Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

A Letter by Farzad Kamangar: “My Shoes Are Not All that Connect Me to this Land”

April 28, 2011

Farzad Kamangar and four other political prisoners were illegally executed on May 9, 2010 in Iran

WHO IS FARZAD KAMANGAR? MORE INFO

The following letter was written in Evin prison by the late Kurdish teacher Farzad Kamangar, on December 5, 2009, five months before his illegal execution.

My Shoes Are Not All that Connect Me to this Land

I should not forget that in this country words sometimes turn into ‘crimes’ and ‘unforgivable sins’ as soon as they are uttered. The brush of a pen on a blank piece of paper can ‘agitate the public mind’ and result in your persecution. Speaking your mind can be considered ‘propaganda’,  sympathy can be ‘conspiracy’, and protesting can be treated as an attempt to ‘overthrow [the regime]’. Words are legally charged. You should be careful.

I should not forget to teach my eyes to not believe everything that they see, and teach my tongue to not repeat everything [I hear]. What I hear every night are not sounds of screams, waves, or storms. Every night I hear the sound of the “dust and dirt” (+) [who kept] the city awake during the nights.

I should not forget that in this city there is no poverty line, protests, inflation, unemployment, injustice, hunger, inequality, oppression, tyranny, lies, and immoral and unethical behaviour. These are terms used and spread by the enemies.

Nevertheless, nowadays, under the skin of the city something is happening that inspires the words used by poets, is the subject and the scenario for the director, gives courage to the old and hope to the young, and motivates the disillusioned and the hopeless to move. Nowadays, it is as though the heart of the world beats in this city. It is as though Tehran has turned into the Greenwich of the world, a point of reference. Nobody sleeps until the people of this city do. And our hemisphere does not see the light of day until they wake up.

Nowadays, you don’t necessarily need to tour the world to find that spot where your heart will ache, or to find that place where the splash of the ink provides solace. You don’t necessarily need to visit the crisis-ridden areas of the world to find a photography subject. You don’t necessarily need to feel the pain of the people of Palestine, Iraq, and Afghanistan to compose a melody or chant a song. You can tune your notes and tempos to the heartbeat of the worried mothers in [your] city. You can synchronize the drumbeat of your music to the *tone of the sticks hitting the backs and heads of the people [the protesters].

Nowadays, July’s weather has turned autumnal. It tells the tale of a forest turning into a desert. You can see everything, even if the TV is blind. You can hear everything, even if the radio is deaf. You can read the unwritten words between the black lines of the daily [news], even if the newspaper has silenced . You can feel and understand everything, even if surrounded by the thick, high walls of Evin [prison].

Nowadays, I do not wander in the back alleys of our city alone anymore. My heart is beating in **Haft-e Tir Square and on Enghelab and Jomhouri streets. I hold a flower in my hand to offer it to the Mourning Mothers in this city.

These days it is not only the solitude suffered by Ebrahim in Sanandaj prison or my [other] lonely sisters and brothers in Sanandaj, Mahabad, and Kermanshah prisons. Their pain is weighing on my heart.

I have dozens of imprisoned brothers and sisters. I burst into tears when I  hear their screams. A lump forms in my throat when I see their pained faces and torn clothes. I am proud of myself for having such sisters and brothers.

This city is not the same foreign, dull, polluted place with tall buildings anymore. These days, the city is full of ***Neda’s and Sohrab’s. It is as though after long years, the “butterfly of liberty” (1)  flew across the city’s sky and joined the people in a choir [about freedom and justice].

Farzad Kamangar
Evin Prison
December 5, 2009

Translation by Siavosh Jalili for Persian2English

1-Butterfly of Liberty was a song by maestro Khaleqi that he performed 40 years ago with the Tehran Orchestra.

TRANSLATOR’S NOTES

+ The term used by Ahmadinejad two days following the disputed 2009 June Presidential election to describe the protesters.

* Refers to the famous resistance song “Yar-e dabestani” or “My Classmate”. It is frequently sung at student gatherings.

**Central Tehran areas where the protests in the wake of the June 2009 Presidential election took place. Enghleab means “Revolution” and Jomhouri mean “Republic” in Persian)

*** Sohrab Arabi and Neda Agha Soltan were two young citizens who were killed by the security and militia forces in the first week following the June 2009 Presidential election)

Click here to access posts related to Farzad Kamangar on Persian2English

 

دیگر تنها کفشهایم مرا به این خاک پیوند نمیدهد


نباید فراموش کنم؛ در این دیار واژهها گاهی به سرعت برق و باد به زبان آوردنشان «جرم» میشود و گناهی نابخشودنی. لغزش قلم بر سفیدی کاغذ میتواند موجب «تشویش اذهان» شود و تعقیب به دنبال داشته باشد و به زبان آوردن اندیشه و افکار میتواند «تبلیغ» به حساب آید.

 

همدردی میتواند «تبانی» باشد و اعتراض موجب «براندازی» شود. کلمات بار حقوقی دارند پس باید مواظب بود.

 

نباید فراموش کنم که به چشمانم بیاموزم که هر چه را میبیند باور نکند، زبان همه چیز را بازگو نکند، آنچه هر شب میشنوم فریاد نیست، موج نیست، طوفان نیست، صدای خس و خاشاک است! که خواب از چشم شهر ربوده.

 

نباید فراموش کنم که در شهر خبری از خط فقر و اعتراض و گرانی و بیکاری و بیداد و گرسنگی و نابرابری و ظلم و جور و دروغ و بی اخلاقی نیست. اینها واژههای دشمنان است.

اما این روزها زیر پوست این شهر خبرهایی است که به شاعر واژه، به کارگردان سوژه، به نویسنده قلم، به پیر جسارت، به جوان امید و به ناامید حرکت میبخشد، این روزها گویا قلب جهان در این شهر میتپد، گویا گرینویچ دنیا تهران شده، تا مردم این شهر نخوابند خبری از خواب نیست و تا بیدار نشوند نیم کره ما رنگ روز به خود نمیبیند.

 

این روزها نیازی نیست برای سرودن یک شعر دور دنیا راه بیفتی تا ببینی کجا قلبت به درد میآید یا کجا تراوش قلم به فریادت میرسد، برای گرفتن یک عکس دیگر نیازی به سرک کشیدن به فلان نقطه بحران زده دنیا نیست، برای خواندن یک آواز یا ساختن یک آهنگ نیاز به لمس درد و رنج مردم فلسطین و عراق و افغانستان نیست، نت و ضرب آهنگت را میتوانی با ضربان قلب مادران نگران این شهر هماهنگ کنی، صدای سنج و طبل آن را همراه با فرود آمدن «چوب الف» بر سر و گرده این مردم هم وزن کنی.

 

این روزها هوای تموز ناجوانمرده خزانی شده، حکایت بیابان کردن جنگل است، میتوان همه چیز را دید حتا اگر «تلویزیون کور باشد»، میتوان همه چیز را شنید حتا اگر «رادیو هم کر باشد»، میتوان ناخواندهها و نانوشتهها را از لای سطور سیاه روزنامه فهمید حتا اگر «روزنامه هم لال شده باشد»، میتوان همه چیز را لمس و درک کرد حتا اگر پیرامونت را دیوارهایی به بلندا و ضخامت اوین فرا گرفته باشد.

 

این روزها دیگر تنها در کوچه پس کوچههای شهرمان پرسه نمیزنم. دلم در میدان هفت تیر و انقلاب و جمهوری میتپد، در دستم شاخه گلی است تا به مادران داغدار این شهر نثار کنم.

این روزها فقط تنهایی ابراهیم در بازداشتگاه سنندج بر دلم سنگینی نمیکند، دیگر برادران و خواهرانم تنها در زندانهای سنندج و مهاباد و کرمانشاه نیستند، دهها خواهر و برادر دربند دارم که با شنیدن فریادشان اشکم سرازیر میشود و با دیدن قیافههای رنجورشان و لباسهای پارهشان بغض گلویم را میگیرد و بر خودم میبالم برای داشتن چنین خواهران و برادرانی.

 

دیگر این شهر برایم آن شهر غریب و دلگیر با ساختمانهای بلند و پر از دود و دم نیست، این روزها این شهر پر از ندا و سهراب شده، انگار پس از سالها «پپوله آزادی»¹ در آسمان این شهر به پرواز درآمده و با مردم این شهر برای ترنمش هم آواز شده است.

فرزاد کمانگر

زندان اوین – چهاردهم آذرماه ۱٣٨٨

۱- پپوله (پروانه) آزادی، آهنگی از استاد خالقی است که چهل سال پیش همراه با ارکستر تهران اجرا کرد.

Source: Reza Hiwa

  • Balatarin
    Tags: , ,

    3 Comments

    1. I join told all above. We can communicate on this theme. Here or in PM. :-)

    Trackbacks

    1. A Letter by Farzad Kamangar: “My Shoes Are Not All that Connect Me to this Land” | Freedom Messenger
    2. in memoriam – Shirin – Farzad – Ali – Farhad – Mehdi – executed 09 May 2010 « ulimuc

    Leave a Response