Persian2English

Click on the image to be directed to the Free Marzieh Vafamehr Facebook page.

SIGN PETITION FOR MARZIEH VAFAMEHR

The Feminist School – A month ago, Marzieh Vafamehr, an actress and documentary producer was detained and sent to the notorious Gharchak-Varamin prison; a place known as a torture chamber that possesses the bare minimum facilities. Her husband Nasser Taghvaie said that the accusations against his wife are “legal” (according to Sharia law) and not political.

Marzieh Vafamehr’s colleagues, actresses Pegah Ahangarani and Mahnaz Mohammadi are held in ward 209 of Evin prison. Apart from them, more than 30 women are currently held in Evin prison on political charges. Outside Tehran and in Shiraz Maryam Bahreman is still in prison even though she has paid the heavy bail amount.

All these women reflect their generation.

In a note on the Feminist School’s Facebook page Sepideh Yousefzadeh wrote about Marzieh Vafamehr:

I only saw her once in a large crowd. She sat silently and never opened her mouth. She is from the war generation.

The cold revolutionary atmosphere is evident in documentaries on the effects of the Iran-Iraq war on schools in those years. Early morning exercise in the school yard were led by women who wore large glasses and thick scarves (roosari, a form of hijab). They wore long, dark fabrics that reached their ankles (chador, a form of hijab). They had coarse voices and did not smile. They jumped up and down and recited war songs. The students were forced to jump up and down with them.

Through her films Marzieh showed the hustle and bustle of modern Tehran and the suppression of the people, as demonstrated in “My Tehran for Sale”, [written and directed] by Granaz Moussavi. Her films show a different generation in Iran: modern, sophisticated, and full of joy, who possess an urge to show the world their underground music and joys of life. This generation broke taboos and refused to fit the mold. This is the generation that is scared of suppression (crackdowns) but hard to scare. This generation surpassed the revolution and its ideological teachings and the state media and learned to say, “No”.

Women, who make up half the population in Iran, will demonstrate one day that they are more than *”half”.

*Under Iranian (Sharia) law, a woman is treated as half the worth of a man.

Translation: Amnesty International UK Blogs
Edited by: Persian2English

برای مرضیه وفامهر :تصویرگر عاملیت دو نسل / سپیده یوسف‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زاده

مدرسه فمینیستی: نزدیک به یک ماه است که «مرضیه وفامهر»، مستندساز و بازیگر سینما در «زندان قرچک ورامین» بسر می برد و روز چهارشنبه، قرار بازداشت وی را در دادسرای تازه تاسیس فرهنگ و رسانه برای یک ماه تمدید کردند. طبق گفته ناصر تقوایی، همسرش اتهامات مرضیه وفامهر «شرعی» است و نه سیاسی. در بند 209 زندان اوین نیز همکاران اش، «پگاه آهنگرانی» و «مهناز محمدی» محبوس اند و باز هم اگر کمی این طرف تر از بند 209 را نگاه کنیم، مدت های مدیدی است که در بند زنان سیاسی زندان اوین، نسرین ستوده، بهاره هدایت، مهدیه گلرو، لیلا توسلی، هنگامه شهیدی، محبوبه کرمی، عالیه اقدام‌دوست، عاطفه نبوی، نازنین حسن‌نیا، فاطمه درویش، هانیه فرشی شتربان، لادن مستوفی، شعله طائب، منیژه نصراللهی، صحبا رضوانی، سوسن تبیانیان، نازیلا دشتی، فرح واضحان، کفایت ملک محمدی، زهرا جباری، فاطمه خرم‌جو، شبنم مددزاده، مریم حاجی لویی، مریم اکبری منفرد، معصومه یاوری، کبری بنازاده، مطهره بهرامی، مهوش ثابت، فریبا کمال‌آبادی و… دوران محکومیت های سنگین خود را می گذرانند. اما اگر قدمی به آن طرف مرزهای تهران بگذاریم و به زندان شیراز نگاه کنیم، «مریم بهرمن» است که به رغم صدور قرار وثیقه همچنان زندانی است. همه این زنان، تصویرگر عاملیت نسل خود هستند و در این میان مرضیه وفامهر، تصویرگر عاملیت دو نسل هنرمندان. این همان نکته ای است که سپیده یوسف زاده در مطلب زیر به درستی و نکته بینی به آن اشاره کرده است:

این روزها صفحه ایمیل و فیس بوک، میزبان لینکی است که دوستی بعد از دوست دیگر به اشتراک می گذارد: «تهران من حراج»! فیلمی که بازیگر اصلی اش «مرضیه وفامهر» اکنون در زندان است[i].

مرضیه را یک بار بیشتر ندیده ام. زنی در ظاهر آرام که در تمام چند ساعتی که در جمعی بزرگتر گذراندیم کلامی نگفت. هم نسلی ِ دیگری است که با فیلم هایش او را می شناختم. روایت تلخ اما نوستالژیک سال های دهه شصت را با طنزی تاریک به تصویر کشیده بود. مستندی از روزهای مدرسه و سال های جنگ. آش نذری و جمع آوری پول برای جبهه ها در مدرسه. ورزش صبحگاهی روزهای اَبری که حتی اگر ابر هم نبود در خاطره ام با تاریکی توأم است. ورزش سر صف با بلندگوهای قدیمی و صدای خش دار و کلفت مربی هایی که روسری های بلند و عینک های بزرگ داشتند و با چهر هایی بدون کمترین لبخند، سر صف می آمدند. با مانتوهای بلند و کلوش، بلندگو به دست، بالا و پایین می پریدند و سرود جنگی ـ ورزشی قبل از کلاس را اجرا می کردند و ما، سر صف، در بالا و پریدن همراهی شان می کردیم: رفتم جبهه…دیدم دشمن… آی… دشمن…

مرضیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی تهران من برای حراج نسل دیگری را به تصویر کشیده است. نسلی که در هیاهوی تهران و مدرنیته و سرکوب، غرق در پیچیدگی ِ مفهوم زمان و مکان… دست و پا می زند. موسیقی زیرزمینی دارد، از آن نوع که از تهران و ایران ــ آن گونه که قرار است برای جهانیان نمایش داده شود ـ هیچ بویی نبرده است. و در دوره ای پایکوبی را آموخته که شادی را در لیست گناه ضرب می زدند، اما هنوز پای می کوبد. هم گیج است و هم عامل. تابوشکن است. قالب نمی شناسد. از سرکوب ترسیده است اما سخت می ترساند. مرضیه ی تهران من حراج، نسل ِ جنگ است. نسلی که تاریخ را با انقلاب شروع کرد و شیطان را با انقلاب دور زد و با آن همه آموزش ایدئولوژیک در مدرسه و صدا و سیمای کودکی ــ که فقط دو کانال داشت ــ یک چیز را خوب یاد گرفت: به این همه « نه » بگوید.

مرضیه وفامهر امروز در بند است. پگاه آهنگرانی و مهنازمحمدی هم … و بازی دیگری در زندان زنان، اکران شده است. این بار با سه زن دیگر، و همه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شان تصویرگر عاملیت در روزهای سخت. یکی زنان بدون سایه را به تصویر کشیده است، یکی استثمار هنر را به نمایش گذاشته، و دیگری نسل جدید را که، تابوشکنی کرده است. گر چه این سه زن، به بند و اسارت کشیده شدند اما امروز آنان که «تهران من حراج»، «ده نمکی ها»، و «ما نیمی از جمعیت ایران هستیم» را تا دیروز ندیده بودند… لینک ها را با کنجکاوی و اشتیاق، به اشتراک می گذارند.

امروز ما زنان، بیشتر از نیمی از جمعیت ایران هستیم. بسیار بیشتر…