انتشار بیانیه ای گفت که تصویب قطعنامه شورای حقوق بشر سازمان ملل در مورد تعیین گزارشگر ویژه برای ایران گامی مثبت برای رسیدگی به بحران حقوق بشر در کشور و پیروزی چشمگیری برای مردم ایران است.

با وجود آنکه دولت ایران تلاش کرد با گفتمان ضدحقوق بشری از رای آوردن این قطعنامه جلوگیری کند اما تصویب قاطع آن نشان داد که جامعه بین المللی به صورت شفاف و قاطع از وضعیت و عملکردهای ظالمانه دولت ایران  آگاه است.

تصویب قاطع این قطعنامه به دنبال دو سال تلاش چشمگیر و مستمر فعالان ایرانی وسازمان های حقوق بشر بوده که در نهایت موجب برقراری یک مکانیسم ویژه نظارتی برای جمهوری اسلامی ایران شد.

قطعنامه با اکثریت مطلق ۲۲ رای مثبت در برابر ۷ رای منفی تصویب شد. ۱۴ کشور نیز به آن رای ممتنع دادند. از جمله کشورهایی که رای مثبت آنها حائز اهمیت می باشد می توان به برزیل، کره جنوبی و سنگال اشاره کرد. طیف وسیعی از فعالان حقوق بشر ایرانی از تصویب این قطعنامه استقبال کردند.

شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل و رییس کانون مدافعان حقوق بشر به کمپین بین المللی حقوق بشردر مورد تصویب این بیانیه گفت: « تعیین گزارشگر برای مردم ایران حامی این پیام است که دنیا آنها را فراموش نکرده و اجازه نمی دهد که این چنین حقوقشان در معرض تخطی وتجاوز قراربگیرد. تعیین گزارشگر مسوولین حکومتی را متوجه می کند که بی توجهی به تعهدات بین المللی می تواند عواقب سوئی برای حکومت داشته باشد.»

در متن قطعنامه شورای حقوق بشر از عدم همکاری ایران با درخواست های مجمع عمومی در آذر ۱۳۸۹ ابراز تاسف شده است. شورای حقوق بشر از دولت جمهوری اسلامی خواست که « به صورت کامل با گزارشگر ویژه همکاری کرده و اجازه ورود به کشور داده و دسترسی به تمام اطلاعات لازمه برای انجام وظیفه خود را فراهم آورد. »

فعالان ایرانی و سازمان های بین المللی از سال ۱۳۸۸ برای ایجاد این مکانیسم ویژه تلاش کرده اند. به دنبال وخامت وضعیت در ایران و به دنبال انتخابات مناقشه آمیز خرداد ۸۸، سرکوب شدید آزادی اجتماعات و آزادی بیان و افزایش خیره کننده آمار اعدام، توجه جامعه بین المللی به وضعیت حقوق بشر ایران دو چندان شد.

کمپین جامعه مدنی  بین المللی برای تصویب این قطعنامه شامل صدها سازمان وفعالان حقوق بشر از اقصی نقاط جهان بوده است.

۳۸ سازمان حقوق بشری آسیا ، آفریقا و خاورمیانه در نامه ای به کشورهای عضو کنفرانس اسلامی درخواست حمایت ا این قطعنامه را کردند.  ۱۸۰ فعال حقوق زن ایرانی در نامه ای به رییس جمهوری برزیل از وی خواستند که به این قطعنامه رای مثبت دهد که همچنین شد.

علی اکبر موسوی خوئینی نماینده دوره ششم مجلس و مسئول  هیات بازدید از زندانها درخصوص این قطعنامه گفت: «این اقدام نشانگر وخامت اوضاع حقوق بشر درایران و عدم انجام وظایف  دستگاههای نظارتی مانند مجلس درمورد رسیدگی به وضعیت زندانیان ونتیجه جلوگیری از فعالیت نهادهای حقوق بشری مستقل داخلی مانند انجمن دفاع از حقوق زندانیان وکانون مدافعان حقوق بشر است وبه خاطر دفاع از حقوق افراد تحت ظلم باید از این اقدام جامعه بین المللی استقبال نمود.»

پویان محمودیان از فعالان دانشجویی و دانشجوی محروم از تحصیل به کمپین گفت: «‌دولت ایران دیگر نمی تواند نقض حقوق بشر در کشور را انکار و بر آن سرپوش بگذارد.»

پریسا کاکائی فعال حقوق بشر نیز به کمپین گفت: «تصویب قطعنامه حداقل به خانواده های قربانیان نقض حقوق بشر این امید را می دهد که زمان پاسخگویی عاملان خشونت نزدیک است. آنها تنها نیستند و تمام دنیا به آنچه اتفاق افتاده اهمیت می دهد. »

حسن یوسفی اشکوری، محقق و پژوهشگر دینی نیز به کمپین گفت: « من ده سال پیش که در زندان بودم به طور محسوسی حس می کردم که فشارهای خارجی چقدر روی ایران موثر است و اینها چقدر حساس هستند روی فشارها خارجی و اعتراضات نهادهای بین المللی علیرغم آنکه تظاهر می کنند برایشان اهمیت ندارد ولی برایشان خیلی مهم است. از این رو این نظارت ها و مصوبه ها به خصوص اگر مستقیم باشد طبعا می تواند بسیار واقع شود.»

آسیه امینی روزنامه نگار وفعال حقوق بشر نیزدر همین ارتباط گفت: « حضور گزارشگر ویژه حقوق بشر، اگر چه ستمی را که بر مردم ایران رفته است، جبران نمی کند ولی دستکم قادر خواهد بود به عنوان یک مقام ناظر با پاسخگو نگه داشتن ایران از یکسو، و تاثیر بر نگرش جهانی نسبت به وضعیت حاد نقض حقوق بشر در ایران، براین روند، تاثیر مثبت بگذارد.»

نیسم سرابندی فعال دانشجویی و حقوق زنان با اشاره به اینکه یکی از چالش های گزارشگر ویژه دسترسی واجازه دولت ایران برای ورود کشور خواهد بود به کمپین گفت:‌«‌در پیش گرفتن این روند می تواند توجه جامعه جهانی را بیش از پیش بر وخامت نقض حقوق بشر جلب کرده و از سویی اهرمی برای فشار هر چه بیشتر بر دولت ایران جهت اصلاح رفتار خویش است. گرچه یکی از چالش های گزاشگر ویژه در ماموریت حقیقت یابی، عدم استقبال  ایران برای ورود به کشور جهت تکمیل گزارشات است اما راه های دیگری چون دریافت، بررسی و تحقیق شکایات  از سوی قربانیان نقض حقوق بشر و خانواده های آنان و تماس با نهادهای غیر دولتی که به صورت مشخص در زمینه ایران کار می کنند بسیار می تواند راهگشا باشد.»

یکی از فعالان حقوق بشر داخل کشور که روی موضوع اعدام ها فعالیت می کند به کمپین گفت:‌«‌. جامعه بین الملل و نهاد های حقوق بشری باید به مقوله اعدام های خودسرانه ، مخفیانه و دسته جمعی در زندان های ایران و خصوصا زندان وکیل آباد مشهد و زندان بیرجند حساسیت نشان داده و این موضوع رو به صورت جدی و مستمر بررسی کنند. نماینده ویژه سازمان ملل باید زندان های وکیل آباد مشهد ، زندان بیرجند و زندان تایباد برود و در مورد اعدام های پنهانی در این زندان ها تحقیق کند.»

  • Balatarin
    Tags: , , ,

    2 Comments

    1. Mostafa Daneshjou a lawyer of Gonabadi Nematoolahi dervishes order was arrested by security forces (I.R.I). According to Majzouban Nour site reporter at 16:30 on 18th May, ten security forces raided his office and brought Mr. Mustafa Daneshjou. He was captured and moved to an unknown place. Additional news will be published subsequently.

      Written by Majzooban on Wednesday 18th May 2011

    Trackbacks

    1. United Nations Appoints Human Rights “Monitor” for Iran | UNCOVERAGE.net

    Leave a Response