Breaking the Language Barrier on Human Rights

Report: Details on 43 Iranians killed in post-election protests

July 16, 2011

What was their sin?

Report by Masih Alinejad for Kaleme

It has been two years since Iran’s tenth Presidential election and the beginning of the Iranian opposition unrest that stemmed from the disputed election results. [Presidential candidates] Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi described the election as a “coup d’état” on many occasions and protested against the fraud that led to Iran’s Green movement and the street protests in Tehran and other cities in the country.

Direct shootings, assaults with the baton, and the inhalation of tear gas were only some of the causes of deaths. Numerous people were killed during university dorm attacks, others were thrown off bridges or ran over by police vehicles.

More protesters were arrested by security forces who, according to their families’ statement, lost their lives due to lack of medical care and hunger strikes, were beaten during the hunger strikes and tortured by prison officials.

The Judicial organization of the armed forces had previously confirmed some of the political prisoners held in Kahrizak prison were tortured.

State-run media and their references announced the casualties of the aftermath of the election as 36 deaths. Recently, a member of the military stated the same number of fatalities for Basij militia members.

A committee was appointed by Mousavi and Karroubi during the early days of the protest marches. The committee’s job was to collect statistical news and information about the victims of the aftermath.

The same committee released more than 70 names of victims who lost their lives during the protests. Security forces and judicial officials have not yet commented or cooperated on this issue.

On September 7, 2009, security forces arrested committee members in an office raid. All assets and documents were confiscated in the process.

Afterward, the state-run media and other publishing networks close to the government launched a campaign to deny the allegations.

Despite denials on the number of deaths, this report is based on my personal interviews written for Rahe Sabz (Jaras) and some of my colleagues employed by or working for Kaleme, Saham News, Rooz Online, the Iranian Teachers’ Association, the Mourning Mothers website, Radio Farda, Voice of America (VOA), BBC, the International Campaign for Human Rights in Iran, and the follow-up committee for the aftermath victims.

The interviews, some in-person, were conducted with the family members of 43 victims.

Over the past two years, despite all the pressures by Iranian government forces and the lack of security, families decided to come forward with the truth on what happened to their loved ones.

The following report includes just the 43 victims who were officially reported in by their families. Please note, in order to be more accurate, the report needs the help of others with any related information.

Victims the Iranian government announced as Basij members

Among the 43 victims, seven were announced as members of the Basij by state-run media and Iranian government officials. Davoud Sadri, Kaveh Sabzalipour, Meysam Ebadi, Hamid Hosseinbeik Araghi, Mohamad Hossein Feiz, Gholamhossein Kabiri, and Sane Jaleh.

The families of Davoud Sadri, Hamid Hosseinbeyk Araghi, Kaveh Sabzalipour, Meysam Ebadi, and Sane Jaleh have officially reported to the media that their loves ones were not members of the Basij militia and described the allegations as “stealing martyrs” and “lies by the Iranian government.”

Fars News Agency, the Kayhan newspaper, and other media close to the government still refer to Mohammad Hossein Feiz and Gholamhossein Kabiri as Basij members by using the words of their families.

Regarding Mohammad Hossein Feiz, some of his friends and family members introduced him as a protester in annonymous interviews.

Victims only reported in by the families

Due to the unbearable pressures by security forces, some of the families were unable to speak up and others only released the name of their loved ones to confirm their deaths.

Saeed Abbasifar, Mahdi Karami, Bahman Jenabi, Amir Hossein Toufanpour, Shahrokh Rahmani, Shahsavand, Hamid Maddah Shourcheh, Alireza Eftekhari , Nasser Amirnejad, Mohammad Ali Rasekhinia, Jahanbakht Pazouki, and Amir Arshadi Tajmir (the son of a TV host) are some of the names on this list.

Judicial Proceedings inside Iran and help from International Organizations

Many family members [of the killed victims] have begun judicial processes so those responsible for the murders may be found and tried. The judicial system ignores many of the cases and places pressure on families to give up on the cases they filed; either through threats or offering blood money (atonement).

According to the committee’s report, Iranian government officials have taken responsibility for the deaths of Amir Javadifar, Mohammad Kamrani, and Mohsen Rohoulamini; all victims of beatings, torture, and lack of medical care in the notorious Kahrizak prison.

The cases were filed with the Judiciary and put on its agenda for further investigation and future trials. But, according to the families of the Kahrizak prison victims, only some of the low-ranking officers, who executed the beatings and torture, were tried. The people who ordered the [inhumane] acts were never summoned to court, tried, or prosecuted.

Families of the Kahrizak victims announced Saeed Mortazavi, Tehran’s former Attorney General, as the main commander of the [inhumane] acts.

Gholamhossein Kabiri’s case was the only one investigated in relation to the June 15, 2009 killings. His name was among those who were labelled Basij members by the Iranian government.

Numerous families, including the families of Sohrab Arabi, Neda Agha Soltan, Ali Hassanpour, and Mostafa Karim Beigi, have asked the UN and other human rights organizations to get involved with post-election murder cases by sending a Special Rapporteur to Iran to meet the families and help them find the people who ordered the murders and the people who followed these orders.

A seperate report on the executed

Please note that, after the election, some political activists were arrested and hastedly executed without the right to a public trial. Investigations on those executed and those awaiting execution will be included in a separate report.

The 43 Victims

1. Amir Javadifar

Amir Javadifar, 25, was a management studies student at Azad University in Qazvin. He was arrested on July 9, 2009. His lifeless body was delivered to his family even though, based on Amir’s personal decision, he went to the security forces head quarters in to respect the law.

In the investigation committee’s report, it was confirmed that Amir was weakened by the beatings at the time of his arrest, therefore he could not bear the Kahrizak traumas.

During Amir’s funeral, hi father Ali Javadifar told VOA, “Amir was hospitalized at Firouzgar hospital. He underwent a full check up and stayed there for a full night…He was healthy [and I took him to the police station] on his own two feet. He drank a soda before he left and laughed and said that he would be back in two days. But my son left…Why did they give me his body when I had brought him to them? I brought him there because I knew my son didn’t do anything wrong. If I thought for a second he had done something wrong, I would have never given him to them. I would have helped him escape. Now I think respecting the law is a mistake. Who will hear me out now? They should investigate this according to the law and bring whoever ordered and executed [the death] to justice.”

Babak Javadifar, Amir Javadifar’s brother also told Jaras:

I approached the people in Kahrizak. Some said that Amir had lost his eyesight in his last days. Some said, because of the unhealthy conditions in the prison, his eyes became infected after he was beaten, which led to the loss of his eyesight. Consequently Amir was unable to walk [without assistance]…

On July 14, 2009, at 12:30pm, [as a result of the beatings] Amir collapsed on the bus transferring him from Kahrizak to Evin. They removed him from the bus and lay him down on the ground. Someone gave him CPR. This person said that Amir threw up blood as he was giving him the CPR.

They didn’t take Amir to the hospital. Perhaps if they did he would still be alive.

2. Mohammad Kamrani

Mohammad Kamrani, 18, was arrested during the July 9, 2009 protests. According to his family, he was arrested in the clashes near the University of Tehran, during the time when he was preparing himself for the medical university entrance examination. As a result of torture, beatings, and injuries to his body, he died in the Mehr hospital.

Mohammad’s father Ali Kamrani told Jaras, “My son had not even reached the legal voting age and he had not participated in the assemblies, but the so-called plainclothes agents arrested him, beat him savagely, and while the poor kid was in a coma and had a high fever, they chained him to the hospital bed at Loghman hospital. He died after they moved him to Mehr hospital.”

He said, “Only God knows what we went through when we heard the testimonies of those detained in Kahrizak detention center at the trial of those convicted of committing crimes in that prison. After the trial, neither I nor Mohammad’s mother nor his two sisters were able to sleep. That night we were all shattered by all those horrible things we had heard. They must show the video of the trial of those convicted of committing crimes in Kahrizak so that people may know the depth of the tragedy. Those who ordered these crimes must be prosecuted. Everybody asks, ‘Who gives orders to the plainclothes agents? Who supports them? How many organizations are responsible for the national security?’”

When informed of his son’s death, Mohammad Kamrani’s father wrote a complaint to Hashemi Shahroudi (member of the Guardian Council and former head of the Iranian Judiciary). Shahroudi mentioned Saeed Mortazavi as the one who had ordered the transfer of prisoners to Kahrizak. Shahroudi wrote an order to follow up on the case. Mohammad’s father also wrote a letter to Supreme Leader Ali Khamenei, and Khamenei ordered further investigations to be conducted.

3. Mohsen Rohoulamini

According to eyewitnesses, on July 9, 2009, Mohsen Rohoulamini and others were arrested by plainclothes agents and taken to the Tehran police department on Kargar Street near Enghelab Square. On the morning of July 10, 2009, they were transferred by bus to Evin Prison and the Kahrizak detention center.

In an open letter, Hossein Alaie, one of the ex-commanders of the IRGC revealed the details of Mohsen Rohoulamini’s death. According to him, someone phoned Mohsen’s father at his office and told him: “You are a regime official. Why don’t you search for your son?” The father replied that he had been looking everywhere for his son but nobody knew where he was. The person on the phone expressed his/her condolences told the Mohsen’s father where he could retrieve his son’s body.

Mohsen Rohoulamini’s father said: “I went to the coroner’s office and discovered that my son had been beaten and injured while in detention. When I saw his dead body I realized his face had been smashed.”

My son was an honest man. He never lied. He had answered their questions honestly. Perhaps, they were unable to tolerate his truthfulness and so they beat him severely and tortured him to death. With the permission of the authorities, I studied his medical case. The location of his death had been omitted. It was revealed that after being injured, he had been neglected to the extent that, due to the infection of blood and a fever over 40 degrees, he had developed meningitis. He had been transferred to Shohadaye Tajrish hospital as an anonymous patient and the next day his corpse was delivered to the morgue.

Mohsen’s father Abdolhossein Rohoulamini is one of the advocates of Supreme Leader Ali Khamenei. He later revealed that Ramin Aghazadeh Ghahramani was the fourth Kahrizak victim who had been beaten to death but his family had kept silent due to the pressures by security organizations.

4. Ramin Pourandarjani

Ramin Pourandarjani was born on June 9, 1983 in Tabriz, Iran. He was serving his military obligations as a physician for the Greater Tehran police force at the Kahrizak detention centre. He was a doctor who examined prisoners killed and injured during the 2009 Iranian election protests. Initial reports by Iranian authorities claimed that Ramin Pourandarjani had committed suicide, but later they announced that the 26 year old doctor had died of a heart attack in his sleep. Later, they had said [again] he died as a result of suicide. Forensic tests showed that he had died from poisoning by drugs.

Pourandarjani had testified before a parliamentary committee for the investigation of misconduct at the Kahrizak detention centre.

The Iranian judiciary is reluctant to investigate Pourandarjani’s death.

His father Reza Qoli Pourandarjani said, “First they claimed my son had a heart attack and later they said it was suicide, and after that they said it was an overdose. They have not given us a clear answer to date.”

“We have filed a lawsuit in Tehran and demanded that his murder be investigated. The case has been opened at the criminal court but no one has done anything about it,” he added.

5. Ali Hassanpour

Ali Hassanpour was married and a father of two children, 14 and 21 years old. He was shot in the face and died in Azadi Square at the demonstration on June 15, 2009.  A picture of his body covered with blood and lying on the ground in the crowd of protestors was published in the media that same day. The picture symbolizes the violence exercised by the Iranian regime against the people’s silent march. His wife Ladan Mostafaei said in her first interview with Voice of America that, when she showed her husband’s photo to authorities, they denied knowing any information about him.

In the same interview she said that it took the criminal court 105 days to find her husband’s body.

Ladan Mostafaei spread the information about the murder of her husband. She demanded an inquiry. Since she did not receive a response from the Iranian authorities, she, like the families of other killed protesters, turned to international authorities for an inquiry.

Ladan Mostafei said to Jaras, “I contact judicial authorities at least four times a month to ask who had aimed their gun at my husband and killed him for being on the street. Mr. Larijani and other responsible officers present a new murder every time they show up at international meetings. Sometimes they [blame] British agents, other times they say the US and Israel are behind the killings, or they [blame] the Monafeghin (the derogatory name coined by the Iranian regime to refer to its opposition, mainly the PMOI. I have told the judicial authorities that, according to many witnesses, my husband was shot from the top of the Ashura Basiji building 117. The arms experts of the judicial authorities have confirmed that he was shot with a kalashnikov (rifle).

During these two years the [Iranian] authorities have not cared at all about my situation. The government agencies do not reply to the inquiries of the Judge in charge of the case. The media inside Iran is unable to reach our message to the UN and human rights organizations that nobody has been held accountable for the death of our loved ones.

6. Sohrab Arabi

19 year old Sohrab Arabi disappeared after the June 15th demonstration that he attended with his family. Following 26 days of searching the prisons, police stations, and hospitals, Sohrab’s body was available for identification.

Parvin Fahimi, the mother of Sohrab Arabi is among the first Mourning Mothers who did not stay silent. A few days after July 22, 2009, the day she buried her son, Parvin Fahimi and a number of the members of the One Million Signatures Campaign invited others to break their silence during a visit with Neda Agha Soltan’s mother. This news was later published by women activists and reporters in Iran.

In an interview with Kaleme, Parvin Fahimi said she would forgive the blood of her son only under the condition that all the political prisoners were set free and declared innocent. She told Jaras she was open to the idea of an interview with Iranian state-run television and radio. She said, “I requested something simple. I said I would participate in an interview if they wished to report on everything that a mother has to say. I could have told them what has happened to me. They didn’t want that. Then came Press TV. I asked them to not censor me and, as a mother, I just wanted to express my right to follow up on Sohrab’s murder. I told them there is no benefit of making programs stating that some rioters killed our children and to allow me to tell them who has [really] killed our children in the streets and in Kahrizak. I am a human living in Iran and it is my legal right to have access to national media so I can tell what happened to my son.  My statements are not political. They didn’t want to listen to me about how Sohrab was shot.”

Parvin Fahimi’s home and the neighbours’ homes have been attacked several times. She has been summoned and detained. She told Jaras, “They cruelly attacked and detained young people in the neighborhood Sohrab belonged to. Why should the young protesters of this country be held in captivity by a government that lies?”

After not receiving any response about the inquiry to her son’s murder, Parvin Fahimi told Jaras, “I suggest that the UN Secretary General Ban Ki-moon visits the families of the martyrs to hear their stories.

7. Ahmad Naeem Abadi

Ahmad Naeem Abadi is also one of the young protesters who was marching peacefully during the aftermath of Iran’s presidential election. On June 15, 2009 he was shot directly around Azadi Square. He died later in Tehran’s Rasoul Akram hospital. Ahmad’s body was returned to his family one week after his death by the coroners at Kahrizak.

During a visit with Mir Hossein Mousavi, Ahmad’s father gave a full account on how his son died. According to a report published by Kaleme, Ahmad’s father had stated that, other than his slain son, other members of his family were also protesting the results of the election and they participated in the street rallies, asking for their rights. Nobody imagined such violent treatment from the government on people who simply asked for their votes to be re-counted. Like families of many other victims, Iranian authorities offered Ahmad’s family blood money to not speak up. His family refused to accept the money and insisted on investigating and punishing the individuals responsible for the killing of innocent protesters.

Ahmad’s family had filed many complaints but they never received a response.

8. Moharram Chegini

Moharram Chegini, a 32 year old married man was shot and killed in front of Meghdad station on Azadi Street on June 15, 2009. His wife Masoumeh Chegini told Jaras in an interview, “What happens when you kill the bread winner in a family? In such dire conditions, how does a widowed wife continue supporting her family? Why won’t any of the officials even speak to our lawyer?” They give us a martyrdom card and offer some money but they never tell us why they kill innocent young people who ask for nothing but their votes.”

Ali Chegini, the brother of the victim also spoke to Jaras. He said his brother attended the street protests from his humble neighborhood in the southern part of Tehran where a simple life is difficult. He also said the Iranian government and state-run media take advantage of people’s traditional and religious beliefs. The state-run media shows a few young people dancing and dressed in less than full Hijab to portray the supporters of Mousavi as anti-Islamic western punks who riot so they may have the freedom to hang out nude; an attempt to turn religious people against us. The state-run media makes films about the Green supporters to show them as anti-Islamic, and for many people it is difficult to accept anyone who fights against their religion, so they look down upon us as if we have a contagious disease of being Green.

He also noted that according to the government official reports, The family members of 36 people who died, and who were offered martyrdom cards [by the government], are currently being pursued to file a law suit against Mousavi and Karoubi, whom the government refers to as the leaders of the unrest.

9. Ramin Ramezani

Ramin Ramezani was a 22 year old young man serving his military obligations when on June 15, 2009 he died from a direct gun shot wound. The “Where Is My Vote” website published an interview with his mother a few months later. Ramin’s mother had expressed her disbelief that her son was killed in a rally. She had never imagined her son would die as a result of attending a protest. When Ramin’s mother stayed up late that night awaiting her son’s return, she finally received a call from his cell phone. She answered the phone with excitement but heard a stranger’s voice who talked about arranging [a time for the family] to pick up Ramin’s body at the hospital. When his mother heard the word “body”, she placed the phone down, screamed, and fainted. According to the report, Ramin’s parents picked up his body on his birthday. Also, none of their complaints have been answered.

Ramin’s father Mehdi Ramezani has said he saw the bullet that had destroyed his son’s kidney and lungs.

10. Davoud Sadri

On June 15, 2009, Davood Sadri, 26, was shot dead in front of the Meghdad Basij building on Azadi Street.

A video of him being shot was spread on the internet. The videos showed that he had been shot in the heart while people tried to carry his dead body on their shoulders.

State-run media introduced Davoud Sadri as a member of Basij. Davoud’s father Ahmad Sadri told Jaras: “My son was not a member of the Basij. Iranian newspapers once interviewed me via telephone but then wrote whatever they wished. Whom should we trust? In return for 30 years of sincere service to my country, my young son is murdered. And then at Bonyadeh Shahid I was told that I had to be proud of my son because he was a member of the Basij. I told them: ‘Why should I lie when my son wasn’t even a member of Basij? My son was an ordinary worker who was killed.’ And now it is to the interest of the state that his murderer should be prosecuted.”

He also said, “I went twice to the location where my son had been shot and personally investigated the incidents on June 15, 2009. Witnesses say that agents on the roof of the Meghdad Basij building opened fire on the people. A person who witnessed how a mother and daughter had been showered with bullets in a child care center revealed everything to me. Local residents say that the reason why people suddenly poured onto the streets was that they heard the sound of gun shots. My son was out running an errand. But even if he had participated in the demonstrations, should the reply to “Where is my vote” be a bullet? Could they not wait until people returned to their homes? Did they have to end the demonstrations with shootings?”



11-12. Soror Boroumad and Fatemeh Rajabpour


Soror Borumand, 58, and her 38 year old daughter Fatemeh Rajabpour had taken refuge in a child care center while military forces were shooting at the people on June 15, 2009,. According to Soror’s husband, they were killed by direct gun shot wounds.

Based on the reports of the state-run media, Ebrahim Rajabpour, Soror Borumand’s husband said: “They had shot my wife and daughter in the throat and in the back. When we arrived they were both soaked in blood. The doctors believe that they had been killed in the shooting.”

State-run media, including Fars News Agency, claimed that these two Iranian citizens had been killed by the protesters and that these two women had proved to the world that they were ready to sacrifice their lives for the Velayat-e-Faqih.


13. Hesam Hanifeh

Hesam Hanifeh, 19, was shot dead in front of Meghdad Basij building on June 15, 2009. State-run media, including Fars News Agency and the Keyhan newspaper, claimed that Hesam’s family had pressed charges against Mir Hossein Mousavi, but, in an interview with Rooz Online, Hesam Hanifeh’s mother rejected this claim. She said: “We demanded that the murderer of our son be introduced. We did not press charges against Mr. Mousavi or anyone else. We don’t know who the killer is. We complained to the criminal court and asked them to find the killer of our son and to tell us who shot him. Bonyad Shahid authorities told us that they have accepted Hesam as a martyr and have issued a card for him. They said Hesam had been accidentally shot and that he had not participated in the demonstrations. Well, all we want is to find the killer whose bullet accidently shot Hesam.”


14. Hossein Akhtarzand

Hossein Akhtarzand was a 32 year old man born in Isfahan, Iran. He was among the protesters against the fraudulent Iranian 2009 Presidential election. He was beaten and killed by the Iranian governmental militia forces on June 15, 2009.

Witnesses released the videos and photos of him on websites the same day. Coming back from work at the end of the day, he arrived to the Darvazeh Shiraz neighbourhood, the center of protests and clashes. He was running away from the crowd and attempted to enter a physician’s building through the parking lot in order to hide from the militia forces. He was captured on the roof of the building and beaten by some of the regime forces. He was then thrown down to his death from the three-story building.

Hossein Akhtarzand’s family kept quiet about Hossein’s death to the media. Finally, after two years, they told Jaras that their investigations have proven fruitless. They said they have no choice but keep quiet about it, so they may live safe and survive in the city.

One of the Isfahani citizens who got to know Hossein told Jaras that Hossein’s family attempted to investigate the death in court, but received no response. Police officers and judiciary and security officials announced to his family that Hossein fell to his death by stepping on a damaged part of the roof by accident.

The Isfahani citizen added, “The officials said the reason that Hossein fell off the roof is because he was under the influence of drugs. But the judiciary medical investigations team only announced “clash with a hard object” as the reason for his death.

15. Kianoosh Asa

Kianoosh Asa, a petrochemical engineering student at the Iran University of Science and Technology, went missing on June 15, 2009 when he attended a demonstration to protest against the results of the election. Ten days later, the coroner’s office delivered the dead body of this Kurdish student to his family.

Kianoosh Asa’s family published an open letter to the head of the Judiciary and demanded an investigation into the reason behind the death. They wrote in the letter: “Eyewitnesses have said they saw Kianoosh with one bullet injury to his side, however the coroner’s office observed that another bullet had hit his neck. It is unclear when and by whom he was shot.”

Iranian security forces repeatedly pressured and prosecuted Kianoosh’s family and several times summoned and detained Kamran Asa, Kianoosh’s brother. His sister had told BBC: “It has been six months and we have had no peace. How much longer will it last?”

In an interview with Jaras, Kamran Asa spoke about the pressures inflicted on the family following Kianoosh’s murder: “After my brother was killed, we were threatened directly and indirectly. My brother and sister were threatened in different ways at their work place and my brother was repeatedly summoned and threatened by the security forces at his workplace. I was threatened indirectly when I was arrested. One of the interrogators had told me: ‘Your mother is mourning Kianoosh’s death. Do not behave in a way that will make her mourn another loss.’ In the course of the investigations, the judge told us that we would get nowhere following up on the case. They had tore down a photo of Kianoosh we had hung on the outside of our house. Through this action they demonstrate that even displaying Kianoosh’s photo is a crime. We will never stop [searching for answers].”

16. Mahmood Raesi Najafi

Mahmood Raeisi Najafi was on his way home from work June 15, 2009 when he was beaten and injured near Azadi Square. 13 days later he passed away.

Mahmood’s father and his wife Khadijeh Heydari had visited Presidential candidate Mehdi Karroubi. According to Saham News, in regard to the death of her husband, Mahmood’s wife said, “On June 15, Mr. Najafi came home late at night in terrible condition; his body was bruised and blood-stained and he could not stand on his feet.”

Mahmood Najafi had told his wife:

After work, when I was returning home near Azadi Square, I saw people running away from being chased. I noticed armed agents beating people with batons and chasing those who escaped. I had no idea why the forces were chasing and beating people. I was on my way home when the forces caught me and hit me severely with their batons and kicked and punched me. They hit me so severely that I fainted. When I awoke I realized that I was in a car. I examined my surroundings using my hands and realized others were also in the car but they were dead or unconscious. I had been thrown on top of them. With my hand I tapped on the car floor and made noise. The agents stopped the car when they realized that I was alive.  They opened the door and I pleaded with them. I said, “I have a family and was returning home from work and have no idea why I am being treated this way.’ One of them had pitied with me, pulled me out of the car, and threw me out.’

According to Saham News, Mahmood Najafi’s father told Mehdi Karroubi, “When we heard that you are following up the cases of those killed and injured in the events following the election, we were encouraged to come to you and ask you to not allow his murderers to get away with the crime.”

17. Mostafa Ghanian

Mostafa Ghanian was a young student who was shot in the head and killed while shouting “Allah O Akbar” (God is Great) on the rooftop on the night of June 16th.

At that time, a video was posted online in which Mohammad Taqi Ghanian, Mostafa’s father described the details of his son’s death at a memorial held in Mashhad. After being shot in the head, which pierced his temple, Mostafa died in his father’s arms. State-run media quoted Mohammad Taqi Ghanian: “Mir Hossein Mousavi is responsible for the death of my son and I will persistently follow up this issue and the legal persecution of Mousavi.” This fabricated interview was strongly criticized by Mohammad Ghanian and IRNA News Agency was forced to publish an interview with Mohammad Ghanian where he rejected the false news published by the media. He said, “I have not said anything to any newspapers regarding those involved in the murder of my son.”

18. Meysom Ebadi

Meisam Enadi, who was only 16, was shot dead at the advent of protests to the results of the election.

Kalame website reporter paid a visit to the family of this adolescent victim of the post-election events at their home and later related his observation: “Their small house is in Kian Shar distirct in Tehran. A house in which Meisam’s pictures are hung everywhere. Meisam Ebadi, a 16 year old boy who looked even younger in these photos, was shot dead on June 14. Meisam was a worker who, from the age of 14, worked at a sewing workshop to help his family. These days and after two years, Meisam’s family still wear black and incredulously mourn the death of this young boy.

Asqar Ebadi, Meisam’s father, in response to Kalame reporter’s question regarding the legal investigation of Meisam’s case said: “They don’t want to prosecute or even introduce the murderer. They told us that they had arrested a Basij member named Mohammad who had shot Meisam directly in the belly. They detained him for few months but then released him. We never understood why they released him or what happened. At that time, the case was being investigated at the Branch 1 of Investigation office and the judge assigned to this case was someone named Shamloo who was really a good judge but he was transferred to another branch or, perhaps, he was dismissed. And later they released Mohammad, that Basij member. This judge told me several times: “What can I do when a fifteen year old boy orders me here?” He meant Basij members. Wherever I go, they say the government must decide to investigate this case because the government is responsible. My son was shot on the street and this order had been issued by the government. Our lawyer, Mrs. Sotoudeh, has been in detention for months. She was arrested one month after she accepted this case. She had begun to follow Meisam’s case when her detention interrupted her further work on the case. We are now worried for her. We know that her work for us and such as us has led to her detention. Her little kids have not been able to see her in months and we are really sorry for them.

19. Lotfali Yousefian


20. Ahmad Nejati Kargar


21. Ashkan Sohrabi

Ashkan Sohrabi, 20, was an IT student at Qazvin Azad University. He was shot on June 20, 2009 during the post-election protests and later died in the hospital.

In the early days following his death, Zahra Nikpeyma, Ashkan’s mother told Voice of America (VOA): “Ashkan was a student and on June 20 he was preparing for an exam he had to take the next day. He told me he would go out for a short while to see his friend. Although they claimed that they had not killed people in areas where on one had gathered, they lied. They shot my son on an empty street and he never returned home.

Ashkan Sohrabi’s mother told BBC: “My only son Ashkan was a painter. He had earned a black belt in Taekwon Do. They killed my son in less than five minutes. And no one has been held accountable. Who is responsible for the death of my son?”

She told Jaras about the judicial procedures on her son’s case: “We even hired Ms. Majdzadeh, the lawyer on the case. But, our efforts have not led to any specific results.”

In the same interview, she said, “Government agents ignored us. Only once, the Helal Ahmar authorities visited our home, expressed their sympathy, and then left. Perhaps they have forgotten Ashkan but we will never forget him and look forward to identifying those responsible for his death.”

22. Neda Agha Soltan


23. Masoud Khosravi Doost Mohammad


24. Kaveh Sabzalipour


25. Masoud Hashemzadeh


26. Abbas Disnad


27. Yaghoub Barvayeh


28. Ali Fattolian


behzad mohajer29. Behzad Mohajer

Behzad Mohajer, 47, was killed during a peaceful gathering in Tehran in June 2009. Until the Iranian authorities returned his body to his family more than 40 days after he had been shot to death, there was no record of his whereabouts filed with the prosecution, the prisons, or treatment centers. Upon identifying his body his family confirmed that Mohajer was shot in the chest.


30. Mohammad Javad Parandakh


31. Mostafa Kiarostami

Mostafa Kiarostami, 22, attended Friday Prayer on July 17, 2009, the day that Hashemi Rafsanji delivered a speech.  According to eyewitnesses, Mostafa was injured by strikes with the baton in front of the University of Tehran and died after a few days. The cause of his death was declared to be a stroke.

Mostafa Kiarostami called his mother after the unrest and said that he was not well. Mostafa’s mother told Jaras, “Mostafa called me on Friday afternoon and said that he did not feel well and that he wanted to come home. We were at the hospital until midnight. But when we went home, he began to feel nauseous and was unable to sleep. He eventually fell asleep and didn’t wake up again.

She said, “Mostafa had no political tendencies. However, he adhered to his own beliefs. He was not involved in politics. As an ordinary person, he merely had some beliefs and was firm in those beliefs. But, since I have no idea what happened to my son on that Friday, I am not going to press any charges. I am unable to follow up on his case.”

32. Fatemeh Samsarpour


33. Hamid Hossein Beik Araghi


34. Mohammad Hossein Feyz

He was among the victims of the 2009 Iranian election protests who was killed following the uprisings on June 20, 2009.  He was shot in the head near the Meghdad Basij military center.

Although some believe that Mohammad Hossein Feyz’s ideals differed from his family, nevertheless, his father and brother are the only people who claimed in an officials interview that their son was among the supporters of the Velayate-Faghih political ideology.

His father Gholamreza Feyz said in an interview with Jaras, “After the death of my son, we were happy and no inconvenience took place. Nothing is more beautiful than being killed for the Republic (referring to the values of the 1979 Islamic Republic) and the Iranian regime.

He added, “Whoever was killed the blame is on those who claimed that the votes were manipulated and the election was rigged. We had so many elections following the 1979 Republic. Both Conservatives and reformists were elected. So, how come they claim manipulation of votes this time? This is why I say those who claimed that the votes were manipulated and the election was rigged are to blame. Indeed, foreigners have supported them…my son was from an ideological family. We voted for Ahmadinejad because he is a sincere person and seeks justice. Indeed, those who launched this movement to gain power at any cost are responsible.

According to this report, Mohammad Hossein’s father had the following to say regarding people shot on the streets by the Basij militia: “The regime resists betrayers and traitors. It will not let them set the streets on fire, to rebel. The regime has the right to defend itself.

35. Hossein Gholam Kabiri

Hossein Gholam Kabiri was an 18 year old young man who, according to the Keyhan newspaper, was killed in a car accident on June 15, 2009 in the Saadat Abad district. According to the report, the cause of death was internal bleeding.

State-run media recognized Hossein as an active member of the Basij militia (in Rey City, 355 Imam Hassan Mojtaba district). His family was only prepared to give interview to state-run media.

According to state-run media, the case was taken to court. He was the only victim of the 2009 Iranian election protests whose case was taken to court. Seyed Rezaie, the representative of the Attorney General requested Qesas (eye-for-an-eye, retribution), based on the forensic pathology report, the criminal complaint by the victim’s family, the testimony of witnesses, and the police report on the case. The avengers of blood (the Islamic term for the victim’s family) requested Qesas as well.

Based on the report by the Keyhan newspaper report, Hossein’s mother said, “Islam and the Republic (1979) need blood to stay protected. We have to give blood and withstand to have the right insight. Hossein was kind, with good-nature, and polite. When I think of his character, I cannot but feel that he deserved martyrdom. The heads of the election aftermath must respond to their deeds


36. Seyed Ali Mousavi


Seyed Ali Habibi Mousavi, 43, was Mir Hossein Mousavi’s nephew who was killed on December 27, 2009 during the Ashura protests at Shademan Street. He was shot in the chest by regime forces in a black Patrol. He died in Ebne Sina hospital located on Sadeghiyeh 2nd Square.

Khadijeh Mousavi Khameneh, the sister of Mir Hossein Mousavi, is Ali Mousavi’s mother. Six months following the death she gave an interview to Jaras: “I do not feel any different than the other mothers who lost their children. There are a lot of unspoken words held in my heart. It is hard for his wife as well. My other son Ebrahim died when he was 18. There is a heavy pain in our hearts.”

Ali Mousavi’s mother also told Jaras that the family had dificulties retrieving his body until Ali’s father told security officials: “I am beyond retrieving my son’s body.” At the security-controlled funeral, some family members were not permitted to see Ali’s face.

37. Mostafa Karim Beigi


38. Shabnam Sohrabi

Shabnam Sohrabi, 34, was killed on Ashura (December 27, 2009) when a police vehicle ran her over.  She died in the hospital. Her mother feared to speak up about her daughter’s death. She finally broke her silence and talked to Where Is My Vote and explained what really happened on that day. She said, “My daughter could not have imagined what would happen to her on that day. Every day I ask myself how they could run over my daughter with a police vehicle. Shabnam had a built body. I cannot imagine her body crushed under the wheels of the police vehicle.” She explained the process of collecting her daughter’s body: “I looked everywhere, including all the hospitals. I finally discovered that she had been taken to the Rasoul Akram hospital, but there were no signs of her there and nobody explained why. After 20 days, we received a phone call at home and we were told to pick up her body from the Kahrizak morgue.”

Shabnam Sohrabi’s mom explained to Jaras the process of her complaints to the Supreme Court: “There are two video documents captured by people that show the exact moment the police car ran over my daughter. People around the world have seen these videos. When I am on the streets, in the parks, on the bus, or somewhere in the city and talk to people, everybody says they have seen the videos. People carried Shabnam over their heads and she raised her hands to the crowd and cried out in pain…Where can I show these videos? I have heard that some of the Ashura witnesses were sent to prison. So, if a witness dares to step forward, they will suffer the consequences. This is why I say we are alone. People fear to help. I can only ask for God’s help.

Shabnam has a seven year old daughter, Negin, who became severely depressed after the death of her mother.

39. Shahram Farajzadeh

Shahram Farajzadeh, 35, was run over by the vehicle of military forces on Ashura (December 27, 2009).

Although the scene of his death was captured on video and spread on the Internet, the Iranian police (NAJA) announced the video as fake. The Tehran chief of police denied the incident altogether to a journalist who inquired about the death of an Iranian citizen by a police vehicle.

Leila Tavassoli was the first person who gave an interview to Radio Farda and BBC as an eye witness to Shahram‘s death. Branch 28 of the Revolutionary Court consequently sentenced her to two years in prison and imprisoned her two weeks after she had gotten married.

Shahram Farajzadeh’s sister told Rooz Online: Although the video of him being killed is available and everybody has seen it, the court says that a citizen’s car ran him over. And each time they change their story. On television they announced the police car that ran him over was stolen. They do not confess to our family that it was a police car although eye witnesses saw the driver wearing a police uniform. The first car hit him and the second car ran him over.

Shahram Farajzadeh had a very young daughter, Ava. She, like Shabnam Sohrabi’s daughter, is in a state of deep depression.

40. Mehdi Farhadi

Mehdi Farhadi, 38, was killed during a raid by security forces on protesters on Ashura (December 27, 2009). He was killed from 25 pellets to his face and chest.

A video showing his death was spread, but the government, in an attempt to twist the truth, forced the family to bury him at night in secret, just like Mostafa Karim Beigi, at Behest-e Zahra cemetery. Nobody is safe to speak out about the truth, however, one of his relatives, Nasser described to Jaras in an interview how Mehdi was killed and what the family has gone through.

Nasser said, “When the government reported on state-run television that no one was killed on Asuhra, but some accidents occurred to some anonymous people, Mehdi’s sibling went to the hospital and discovered that he had all his identification cards and phone numbers with him, so it was not possible for him to be anonymous. They did not want to return his body to the family after Mehdi’s brother objected in the hospital.”

Nasser added, “24 pellets were in Mehdi’s face and the Iran newspaper reported that Mehdi’s body was slaughtered during the autopsy process. But this was nonsense because many people saw how he was killed and the reason for his death was clear.”

41. Sane Jaleh

Sane Jaleh, 26, was an arts students at the University of Tehran. He was killed on February 20, 2011 from a direct gun shot wound. He was Kurdish and Sunni Muslim. He attended the demonstrations on that day like other Iranians in Tehran. Fars News Agency and some websites linked to the government first announced that Sane was a member of the Basij militia by publishing a fake membership Basij card. They claimed that Sane was killed by the People’s Mujahedin of Iran (PMOI) during the illegal demonstrations in Tehran.

Some University of Tehran art students and Hatef Soltani, Sane Jaleh’s classmate and roommate, who had been previously arrested and was a prisoner in Kahrizak, denied Sane’s Basij membership.

Ghaneh Jaleh, Sane’s brother denied all the government’s claims in an interview with VOA. He said, “On February 20th, before I learned of my brother’s death, a cousin of mine asked me for a picture of my brother. Because he is my relative I did not suspect that there was something wrong with this request. Later I discovered that the photo was used to prepare the fake Basij membership card.”

The brother added: “Sane always wanted to make efforts for Kurds, just like Bahman Qobadi, a director of many Kurdish movies.”

42. Mohammad Mokhtari

Mohammad Mokhtari, 22, was a Mining Engineering university student killed on February 20, 2011 from a gunshot wound. The government claimed that he was also a Basij member and killed by the PMOI. This was not correct because his online activities showed that he was in opposition to the Iranian regime. Before he left his house to attend the demonstration that he died at, he publicly posted the following Facebook status message: “God let me die standing because I’m tired of living in degradation.”

When Fars News Agency announced his funeral in a way to show that he was a Basij member, his brother Majid Mokhtari told Jaras, “The coffin of my brother had been stolen by those my brother did not know. Who were those strange people with the weird appearances?” He noted that those people were related to the government.

Majid described the difficulties his family had endured. He added, “The government knows who the murderer is and they are trying to twist the truth. My family is worried. I have heard all families of martyrs have been asked to be silent. They have been warned about the health of their other children.

Majid said: Is it justice? Mohammed on 25 said to my mom humorously … let’s eat the last lunch together. They killed my brother and didn’t let us to even cry for him freely. Mohammad loved freedom, his life, but he was tired of the tough situation in his country like other young people in Iran. He attended 25th Bahman demonstration because he wanted to show his love to his country.

Mohammad’s father Esmaeel Mokhtari said in an interview with Rooz Online that his son was killed by a direct gunshot wound to his forehead. He has asked responsible organizations to find his son’s murderer.

43. Behnoud Ramezani

Behnoud Ramezani, 19, was a first year Mechanics student at Babol Noshirvani University of Technology. He was killed on March 15, 2010 at Narmak Square in Tehran during the Chaharshanbe Souri events in Tehran (a traditional celebration on the eve of the last Wednesday of the year in Iran). The official news agencies of the Islamic Republic Of Iran announced that night he died from a grenade that exploded in his hands. But, after five days, his father described to Jaras his son’s death and denied all claims mentioned by the news agencies.

He said, “I have been told in the hospital that my son was involved in an accident. Just like the news agencies, they claimed my son died from a hand grenade explosion.”

Behnoud’s father added, “I told them that I have worked in the laboratory for 25 years and I know it is not possible for these injuries to occur from the explosion of a hand grenade. These injuries are not burns. My son’s legs and hands were broken and bruised. When I saw my son’s head, I asked them why they say that he had died from burns? Forensic experts also stated physical trauma in their report and denied the government’s claims. Based on this report, the police station No.147 asked us to track the criminals because they believe that my son’s case is a criminal case.”


Thank you to Shiva Irani and other concerned Iranians who helped translate the report.
Editing and translation work by Persian2English

سخنان خانواده ۴۳ تن از کشته شدگانِ انتخابات

چکیده :ه نظر می رسد در طیِ دو سالِ گذشته خانواده ۴۳ تن از کشته شدگانِ انتخابات تصمیم گرفتند علی رغم فشارهای امنیتی و احساس ناامنی به صورت رسمی با رسانه های مختلف گفتگو کرده و نسبت به نحوه ی جان باختنِ اعضای خانواده ی خود اطلاع رسانی کنند، بنابراین گزارشِ پیشِ رو نیز بنا دارد تنها به سخنانِ این ۴۳ خانواده ای که با اظهارِ نظرِ رسمیِ خود اطلاع رسانی کرده اند بپردازد. تاکید می شود که این گزارش برای کامل شدن نیاز به همکاریِ سایرِ کسانی دارد که به اطلاعاتِ دیگری در این زمینه دسترسی دارند. …

کلمه- مسیح علی نژاد: دو سال از انتخاباتِ دهمین دوره ریاست جمهوریِ سال ۱۳۸۸ و شکل گیری جنبشِ اعتراضیِ مردمِ ایران به نتیجه ی اعلام شده این انتخاباتِ پر اما و اگر از سوی حاکمیت می گذرد. میرحسین موسوی و مهدی کروبی ضمن اعتراض به تقلبِ صورت گرفته در این انتحابات بارها آن را یک «کودتای انتخاباتی» توصیف کردند که در نهایت نتیجه اعتراضِ آنها منجر به شکل گیری جنبش سبزِ معترضان در ایران و همچنین شکل گیریِ چندین راهپیماییِ اعتراضی در خیابان های تهران و برخی شهرستان های ایران شد.

در جریانِ این اعتراضات بسیاری از شهروندانِ ایران با شلیکِ مستقیمِ گلوله و یا ضرب و شتم از طریق باتوم، استنشاقِ گاز اشک آور، پرتاب شدن از بالای پلِ عابر پیاده، پرتاب شدن از ساختمان، ضرب و شتم در خوابگاه دانشجویی و همچنین رد شدنِ خودروی نیروی انتظامی از روی بدن معترضان کشته شده شدند. برخی دیگر از شهروندان نیز توسط نهادهای امنیتی دستگیر و به گفته ی خانواده های زندانیان و گواهیِ برخی دیگر از زندانیانِ سیاسی، در اثرِ شکنجه و ضرب و شتمِ مامورانِ زندان، عدم توجه به وضعیتِ بیماریِ آنان و همچنین عدم رسیدگیِ پزشکیِ لازم پس از اعتصابِ غذا و ضرب و شتم در وضعیتِ اعتصاب جان باختند. پیشتر سازمان قضایی نیروهای مسلح نیز با صدور اطلاعیه‌ای موضوعِ شکنجه ی برخی از زندانیان در کهریزک را تایید کرد.

رسانه های دولتی و منابع حکومتی تعداد کشته شدگان انتخابات را تنها ۳۶ نفر اعلام کرده و به تازگی نیز یکی از چهره های نظامی اعلام کرد تنها ۳۶ نفر از بسیجیان در حوادث بعد از انتخابات کشته شده اند.

در همان روزهای نخست راهپیمایی های اعتراضی کمیته ای از سوی میرحسین موسوی و مهدی کروبی نیز تشکیل شده بود تا بتواند اخبار، آمار و اطلاعاتِ مربوط به آسیب دیدگانِ حوادثِ بعد از انتخابات را جمع آوری کند. این کمیته نیز اسامی بیش از ۷۰ نفر از کسانی که بر اساس گزارش های رسیده به این کمیته جان باخته بودند را منتشر و اعلام کرد که در موردِ صحت و سقم و آمارِ واقعی مربوط به قربانیانِ انتخابات به پاسخگوییِ نهادهای امنیتی و همکاریِ قضاییِ مسولان نیاز دارد تا در مورد شبهات و موارد مطرح شده در گزارشِ این کمیته به نتیجه روشنی برسد. اما نتیجه این شد که بعد از ظهر روز دوشنبه شانزدهم شهریور ماه سال ۸۸، نیروهای امنیتی به دفتر کمیته‌ی پیگیری آسیب ‌دیدگان می روند و اعضای کمیته را بازداشت و تمام اموال و اسناد آن کمیته نیز توسطِ نهادهای امنیتی ثبت و مصادره می شود.

پس از آن تلویزیونِ رسمی و سایرِ رسانه های هوادار حاکمیت، به سرعت اقدام به تکذیبِ اسامیِ کشته شدگانی که در این لیست از آنان نام برده شد بر آمدند.

علی رغم تکذیبِ آمارِ کشته شدگانِ حوادثِ پس از دهمین دوره ی ریاست جمهوری ایران، این گزارش مستند است به گفتگوهایی که خودم به عنوان خبرنگار جرس و سایر همکاران رسانه ای ام در سایتِ کلمه، سحام نیوز، روز آن لاین، کانون صنفی معلمان، سایتِ مادرانِ داغدار، رادیو فردا، صدای آمریکا، بی بی سی و کمیپنِ بین الملییِ حقوقِ بشر و اعضای کمیته ی پیگیری وضعیتِ قربانیانِ پس از انتخابات که تا کنون با ۴۳ تن از خانواده های کشته شدگان مصاحبه و یا از نزدیک دیدار کرده اند.

به نظر می رسد در طیِ دو سالِ گذشته خانواده ۴۳ تن از کشته شدگانِ انتخابات تصمیم گرفتند علی رغم فشارهای امنیتی و احساس ناامنی به صورت رسمی با رسانه های مختلف گفتگو کرده و نسبت به نحوه ی جان باختنِ اعضای خانواده ی خود اطلاع رسانی کنند، بنابراین گزارشِ پیشِ رو نیز بنا دارد تنها به سخنانِ این ۴۳ خانواده ای که با اظهارِ نظرِ رسمیِ خود اطلاع رسانی کرده اند بپردازد. تاکید می شود که این گزارش برای کامل شدن نیاز به همکاریِ سایرِ کسانی دارد که به اطلاعاتِ دیگری در این زمینه دسترسی دارند.

کشته شدگانی که حاکمیت آنها را بسیجی معرفی کرد

بر اساس این گزارش و در میانِ ۴۳ نفر از کشته شدگانی که خانواده هایشان اطلاع رسانی کرده اند، به نظر می رسد حکومت هفت نفر از آنها با نام های داوود صدری، کاوه سبزعلی پور، میثم عبادی، حمید حسین بیک عراقی، محمد حسین فیض،غلامحسین کبیری و صانع ژاله را در رسانه های رسمی و دولتی به عنوان بسیجی معرفی کرده است.

خانواده های پنج تن از این کشته شدگان با نام های داوود صدری، حمید حسین بیک عراقی، کاوه سبزعلی پور، میثم عبادی و صانع ژاله، طی مصاحبه های رسمی با رسانه ها بسیجی بودن فرزندان خود را از اساس تکذیب کردند و آن را « شهید دزدی» و یا « دروغ های دولتی» نغبیر کردند.

خبرگزاری فارس و روزنامه ی کیهان و سایر رسانه های هوادارِ حاکمیت در موردِ دو نفر از این کشته شدگان به نام های محمد حسین فیض و غلامحسین کبیری همچنان به نقل از خانواده هایشان می نویسد که آنها بسیجی هستند. در مورد محمد حسین فیض همچنان برخی از دوستان و اعضای خانواده ی وی در مصاحبه هایی بدون نام تاکید می کنند که او از معترضان به نتایج انتخابات بوده است.


کشته شدگانی که خانواده ها تنها به اعلام نامشان بسنده کرده اند

برخی دیگر از خانواده ها نیز به علت فشارهای امنیتی تاکنون حتی نام اعضای خانواده ی خود که در حوادث انتخابات جان باخته اند را اعلام نکردند و برخی دیگر از این خانواده ها نیز به دلیل همین نا امنی ها تنها به اعلام اسامی آنها و تایید جان باختنِ آنها در حوادثِ پس از انتخابات بسنده کرده اند که به عنوانِ مثال سعید عباسی فر، مهدی کرمی، بهمن جنابی، امیرحسین طوفانپور، شاهرخ رحمانی، شاهسوند، حمید مداح شورچه، علیرضا افتخاری، ناصر امیرنژاد، محمد علی راسخی نیا، جهانبخت پازوکی و امیر ارشدی تاجمیر فرزندِ یکی از گوینده های تلوزیونی به عنوان برخی از این اسامیِ تایید شده هستند.

رسیدگیِ قضایی در داخل یا امداد از سازمان های بین المللی

بسیاری از خانواده های کشته شدگان اعتراضات مردمی با طرح شکایت، خواهان معرفی و محاکمه ی قاتلانِ فرزندان و سایرِ اعضای خانواده ی خود شده اند. پرونده های شکایات بسیاری از خانواده های جان باختگانِ بعد از انتخابات از سوی دستگاه قضایی مسکوت باقی مانده و به گفته ی برخی از این خانواده ها نهادهای امنیتی با فشار بر آنها و یا پیشنهادِ پرداختِ دیه تلاش دارند تا خانواده ها را از پی گیری شکایت شان منصرف کند.

بر اساس این گزارش به نظر می رسد پرونده ی مربوط به جان باختنِ امیر جوادی فر، محمد کامرانی و محسن روح الامینی زندانیانی که در بازداشتگاه کهریزک در اثرِ شکنجه و ضرب و شتم و عدم رسیدگیِ پزشکی جان باختند، تنها پرونده ای بود که حاکمیت به صورتِ رسمی ناگزیر شد مسولیتِ آن را بپذیرد و آن را در دستورِ کارِ دستگاهِ قضایی برای رسیدگی و محاکمه ی متهمان قرار دهد که در نهایت به گفته ی خانواده های جان باختگانِ حادثه ی کهریزک آمرانِ اصلیِ این پرونده هرگز احضار، محاکمه و تحتِ تعقیب قرار نگرفته و تنها چند مامور و سرباز که جزِ عاملان ضرب و شتمِ این زندانیان بوده اند، در رسیدگیِ قضایی محکوم شده اند.

خانواده های زندانیانی که در اثر شکنجه و ضرب و شتم در بازداشتگاهِ کهریزک جان باخته بودند، سعید مرتضوی دادستانِ وقت تهران را به عنوان آمر اصلی این پرونده معرفی کرده بودند.

همچنین پرونده ی غلامحسین کبیری یکی از کشته شدگانی که حاکمیت و رسانه های دولتی او را به عنوان بسیجی معرفی کرده اند نیز جزِ تنها پرونده قضاییِ کشته شدگان مربوط به راهپیماییِ اعتراضی روز ۲۵ خرداد است که مورد پیگیری قضایی قرار گرفت.

شماری از خانواده های کشته شدگان حوادث پس از انتخابات از جمله خانواده های سهراب اعرابی، ندا آقا سلطان، علی حسن پور، مصطفی کریم بیگی نیز در اظهار نظرهای رسمی از سازمان ملل و سایر مجامع حقوق بشری خواستند تا با دخالت در پرونده ی کشته شدگانِ حوادثَ پس از انتخابات، از طریقِ فرستادنِ نماینده ای به ایران و دیدار با خانواده ها آنها را در یافتنِ آمران و عاملانِ کشته شدنِ خانواده هایشان یاری کند.

گزارشی جدا گانه در مورد اعدام شدگان

لازم به یاد آوری است که پس از انتخابات شماری از فعالانِ سیاسی نیز به سرعت و بدونِ برگزاری دادگاه های علنی اعدام شده اند. بر این اساس بررسیِ پرونده ی اعدام شدگان و کسانی که به اعدام محکوم شده اند در گزارشِ دیگری صورت خواهد کرد و این گزارش به اظهار نظرهای شهروندانی می پردازد که خانواده های آنان در جریانِ درگیری های پس از انتخابات به عنوان یک معترض، رهگذرِ معمولی و یا فعالِ سیاسی و دانشجویی، مستقیما از طریق اسلحه، باتوم، گاز اشک آور، ضرب و شتم، پرتاب از ساختمان و زیر گرفتنِ شهروندان توسط خودرو جان باخته و آنها نیز در این مورد اطلاع رسانیِ رسمی کرده اند


امیر جوادی فر

امیر جوادی فر دانشجوی مدیریت دانشگاه آزاد قزوین بود که او نیز در جریانِ درگیری های پس از انتخابات در روز ۱۸ تیر بازداشت شده بود. پیکر بی جان این جوان ۲۵ ساله ، در حالی به خانواده اش تحویل داده شد که خانواده ی امیر بنا به تصمیمِ شخصی امیر خودشان تصمیم گرفته بودند برای احترام به قانون او را تحویل پلیس امینت بدهند.

در گزارش هیات تحقیق و تفحص از حوادثِ بعد از انتخابات نیز تاکید شده بود؛ چون امیر جوادی فر در زمان دستگیری مورد ضرب و شتم قرار گرفته و نامبرده از نظر جسمی ضعیف شده و توان مقاومت در برابر صدمات کهریزک را نداشت جان باخت اما علی جوادی فر پدرِ امیر جوادی فر در زمان خاکسپاری فرزندش به صدای آمریکا گفت: امیر در بیمارستان فیروزگر بستری بود، چکاب کامل شده بود، یک شب در بیمارستان خوابید، صحیح و سالم بود و با پای خودش تحویل پلیس پیشگیری داده شد با دست خودم، قبل از اینکه به پلیس برود نوشابه خورد، خنده کرد و گفت دو روز دیگر بر می گردم، ولی پسرم رفت …وقتی خودم با دست های خودم به پلیس تحویل دادم چرا جسد را به من تحویل دادند؟ من چون می دانستم پسرم عاری از هرگونه قصور بود اگر لحظه ای فکر می کردم تقصیری دارد که تحویلش نمی دادم، فراری می دادم، من تحویلش دادم ولی الان فکر می کنم احترام به قانون اشتباه است، من دادم را به کی بگویم، بر اساس قانون رسیدگی بکنند و مسببین این حادثه و آمران را معرفی و محاکمه کنند.. .

بابک جوادی فر برادر امیر جوادی فر نیز به جرس گفته است: من خودم سراغِ تک تک کسانی که با امیر در کهریزک بوده اند رفته ام، کسانی که به ما گفتند امیر در روزهای آخر بینایی اش را از دست داده بود، کسانی که می گفتند به دلیل آلودگی فضای بازداشتگاه پس از ضرب و شتم، چشم های امیر چرک کرده بود و دیگر بینایی کامل نداشت تا بتواند به تنهایی راه برود. سراغ کسانی رفته ام که زیر بغل امیر را می گرفتند تا موقع راه رفتن به در و دیوار نخورد. امیر در اتوبوسی که ساعت دوازده و نیم ظهر روز بیست و سوم تیر آنها را از کهریزک به اوین منتقل می کردند، به دلیل ضرب و شتم هایی که شده بود، حالش بد می شود، او را پیاده می کنند و بعد روی زمین می خوابانند. با کسی که مراقبت پزشکی می دانست و از اتوبوس پیاده شد و به امیر تنفس مصنوعی داده بود هم صحبت کردم، می گفت؛ امیر موقع تنفس مصنوعی خون بالا آورده بود. بعد از آن، امیر را دیگر به بیمارستان منتقل نکردند، شاید اگر به بیمارستان منتقل می شد، حالا امیر زنده بود.


محمد کامرانی

محمد کامرانی جوان ۱۸ ساله ای بود که در جریان اعتراضات ۱۸ تیر سال ۸۸ بازداشت شد. به گفته ی خانواده ی محمد کامرانی، این جوان در حالیکه خود را برای کنکور پزشکی آماده می کرد در جریان درگیری های نزدیک به دانشگاه تهران دستگیر می شود و سپس به دلیل شکنجه، ضرب و شتم و جراحاتی که بر بدن او مشاهده می شد، در بیمارستان مهر جان باخت.

علی کامرانی، پدر محمد کامرانی به خبرنگار جرس گفته است: پسر من حتی سن قانونی برای رای دادن هم نداشت، در تجمع هم نبود، اما کسانی به اسم لباس شخصی دستگیرش کردند، او را بی رحمانه مورد ضرب و شتم قرار دادند و بعد بچه ای که در کما بود و تب شدید داشت را با غل و زنجیر به تخت بیمارستان لقمان بسته بودند تا زمانی که پس از انتقال به بیمارستان مهر تهران، دیگر جان اش را از دست داد.

وی گفته بود: خدا می داند چه به روزمان آمد وقتی در دادگاه متهمان پرونده ی کهریزک حرف های کسانی که در همان بازداشتگاه بوده اند را در مورد جنایت های رخ داده شنیدیم، یعنی بعد از برگزاری دادگاه من و مادر، دو خواهر و برادر محمد نتوانستیم بخوابیم…شب دادگاه ما روانی شدیم، دیوانه شدیم از این همه دردهایی که شنیدیم. فیلم دادگاه متهمان کهریزک را نشان دهند تا عمق فاجعه را مردم ببینند . آمران باید محاکمه شوند. ولله برای همه مردم سوال است که لباس شخصی ها از کجا دستور می گیرند، از کجا حمایت می شوند؟ امینت کشور دست چند ارگان است؟

پدر محمد کامرانی پس از مطلع شدن از جان باختن فرزند خود، به هاشمی شاهرودی شکایت نامه ای نوشت که در آن نام سعید مرتضوی را به عنوان کسی که دستور انتقال زندانیان به کهریزک را داده بود قید کرده است و آقای شاهرودی نیز در ذیل نامه دستور پیگیری داده بود و در کنار این اقدام، او همچنین نامه ای به رهبری جمهوری اسلامی می نویسد که آیت الله خامنه ای نیز دستور پیگیری را در ذیل نامه آقای کامرانی می نویسد.


محسن روح الامینی

محسن روح الامینی نیز توسط جمعی دیگر از جوانان در روز پنج شنبه ۱۸ تیرماه، بنا به گزارشِ شاهدانِ عینی توسطِ لباس شخصی ها دستگیر و به ساختمان نیروی انتظامی تهران بزرگ واقع در خیابان کارگر در نزدیک میدان انقلاب برده و صبح روز جمعه ۱۹ تیرماه آنها را با تعدادی اتوبوس به دو مقصد زندان اوین و اردوگاه کهریزک منتقل می کنند.

حسین علایی از سرداران سابق سپاه پاسداران در نامه ای سرگشاده ماجرای جان باختن محسن روح الامینی را اینگونه افشا کرد که فردی به دفتر کار آقای عبدالحسین روح الامینی پدرِ محسن زنگ زد و به ایشان گفت: شما که از مسؤولین هستید، چرا سراغ پسرتان را نمی گیرید؟ آقای روح الامینی می گوید که دو هفته به دنبال فرزندش همه جا را گشته است و هیچ کس از وی خبری نداد اما در همین مکالمه ی تلفنی به وی تسلیت می گویند و سپس نشانی محلی را که باید به دنبال فرزندش برود را نیز در اختیارش قرار می دهند.

در هیمن نامه به نقل از پدرِ محسن روح الامینی آمده است: راه افتادم و به پزشکی قانونی رفتم. مشخص شد که فرزندم را وقتیکه گرفته اند مورد ضرب و شتم شدید قرار داده و او را مجروح کرده اند. جنازه اش را که دیدم متوجه شدم که دهانش را خرد کرده اند.

فرزندم انسان صادقی بود. دروغ نمی گفت. مطمئنم هرچه از او سؤال کرده اند، درست پاسخ داده است. آنها احتمالاً نتوانسته اند، صداقت او را تحمل کنند و وی را به شدت، کتک زده و زیر شکنجه کشته اند. با عنایت مسؤولین، پرونده پزشکی او را مطالعه کردم، محل فوت او را لاک گرفته بودند. مشخص شد که بعد از مجروح شدن، به او نرسیده اند تا خون او عفونی شده و دچار تب شدید بالای ۴۰ درجه گردیده و از شدت تب، دچار بیماری مننژیت شده است. او را ساعت سه و نیم بعد از ظهر چهارشنبه به عنوان فرد مجهول الهویه به بیمارستان شهدای تجریش منتقل و صبح روز پنج شنبه جسد او را به سردخانه تحویل می دهند.

عبدالحسین روح الامینی که خودش از علاقمندان به آیت الله خامنه ای، رهبری جمهوری اسلامی است همچنین بعدها افشا کرد که رامین آقازاده قهرمانی، مقتول چهارم کهریزک است که در اثر ضرب و شتم جان باخت اما خانواده او به دلیلِ فشارهای نهادهای امنیتی تا کنون سکوت اختیار کرده اند.


رامین پوراندر جانی

رامین پوراندرزجانی متولد ۱۹ خرداد ۱۳۶۲ در شهر تبریز بوده و به عنوان پزشکِ وظیفه نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران در جریان وقایع پس از انتخابات سال ۱۳۸۸، به سوله کهریزک اعزام شده بود که در همان روزهای رسیدگی به پرونده ی کشته شدگانِ بازداشتگاه کهریزک خبر منتشر شد که بر اساس آن مقامات مسئول اعلام کردند رامین پوراندرزجانی بر اثر سکته قلبی درگذشت. اما مدتی بعد علتِ مرگ را خودکشی اعلام کردند و در نهایت پزشکی قانونی اعلام کرد که مرگ این پزشک جوان به علت مسمومیت بوده است. پس از مدتی مشخص شد که وی برای دیدار با نمایندگان مجلس وقت گرفته بود و تلاش داشت تا شرایط بازداشتگاه کهریزک را به گوش آنان برساند.

مسولان و همچنین کمیته ی پیگیری حوادث بعد از انتخابات اعلام کردند پرونده ی رامین پوراندرجانی هیچ ارتباطی با پرونده کهریزک ندارد لذا به پرونده این پزشک جوان در این پرونده رسیدگی نخواهد شد.

رضا قلی پور اندرزجانی، پدرِ رامین پوراندرجانی نیز با طرحِ شکایتی خواهان معرفی و محاکمه قاتلان فرزندش شده و در همین زمینه به روز گفته است: اول گفتند خودکشی کرده و حتی وصیت نامه هم درآوردند. بعد گفتند ایست قلبی کرده است. بعد هم گفتند که مسمومیت دارویی بوده، ما حتی یک درصد این ادعاها را قبول نداریم و شکایت کرده ایم اما تاکنون پاسخی نگرفته ایم. پزشکی قانونی گفته است که رامین بر اثر مسمومیت جان باخته اما این نظر پزشکی قانونی خیلی مبهم است و ما نمیتوانیم این نظریه را بپذیریم . توضیح دهند چگونه مسموم شده و چه کسی یا کسانی او را مسموم کرده اند.

پدر رامین به جرس نیز گفته است: پسرِ من امانت بود که ما بدست نیروی انتظامی داده بودیم. پسر من در آنجا امانت بود اما خودشان زنگ زدند و گفتند بیاید جنازه پسرتان را تحویل بگیرید. هیچوقت هم جواب قطعی ندادند که علت مرگ فرزندم چه بوده است.


علی حسن پور

علی حسن پور متاهل و پدر دو فرزند ۱۴ و ۲۱ ساله بود که در راهپیماییِ اعتراضیِ ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در میدان آزادی از ناحیه‌ ی صورت مورد اصابت گلوله قرار گرفت و جان باخت. همان روز تصویر پیکر خونین و سر گلوله خورده ی علی حسن پور که روی زمین و در میانِ جمعیتِ معترضان افتاده بود به سرعت در بسیاری از سایت ها و خبرگزاری های دنیا منتشر و تبدیل به یکی از نمادهای مشهورِ اعمالِ خشونتِ حاکمیت در راهپیمایی ِ سکوت مردم در ۲۵ خرداد شده بود اما همسر این جان باخته ی انتخابات در نخستین مصاحبه ی خود با صدای آمریکا گفته بود: علی رغم ِ اینکه عکس آقای حسن پور را در مراجعه به همه ی ارگان ها به مسولان نشان می داد آنها می گفتند او را نمی شناسیم و نمی دانیم کجاست.

در همان مصاحبه لادن مصطفایی گفته بود: « در نهایت بعد از ۱۰۵ روز پیکرِ آقای حسن پور را از طریق دادسرای جنایی توانستیم تحویب بگیریم.»

لادن مصطفایی پس از آن در مصاحبه با رسانه های مختلف در مورد نحوه ی کشته شدنِ همسرش خبررسانی کرد. او اگر چه در داخل ایران خواستارِ رسیدگیِ مسولان و دستگاه قضایی به پرونده ی قتلِ همسرش شد اما همچون سایر خانواده های کشته شدگان انتخابات هیچ نتیجه ای از پیگری قضایی در داخل ایران نگرفت و بر همین اساس خواستارِ ورودِ نمایندگانِ مجامعِ بین المللی به ایران شد تا خانواده ها را در شناسایی قاتلان یاری کند.

لادن مصطفایی در همین زمینه به جرس گفت: من به عنوان خانواده یکی از این قربانیان بعد از انتخابات حداقل ماهی چهار بار به مراجع قضایی مراجعه می کنیم تا ببینیم چه کسانی همسرم را به جرم حضور در خیابان مورد هدف گلوله قرار داده اند، اما آقای لاریجانی و یا مقامات دیگر کشور هر وقت در مجامع بین المللی ظاهر می شوند یک قاتل جدید را معرفی می کنند، یک بار می گویند کار مامور انگلیسی است، یک بار می گویند کار آمریکا و اسراییل است، یک بار می گویند کار منافقان است، در حالی که من خودم به مراجع قضایی گفته ام که شاهدان زیادی می گویند به همسر من در راهپیمایی بیست و پنج خرداد، از بالای پایگاه ۱۱۷ بسیج عاشورا شلیک شده است و کارشناسان سلاح دستگاه قضایی نیز تایید کرده اند که به همسرم با کلاشینکف شلیک شده است اما در تمام این یک سال در کشور خودمان حتی یک بار هم کسی سراغ ما نیامد که بگوید بر شما چه می گذرد، نهادها و ارگان های دولتی به استعلام های قاضی پرونده هم پاسخگو نیستند، رسانه های داخل کشور هم که نمی توانند صدای ما را به گوش دنیا برسانید، صدای به گوش سازمان ملل و مجامع حقوق بشری برسانید تا به داد خانواده هایی برسند که عزیزان شان را بیگناه در خیابان کشته اند و هیچ پاسخی هم نمی دهند.


سهراب اعرابی

سهراب اعرابی جوان ۱۹ ساله ای بود که پس از راهپیمایی مسالمت آمیز ۲۵ خرداد ماه، خانواده ی وی فرزندشان را گم می کنند و در نهایت پس از ۲۶ روز پرس و جوی هر روزه در برابر زندان ها و کلانتری ها و بیمارستان های تهران عاقبت مادر و برادرِ سهراب، جنازه ی این جوانِ ۱۹ ساله را در پزشکیِ قانونی شناسایی می کنند.

پروین فهیمی مادر سهراب اعرابی شاید از جمله نخستین مادران داغداری بود که پس از کشته شدن فرزندش سکوت نکرد و مادران شهدای دیگر را نیز مشوق به شکستن سکوت بود. در سی و یکم تیر ماه سال گذشته، وی تنها چند روز پس از خاکسپاری سهراب اعرابی به همراه جمعی از زنان عضو کمپین یک میلیون امضاء ، علی رغم فضای کاملا امنیتی، به دیدار خانواده ندا و همان روز سخنانِ مادران کشته شدگان انتخابات بود به صورت رسمی تری توسط زنان فعال و خبرنگارانِ داخل ایران منتشر شد.

وی همچنین در مصاحبه با خبرنگارِ کلمه تنها شرط گذشتن از خون پسرش را آزادی تمام زندانیان سیاسی اعلام کرد و گفته بود اگر همه زندانیان سیاسی را با اعلام برائت آزاد کنند از خون سهراب می گذرم اما اگر قرار باشد که فرزندم را که کشته اند و زندانیان هم در زندان باشند از خون سهراب نمی گذرم .
 مادر سهراب اعرابی همچنین به خبرنگار جرس نیز طی مصاحبه ای گفته بود: همان روزهای نخست از صدا و سیمای جمهوری اسلامی به خانه ما آمدند، من فقط یک درخواست ساده از آنها کردم، گفتم به شرط آنکه همه گفته های یک مادر را پخش کنند، حاضرم بنشینم و هر آنچه بر من گذشت را برایشان بازگو کنم اما آنها نخواستند و رفتند، از پرس تی وی آمده بودند و من فقط خواستم مرا سانسور نکنند چون به عنوان یک مادر فقط می خواستم از حق خودم برای پیگیری پرونده کشته شدن سهراب بگویم. به آنها گفتم فایده ندارد که مدام برنامه بسازیم و بگوییم یک عده اغتشاشگر بچه های ما را کشتند، بیایید تا ما برایتان بگوییم چه کسانی بچه های مرا درخیابان و یا در کهریزک کشته اند، من یک انسان هستم، در ایران زندگی می کنم و این حق قانونی من است که با رسانه ملی کشور خودم در مورد آنچه بر پسرم گذشت حرف بزنم و هیچ حرف سیاسی هم ندارم. حاضر نشدند بنشینند پای درد دل های یک مادر تا حداقل برایشان بگویم سهراب چگونه تیر خورد .

به خانه سهراب اعرابی و همسایه هایشان نیز نیز بارها حمله شد و همچنین مادر سهراب اعرابی نیز چنیدن باز احضار و بازداشت شده بود. وی در همین زمینه به جرس گفته بود: اینها بی رحمانه به همسایه های ما به جوان های شهرکی که سهراب متعلق به این شهرک است حمله می کنند و جوانان را می برند. چرا باید جوانان این کشور که فقط اعتراض دارند اسیر دست دولتی شوند که دروغ می گوید؟

پروین فهیمی وقتی هیچ پاسخی از دستگاه قضایی و امنیتی کشور در مورد پرونده فرزندش نگرفت در گفتگوی دیگری با جرس اعلام کرد: پیشنهاد من این است که آقای بان کیمون، دبیر کل سازمان ملل دیداری با خانواده های شهدا داشته باشند تا واقعیت را از زبان خود خانواده ها بشنوند.


احمد نعیم آبادی

احمد نعیم آبادی نیز یکی از اولین جوانانی است که پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم در جریان تظاهرات آرام جنبش سبز در روز ۲۵ خرداد موردِ اصابتِ مستقیمِ گلوله در حاشیه میدان آزادی قرار گرفت که بعد از انتقال به بیمارستان رسول اکرم جان باخت.

پیکر احمد نعیم آبادی بعد از یک هفته در پزشکی قانونی کهریزک به خانواده اش تحویل داده شد.

پدر احمد نعیم آبادی در دیداری که با میرحسین موسوی داشت، گزارشی از چگونگی کشته شدنِ فرزندش به موسوی ارئه داد. بر اساس گزارشی که کلمه منتشر کرد، پدر نعیم آبادی گفته بود: علاوه بر فرزندِ شهیدم احمد، همه اعضای خانواده به نتیجه ی انتخابات معترض بودند و برای گرفتن حق و رای خود در اعتراض های خیابانی شرکت داشتند و هرگز تصور نمی کردند که برخورد حکومت با معترضانی که رای خود را می خواستند ،چنین خشونت بار باشد.

از خانواده ی احمد نعیم آبادی نیز همانند خانواده برخی دیگر از کشته شدگان بعد از انتخابات خواسته شد که با دریافتِ دیه از پیگیری پرونده ی قتل منصرف شوند اما خانواده ی نعیم آبادی از پذیرفتن دیه سر باز زده و خواستار شناسایی و محاکمه عاملان و آمران کشته شدنِ فرزندشان شدند.

خانواده نعیم آبادی در دیداری که زهرا رهنورد پیش از روزهای حصرِ وی داشتند، تاکید کردند که همچنان خواهان معرفی و محاکمه قاتلان فرزندشان هستند و بارها به مراجع قضایی شکایت کرده اند اما پس هیچ پاسخی دریافت نکرده اند.


محرم چگینی

محرم چگینی جوان ۳۲ ساله و متاهلی بود که روز ۲۵ خرداد در مقابل پایگاه مقداد در خیابان آزادی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و جان باخت .

معصومه چگینی همسرِ محرم چگینی به جرس گفت: همسرِ من یک کارگر بود که با تلاش فراوان و زحمت خرج و اجاره خانه را می آورد، در یک کشور اسلامی هیچ یک از مسولان که این همه ادعای عدالت دارند از خودشان پرسیده اند که وقتی نان آورِ یک خانه را می کشید همسر تنهای او چگونه می تواند در شرایط اسف بار فعلی زندگی کند، هیچ یک از مسوولان از خودش پرسید که چرا حتی به وکیل ما هم جوابگو نیستند.

وی همچنین گفت: هیچ کسی از مسولان سراغ مان نیامدند، یک کارت شهید هم دادند دست مان و بعد گفتند بروید دنبال دیه اما هرگز حاضر نشدند به ما بگویند چه کسی همسر من و جوانان بیگناه این کشور را تنها به جرم آنکه دنبال رای گمشده خود بودند با گلوله کشته است.

علی چگینی برادر محرم نیز به خبرنگار جرس گفت: برادرِ من از جنوب شهر به راهپیمایی رفته، جایی که امکانات معمولی برای یک زندگی ساده هم نداریم، اما چون جامعه ایران یک جامعه سنتی و مذهبی هست، رسانه های طرفدار دولت از احساسات مذهبی و سنتی مردم سوء استفاده می کنند. در تلویزیون فقط فیلم هایی را نشان می هند که جوانان دارند می رقصند، پایکوبی می کنند، مثلا کامل نبودن حجاب دختران را نشان می دهند که بگویند « یک مشت بچه قرتی» دنبال عریانی و بی حجابی هستند و اینها همه کسانی هستند که از موسوی طرفداری می کنند. همه این حرف ها را هم به نام دین به خورد یک جامعه مذهبی می دهند تا مذهبی ها را با ما بد کنند. آنقد در تلویزیون در این مورد فیلم نشان داده اند که گاهی مردم مذهبی هم به ما مثل کسانی نگاه می کنند که طاعون داریم. برای بسیاری از مردم خیلی سنگین است که کسانی با اسلام و دین شان مبارزه کند، و صدا و سیما تلاش می کند ما سبز ها را طوری معرفی کنند که انگار داریم با اسلام مبارزه می کنیم.

وی همچنین گفته بود: دولت خودش اعلام کرده ۳۶ نفر در ماجرای اعتراض به انتخابات شهید شده اند، بنا به تشخیص خودشان به برخی از خانواده های کشته شدگان از بنیاد شهید زنگ زده اند و اعلام کرده اند که آنها جز خانواده شهید هستند و حالا هم دنبال این هستند که از میان این ۳۶ خانواده کسانی را راضی کنند که علیه موسوی و کروبی شکایت کنند، اسم موسوی و کروبی را نمی آورند، به ما می گویند علیه سران فتنه شکایت کنید.


رامین رمضانی

رامین رمضانی، جوان ۲۲ ساله ای که سرباز وظیفه بود که در جریانِ راهپیمایی ۲۵ خرداد ۸۸ در میدان آزادی بر اثر اصابت مستقیم گلوله کشته شد .

سایت رای من کجاست گزارشی را در سال ماه های نخستِ اعترضات منتشر کرد که بر اساس این گزارش مادر رامین رمضانی گفته بود: «هرگز فکر نمی‌کردم که حضور پسرم در یک تجمع به کشته شدنش بیانجامد.»

در این گزارش آمده است که مادرِ رامین رمضانی آن روز ( ۲۵ خرداد) تا پاسی از شب نگران فرزندش بود، تلفن خانه به صدا آمد مادر با خوشحالی شماره رامین را بر دستگاه تلفن دید اما وقتی با ذوق به تلفن جواب داد ناشناسی پشت خط از مشخصات رامین گفت و اینکه جنازه اش را در یکی از بیمارستانهاست .

مادر رامین به خبرنگارِ این سایت گفته است :« وقتی کلمه جنازه را شنیدم فقط تلفن را روی ایفون قرار دادم و خودم با فریادی نقش بر زمین شدم . بر اساس این گزارش، پدر و مادر رامین از این گلایه مند هستند که تاکنون هیچ رسیدگی درباره پرونده رامین نشده است و آنها میگویند هرگز از خون فرزندشان نمی گذرند.درست در روز تولد ۲۲ سالگیِ رامین، خانواده وی جنازه‌ ی فرزندشان را از پزشکی قانونی تحویل می‌ گیرند. به نقل از مهدی رمضانی، پدرِ رامین رمضانی نیز آمده است: جای یک گلوله را روی سینه‌ ی پسرم دیدم. گلوله ریه و کلیه‌اش را از بین برده بود.

مهدی رمضانی سال ۸۹ بر سر مزارِ فرزند۲۲ ساله اش ،رامین، در بهشت زهرای تهران توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و پس از یک ماه نیم با تودیع وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی از زندان آزاد شد . این حادثه در پی حضور تعدادی از خانواده های شهدای حوادث پس از انتخابات به دلیل شرکت در مراسم سالروز تولد امیر تاجمیر، یکی دیگر از جوانانی که در راهپیمایی روز عاشورا کشته شده بود، رخ داد.


داوود صدری

داوود صدری۲۶ ساله، روز ۲۵ خرداد در خیابان آزادی و در مقابل پایگاه بسیج مقداد، هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. فیلمی از صحنه تیرخوردن این جوان در روی سایت های اینترنتی منتشر شده است که نشان می دهد او از ناحیه قلب مورد اصابت گلوله قرار گرفته است و مردم تلاش می کنند تا پیکر او را بر شانه های خود بگیرند.

رسانه های هوادار حکومت داوود صدری را به عنوان بسیجی معرفی کردند. احمد صدری، پدر داوود به جرس گفت: پسر من بسیجی نبود، روزنامه های داخل ایران یک بار زنگ زدند و هرچه که خودشان دوست داشتند را نوشتند. ما به کی اعتماد کنیم؟ مزد سی سال خدمت صادقانه ی من به مملکتم این بود که پسر جوان مرا کشتند بعد در بنیاد شهید به من گفتند باید افتخار هم بکنید که بچه شما بسیجی باشد، گفتم وقتی پسر من بسیجی نبود، چرا باید دروغ بگویم، پسرم یک کارمند معمولی بود که کشته شد و حالا هم به مصلحت خود کشور است که قاتلش را معرفی کنند.

وی همچنین اشاره کرد: من خودم به عنوان یک پدر دو بار راه افتادم به سمت جایی که بچه ام گلوله خورد و از نزدیک در مورد وقایع روز ۲۵ خرداد پرس و جو کردم. شاهدان می گویند از بالای پشت بام پایگاه بسیج مقداد به سمت بچه ها شلیک شده است.کسی که خودش شاهد بود چگونه یک مادر و دختر را در مهد کودک به رگبار بستند برایم هم چیز را تعریف کرد مردم و اهالی منطقه می گویند یکی از دلایلی که ناگهان مردم به کوچه و خیابان آمدند شنیدن صدای شلیک تیر هوایی بود. یعنی با صدای تیر مردم به کوچه ها ریختند بعد کشته شدند. پسرِ من دنبال کارش رفته بود، ولی حتی اگر در تظاهرات هم شرکت کرده بود، آیا جواب یک شعار «رای من کو» گلوله بود؟ یعنی نمی توانستند صبوری کنند تا این همه مردم شب به خانه هایشان برگردند و باید تظاهرات را با گلوله تمام می کردند؟


سرور برومند و فاطمه رجب پور

سرور برومند زن ۵۸ ساله که به اتفاق دختر۳۸ ساله اش فاطمه رجب پور در جریان تیراندازی نیروهای نظامی به مردم در تاریخ ٢۵ خردادماه به یک مهد کودک پناه آورده بودند اما به گفته همسرش و با شلیک مستقیم گلوله جان بختند.

بر اساس گزارش رسانه های هوادرِ دولت، همسرش ابراهیم رجب پور گفته بود: به کمر و گلوی زن و دخترم تیر زده بودند. وقتی رسیدیم هردو عرقِ خون بودند. تشخیص پزشکان این است که در همان لحظه اصابت گلوله کشته شده اند.

رسانه های هوادرار دولت از جمله خبرگزاری فارس نوشته است که این دو شهروند ایرانی از سوی اغتشاشگران به شهادت رسیدند، و این دو زن با اعمال خود به جهان ثابت کردند که تا پای جان حامی و فدایی ولایت فقیه هستند.


حسام حنیفه

حسام حنیفه جوان ۱۹ ساله‌ای بود که روز ۲۵ خرداد در برابر پایگاه بسیج مقداد، بر اثر اصابت گلوله کشته‌ شد. رسانه های هوادار حکومت از جمله خبرگزاری فارس و کیهان بار دیگر مدعی شده بودند که خانواده حسام از میرحسین موسوی شکایت کرده‌اند اما مادر حسام حنیفه در گفتگویی که با روز انجام داده بود، این ادعا را رد کرد و گفت: ما شکایت کردیم و گفتیم قاتل بچه ما را معرفی کنند. ما از آقای موسوی و هیچ کس دیگر شکایت نکرده ایم. حتی قاتل را هم نمیدانیم کیست که مشخصا از او شکایت کنیم. ما در دادسرای جنایی شکایت کردیم و گفتیم قاتل بچه مان را معرفی کنند. بگویند چه کسی او را با گلوله زده است.از بنیاد شهید آمدند گفتند که این بنیاد حسام را به عنوان شهید پذیرفته و برای حسام کارت صادر میکنند و گفتند که حسام اتفاقی گلوله خورده و در راهپیمایی نبوده است… خب ما هم می گوییم بیاورید و قاتلی که گلوله اش اتفاقی به حسام ما خورده را معرفی کنید.


حسین اخترزند

حسین اخترزند، جوانِ ۳۲ ساله ی اصفهانی یکی دیگر از تظاهرکنندگان معترض به نتیجه انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوریِ ایران بود که در جریان پیامدهای اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در اصفهان کشته مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس جان سپرد.

شاهدانِ عینی، فیلم ها و عکس های منتشر شده مربوط به ضرب و شتم این شهروندِ اصفهانی در جریانِ اعتراضات روز ۲۵ خرداد را همان زمان در سایت های اینترنتی منتشر کرده اند، او بعد از پایانِ کار به سمت دروازه شیراز، کانون درگیری های آنروزِ اصفهان روانه می شود اما پس از مشاهده ی درگیری ها به منظورِ پنهان شدن از پارکینگ مجتمع پزشکان وارد ساختمان می شود و سپس در پشت بام توسط برخی نیروها مورد ضرب و شتم زیادی قرار می گیرد و از طبقه سوم به پایین پرتاب می شود و در نهایت جان می دهد.

خانواده حسین اختر زند در مورد چگونگی جان باختن این جوان ۳۲ ساله سکوت کردند و در نهایت پس از دو سال به خبرنگار جرس گفتند: پیگیری های ما هیچ نتیجه ای نداشت و برای زندگی کردن در یک شهرستان آیا چاره ای جز ادامه دادن به این سکوت مانده است؟.

یکی از شهروندانِ اصفهانی که با محمد اختر زند از نزدیک آشنا بود در همین زمینه به جرس می گوید: خانواده ی حسین اخترزند در همان روزهای نخست تلاش کردند تا پرونده ی محمد اخترزند را در بازپرسی شعبه ۵ واقع در خیابان نیکبخت پیگیری کنند اما ظاهرا پاسخی دریافت نکردند. اداره ی آگاهی اصفهان، ماموران قضایی و امنیتی نیز به این خانواده اعلام کردند که فرزندشان در اثر غفلت، خودش روی ایرانیتهای پوسیده افتاده و سپس به پایین پرتاب شد و درگذشت.

وی می افزاید: مسولان گفتند حسین بر اثر مصرف مواد مخدر از پشت بام بیمارستان به پایین پرتاب شد ولی همان موقع خود پزشکی قانونی اعلام کرده بود برخورد با جسمِ سخت.


کیانوش آسا

کیانوش آسا ، دانشجوی مهندسی پتروشیمی دانشگاه علم و صنعت ایران پس از شرکت در راهپیمایی معترضان به نتیجه انتخابات در روز ۲۵ خرداد مفقود شد و ده روز بعد پزشکیِ قانونی جسد این دانشجوی کرد را به خانواده اش تحویل داده شد.

خانواده کیانوش آسا با انتشارِ یک نامه ی سرگشاده خطاب به رئیس قوه قضائیه ضمنِ آنکه خواستار مشخص شدن علت مرگ کیانوش شدند، نوشتند: شاهدان عینی گفته اند که کیانوش را در حالی دیده اند که در اثر اصابت تنها یک گلوله به پهلویش زخمی شده بود، اما به هنگام مشاهده جسد او در پزشکی قانونی ، اثر اصابت گلوله دیگری هم بر گردن او دیده شده که معلوم نیست چه زمانی و توسط چه کسی به او شلیک شده است.

پس از این نهادهای امنیتی خانواده ی کیانوش را بارها تحت فشار و پیگیرِ قانونی قرار دادند و در همین راستا چندین بار کامران آسا برادر کیانوش را نیز احضار و دستگیر کردند. خواهر این جان باخته ی انتخابات پس از آنکه برادرِ دیگرش توسط حاکمیت دستگیر شده بود، به بی بی سی گفته بود: ما شش ماه است که زندگی نداریم. تا کی باید وضع ما این گونه ادامه پیدا کند؟

کامران آسا برادر کیانوش در گفتگویی با جرس در موردِ فشارهایی که بر این خانواده پس از کشته شدن برادرش وارد شده بود، گفت: بعد از کشته شدن برادرم ما بصورت مستقیم و غیرمستقیم تهدید می شدیم. حتی خواهر و برادرم را در محل کار خود به شکلهای مختلف تهدید می کردند و برادرم توسط حراست اداره بارها احضار شد و به او تذکر دادند. در یکی دو باری هم که من خودم بازداشت شدم بطور غیر مستقیم تهدید می شدم مثلا یکی از بازجوها به من گفت مادرت به عزای کیانوش نشسته است طوری رفتار نکنید که به عزای فرزندان دیگرش هم بنشیند. در روند پیگیری ها، قاضی پرونده به ما گفت به نتیجه نمی رسید و عکسی هم که به دیوار بیرونیِ منزل زده بودیم را پاره کردند، یعنی حتی نگه داشتن عکس کیانوش هم جرم است اما ما تا روزی که زنده باشیم این جنایت را پیگیری خواهیم کرد.


محمود رئیسی نجفی

محمود رئیسی‌نجفی، کارگر ساده ای بود که هنگام بازکشت از محل کارش در روز ۲۵ خرداد در میدان آزادی تهران با و ضرب و شتم مجروح و پس از ۱۳ روز در منزل خود جانش را از دست داد.

خدیجه حیدری همسر آقای به همراه پدر این جان باخته به دیدار مهدی کروبی یکی از نامزدهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری رفته و بنا بر گزارش سهام نیز وی در مورد نحوه جان باختن همسرش گفته بود که آقای نجفی روز ۲۵ ‌خرداد تا ساعت شب دیروقت به خانه آمد در حالی که اوضاع ایشان بسیار بد و نابسامان و بدنشان هم زخمی و خون‌آلود بود و نمی‌توانست سرپا بایستد. آقای نجفی گفت: بعد از پایان کار، من از طرف میدان آزادی به خانه می‌آمدم که دیدم مردم در حال فرار هستند و عده‌ای هم آنان را تعقیب می‌کنند. متوجه شدم که عده‌ای مسلح و باتوم به دست مردم را می‌زنند و فراریان را تعقیب می‌کنند. من اصلا نمی‌دانستم که چرا این نیروها مردم را تعقیب می‌کنند و می‌زنند. من راه خود را می‌رفتم که این نیروها مرا گرفتند و با باتوم و مشت و لگد به شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند. به قدری با باتوم و مشت و لگد مرا زدند که بی‌حال شدم و از هوش رفتم. وقتی به هوش آمدم متوجه شدم که در داخل یک اتومبیل در حال حرکت هستم. تلاش کردم که با دست‌هایم موقعیت اطرافم را بفهمم. متوجه شدم که چند نفر دیگر نیز در وضعیت من هستند و گویی آنان مرده و یا بی‌هوش هستند و مرا روی آن‌ها انداخته‌اند. با دستم به کف ودیواره ی اتاق ماشین کوبیدم و سر و صدا کردم. نیروهایی که ماشین را هدایت می‌کردند، وقتی متوجه شدند که من زنده هستم و سر و صدا می‌کنم ماشین را نگه داشتند و در را باز کردند. من با التماس به آنان گفتم که من زن و بچه دارم و از سرکار می‌آمدم و اصلا نمی‌دانم که چرا این بلا به سر من آمده است. ظاهرا یکی از آنان دلش سوخت و آمد و مرا کشید و بیرون انداخت.

به گفته ی خدیجه حیدری محمود رییسی نجفی تنها ۱۳ ‌روز زنده ماند و سپس جان باخت.

بر اساس گزارش سهام نیوز، پدر محمود نجفی خطاب به مهدی کروبی گفت: «بعد از این که متوجه شدیم جناب‌عالی پیگیر مسائل مربوط به کشته‌شدگان و آسیب دیدگان حوادث بعد از انتخابات هستید، دلگرم شدیم و به خدمتتان آمدیم تا اجازه ندهید خون فرزندمان پایمال شود.


مصطفی غنیان

مصطفی غنیان دانشجوی جوانی بود که شب ۲۶ خرداد وقتی روی پشت بام در حال سر دادن شعار «الله اکبر» بود، با اصابت گلوله به سر کشته شد.

همان زمان فیلمی از سخنان محمد ‌تقی غنیان پدر مصطفی غنیان بر روی اینترنت قرار گرفت که شرحی از نحوه جان سپردن فرزندش را در یک مراسم گرامیداشتی که در مشهد برگزار شده بود بیان می کرد. مصطفی بعد از اصابت گلوله‌ای که به سوی سر او شلیک شده و شقیقه‌اش را سوراخ کرده بود، در آغوش پدرش جان داد. رسانه های هوادار دولت نیز همزمان به نقل از غنیان نوشته بودند: «مسوول خون فرزند من میرحسین موسوی است و تا زمانی که این حق استیفا نشود، این موضوع و مجازات قانونی موسوی را مصرانه پیگیری می‌کنم». این مصاحبه ی ساختگی انتقاد شدید آقای غنیان را برانگیخت و خبرگزاری ایرنا ناگزیر شد مصاحبه ای از پدر مصطفی غنیان را منتشر کند که طی آن آقای غنیان مطالب کذبی که به نقل از برخی رسانه‌ها منتشر شده را تکذیب کرد و گفت: در زمینه عامل یا عوامل شهادت فرزندم هیچ مطلبی در هیچ جا عنوان نکرده‌ام.


میثم عبادی

میثم عبادی نوجوانی که تنها ۱۶ سال داشت در آغازِ اعتراضاتِ مردمی به نتیجه ی اعلام شده ی انتخابات بر اثر اصابت گلوله جان باخت.

خبرنگار سایتِ کلمه به منزلِ مسکونی این نوجوانِ جان باخته در حوادثِ پس از انتخابات رفته است و پس از مشاهدات خود نوشت: خانه کوچک شان در شهرک کیانشهر تهران است. خانه ای که در هر گوشه اش عکس میثم به دیوار است . نوجوانی ۱۶ ساله که در عکسهای ش حتی کمتر از این سن به نظر می رسد میثم عبادی، ۲۴ خرداد ماه سال ۸۸ مورد اصابت گلوله قرار گرفت ،میثم کارگری بود که برای کمک به خانواده اش از چهارده سالگی در یک کارگاه خیاطی کار می کرد، این روزها و بعد از گذشت دو سال هنوز خانواده میثم با لباس مشکی بر تن ناباورانه به سوگ این جوان نشسته اند

اصغر عبادی پدر میثم در پاسخ به پرسش خبرنگار کلمه مورد رسیدگی قضایی به پرونده ی قتلِ میثم عبادی گفت: آنها نمی خواهند قاتل را مجازات یا معرفی کنند. به ما گفتند که یک بسیجی را به نام محمد دستگیر کرده اند و او ضارب میثم است و گلوله را مستقیم به شکم پسرم شلیک کرده ، چند ماهی هم نگهش داشتند اما بعد رهایش کردند .ما هیچ وقت نفهمیدیم چرا آزادش کردند و اصلا چه شد؟ آن موقع ها پرونده در شعبه یک بازپرسی بود و قاضی پرونده هم کسی به نام شاملو بود و انصافا قاضی خوبی هم بود اما او از آنجا رفت یا نمی دانم برکنارش کردند بعد هم که همان محمد بیسجی را آزاد کردند .این قاضی چند بار به من گفت وقتی که پسر ۱۵ ساله اینجا به من دستور می دهد، چه کنم ؟ منظورش همین بسیجی ها بودند .به هر جا می روم به من می گویند دولت باید بخواهد به این مساله رسیدگی کند چون دولت مقصر بوده است. پسر من در خیابان گلوله خورده و این دستور توسط دولت صادر شده است. وکیل مان خانم نسرین ستوده هم ماه هاست بازداشت شده و در زندان است. یک ماهی می شد که وکالت این پرونده را پذیرفته بودند که دستگیر و زندانی شدند. ایشان پی گیری پرونده میثم را آغاز کرده بودند که بازداشت شان مانع انجام فعالیتهای بیشتر شد .ما الان نگران ایشان هم هستیم .می دانیم همین فعالیت برای ما و امثال ما موجب بازداشت ایشان شده است و اکنون فرزندان کوچک شان ماه هاست مادرشان را ندیده اند از این بابت هم واقعا ناراحتیم .


لطفعلی یوسفیان

لطفعلی یوسفیان کارمند ۵۶ ساله و یک شهروند معمولی بود که در درگیری های خرداد ۸۸ با استنشاق گاز اشک آور دچار مشکلات تنفسی می شود که پس از چند روز در بیمارستان جان خود را از دست می دهد. آقای یوسفیان یکی از بستگانِ نزدیک علی حسن پور است که در راهپیمایی روز ۲۵ خرداد با صابت گلوله کشته شده بود.

آرش یوسفیان فرزندِ لطفعلی یوسفیان با بیان اینکه پدرش سیاسی نبوده است در مصاحبه ای به خبرنگار جرس در مورد روزِ درگیری گفته است: شهر اوضاعِ به هم ریخته ای داشت. پدرم ماشین مرا با خودش برده بود و هنگام بازگشت از محل کارش که حوالی خیابان آزادی بود، میان شلوغی و ترافیک مجبور به توقف شدند. او همراه یکی از همکارانش بود که ناچار شدند در گوشه ای ماشین را پارک کنند، ناگهان می بینند که ماموران برای پراکنده کردن جمعیت گاز اشک آور پرتاب کردند. گاز وارد ماشین آنها می شود و در فضای بسته ی ماشین این گاز می پیچد .

پدرم ۵۶ ساله بود و هیچ مشکل و بیماری تا پیش از آن نداشت. اما آن روز وقتی به خانه برگشت دیگر حالش به روزهای قبل از آن اتفاق بر نگشت. نفس کشیدن برایش چنان سخت شده بود که گاهی وقت ها از شدت نفس تنگی روی زمین می نشست، به خودش می پیچید و اصلا نمی توانست تکان بخورد. با دیدن وضعیت پدر نگران شده بودم و بعد از سه روز او را به بیمارستان ابن سینا واقع در صادقیه ی تهران منتقل کردم که بعد از چند روز همانجا جان سپرد. پزشکان گفتند فوتِ پدرتان را «ایستِ قلبی» اعلام می کنیم چون اگر دلیل اصلی را بنویسیم به این زودی ها جسد را به شما تحویل نخواهند داد و دردسرهای بعدی شروع خواهد شد.


احمد نجاتی کارگر

احمد نجاتی کارگر ۲۴ ساله در خرداد ماه سال گذشته در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری، دستگیر شده، سپس بر اثر ضرب و شتم دچار عفونت شدید شد، ریه ها و کلیه هایش هم از کار افتاد و جان باخت.

برنامه ۲۰:۳۰ تلویزیون جمهوری اسلامی و روزنامه کیهان، مدعی شدند که احمد کارگر نجاتی زنده است. آنها با انتشار مطالب یک وبلاگ نویس که مدعی شده بود احمدی نجاتی کارگر است در صدصدِ زیر سئوال بردن اسامی شهدای وقایع بعد از انتخابات بودند، بر اساس گزارش سهام نیوز، «درهمان زمان خانواده احمد کارگر نجاتی با هزارترس ولرز با مهدی کروبی تماس گرفته و گفته اند بچه شان را کشته اند.”

همان زمان سایت رسمی مادران داغدار گزارشی را منتشر کرد که طی آن مادر احمد نجاتی کارگر به مادرانِ کشته شدگان دیگرِ حوادثِ بعد از انتخابات گفته بود: احمد وقتی از بازداشت آزاد شده بود برای خانواده از بازداشتگاه تعریف می کرد و وی گفت از ساعت ۶ صبح شروع می کردند به زدنمان تا شب که یک وعده غذا که شامل یک تکه سیب زمینی و تکه ای نان بربری بود به ما می دادند و شب هم چون جایمان بسیار تنگ بود و حتی برای نشستن جا نبود پس مجبور بودیم ایستاده و سرپا بخوابیم.

مادرِ احمدی نجاتی کارگر در مصاحبه ای به جرس هم گفته بود: من هنوز نمی توانم فراموش کنم شبی را که تمام فامیل به ما زنگ می زدند تا برنامه بیست و سی را ببینیم . این ظلم است که فرزندم زیر خاک باشد هنوز خاکش هم خشک نشده باشد آنوقت کسانی که اهل همین خاک و همین کشور هستند بروند بالای سر جنازه ای که به تازگی دفن شده است، فیلم دروغ بسازند. صدا و سیما از یک قبر دو طبقه طوری فیلم گرفت که سنگ قبر مهدی برادر احمد که هشت سال پیش فوت کرده بود را نشان بدهند و به مردم بگویند ببینید احمد نجاتی کارگر کشته نشده است. حتی همان تابلویی که بهشت زهرا خودش نام کسانی که دفن می شوند را روی آن حک می کند هم در فیلم نشان داده شد ولی گفتند این را ما به دروغ ساخته ایم. نمی توانم ببخشم کسانی که با آبرو و احساسات ما یکجا بازی کرده اند.من از صدا و سیما که دروغ گفته بود ناراحت شدم، دلم شکست که آبروی ما را بردند، ولی همیشه دلم می خواست آن جوانِ وبلاگ نویس که همنام پسرم بود را ببینم و بگویم، چطور توانستی با قلب های سوخته پدر، مادر و خواهران یک جوانی که کشته شد بازی کنی؟ من فقط دلم می خواهد ببینمش و با او حرف بزنم. ببینم آیا خودش هم خانواده ای دارد و بعد راضی شد اینگونه با احساسات یک خانواده داغدیده بازی کند. از بس کار این آقا رذیلانه و پست بود گاهی وقت ها فکر می کنم ممکن نیست چنین آدمی وجود داشته باشد که چون همنام پسرم بود، پا روی جنازه یک انسان بگذارد و به دنیا بگوید چون من زنده هستم پس هیچ احمد نجاتی دیگری را در ایران نکشته اند.

وی گفته بود: همه در خواست ما فقط معرفی قاتل بچه های ما بود که هیمن را هم دریغ کردند.


اشکان سهرابی

اشکان سهرابی، جوان ۲۰ ساله و دانشجوی مهندسی فناوری اطلاعات دانشگاه آزاد قزوین بوده که در جریانِ نا آرامی های پس از انتخابات در روز ۳۰ خرداد مورد اصابتِ مستقیمِ گلوله قرار گرفته و سپس در بیمارستان جان باخت.

زهرا نیک پیما در همان روزهای نخست به صدای آمریکا گفته بود: اشکان دانشجو بود و روز سی خرداد داشت خودش را برای امتحانِ فردایش آماده می کرد اما به من گفت برای چند دقیقه برای دیدن دوستش به خیابان می رود. علی رغم اینکه گفته بودند مردم را در جاهای خلوت نمی کشند ولی پسرم در یک خیابان خلوت تیر خورد و دیگر به خانه بر نگشت.

مادر اشکان سهرابی به بی بی سی نیز گ گفته بود: “اشکان، تنها فرزند پسرم، نقاش بود. کمربند مشکی دان دو تکواندو بود، با این همه قابلیت در عرض پنج دقیقه پسرم را کشتند و تمام شد، هیچ کس هم نیست که پاسخگو باشد. جواب خون بچه من را چه کسی می دهد؟”

وی در مورد روند قضایی پرونده قتلِ فرزندش به جرس گفته است: ما حتی وکیل هم گرفته ایم، اما نه پیگیری های ما جواب داده است و نه پیگیری های خانم مجد زاده وکیل این پرونده به نتیجه مشخصی رسیده است.

مادر اشکان سهرابی که تنها پسرش در حوادثِ پس از انتخابات کشته شده بود در همین مصاحبه با بیانِ اینکه اشکان فدای پنج دقیقه بیرون رفتن از خانه شده است، گفت هیچ کس از طرف دولت هم سراغ ما را نگرفت. تنها یک بار از طرف حلال احمر آمدند به منزل ما، کمی همدردی کردند و رفتند، شاید آنها فراموش کرده اند اما ما که فراموش نمی کنیم و هنوز چشم انتظار شناسایی عاملان هستیم .


ندا آقا سلطان

ندا آقاسلطان دختر ۲۷ ساله ای بود که در جریان اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ در روز شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ در محلهٔ امیر آباد تهران به ضرب گلوله کشته شد و همان زمان فیلم کوتاهی از لحظات جان سپردن ندا به سرعت در اینترنت و بسیاری از شبکه های خبری مهم جهان پخش شد.

بازتاب جهانیِ گسترده ی این فیلم موجب شد که جمهوری اسلامی به کرات در صدد واکنش بر آمد و در همین راستا چندین فیلم سینمایی و داستانی و تئاتر هم توسط حکومت ساخته و در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شده بود تا قتل ندا را به جریان های مختلفِ مخالفِ حکومت مرتبط سازند.

در ۳۱ تیر ماه تنهایک ماه پس از جان باختنِ ندا تعدادی از مادران کمپین یک میلیون امضا، فعالان جنبش زنان به همراه مادر سهراب اعرابی و اشکان سهرابی به دیدار مادر ندا آقاسلطان رفتند و پای درد دل های مادر ندا نشستند تا او برای نخستین بار شرحی از آنچه که بر ندا و خانواده اش رفته بود را بازگو کند: «ندا تا چند دقیقه پیش از حادثه، تلفنی با ما در تماس بود. مدت کوتاهی بعد از آخرین تماس، استادِ موسیقیِ ندا با ما تماس گرفت و گفت پای ندا تیر خورده و به بیمارستان شریعتی منتقل شده است. ما به سرعت خود را به بیمارستان رساندیم و استاد موسیقی ندا را دیدیم که سراسر لباس اش غرق در خون است و بعد گفتند کتف اش گلوله خورده و کم کم متوجه مان کردند که پیش از رسیدن به بیمارستان به شهادت رسیده است. مادر ندا گفت که مسئولان پزشک قانونی اجازه خواستند که از مغز استخوان ندا برای پیوند دیگری استفاده کنند که موافقت کردیم. اما خبر شهادت ندا به سرعت منتقل شد. ما سکوت کردیم که بتوانیم جنازه ی او را تحویل بگیریم و صبح روز یک شنبه در پزشک قانونی بهشت زهرا جنازه ی او را به ما تحویل دادند».

پس از آن خبرنگاران دیگری نیز با این مادر که به تنهایی می باید در مقابل خبرهای متناقضِ حکومت می ایستاد، انجام گفتگو کردند. صدای آمریکا نیز چهار ماه پس از جان باختنِ ندا آقاسلطان با مادرِ وی مصاحبه ای انجام داد که وی در این گفتگو ادعاهای مطرح شده در مورد «دسیسه ی دشمنان» در کشته شدنِ ندا و پیشنهادِ بنیاد شهید را رد کرد و گفت: من هیچ وقت تحت پوشش بنیاد شهید قرار نمی گیرم و نخواهم گرفت. ندا رفته برای مملکتش، ندا نرفته که برای ما درآمد ماهیانه درست کند. اگر این ها می گویند شهید شده روی سنگ قبر او مردم آمدند با رنگ سرخ نوشتند شهید، چرا پس می روند کلمه ی شهید را پاک می کنند؟.

بعد از آن رادیو فردا نیز مصاحبه ای با این مادر انجام داد که وی گفته بود: من و ندا همیشه در تظاهرات شرکت می کردیم و مسئله خاصی نبود. ندا تازه وارد این مسایل شده بود و خیلی برایش جالب بود. روز شنبه ندا به من گفت که با هم برویم تظاهرات، ولی چون من مشکل داشتم گفتم نمی توانم بیایم و به او توصیه کردم که تو هم نرو امروز خیلی خطرناک است، ولی ندا قبول نکرد و گفت می روم…به من مستقیم خبر را نگفتند و به شوهر خواهرش گفتند که ندا تمام کرده و بعد من از چهره خواهر ندا فهمیدم که چه اتفاقی افتاده و بعد دیگر هیچ چیز نفهمیدم.

مادر ندا همچنین در مورد فیلمِ مربوط به صحنه ی تیر خوردن ندا به رادیو فردا گفت: برادرش این فیلم را می بیند هر بار گریه می کند . وی پس از آن به روز نیز گفته بود: یک روز که تنها بودم جرات کردم و فیلم را نگاه کردم. حالم خیلی بد شد؛ قابل توصیف نیست. آن چشم های باز ندا مرا دیوانه کر….

مادر ندا آقاسلطان درگفت وگو با کمپین بین المللی حقوق بشر ایران خواستار پیداکردن قاتل دخترش توسط مجامع بین المللی از جمله دادگاه لاهه و سازمان های حقوق بشری شد.


مسعود خسروی دوست محمد

مسعود خسروی دوست محمد متاعل و دارای یک فرزند ۱۷ ساله بود که در راهپیمایی ۳۰ خرداد با اصابت گلوله جان باخت.

همسرِ وی نیز پس از یک سال در مصاحبه ای با جرس سکوتش را اینگونه شکست: همسرم چون کارمند بود، طبق معمول باید غروب به خانه بر می گشت، اما غروب سی خرداد هرچه منتظر بودیم خبری از همسرم نبود. هرچه بیشتر می گذشت ما هم بیشتر نگران می شدیم. حتما یادتان هست که آن روزها تلفن ها را هم قطع می کردند، برای همین زنگ زدن های ما به گوشی همراه ایشان هم بی جواب می ماند. به اتفاق خواهر ایشان و دوستان همسرم همه جا را گشتیم. آن شب ما هم مثل خیلی از خانواده های دیگر بی خوابی کشیدیم تا فردا که باز جستجو های ما شروع شد. به تمام بیمارستان های تهران سر زدیم که سر آخر یکی از بیمارستان ها به ما گفت فردی با چنین مشخصات آنجا بود و ما را راهی پزشکی قانونی کردند. پسرم در همه این شرایط همراه ما بود، هفده سال دارد ولی با همین سن کم اش می خواست تکیه گاه من باشد، می خواست مواظب من باشد و همه جا با من می آمد. پسرم نگذاشت من بروم و عکس ها را در پزشکی قانونی ببینم. به من می گفت تو نیا، خودم می روم. شوهر خواهرهمسرم و دوستان نزدیک مسعود نیز حضور داشتند وعکس ها را هم شناسایی کرده بودند و موضوع را آرام آرام به من گفتند. ولی پسرم می گفت من باید خودم بروم و مطمئن شوم که عکس های پدر من است. هیچ کس نتوانست جلوی او را بگیرد. پسرم خودش رفت و پدرش را شناسایی کرد. به صورت همسرم گلوله شلیک کردند. سمت راست صورتش…تیر از پشت سرش خارج شده بود.

وی گفته بود: به توصیه وکیل مان سعی کردیم با هیچ رسانه ای گفتگو نکنیم تا شاید ایشان بتواند آنچه که خواست قلبی مان بود را از طریق دستگاه قضایی همین کشور پیگیر باشد اما متاسفانه علی رغم پیگیری های مداوم ایشان تاکنون از دستگاه قضایی هیچ جوابی دریافت نکرده ایم.


کاوه سبزعلی‌پور

کاوه سبزعلی پور جوان ۲۴ ساله ای بود که در تظاهرات روز شنبه ۳۰ خرداد بر اثر اصابتِ مستقیمِ گلوله کشته شد.

پدر کاوه سبزعلی پور در مصاحبه ای با جرس با بیان اینکه در برگه ی پزشکی قانونی نوشته اند بر اثر اصابت گلوله کشته شده است، گفت: ساعت ده شب بود که از بیمارستان لقمان به ما زنگ زدند، گفتند پسرتان زخمی شده است. ما رفیتم تمام بخش ها را گشتیم ولی خبری از کاوه در بیمارستان نبود. آنجا به ما گفتند بروید سردخانه و ما تازه فهمیدیم که چه بلایی سرمان آمده. من و مادرش جای گلوله را توی صورت پسرمان دیدیم، به چشم هایش شلیک کرده بودند.

خبرگزاری فارس پیشتر به نقل از پدرِ کاوه (سجاد)سبز علی پور نوشته بود: “بنده موسوی و کروبی را از مقصران این اتفاقات می دانم اما پدرِ این جان باخته در گفتگو با خبرنگار جرس چنین خبری را از اساس تکذیب کرده بود و گفت: یک بار از خود دادستانی به ما زنگ زده اند و گفتند که شکایت کنید. ما به آنها گفتیم از چه کسانی شکایت کنیم، ولله ما نمی دانیم چه کسی بچه مرا کشته. بچه من تنها هم نیست، خیلی ها را کشته اند، از آنها خواستم به عنوان مسوول، پیگیر پرونده کشته شدن پسر جوانم باشند، هیچ وقت چنین بحثی را مطرح نکردم و دادستانی هم از ما نخواست که بگوییم ما از موسوی و کروبی شکایت داریم. آنها از ما خواستند شکایت کنیم اما نگفتند از چه کسی. ما هم قبول کردیم و رفتیم شکایت نوشتیم تا به داد مان برسند.


مسعود هاشم زاده

مسعود هاشم‌ زاده ۲۷ ساله و دارای دیپلم رشتهٔ علوم تجربی بود که در تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ در خیابان شادمان به ضرب گلولهٔ جان باخت. به گفتهٔ برادر مسعود، وی در زمینهٔ موسیقی و طراحی فعالیت می‌کرد و ۹ سال بود که سنتور می‌نواخت. مراسم سالگرد فرزندشان را در روستای ولی آباد زیباکنار بر مزار او برگزار کرده اند.

فیلمی در سایت های خبری منتشر شده است که مادر هاشم زاده را بر مزار فرزندش نشان می دهد در حالی که با گریه می گوید: پسر من در زمان انتخابات وقتی مناظره ها را می دید خیلی حرص می خورد، می گفت تحمل دروغ را ندارم. پسرم آزادی را دوست داشت و هیچ گاه صدایش را برای هیچ کسی بلند نمی کرد. الان که نیست وقتی به خواب ما می آید همیشه می گوید من ناراحت نیستم، من نمرده ام همیشه در میان شما هستم…

مادر مسعود هاشم زاده همچنین در مصاحبه ای به روز گفته است: به ما گفتند دیه بگیرید ما گفتیم دیه نمی خواهیم. گفتم من قاتل را می خواهم؛ می خواهم ببینم و در چشمانش و صورتش نگاه کنم. گفتند اگر دیه نگیرید پرونده ها مسکوت می ماند و به این پرونده ها رسیدگی نخواهد شد.


عباس دیسناد

عباس دیسناد، ۴۸ ساله در راهپیمایی روز ۳۰ خرداد و در جریان اعتراضات مردمی به کودتای انتخاباتی به دلیل وارد شدن ضربه باتوم به سرش، دچار خونریزی مغزی شد و جان باخت.

در همان ماه های نخستی که درگیری های حوادث پس از انتخابات در تهران ادامه داشت وبلاگ سخن معلم با انتشار عکس هایی از خانواده این جان باخته ی انتخابات جزییاتی از نحوه کشته شدن این شهروند ایرانی را در دیدار و گفتگویی که کانون صنفی معلمان با خانواده ی عباس دیسناد داشته اند منتشر کرد که به سرعت در تمامی سایت ها منتشر شد.

بر اساس این گزارش مریم خانی همسر عباس دیسناد به اعضای کانون صنفی معلمان گفته است:«همسرم جانباز جنگ بود، در بدنش چند ترکش بود که بعضی اوقات دچار کمر دردهای شدید میشد. با این حال وقتی عباس از جنگ برگشت، خود را به عنوان جانباز به مراکز رسمی اعلام نکرد که از مزایای آن بهره مند شود…روز سی خرداد به خیابان می رود ساعت ۵ عصر دخترم به او زنگ می زند…. از پشت سر با باتوم به سر او میزنند و دچار ضربه مغزی می شود. او را به بیمارستان شهریار می برند. حدود ۳ روز در حالت کما بود و روز چهارشنبه فوت می کند، روز پنجشنبه در سردخانه بود و روز جمعه او را در بهشت زهرا دفن کردیم.»

همسر آقای دیسناد همچنین از نحوه برخورد با خانواده ی کشته شدگان چنین پرده برداشته بود : «در بیمارستان از هر خانواده مبلغ ۱۵ میلیون تومان برای تحویلِ جنازه ها می خواستند، حدود ۳ میلیون تومان هم هزینه بیمارستان شد.»

وی با اشاره به اینکه بر اساس گفته های پزشک اگر عباس را زودتر آورده به بیمارستان منتقل کرده بودند امکان زنده ماندنش وجود داشت، گفت: «ما در منزل مستاجر هستیم و مغازه هم اسیتجاری بود.همسایگان مغازه به ما گفتند که وقتی عباس دچار ضربه شد، ماموران از نزدیک شدن مردم برای انتقال او به بیمارستان ممانعت میکردند و او مدتها بر روی زمین بود! بعد هم به ما گفتند که علت مرگ ایشان را “سکته قلبی” اعلام کنیم.»


یعقوب بروایه

یعقوب بروایه جوان ۲۷ ساله ی دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد بود که در حوادث تیر ماه ۸۸ مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پس از انتقال به بیمارستان لقمان دچار مرگ مغزی شد و جان باخت.

همان روزهایی که هنوز یعقوب بروایه در بیمارستان بستری بود خبرنگاری سراغِ مادرِ این دانشجو در بیمارستان لقمان رفت و با مادر این دانشجو گفتگویی انجام داد که روز آن را منتشر کرده است. بر اساس این گزارش، مادر یعقوب بروایه به خبرنگار گفته بود که یعقوب به اتفاق دوستانش پس از پایان تمرین تئاتر از دانشکده خود که نبش خیابان فلسطین قرار دارد به سمت میدان انقلاب، که مسیر هرروز آنها بوده در حال حرکت بودند. دوستانش می گویند تا آنجایی که توانستیم سعی کردیم که از شلوغی ها به سرعت عبور و مسیرهای ساده تری را برای حرکت انتخاب کنیم؛ اما مامورین نیروی انتظامی مردم را به سمت خیابان های اطراف هدایت می کنند و ناخواسته به طرف میدان جمهوری در خیابان نواب کشیده می شوند. ناگهان همه جا شلوغ می شود و مامورین یگان ویژه و نیروهای بسیجی با ایجاد رعب و وحشت مردم را متفرق می کنند. در برابر این رفتار مامورین، مردم هم مقاومت می کنند. تا اینکه تیراندازی ها شروع می شود و دقیقا روبروی همان مسجد لولاگر پسرم زخمی می شود. شلیک گلوله از طرف بسیجی هایی بوده است که در پشت بام مسجد لولاگر مستقر شده بودند امروز حال پسر من خیلی بد است. امیدوارم که اتفاق بدی برای او رخ ندهد که من به عنوان مادر یعقوب هرگز از هیچ کسی بابت این اتفاق نمی گذرم.

اما یعقوب بروایه پس از ده روز در همان بیمارستان جان باخت.

محمد رحمانیان، کارگردان تئاتر و استاد یعقوب بروایه، در یادداشتی که همان زمان در روزنامه اعتماد ملی منتشر شده بود خطاب به شاگردِ جان باخته اش نوشته بود: پس تو چرا به خاک افتادی در این پرولوگ؟ کدام درام‌نویس ناشی صحنه مرگ تو را رقم زد در این پیش بازی؟


علی فتحعلیان

علی فتحعلیان جوان ۲۰ ساله ای است که با بنا به گفته ی شاهدانِ عینی، در نا آرامی های پس از انتخابات، در تاریخ ۳۰ خرداد با شلیکِ مستقیمِ گلوله جان داد. اما از پدر و مادرِ این جوان در تمام این دو سال هیچ سخن و اظهار نظری منتشر نشد .

امیرعلی فتحعلیان پدر علی بعد از دو سال سکوت در مصاحبه ای با خبر نگار جرس گفت: همان ۳۰ خرداد ۸۸ بود. محل شهادت ایشان برای خودمان هم دقیق مشخص نیست ولی ما هم شنیدیم مقابلِ مسجد لولاگر بود. آن روزی که این اتفاق افتاد پسرم درس داشت، یعنی همان روزها امتحان داشت. در آن زمان اصلا از خانه بیرون نمی رفت و همیشه مشغولِ درس خواندن بود. آن روز هم اتفاقی رفته بود بیرون ولی دیدیم دیر شد و به خانه برنگشت، تمامِ محل را گشتیم و پیدایش نکردیم. فکر کردیم طبقِ معمول رفت خانه ی پدربزرگش اما دیدیم آنجا هم نیست. فردای آن روز هم از بیمارستان به ما زنگ زدند و به ما خبر دادند که پسرتان اینجاست مدراک را بیاورید و پیکرش را تحویل بگیرد.

وی با بیان دستگاه قضایی بر اساس روال اجرایی خود در حال پیگریِ پرونده کشته شدن فرزندِ آنهاست گفت: بچه ای که یک مادر برایش ۲۰ سال زحمت کشید، با شرایط سختی که بچه مریض می شود و مادر باید پرستاری می کرد، مشکلات درس و مدرسه اش، یعنی ۲۰ سال تلاش کرد تا حاصل زحمت و دسترنجش را سربلند ببیند، الان چه بگویم، اصلا قابلِ گفتن نیست، حاصلِ همه عمرم رفت بر باد….


بهزاد مهاجر

بهزاد مهاجر ۴۷ ساله در جریان راهپیمایی مسالمت‌آمیز ۲۵ خرداد با شلیک گلوله کشته شد اما تا زمان تحویل جسد هیچ نشانی از وی در فهرست دادسرای انقلاب، زندان اوین و نیز مراکز درمانی وجود نداشت. جسد وی پس از پنجاه روز به خانواده‌اش تحویل داده شد.

بهزاد مهاجر دائی نیما نامداری یکی از روزنامه نگارانِ ایرانی بود و بدین ترتیب همان زمان در مورد مفقود شدن این شهروند ایرانی پس از اصابت گلوله وی از طریق وبلاگ خود تنش سخت مثل سنگ شده‌ نتیجه ۵۰ روز حبس در سردخانه است (سردخانه همان زندان مردگان است؟)

نیما نامداری، خواهرزاده در همین زمینه به رادیو فردا گفته بود: ما قبلاً هم دوبار به پزشکی قانونی کهریزک مراجعه کرده بودیم، یک بار گفتند نمی‌توانیم به شما چیزی نشان دهیم و یک بار هم تعدادی عکس به ما نشان دادند که در آنها عکس بهزاد مهاجر یعنی دایی من وجود نداشت. ما در دادسرای جنایی به عنوان فرد مفقود شده برای او پرونده تشکیل دادیم و بر اساس این پرونده بار دوم به پزشکی قانونی مراجعه کردیم که تصویر او در بین عکس‌های پزشکی قانونی وجود نداشت. در نامه پزشکی قانونی اعلام شده جنازه در ۳۱ خردادماه به پزشکی قانونی تحویل داده شده و این تاریخ قبل از مراجعه ما بوده است، یعنی آن زمان جنازه در پزشکی قانونی بوده ولی اینها به ما اعلام نکرده‌اند.

وی گفته بود: روی سینه او جای برشی به صورت صلیبی وجود داشت که احتمالا به خاطر کالبد شکافی بوده است. درعین حال جای یک گلوله روی قسمت چپ سینه و تقریباً روی قلب وجود داشت و روی بدن هم کبودی و آثار جراحات سطحی دیده می‌شد، ولی نمی‌توان قضاوت کرد این جراحات قبل از فوت بوده یا بعد از فوت هنگام انتقال جنازه ایجاد شده است.


محمدجواد پرنداخ

محمد جواد پرنداخ، ۲۵ ساله دانشجوی دانشگاه صنعتی اصفهان بود که پس از شرکت در تجمعِ اعتراضیِ دانشجویانِ این دانشگاه پس از دهمین دوره ی انتخابات ریاست جمهوریِ ۸۸ چندین بار احضار و بازجویی شده بود، اما در روزی که به اداره اطلاعات اصفخان مراجعه می کرد، جسد وی در زیرپل‌ واقع دربلوار کشاورز اصفهان یافت و به خانواده اش تحویل داده شد.

همان زمان سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان جزئیات بیشتری از نحوه کشته شدن این دانشجوی جوان را منتشر کرد که براس آن محمد جواد پس از شرکت در تجمعات دانشجویان دانشگاه اصفهان در اعتراض به تقلب گسترده در انتخابات به منزل خود در گیلان غرب باز می‌‌گردد اما پس از چند روز از طرف اداره اطلاعات این شهر احضار می شود و به تأمین وثیقه‌ ۳۰ میلیون تومانی آزاد می شود تا به بازگشت دوباره به اداره اطلاعات اصفحان مکلف شود

خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی ایران، ایرنا نیز طی انتشار خبری مدعی می شود این دانشجو به عنوان یکی از افراد «اغتشاشگر» در جریان اعتراضات اخیر دستگیر شده و سپس خودکشی کرده بود

برادرش پس از یکسال سکوت خود را شکست و در مصاحبه ای با “روز” اعلام کرد محمد جواد خودکشی نکرده و شکایت خانواده او از ماموران اطلاعات و قاضی پرونده برادرش تاکنون بی نتیجه بوده است.

بر اساس این گزارش، برادر محمد جواد گفته است:‌ برادرم چندین بار تحت از صبح تا شب مورد بازجویی قرار دادند. جواد را خیلی اذیت کرده و او را تهدید کرده بودند که تو را می کشیم و جنازه ات را روی دست خانواده ات می گذاریم . برادرم هم به پدرم گفته بود که اینها دیر یا زود مرا می کشند و هزار جور اتهام دیگر به من زده اند در حالیکه من فقط شعار داده ام.

صبح روز سوم برادرم برای ادامه بازجویی ها به اداره اطلاعات رفت،اما حدود ساعت ۱۰ از اداره اطلاعات زنگ زدند که بگویید بیاید. پدرم می گوید که آمده، می گویند نیامده و پدرم میرود که دنبال برادرم بگردد. بعد ازکلی گشتن می بینند که زیر پلی نزدیک منزل فامیلمان که در اصفهان بود مردم جمع شده اند. جلوتر که می روند می بینند جسد برادرم روی زمین است. پدرم می گوید آدم های مشکوکی بالای سر جسد بودند. از همان جا می برند پزشکی قانونی و درست ظرف نیم ساعت پزشکی قانونی می گوید که علت مرگ، اصابت جسم سخت بر سرش بوده است. برای ما خیلی سئوال داشت که چطور به این سرعت جواب دادند. پدرم همان موقع با همان لباس خونی پیش قاضی پرونده برادرم میرود و قاضی به پدرم می گوید که تو هم برو خودت را بکش


مصطفی کیارستمی

مصطفی کیارستمی جوانی ۲۲ ساله بود که در روز ۲۶ تیر ۱۳۸۸ در نماز جمعه تهران شرکت کرد و به گفته ی شاهدان عینی در این روز بر اثر ضربهٔ باتوم در مقابل دانشگاه تهران مضروب می‌شود و بعد از گذشت چند روز جان باخت. علت مرگ او سکتهٔ‌ مغزی اعلام می‌شود.

مصطفی کیارستمی پس از نا آرامی های مربوط به مراسم نماز جمعه ای که با سخنرانی هاشمی رفسنجانی برگزار شده بود، از خیابان با مادر خود تماس می گیرد و می گوید که شرایط مناسبی ندارد. اما مادر مصطفی با بیان اینکه از اتفاقات آن روز هیچ اطلاعی ندارد، در مصاحبه ای به جرس گفت: مصطفی بعد از ظهر جمعه زنگ زد و گفت من اصلا حالم خوب نیست و می خواهم برگردم خانه. تا دوازده شب دکتر بودیم اما وقتی رسید خانه مدام حالت تهوع داشت و خوابش می برد. خوابید و هرچی فریاد کشیدیم بیدار نشد.

بر اساس همین گزارش وی تاکید کرد: مصطفی سیاسی نبود اما به هر حال برای خودش عقیده ای داشت برای عقیده خودش هم ارزش قایل بود. در مسایل سیاسی نبود، صرفا به عنوان یک آدم معمولی عقایدی داشت و نسبت به باورهای خودش بی تفاوت و باری به هر جهت نبود، اما چون از واقعه روز جمعه هیچ خبری ندارم و اصلا نمی دانم بر پسرم چه گذشت برای همین شکایتی ندارم. توان این را هم ندارم که پیگیری کنم.


فاطمه سمسار پور

فاطمه سمسارپور به اتفاق پسرش، کاوه میراسدالهی روز ۳۰ خرداد سال گذشته در جریان اعتراضات مردمی، در مقابل منزلشان مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. خانم سمسارپور همان روز جان باخت اما پسرش بعد از دو جراحی سنگین، زنده ماند.

سایت‌ پرچم وابسته به سرکوبگران، با ادعای آمار ۳۶ کشته در حوادث ایران، اسامی برخی از آنها را اعلام کرده بود که در آن میان برخی نام‌ها در لیت منتشر شده توسط کمیته پیگری وضعیت قربانیان که از سایت های نزدیک به معترضانِ انتخابات منتشر شده بود، وجود نداشت. فاطمه سمسارپور از جمله ی آنان بود که حسن میر اسدالهی، همسر فاطمه سمسارپور در گفتگو با روز اعلام کرد دادسرای نظامی از او خواسته دیه بگیرد اما او حاضر به گرفتن دیه نشد.

بر اساس این گزارش، همسر فاطمه سمسار پور در مورد چگونگی کشته شدن همسر و همچنین زخمی شدنِ فرزندش پرده برداشت و گفت: حدود ساعت یک ربع به ۷ بوده که فاطمه و بچه ها صدای انفجاری را در کوچه می شنوند. فاطمه و کاوه سراسیمه پایین می روند ببینند چه خبر است. همسایه های دیگر هم پایین می آیند. چند نفر را می بینند که کلت به دست ایستاده اند. تعقیب و گریز با مردم به کوچه ما کشیده بود. جنب منزل ما، یک مجتمع چند طبقه است. رئیس مجتمع رو به نظامیانی که اسلحه به دست بودند، دستانش را بالا می برد و با اشاره به لوله گاز می گوید: شلیک نکنید، اینجا منفجر می شود. اما همان لحظه با گلوله به پای مرد همسایه می زنند و بلافاصله هم فاطمه و کاوه را که کنار او ایستاده بودند. فاطمه را به قلبش و کاوه را به شکمش می زنند. و همه اینها در حالی اتفاق می افتد که کوشا از پنجره همه را می دیده است. پزشکیِ قانونی هم دلیل فوت را نوشته است بر اثر اصابت گلوله…آخرین جواب دادگاه این بود که ضارب شناسایی نشد و بهتر است دیه بگیرید.


حمید حسین بیک عراقی

حمید حسین بیک عراقی، جوان ۲۲ ساله ای بود که روز ۳۰ خرداد در خیابان انقلاب تهران حین بازگشت به منزل به ضرب گلوله مستقیم کشته شد.

مجید حسین بیک عراقی پدر حمید عراقی که یک سال سکوت کرده بود، در مصاحبه ای با جرس از چگونگیِ کشته شدنِ فرزندِ خود پرده برداشت و گفت: اوایل که به دنبال کار پسرم در دادسرای جنایی بودم به من گفته می شد که با اسلحه کلت به حمید شلیک شده است که اصلا چنین مدل سلاح کلتی در دستگاههای نیروی انتظامی و نظامی بصورت سازمانی وجود ندارد ولی بعد از مدتها که پیگیر کار بودم با گزارش کارشناسی، اسلحه ای که از مرکز تشخیص هویت پلیس آگاهی بدست آوردم مشخص شد که ضایعاتی که در محل ورود و خروج گلوله ایجاد شده با اسلحه جنگی نظیر کلاشینکف بوده و از فاصله زیر پانزده متر به فرزندم شلیک کردند.

وی گفت: فقط به قاتلین فرزندم و کسانیکه مسبب این اعمال و رفتار بودند و حتی از کسانیکه کوچکترین دخالتی در انجام این اعمال داشتند می پرسم که چطور دلتان آمد با این جوانها این اعمال ددمنشانه را اعمال کنید چون این عمل از یک انسان بر نمی آید بلکه فقط از یک حیوان و از یک شیر ناپاک خورده این اعمال بر می آید .

صدا و سیما، کیهان و خبرگزاری فارس با انتشارِ مصاحبه ای با خانواده حمید، مدعی شدند که او بسیجی بود اما فاطمه سرپریان، مادر حمید عراقی در مصاحبه ای با خبرنگار جرس، نسبت به این خبر ساختگی اعتراض کرد و پرده از واقعیت برداشت.

بر اساسِ همین گزارش مادر حمید عراقی پس در آستانه یک سالگی جان باختن فرزندش گفته بود: وقتی خبرگزاری فارس با ما مصاحبه کرد، من فردای همان روز با خانمی که در این خبرگزاری با ما مصاحبه را انجام داده بود تماس گرفتم و گفتم بچه من بسیجی نبود، یک جوان معمولی بود، چرا نوشتید بسیجی؟ این خانم به من گفتند، بسیجی ها خیلی مظلوم واقع شدند و برای همین ایشان یک عنوان «بسیج» را به خاطر مظلومیتِ بسیج کنار اسم پسر من گذاشتند، من فقط به خبرنگار فارس گفتم شما بالاخره رسانه دارید و می توانید برای مظلومیت بسیج مطلب بنویسید چرا باید از پسرِ من که خودش مظلومانه کشته شد برای این کار استفاده می شد؟.

وی با اشاره به عکس هایی که برای شناسایی فرزندشان در پزشکی قانونی مشاهده کرده بود گفت: تمام صورت پسرم پر از خون بود، دندان های جلوی حمید شکسته بود، یک طرف صورت حمید کبود بود. گلوله به سینه اش خورده بود و عکس ها تماما خونین بود، عکس ها داغونم کرد و من همان جا بعد از دیدن عکس ها در پزشکی قانونی از حال رفتم…


محمد حسین فیض

محمدحسین فیض یکی از کشته شدگان اعتراضات به نتایج انتخابات ۱۳۸۸ است که در درگیری‌های ۳۰ خرداد در نزدیکی پایگاه بسیج مقداد به علت اصابت گلوله به سرش کشته شد.

اگرچه برخی ها می گویند محمد حسین فیض عقیده متفاوتی نسبت به خانواده ی خود داشت اما پدرِ محمد حسین فیض و برادرِ وی تنها کسانی هستند که حاضر شدند با نام خود و به صورتِ رسمی مصاحبه کنند و بگویند او عاشق ولایت بوده است.

غلامرضا فیض در مصاحبه ای با جرس گفت پس از شهادتِ پسرم به ما خوش گذشته، چیز بدی نگذشته، کسی که در راه انقلاب و نظام فداکاری کند، زیبا ترین چیز است.

وی در پاسخ به این پرسش که پدر محسن روح الامینی از علاقمندان به این نظام است اما محسن به عنوان یک معترض در خیابان حضور پیدا کرد و گفته می شود محمد حسین هم به نتیجه ی انتخابات معترض بود گفت: در هر جایی هر کسی کشته شد، باعث و بانی کسانی هستند که بحث تقلب را مطرح کرده اند. ما این همه انتخابات بعد از انقلاب برگزار کرده ایم هم اصولگرا رای آورده اند و هم دوم خردادی ها، چطور شد که این دوره می گویند تقلب اتفاق افتاده است؟ پس برای همین می گویم مقصر اصلی کسانی هستند که بحث تقلب را مطرح کرده اند و عوامل خارجی هم از آنها پشتیبانی کرده اند. آقای محسن روح الامینی و پدر ایشان را نمی شناسم چون ما در مشهد و در کنار بارگاه ملکوتی امام رضا زندگی می کنیم و آنها در تهران ولی بچه من از یک خانواده انقلابی بود و ما به احمدی نژاد رای داده ایم چون یک فرد مخلص و عدالت محور بود و حالا هم مقصر کشته شدن پسرم کسانی هستند که به نا حق و برای چهار روز در قدرت این برنامه ها را راه انداختند.

براساسِ همین گزارش پدر محمد حسین فیض همچنین در پاسخ به پرسشی در مورد شلیک گلوله از سوی بسیجیان به سمت مردم می گوید: نظام در برابر افراد خودفروخته می ایستد. اجازه نمی دهد هر کسی بیاید در خیابان آتش برپا کند و هر کاری دلش خواست بکند. نظام حق دارد از خودش دفاع کند.


حسین غلام کبیری

حسین غلام کبیری جوان ۱۸ ساله ای است طبق گزارش کیهان در شامگاه روز ۲۵ خرداد ۸۸ به وسیله یک دستگاه خودروی پراید در منطقه سعادت آباد تهران زیر گرفته شد و چند ساعت بعد به دلیل خونریزی داخلی جان خود را از دست داد.

رسانه ها و منابع حکومتی غلام کبیری را از بسیجیان فعال حوزه ۳۵۵ امام حسن مجتبی (ع) ناحیه مقاومت بسیج ری معرفی می کنند و تا کنون خانواده ی این جوان حاضر به مصاحبه با رسانه های هوادارِ حکومت شده اند.

براساس گزارش رسانه های دولتی که از برگزاری جسله دادگاه متهم به قتل این جوان، ۱۸ ساله خبر داده اند، غلام کبیری تنها قربانیِ راهپیمایی ۲۵ خرداد است که دستگاه قضایی اقدام به بررسی کرده دادگاهی برای محاکمه ی متهمِ به قتلِ وی برگزار شد.

سیدرضایی نماینده دادستان با اشاره به مدارک موجود در پرونده مانند شکایت اولیای‌دم، نظریه پزشکی قانونی، گزارش پلیس آگاهی و اظهارات شهود، خواستار مجازات متهم به اتهام مباشرت در قتل عمدی شد. اولیای‌دم نیز خواسته خود را قصاص متهم عنوان کردند.

روزنامه ی کیهان به نقل از مادر حسین غلام کبیری نوشته است: اسلام و انقلاب برای حفظ خود خون می‌خواهند. باید خون داد و ایستاد. بصیرت داشت و خرجش کرد.حسین مهربان بود، خوش قلب و بسیار مودب. وقتی که به خصلتهای خوبش فکر می‌کنم می‌بینم که لیاقت او جز شهادت نبودبه سران اغتشاشات هم می‌گویم چه کسی باید پاسخ خون حسین من را بدهد.


سید علی موسوی

سید علی حبیبی موسوی، ۴۳ ساله، خواهرزاده میرحسین موسوی بود که در ۶ دی ۱۳۸۸ ظهر روز عاشورا در خیابان شادمان توسط سرنشینان یک پاترول مشکی هدف گلوله از ناحیه سینه قرار گرفت و و بعد از انتقال به بیمارستان ابن سینا واقع در فلکه دوم صادقیه جان باخت.

خدیجه موسوی خامنه، خواهر میرحسین موسوی، مادر علی موسوی است که حتی نسبت خانوادگی او با موسوی نیز موجب نشد تا او در جایگاهی ویژه با رسانه ها مصاحبه کند و از رنج خانواده اش بگوید برای همین پس از شش ماه طیِ مصاحبه ای به خبرنگار جرس گفت: “من هیچ فرقی با مادرهای دیگری که عزیزان شان را از دست داده اند، ندارم. برای همین اگرچه خیلی حرف ها در دلم مانده است اما خودمان خواسته ایم بعد از شهادت علی، سکوت کنیم…دو فرزندِ علی فوق العاده به پدرشان وابسته بوده اند، به همسرشان هم سخت می گذرد، ۲۰ سالی که ازدواج کرده بود ما معمولا هر روز صبح ها کنار هم بودیم و با هم سر یک سفره می نشستیم اما ناگهان از روز عاشورا همه چیز عوض شد. ابراهیم پسر دیگرم وقتی شهید شد، هیجده سال داشت و علی چهل و دو سال، دو برابر برادرش من با او زندگی کردم و حالا غم سنگینی بعد از رفتن او در دل همه ماست.

وی با بیان اینکه علی هم اگرچه عاشق دایی اش ( میرحسین موسوی) بود اما جانش را برای مردم داد. آقای موسوی هم از حق دفاع کرد، بی عدالتی را تحمل نکرد، هر کس دیگری جای موسوی از حق دفاع می کرد علی از او حمایت می کرد، هر گونه پیگیری قضایی در مورد شناساییِ قاتلان را بی نتیجه خواند و گفت: این همه مادران که دارند می سوزند و فریاد می زنند، مگر صدایشان را کسی شنید؟.

خانواده ی علی موسوی همچنین به جرس گفته بودند که خانواده موسوی برای تحویل گرفتن جسد بی جان فرزند خود به ستوه آمده بودند. تا آنجا که پدر شهید موسوی با اندوه خطاب به برخی از نیروهای امنیتی می گفت از خیر جسم بی جان پسرم هم گذشتم، در نهایت ضجه های مادر و پی گیری های مداوم آنها موجب شد تاپیکر این شهید را به خانواده تحویل دهند. اما در مراسم امنیتی که برای برگزار کردن مراسم تشیع شهید موسوی برگزار شده بود، حتی اجازه دیدن صورت این شهید را به برخی از اقوام و بستگان نمی دادند.



مصطفی کریم بیگی

مصطفی کریم بیگی ۸ دی ماه شهید شد و ۲۱ دی ماه ما او را شناسایی کردیم و ۲۳ دی شبانه او را به خاک سپردیم. همان زمان پدر مصطفی کریم بیگی در گفتگویی با خبرنگار صدای آمریکا گفته بود: شب عاشورا من شهریار بودم که خواهرش تماس گرفت و گفت مصطفی به خانه نیامد، من همان شب رفتم پلیس پیشگیر جواب ندادند. صبح رفتم جلوی اوین فکر می کردم جز دستگیر شده هاست. بعد از دو هفته رفتن و آمدن دیدیم نتیجه ای نمی گیریم، از طریق شکایت به کلانتری و فرستادن پرونده به دادگاه جنایی و از آنجا به دادگاه شاپور پیگیر شدیم. بعد از آن رفتم کهریزک پسرم را شناسایی کردم دیدم پسرم در روز عاشورا مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود و بعد از آن دیگر هیچ کسی جوابگوی ما نبود. دو سه هفته بعد از مراسم مرا هم وزارت اطلاعات خواست و از من پرس و جو کرد که دوستان مصطفی چه کسانی بودند گفتم دوستی ندارد آنها به من می گفتند کسی که اینطوری جواب می دهد خونش هم گردن خودش است.

مادر مصطفی کریم بیگی در مصاحبه با جرس گفت: خواهش می کنم حرف های ما را به گوش مجامع حقوق بشری برسانید، من خودم اصلا سیاسی نیستم اما دنیا باید بشنود که به فرزندانِ ما چه ظلمی شده است در حالی که آنها می خواستند همه جا صلح باشد. ما دنبال قصاص هم نبودیم اما بعد از این همه مدت هیچ کسی قاتل فرزندم را به ما معرفی نکرد، کاش مجامع بین المللی و مدافعانِ حقوق بشر فقط نامِ بشر را نداشتند و برای دفاع از حقوق انسانی جوانانی که بی اسلحه اعتراض کردند و با اسلحه کشته و زندانی شده اند، نمایندگانشان را به ایران بفرستند..

وی همچنین به روزهای نخستِ جان باختنِ فرزند خود اشاره می کند و می گوید: وقتی به ما زنگ زدند برای تشییعِ پیکر مصطفی، ساعت هشت و نیم شب بود، یعنی می خواستند مصطفی را شبانه دفن کنند تا همه چیز زود تمام شود، بعد هم فکر کردند با پیشنهادِ پرداختِ دیه به خانواده های شهدا زبانِ ما بسته می شود. .

من با همه ی مردمِ آزادی خواه و صلح خواه حرف می زنم که صدای مادرانِ عزادار را به گوشِ دنیا برسانند، ما دنبال شناساییِ قاتلانِ فرزندانِ خود هستیم تا چراهای ذهنی مان را پاسخ بگیریم، بسیاری از ما خانواده های عزادار دنبال قصاص و ادامه ی این چرخه ی خشونت در ایران نیستیم، من خودم همیشه اعلام کرده ام که دنبالِ قصاص قاتلِ فرزندم نیستم چون نمی خواهم یکی از کسانی باشم که به این خشونت دامن می زند اما خواستارِ شناسایی قاتلان و آزادی فرزندانِ دیگرم هستم که الان در زندان نشسته اند. دیه فرزندِ من آزادیِ همه زندانیانِ سیاسی است.


شبنم سهرابی

شبنم سهرابی زن ۳۴ ساله ای بود که ظهر روز عاشورا توسط خودرو نیروی انتظامی زیر گرفته شد و پس از انتقال به بیمارستان جان باخت.

مادر میانسال شبنم سهرابی که به خاطر ترس ، درباره ماجرای کشته شدن دخترش سکوت کرده در مصاحبه ای با سایت «رای من کجاست» و در مورد اینکه ظهر عاشورا دخترش از خانه بیرون رفته بود گفت: “دخترم نمی دانست چنین سرنوشتی آن هم روز عاشورا در انتظارش باشد. هر روز با خودم می گویم چطور ممکن است ماشین نیروی انتظامی دختر مرا زیر کرده باشد؟ شبنم هیکل درشتی داشت و چاق بود و نمی توانم آن هیکل را تصور کنم که زیر چرخ های ماشین نیروی انتظامی له شده باشد. ”

بر اساس این گزارش مادر شبنم در مورد تحویل گرفتن جسد دخترش گفت: ” به همه جا سر زدم . تمام بیمارستان ها را زیر و رو کردم و فهمیدم که شبنم را به بیمارستان رسول اکرم منتقل کرده اند اما از او هیچ خبری نبود و هیچ کس هم پاسخگو نبود تا این که بعد از بیست روز بی خبری از وضعیت دخترم به خانه ما تلفن کردند و گفتند که جسد دخترم در سردخانه کهریزک است.”

مادر شبنم سهرابی در مورد پیگیری های قضایی خود به خبرنگار جرس گفته است: دو تا فیلم از نحوه کشته شدن دخترم توسط خودروی نیروی انتظامی توسط مردم تهیه شده است که به عنوان شاهد و سند وجود دارد و همه دنیا این فیلم را دیده اند ولی به من می گویند برو فیلم را بیاور. من وقتی در کوچه و خیابان، در اتوبوس، پارک و خیلی جاها گاهی وقت ها با مردم درددل می کنم همه می گویند آن فیلم را دیده اند. مردم شبنم را روی دست بلند کرده اند و دخترم دست هایش را بالا برده بود و به سمت جمعیت ناله می کرد…اینها دل مرا آتش می زند. من این فیلم را کجا ببرم؟ جایی که شنیده ام حتی کسانی که به عنوان شاهد در مورد کشته شدن شهدای روز عاشورا اظهارنظر کرده اند را به زندان محکوم کرده اند؟ خب اگر شاهدی بیاید به ما کمک کند، نمی داند چه بلایی سرش می آید. برای همین می گویم ما تنهاییم چون مردم می ترسند و نگران هستند که اگر کمکی هم به ما بکنند، زندانی شوند، خطری برایشان به وجود بیاید. صدایم را فقط باید به خدا برسانم اینجا دیگر نمی شود کاری کرد…

شبنم یک دختر هفت ساله به نام «نگین» دارد که پس از کشته شدن مادرش به گفته ی مادربزرگش در روزهای نخست دچار افسردگی شده بود و مدام سراغ مادرش را می گرفت.



شهرام فرج زاده

شهرام فرج زاده جوان ۳۵ ساله یکی از کشته‌شدگان اعتراض‌های روز عاشورای سال ۱۳۸۸ در تهران بود که توسط خودروی نیروی انتظامی زیر گرفته شد.

اگرچه فیلم زیر گرفتن و کشته شدن این شهروندِ ایرانی توسط خودروی نیروی انتظامی به سرعت در سایت های اینترنتی و شبکه های خبری به صورت گسترده منتشر شد اما همان زمان ناجا اطلاعیه‌ای در باره این موضوع صادر کرد و فیلم را جعلی دانست و از طرفی فرمانده انتظامی تهران نیز در پاسخ به خبرنگاری که از او در این باره سوال پرسیده بودند، واقعه ی کشته شدنِ شهروندان ایرانی به وسیله خودروی نیروی انتظامی را تکذیب کرد.

لیلا توسلی اولین کسی بود که طی مصاحبه ای با رادیو فردا و بی بی سی به عنوان شاهد عینی کشته شدن شهرام فرج زاده توسط خودرو نیروی انتظامی افشاگری کرد اما شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب لیلا توسلی را به اتهام مصاحبه با رادیو فردا و بی بی سی به استناد ماده ۶۱۰ قانون مجازات به تحمل دو سال حبس تعزیری محکوم کرد و لیلا توسلی نیز تنها دو هفته پس از عروسی اش به اتهام شهادت دادن در مورد جزییات این واقعه روانه اوین شد.

خواهر شهرام فرج زاده در گفتگویی که با روز انجام داد گفته بود: با اینکه فیلم کشته شدن شهرام هست و همه آن را دیده اند اما دادگاه می گوید ماشین شخصی شهرام را زیر گرفته است. هر دفعه هم یک مدل ماشین را می گویند. از آن طرف در تلویزیون میگویند ماشین نیروی انتظامی دزدی بوده و شهرام را زیر گرفته؛ از این طرف می گویند ماشین شخصی بوده است. یعنی به خانواده اصلا نمی گویند که ماشین نیروی انتظامی بوده در حالیکه شاهدان عینی دیده اند که راننده ماشین لباس فرم نیروی انتظامی را بر تن داشته است و ماشین اول به شهرام می زند و ماشین دوم از روی او رد می شود.

شهرام فرج زاده نیز یک دختر خردسال به نام «آوا» داشت که اینکه با مادرش زندگی می کند و او نیز همانند دختر شبنم سهرابی یکی دیگر از کشته شدگان عاشورا پس از این واقعه دچار بی قراری و دلتنگی های شدید شده بود.


مهدی فرهادی راد

مهدی فرهادی راد(بلالی)جوان ۳۸ ساله ای بود که در جریان حمله نیروهای امنیتی به اجتماعات عزاداری و اعتراضی روز عاشورا در روز یکشنبه ۶ دی ماه ۱۳۸۸ بر اثر اصابت ۲۵ ساچمه به صورت و سینه کشته شده بود.

فیلمی از صحنه ی جان باختن او نیز در اینترنت منتشر شده است اما نهادهای امنیتی ضمن انکار کشته شدن این جوان، از خانواده اش خواستند تا او را نیز همانند مصطفی کریم بیگی و برخی دیگر از کشته شدگان شبانه در بهشت زهرا دفن کنند. مهدی پدر و مادرش را از دست داده بود و از سوی دیگر سایر اعضای خانواده نیز احساس امنیت نمی کنند تا در مورد این رخداد حرفی بزنند، اما در نهایت ناصر یکی از بستگانِ مهدی فرهادی در مصاحبه ای با جرس از نحوه کشته شدن و تحویل جنازه این جوان جان باخته در راهپیمایی روز عاشورا پرده برداشته بود.

وی گفته بود: همان روزهایی که تلویزیون اعلام کرده بود اصلا کسی کشته نشد، و فقط چند نفر مجهول الهویه که یکی از پل پرتاب شد و دو نفر تصادف کردند و بقیه هم به مرگ طبیعی در راهپیمایی مردند، برادران و خواهران آقا مهدی چقدر مظلومانه پیکر عزیزشان را تحویل گرفته اند، وقتی برادر ایشان می رود داخل بیمارستان می بیند، نام و نشانی و حتی شماره تلفن ثابت منزل و تلفن همراه و همه مشخصات یک آدم که می شود در مدارک او پیدا کرد را بیمارستان دراختیار داشت. وقتی همین نکته را به ماموران نیروی انتظامی که در بیمارستان حضور داشتند گفتند که شما مشخصات را دارید و بر اساس همان مشخصات به ما زنگ زدید پس چه چیزی را باید شناسایی کنیم آنها هم ناراحت شدند و جسد را به خانواده مهدی تحویل ندادند

وی همچنین در مورد پیکر مهدی گفته است: مهدی از سر مورد اصابت قرار گرفت. ۲۴ تا ساچمه در صورت او بود که این را در روزنامه خودشان یعنی روزنامه «ایران» هم نوشته بودند. مهدی را سلاخی کردند تا به قول خودشان کالبد شکافی کنند و تشخیص دهند چگونه کشته شد. وقتی مردم از نزدیکی می دیدند چه کسانی شلیک کردند، دیگر کالبد شکافی و سلاخی کردن چه معنی می دهد؟ مردم پیش از عاشورا با سکوت آمده بودند در خیابان ولی آنها روبروی مردم ایستادند و کشتند، تا اینکه در روز عاشورا دیگر مردم طاقت نیاوردند و شعار مرگ بر دیکتاتور دادند.


صانع ژاله

صانع ژاله جوان ۲۶ ساله دانشجوی رشتهٔ هنرهای نمایشی دانشگاه هنر تهران و از کردهای سنی‌مذهب بود که در جریان اعتراضات جنبش سبز در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ بر اثر اصابتِ مستقیمِ گلوله کشته شد.

در نخستین ساعات کشته شدن این جوان، خبرگزاری فارس و سایت های وابسته به حکومت با انتشار یک کارتِ بسیجی از صانع او را یک چهره بسیجی معرفی کردند و نوشتند که « گروهک مزدور و تروریستی منافقین روز گذشته (دوشنبه) با برپایی تجمعات غیرقانونی و راه‌اندازی اغتشاشات خیابانی در برخی معابر تهران به ‌سوی رهگذران آتش گشودند که در جریان این تیراندازی یکی از دانشجویان دانشگاه هنر تهران به شهادت رسیدو»

هاتف سلطانی همکلاسی و هم خوابگاهیِ صانع که خود از بازداشت شدگانِ کهریزک بود به همراهِ چند تن دیگر از دانشجویان دانشگاه هنر همان روز در گفتگویی با جرس صانع ژاله را به عنوان یک معترض معرفی کرده و بسیجی بودن وی را تکذیب کردند

قانع ژاله برادر صانع در گفتگویی که با صدای آمریکا انجام داده بود همه ادعاها را تکذیب کرده و گفت: صانع بسیجی نبود، صبح روز ۲۶ بهمن پسرخاله من بدون اینکه من بدانم برادرم شهید شده عکس صانع را از من می خواهد ، من هم به خاطر نسبت فامیلی عکس را به او دادم و بعد دیدم همان عکس را به سایت ها دادند و برایش کارت بسیج درست کردند، یعنی همه اینها تقصیر پسرخاله ی من بود، ما را هم خیلی تحت فشار گذاشتند که حرف نزنیم. صانع آرزویش این بود که مثل بهمن قبادی( کارگردان) در خدمتِ ملتش باشد.


محمد مختار

محمد مختاری، جوان ۲۲ ساله و دانشجوی مهندسی معدن بود که در اهپیمایی معترضان ایران در روز ۲۵ بهمن براثر اصابت گلوله جان باخ

خبرگزاری فارس و رسانه های هوادار حاکمیت، کشته شدگان راهپیمایی ۲۵ بهمن را بسیج معرفی کرده و مسئول تیراندازی به این جوانِ معترض را «عوامل فتنه‌گر و گروهک مزدور و تروریستی منافقین» خواندند. این در حالی بود که محمد مختاری در فعالیت های خود در شبکه های اینترنتی خود را از هوادارانِ جنبشِ اعتراضیِ سبز معرفی کرده بود و برای آخرین بار پیش از رفتن به راهپیمایی نیز در صفحه ی فیسبوک خود نوشته بود: « خدایا ایستاده مردن را نصبیم کن که از نشسته زیستن در ذلت خسته ام.»

زمانی که خبرگزاری فارس گزارش داد جسدِ محمد مختاری “در دستان جمعی از مردم انقلابی” تشییع شد، مجید مختاری برادر محمد مختاری در یک مصاحبه تلفنی با جرس حکایت تابوتِ مسروقه برادرش را چنین توصیف کرد: تابوت محمد را کسانی که هیچ نسبتی با برادرم نداشتند دزدیدند، کسانی با ریش و چهره های غریبه پیکر برادرم را تشییع کرده اند، چه کسانی هستند ؟

مجید محتاری با بیان دشواری هایی که خانواده اش پس از کشته شدن برادرش متحمل شدند، تصریح کرد: قاتل را می دانند کی هست و دروغ می گویند و همه چیز صد و هشتاد درجه تغییر می دهند. خانواده ام خیلی نگران شدند…من شنیده ام به خانواده ها یی که شهید داده اند می گویند، شما دو پسر دیگر هم دارید و باید مراقب رفتار و گفته های خودتان در مورد کشته شدن محمد باشید. این کجایش عدالت است…مادرم می گفت روز ۲۵ بهمن محمد به شوخی گفته بود بنشینیم آخرین ناهار را هم دو رهم بخوریم. یعنی برادرم با شوخی و خنده رفت به راهپیمایی و دیگر بر نگشت. محمد را کشتند و بعد اجازه ندهند که حتی آزادانه برایش گریه کنیم…محمد عاشق آزادی بود، محمد عاشق زندگی بود، محمد خسته شده بود مثل خیلی از جوان های دیگر در راهپیمایی ۲۵ بهمن شرکت کرد تا بگوید کشورش را دوست دارد….

اسماعیل مختاری، پدر محمد مختاری نیز در مصاحبه ای به روز گفت که پسرش بر اثر اصابت مستقیم گلوله به پیشانی اش کشته شده و خواستار مشخص شدن قاتل او شده است.


بهنود رمضانی

بهنود رمضانی، ۱۹ ساله بابلی و دانشجوی سال اول رشته مکانیک دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل که در حوادث شب ۲۴ اسفند ماه مصادف با شب چهارشنبه سوری سال ١٣٨٩ در میدان نارمک جان باخت.

همان زمان خبرگزاری های رسمی جمهوری سلامی علتِ مرگ این جوان را انفجار یک نارنجکِ دست ساز توسط خود وی اعلام کرده بودند اما پدر بهنود رمضانی تنها پنج روزِ بعد از واقعه از چگونگی کشته شدن فرزند خود در یک گفتگوی تلفنی با خبرنگار جرس پرده برداشت و خبرهای رسانه های هوادار دولت را تکذیب کرد.

وی در این مصاحبه ضمن شرحی از مشاهدات خود در بیمارستان گفته بود: به من هم در بیمارستان گفتند حادثه ای که رخ داده است بر اثر انفجار نارنجک و سوختگی بوده است . من به آنها گفتم من همکار آزمایشگاهی شما هستم. ۲۵ سال سابقه دارم مگر می شود بر اثر سوختگی باشد. کسی که دچار سانحه سوختگی شود دچار چنین وضعیتی نمی شود. آثار کوفتگی و شکستگی دست و پا را خودم روی بدن پسرم دیدم. سرش را که دیدم خیلی ناراحت شدم، همانجا با پزشکان گفتم این چه وضعی است، چرا می گویید در اثر سوختگی جان داد؟ لذا بر خلاف این نظرهای اولیه بعد خود پزشکی قانونی گواهی کرد که علتِ مرگ بر اثر صدمات متعدد جسم سخت به سر پسرم بوده و من واقعا درود می فرستم به شرف آن پزشکان که تشخیص دادند و واقعیت را انکار نکردند.

بر اساس همین گزارش پدر بهنود رمضانی در مورد پیگیری های قضایی این پرونده هم گفت: کلانتری ۱۴۷ به ما هم زنگ زده اند و گفته اند که بیایید پرونده را پیگیری کنید. یعنی کلانتری خودش گزارش قتل تهیه کرده است.

*تاکید می شود که این گزارش برای تکمیل نیاز به همکاریِ همه ی خبرنگاران، رسانه ها، شهروندان و خانواده های کشته شدگانِ حوادثِ بعد از انتخابات دارد.

  • Balatarin
    Tags: , ,



    1. Report: Details on 43 Iranians Killed in Post-Election Protests « Green Dreams رویاهای سبز
    2. A Primavera persa « O Insurgente
    3. Iran, 2009: Vom Gefängnis ins Exil – die Schicksale von 30 Anwälten und Anwältinnen | Julias Blog
    4. Integrationsforum der IranerInnen in Deutschland » Iran, 2009: Vom Gefängnis ins Exil – die Schicksale von 30 Anwälten und Anwältinnen
    5. Remember Sohrab Arabi on His Birthday: Report | Persian2English
    6. 43 Todesopfer der Gewalt nach der Präsidentschaftswahl von 2009 | Julias Blog
    7. 43 Todesopfer der Gewalt nach der Präsidentschaftswahl von 2009 « Global Freedom Movement

    Leave a Response