Breaking the Language Barrier on Human Rights

Women’s movement activists release statement in protest to increase in violence against women in Iran

July 31, 2011

A statement was released recently by women’s movement activists to address the considerable increase in violence against women in Iran and to call on human rights activists and supporters to stand in solidarity with Iranian women.

Below is the English and Farsi version of the statement.You can sign the statement by
clicking here.

Statement by Members of the Women’s Movement In Protest of the Recent Escalation of Violence against Women in Iran, July 2011


Please read and sign on to show your support.

Physical and sexual violence against women in Iran, including violence perpetrated by state security forces, is rapidly increasing. News releases in official media, which usually censor such topics, have surprisingly reported on incidents of gang rape and assaults against women. Examples include incidents in the provinces of Isfahan (where 10 women were gang raped by 14 men), Golestan (where a village doctor was raped and assaulted by 4 men and a young girl was murdered by 2 men), and Khorasan. Reports of similar developments continue to emerge.

Following the attack and rape of a group of women, who had come together for a family gathering, in a private garden in Khomeini Shahr, by a group of thugs, the residents of the town demonstrated in front of the courthouse demanding that officials find and prosecute the perpetrators. However, the judicial officials not only remained silent, but through public declarations began to blame the victims. The local Friday prayer leader said: “the victims of rape were not proper Muslims either.” Even the head of Isfahan’s intelligence service, which is ostensibly responsible for the safety of the citizens, announced: “perhaps these women would not have been harassed in the garden if they had at least kept their veils on.” A similar comment was made by an official at Mashhad University, following a rape and assault of a young female student. The University official said: “a young woman has to maintain her hijab in order to remain safe and to avoid such incidents.”

Such statements stem from a patriarchal mentality that denies men’s responsibility for their sexual behavior. Men are seen as creatures with uncontrollable sexual desires, who are not bound by any moral sense and who could not care less about the consent of the other side. According to this mentality, the only way to prevent such incidents is to make sure that men are not sexually stimulated. This means that all responsibility for male sexual action and aggression paradoxically lies with women. However, rape occurs all over the world, regardless of the way women are dressed and even when they are fully covered in a veil. Devoid of any sympathy, government officials heartlessly pour salt on the wounds of rape victims with such comments, and in essence encourage a culture of assault and violence against women. Along these lines too, they do not describe rape as a crime but as a common sexual response to female sexuality inherent in male nature.

As feminist and anti-rape movements around the world have shown, rape is a common feature of patriarchal societies, which maintain male domination through violence against and intimidation of oppressed groups, especially women. Rape is nothing new, neither in Iran, nor in other countries. In Iran, however, the recent reports of rape and sexual assault reveal the hypocrisy of a State that attempts to present itself as a “model Islamic society” adhering to ethical and religious values. Moreover, rape is being used as a political tool of repression by the state’s security apparatus. For many years reports and testimonies have shown the prevalence of physical, sexual, psychological violence and torture against political prisoners in many of Iran’s prisons. In recent years, during and after the mass protests against Ahmadinejad’s contested re-election (June 2009), rape was used as a systematic tool to intimidate green movement protestors and other dissentersboth women and men. The Kahrizak prison tragedy, the attack on Tehran University’s student dormitory, and the harassments in the basement of the Interior Ministry building are among the few incidents that were publicly disclosed. Several courageous rape survivors have broken the silence. The recent video of the testimony of a 22 year old woman released by the International Campaign for Human Rights in Iran is one example.

These rapes have been occurring at the same time as a broader crackdown against women’s social participation is underway, intent on preventing gender equality. Reintroduction of 1980s’ policies such as gender segregation in universities, strict control over students’ dress code, applied gender quotas in academic fields to limit women’s admission, and a requirement that female students study in their home cities or regions encompass only some of the recent attacks against women. They demonstrate the extent of misogyny of the Iranian state authorities.

Police violence against women has also taken a more public face. Women have been targeted for violence on the streets under the guise of morality and under a policy called “guidance and discipline,” which includes programs such as “fighting against those inappropriately dressed,” “chastity,” or “heightening moral security.” Police have targeted, violated and humiliated women while labeling them as “improperly dressed or poorly covered.” Violence and rape committed by the police, security officers, basijis and plainclothes security forces have been supplemented by thugs disguised as government agents attacking, intimidating and raping women. Even religious leaders have been using official podiums at places such as the Friday prayers, to express their anger towards women, describing them as “biting and devouring” creatures. The regime’s insistence on maintaining an Islamic facade for the country manifests mainly through forcing hijab on women. The Islamic dress code for women is not a religious but a political symbol of sovereignty of the Islamic state, which the regime wants to maintain at the price of sexual and physical violence against women. Different fractions of the regime, regardless of their internal conflicts, come together over their hostility toward women.

However, these policies have been ineffective and have led to women’s increased resistance to police violence.

Our Demands:

As women and women’s rights activists, we are protesting against systematic violence, constant insults and humiliation, and the blaming of victims for acts of sexual violence against them, by government authorities. We insist on our right to choose our clothing.

Instead of worrying about controlling women’s style of dress or their hair, we call on all Iranian authorities and responsible institutions, such as the judicial and security forces, to take their responsibilities to ensure the life and security of Iranian citizens seriously who are constantly being subject to threats and violence.

We call on the judicial and security authorities in Iran to be accountable with respect to the systematic sexual violence and rape of female and male prisoners being carried out in state prisons.

We call on judicial and security authorities as well as all religious leaders who insult women and accuse them of being guilty of provoking sexual assault, to stop these destructive accusations and use their same podiums for expressing apologies.

Victims of violence are in urgent need of medical care as well as the emotional and social support of the entire community. They are not responsible for the violence they have suffered. We therefore call on medical and social work professionals as well as the entire citizenry to treat victims of rape with sympathy and to support them in their attempt to return to their normal lives.

We ask Mr. Ahmad Shahid, the United Nations special rapporteur on human rights in Iran, to call attention to discrimination and violence against women in Iran and pay his respect to them by arranging meetings with women activists and rape survivors on his visit to the country.

As a first step, while protesting the recent escalation of violence against women in Iran, we, as Iranian women, affirm our solidarity with our sisters in the region and the rest of the world and with the global campaigns for ending sexual, physical, gender-based and police violence. In honor of our collective struggle, we put on purple bracelets as a symbol of our voices all over the world and in protest to violence against women.


بیانیه تحلیلی فعالان و حامیان جنبش زنان، در اعتراض به خشونت فراگیر علیه زنان در ایران

بیش از 500 نفر از فعالان و حامیان جنبش و همچنین گروه ها و سایت های اینترنتی، طی بیانیه ای نسبت به خشونت علیه زنان در ایران اعتراض کرده اند.

در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: ما زنان و فعالان حقوق زنان، نسبت به خشونت نظام یافته علیه زنان اعتراض داریم، به تحقیر وتوهین مدام و مجرم سازی از قربانیان خشونت اعتراض داریم و از حق زنان برای انتخاب نوع پوششان دفاع می کنیم. از مسئولان قضایی و امنیتی در ایران می خواهیم نسبت به اعمال خشونت جنسی و تجاوز در زندان ها و به زندانیان اعم از دختر و پسر پاسخ گو باشند.”

متن کامل این بیانیه به شرح زیراست:

دامنه خشونت علیه زنان در ایران از اعمال خشونت جسمی و روانی تا جنسی و امنیتی و فرهنگی روز به روز وسعت و شتاب بیشتری می یابد به حدی که حجم اخبار منتشره در باب خشونت علیه زنان از دایره اخبار ممنوع و مصلحتی هم فراتر رفته است.

در کنار اعمال سرکوب و بازداشت روز افزون زنان و مردان اعم از شهروندان عادی یا فعالان اجتماعی و سیاسی، ایجاد نگرانی و ناامنی شهروندان با سایه سنگین حضور و ورود پلیسی و امنیتی بر مکان های خصوصی و عمومی، اعمال مجدد سیاست های دهه 60 مانند تفکیک جنسیتی، کنترل پوشش دانشجویان و ایجاد دانشگاه های تک جنسیتی و اعمال سهمیه بندی و بومی گزینی جنسیتی، چند واقعه دردناک اخیر در باب تجاوزهای گروهی علیه زنان، اوج زن ستیزی و بی مسئولیتی مقامات نظامی و امنیتی و قضایی ایران را به نمایش گذاشت.

تجاوز پدیده ای تازه نیست، نه در کشور ما و نه سایر کشورهای جهان. همان طور که فمنیست ها و جنبش های ضد تجاوز در جهان نشان داده اند، این پدیده از ویژگی های جامعه مردسالار است که فرادستی مذکر را در فرایندی خشونت بار و مرعوب کننده علیه فرودستان، به ویژه زنان و نگه داشتن آنان در موقعیت ارعاب، ترویج می دهد. تجاوز، پدیده ای مردانه است اما نه بدان معنا که همه مردان متجاوز هستند. مخاطبان متجاوزان عمدتا زنان هستند اما نه بدان معنا که مردان در معرض تجاوز قرار نمی گیرند. تجاوز، اعمال سلطه، کنترل و اعمال قدرت در جامعه ای خشن و مردسالار است و در مناسبات سیاسی هم به کار گرفته می شود و قربانی می گیرد. تجاوز به تحریک جنسی متجاوز نیز ربطی ندارد و از کودک و نوجوان و مسن، غریبه و محارم را در بر می گیرد.

آنچه مسئله تجاوز را ویژه ی جامعه ایران می کند، شکست برنامه های حاکمیت ایران است که سعی داشت و دارد با اعمال رفتار کنترلی و خشونت آمیز علیه زنان؛ با ترویج ریاکاری و پنهان کاری، جامعه ای اسلامی/ ارزشی/ اخلاقی و خالی از خشونت را به نمایش عمومی بگذارد. حال آنکه اخبار تجاوز و خشونت جنسی – چه هماهنگ و چه سرریز شده – واقعیت را آشکار کرده است. تاسف بارتر آنکه در جایی که با فقدان مکانیزم های حمایتی و بازدارنده از تجاوز و خشونت علیه زنان و کودکان رو به رو هستیم؛ پلیس و دستگاه قضایی به ترویج و تشویق خشونت می پردازند، دیگر دستگاه های حکومتی به جای همدردی با قربانیان خشونت و تجاوز و به جای مسئولیت پذیری در رشد و بروز آسیب های اجتماعی، قربانی را گناهکار می خوانند و سعی دارند بر وحشت زنان در عرصه عمومی و حتی خصوصی بیفزایند و زمینه حذف زنان را ازعرصه اجتماعی و مبارزات اجتماعی فراهم کنند.

براستی در فقدان سیستم های حمایتی و بازدارنده، قربانیانی که به رغم میل باطنی شان به بازگویی فرایند دردناک تجاوز می پردازند و یا از متجاوزان شکایت می کنند، شجاعتی ستودنی دارند. از همین روی با اقدام شجاعانه خود، از همگان می طلبند که در همراهی و همدردی با قربانیان تجاوز و عدم سکوت نسبت به ترویج بیشتر خشونت احساس مسئولیت کنند.

اخبار سایت های رسمی از تجاوز گروهی به زنان و گاه منجر به قتل زنان در استان های اصفهان (تجاوز 14 مرد به 10 زن)، گلستان( تجاوز 4 مرد به پزشک روستا و تجاوز منجر به قتل دختری توسط دو مرد) و خراسان خبرمی دهند و خبرها همچنان ادامه دارد.

در پی تجاوز گروهی به زنی در اراضی اطراف روستای قوژد از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشمر؛ دادستان شهرستان کاشمر حتی پس از رسانه ای شدن خبر پاسخ دقیقی برای عدم پی گیری نداد و تنها اذعان داشت که «دادگاه کیفری همان شهری که پرونده تجاوزش رسانه‌ای شده ده‌ها مورد از این پرونده‌ها در حال رسیدگی دارد. » و اگر اخبار تجاوز گروهی به زنان در خمینی شهر اصفهان منتشر نمی شد و امام جمعه کاشمر لب به اعتراض به نقش دستگاه قضایی و انتظامی نمی گشود، اکنون به دلیل این که پرونده شاکی خصوصی نداشت یا شاکی آن جرئت شکایت نداشت همه متهمان آزاد بودند.

در حمله و تجاوز نظام یافته و گروهی به زنان در یکی از باغ های خمینی شهر اصفهان، در حالی که اهالی خمینی شهر ضمن تجمع در برابر دادگستری این شهرستان خواستار پی گیری و برخورد جدی با این افراد شدند، مسئولان قضائی نه تنها سکوت کردند بلکه حتی کوشیدند کلیشه مردسالارانه ی«قربانی گناهکار است» را متوجه زنان شاکی، قربانی و خشونت دیده کنند. موضع گیری رسمی پلیس و امام جمعه اصفهان مقصر جلوه دادن زنان به دلیل نوع پوشش شان بود. امام جمعه خمینی‌شهر گفت:«آنها هم که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند آدم‌های علیه‌‌السلامی نبوده‌اند. »حتی رییس آگاهی اصفهان که خود مسئول امنیت شهروندان است اعلام کرد «اگر در این حادثه خانم‌ها حداقل حجاب را در باغ رعایت کرده بودند، شاید مورد آزار و اذیت قرار نمی‌گرفتند. » اما دراین باره که چرا پلیس به رغم اطلاع از ماجرا، ۴۵ دقیقه بعد در محل حاضر شد توضیح نمی دهد، مشابه همین صحبت را یکی از مسئولان دانشگاه مشهد در پی تجاوز و ضرب وشتم یکی از دختران دانشجو دانشگاه مشهد مطرح کرده بود و به جای تاکید برقصور حراست دانشگاه گفته بود:«یک دختر باید حجابش را رعایت کند تا در امنیت به سر برد و چنین مشکلاتی رخ ندهد. »

این ادعا ناشی از تفکری است که هرگونه مسئولیت مردان را در رفتار جنسی از آنان سلب و آنان را موجوداتی تصور می کند دارای شهوتی کنترل ناپذیر که تابع هیچ اخلاقیاتی نیستند، رضایت یا عدم رضایت طرف مقابل برایشان کمترین اهمیتی ندارد؛ تنها راه پیشگیری از چنین اتفاقات عدم تحریک آقایان است و مسئولیت آن هم بر زنان است؛ حتی اگر ناگهان در خواب در خانه شان مردی به آنان حمله کند چون حجاب نداشته اند مسئولند. موارد تجاوز در سالهای گذشته نیز نشان می دهد که زنان با هر پوششی حتی چادر مورد تجاوز قرار گرفته اند. این آقایان عاری از حس همدردی، با این اظهارنظرها و با قساوت تمام نمک به زخم قربانیان می پاشند و فرهنگ تجاوز را تشویق می کنند. بدینگونه، تجاوز نه به عنوان جنایت بلکه بخشی از طیف طبیعی رفتار جنسی مردانه ترسیم می شود.

تجاوز و خشونت جنسی ابعاد دیگری نیز دارد. سالیان درازی است که گزارش ها و شهادت های زیادی، هرچند به سختی، از اعمال خشونت و شکنجه های جسمی و جنسی و روانی علیه زندانیان سیاسی اعم از زن و مرد، در بسیاری از زندان های شهرهای ایران – به ویژه پس از خروج زندانی از ایران- منتشر شده، می شود و بسیاری نیز همچنان ناگفته مانده است. تجاوز گاه به عنوای یک حربه سیستماتیک برای ارعاب به کار می رود. خشونت جنسی و جنسیتی نه تنها زنان که مردان را هم هدف قرار می دهد. فاجعه کهریزک، برخورد با دانشجویان کوی در زیرزمین ساختمان وزارت کشور نمونه هایی علنی شده از این دست اتفاقات بودند. بسیاری از جوانان – اعم از دختر و پسر – که در اعتراضات دو سال گذشنه بازداشت شده اند به ویژه آنان که شناخته شده نیستند و از دایره حمایتی کمتری برخوردارند روایت های دردناکی از این ماجرا دارند. بسیاری از آنان تاکنون یا وحشت از بازگویی داشته اند و یا چنان از نظر روانی به هم ریخته اند که نیازمند گذشت زمان برای شرح واقعه هستند و یا اساسا حتی به خاطر ترس از عواقب آن از افشای این نوع خشونت وحشت دارند. انتشار شهادتنامه های گوناگون درسایت های حقوق بشری، همچنین ویدئویی در سایت کمپین بین المللی حقوق بشر ایران و شهادت نامه دختری 22 ساله از آنچه بر او رفته است، نمونه ای از این دست فجایع را نشان می دهد.

* اعمال خشونت پلیسی بر زنان، نمادهای عمومی تری نیزدارد، سال هاست که سیاست ارشاد، تنبیه، توبیخ، تعزیز، ضرب و شتم زنان را عناوین گوناگونی چون طرح “مبارزه با بدحجابان”، “طرح عفاف”، “امنیت محور”، “تشدید امنیت اخلاقی”، یا “برخورد با مزاحمين نواميس”. . . هدف قرار داده و آنان را با برچسب هایی چون بی حجاب، بد حجاب، حالا بد پوشش و مانکن. . . موردخشونت و تحقیر قرار می دهد. حتی تریبون های رسمی و مذهبی در خدمت گرفته شده اند و امامان جماعت و جمعه نیز از این تریبون ها برای ابراز خشم خود با توصیف زنان به موجوداتی “درنده و گزنده” بهره می گیرند.

اعمال این سیاست ها تاکنون به دلیل بی توجهی و بی احترامی به حق زنان در انتخاب پوشش، نه تنها به رغم فشارهای نظامی علیه زنان پاسخ نداده بلکه جامعه را روز به روز جنسی تر و مقاومت زنان را در برابر برخوردهای پلیسی بیشتر کرده است. یکی از دکترین های جدید برای مدافعان جنسی شدن جامعه این است که «حجاب در اسلام براي حفظ نشاط جنسي است، چون حجاب تخيل جنسي را تحريك مي‏كند و سبب مي‏شود كه مسئله جنسي معنادار شود و دچار بي‏معنايي نگردد» با همین ایدئولوژی هر روز هزاران مامور باید مراقب تار مو، اندازه و رنگ روسری و شکل مانتو زنان باشند تا بر اساس میزان تحریک پذیری شان، یا بخوانید”تحریک تخیل جنسی شان” هم با نشاط شوند و هم دختران و زنان را شناسایی، توبیخ و تنبیه کرده و هر روز شهر را با حضور شان نظامی تر کنند و به ضرب اجبار و سرنیزه و حضور نظامی، ظاهر اسلامی جامعه را حفظ کنند، چه باک اگر زیر پوست شهر هزاران زن و کودک قربانی خشونت جنسی و جسمی و روانی شوند. پرسش اینجاست: چگونه می توان آرامش و امنیت خاطر را به واسطه مامورانی در جامعه حاکم کرد که مشاهده خود آنان از شهروندان سلب امنیت می کند؟ آنان خود به الگوهای رفتاری و پوششی مناسبی برای حمله و تجاوز به زنان بدل شده اند، کم نبوده اند کسانی که زیر نام مامور و بسیج با هیبت ظاهری مشابه بسیجی و انتظامی و لباس شخصی با ایجاد رعب و وحشت به زنان تجاوز کرده اند.

حاکمیت ایران می توانست و می تواند به جای تکرار الگوی تشویق و ترغیب و ارعاب و بازداشت و تحمیل ارزش های اسلامی با سرنیزه بر دختران و پسران؛ به مقاومت علنی و یا حتی خاموش دختران و زنان در دفاع از حق انتخاب شان توجه کند، می توانست و می تواند به جای الگوگیری از سرکوب، والگودهی سرکوب به، دیگر کشورها، به آزادی انتخاب زنان در نوع پوشش احترام بگذارد. دلیل این همه اصرار برای حفظ ظاهر اسلامی جز این است که حجاب زنان برای حاکمیت ایران نه امر دینی و مذهبی که مسنله ای “سیاسی” و” ناموسی” و “نماد اسلامی بودن” حاکمیت است ولو به قیمت اعمال خشونت علیه زنان و ترویج خشونت جنسی و جسمی – روانی علیه زنان؟

مواردی که برشمردیم نمونه ای از تبعیض های اعمال شده بر زنان در ماه های اخیر است. نهادهای قدرت در ایران، جدا از اختلافات و چالش ها برسر قدرت، در یک چیز اتفاق نظر دارند و آن هم ضدیت با زنان از قربانی تا مجرم، از باحجاب تا بی اعتقاد به حجاب، از خانه دار تا شاغل و از بیسواد تا تحصیل کرده است:

ما زنان و فعالان حقوق زنان، نسبت به خشونت نظام یافته علیه زنان اعتراض داریم، به تحقیر وتوهین مدام و مجرم سازی از قربانیان خشونت اعتراض داریم و از حق زنان برای انتخاب نوع پوششان دفاع می کنیم.

از مسئولان قضایی و امنیتی در ایران می خواهیم نسبت به اعمال خشونت جنسی و تجاوز در زندان ها و به زندانیان اعم از دختر و پسر پاسخ گو باشند.

از ائمه جمعه و مسئولان قضایی و امنیتی می خواهیم در خصوص اتهاماتی که به زنان وارد می کنند، از توصیف زنان به درنده و گزنده تا متهم کردن زنان قربانی به تحریک مجرمان پایان داده و از زنان از همان تریبون هایی که زنان را مورد توهین و اهانت قرار می دهند عذر خواهی کنند

از نهادهای قدرت در ایران، از نیروهای انتظامی و امنیتی و قضایی می خواهیم به جای نگرانی از تار موی زنان نگران جان و امنیت شهروندان باشند که به انحای مختلف مورد تهدید و خشونت قرار می گیرد، به آنچه در حیطه مسئولیت شان مربوط می شود عمل کنند نه اینکه در تشدید خشونت و آزار سهیم باشند.

قربانیان خشونت دیده به مراقبت پزشکی و حمایتهای عاطفی و مددکاری همه ما نیازمندند، آنان مسئول آسیب های اجتماعی اعمال شده به خود نیستند. از جامعه پزشکی و مددکاری و همه شهروندان می خواهیم محترمانه، همدلانه و حمایتگرانه با قربانیان تجاوز برخورد کنند و آنان را برای بازگشت به زندگی عادی شان مدد رسانند.

از گزارشگر ویژه حقوق بشر، آقای احمد شهيد می خواهیم نسبت به تبعیض علیه زنان درایران توجه نشان دهد و ضمن ورود به ایران از نزدیک با فعالان زنان در ایران دیدار و گفتگو کند.

در گام نخست ضمن اعتراض به وضعیت زنان در ایران، و همراهی با کمپین های جهانی زنان علیه خشونت جسمی، جنسی و پلیسی، همبستگی مان را با مبارزات خواهرانمان در منطقه و سراسر جهان اعلام می کنیم و به نشانه اعتراض، دستبندهای بنفش به دست های خود می بندیم، و از آنان می خواهیم صدای ما در جهان باشند.

تیرماه 1390

امضا کنندگان


فعالان جنبش زنان

آذر کفائی، آرش نصیری اقبالی، آزاده دواچی، آزاده فرامرزیها، آسیه امینی، آیدا ابروفراخ، آیدا سعادت، آیدا قجر، آینده آزاد، احترام شادفر، احسان مصلح، احمد اسکندری، اسکالاحکیم زاده، اسماعیل جعفری، اعظم خاتم، اکرم موسوی، الناز انصاری، الهه امانی، الهه مشایخی، امید کوهی، امیر رشیدی، اندیشه جعفری، انسیه سلمانی، ایلیا کناری، بابک فقیه، بانو عابدین، بلال مرادویسی، بنفشه جمالی، بنفشه رنجی، بهار فامیلی، بهاره افقهی، بهناز مهرانی، پرتو نوری علا، پرستو فروهر، پروانه راد، پروانه وحید منش، پروین اردلان، پروین اشرفی، پروین بختیارنژاد، پروین ذبیحی، پریسا احمدیان، پریسا اکبریان، پریسا کاکائی، پویا عزیزی، تارا نجداحمدی، ترانه امیرتیموری، ترانه بنی یعقوب، جلوه جواهری، حامد پناهنده، حسام منصوری، حسین دهقانی، حمید حمیدی، حمید رضا فراهانی، حمید موذنی، حمیده نظامی، خدیجه مقدم، خسرو تجربه کار، خلیل موحد، درسا سبحانی، دلارام علی، راضیە(پری)نشاط، رامین امن گستر، رزیتا روزبهانی، رضوان مقدم، روجا احمدی، روجا بندری، روحی شفیعی، رویا طلوعی، رویا کاشفی، رها عسکری زاده، زویا اسکندریان، زینب پیغمبرزاده، زینب شادفر، ژانت آفاری، ژیلا افتخاری، ژیلا بنی یعقوب، ژیلا گلعنبر، ژيلا مكوندي، ژینا مدرس گرجی، ساغر غیاثوند، ساناز الله بداشتی، ساناز محسن پور، ساوان مهابادی، سپیده فارسی، سپیده یوسف زاده، ستاره سجادی، ستاره هاشمی، سحر دیناروند، سحر رضازاده، سحر سجادی، سحر سعید، سعیده راوندی، سیما شاملو، سمانه عابدینی، سمیرا کیارش، سوسن طهماسبی، سهیل پرهیزی، سیروس بنه گزی، سیما حسین زاده، شبنم روزبهانی، شعله ایرانی، شقایق بهرامی راد، شقایق کمالی، شکوفه قبادی، شکوفه منتظری، شکوه جوادیان، شلێر شبلی، شمزین جهانی، شهاب‌الدین شیخی، شهره موحدی، شهلا شیرازی، شهناز بیات، شیرسانا، شیرین اردلان، شیرین عبادی، شیرین فامیلی، شیوا بدیهی نژاد، صبا واصفی، صبرا رضایی، صبری نجفی، صدیقه فخر آبادی، عاطفه هاشمی نژاد، عاليه مطلب زاده، عزت گوشه گیر، عسل اخوان، عشا مومنی، عفت ماهباز، علی طایفی، علی عبدی، فائزه ضیائی، فاطمه فرهنگ خواه، فاطمه کریمی، فتانه عبدالحسینی، فتانه فراهانی، فخری شادفر، فرح شیلاندری، فرحروز رنجبر، فرحناز محمدی، فرزانه ثابتان، فرزانه جلالی، فرزانه قربانی، فرشته بهاری، فرشته شيرازي، فروغ عزیزی، فریبا داوودی مهاجر، فريبا محمدي، فريده غائب، فریده کرملویی، فیروزه مهاجر، قدسی بختیاری، کاوه کرمانشاهی، کاوه مظفری، کریم بنه گزی، کژال نقشبندی، گلبرگ باشی، لیلا اسدی، لیلا اسفاری، لیلا صحت، لیلا کرمی، لیلی بهبهانی، ماریا باغرامیان، محبوبه عباسقلی زاده، محسن عمادی، محمد امین گنبدی پور، محمد جعفر یزدان پناه، محمد رضا عزیز زاده، محمد شوراب، محمد غزنویان، محمد قدسی، محمود کشاورز، مریم افشاری، مریم امین، مریم آهاری، مریم حسین خواه، مريم رحماني، مریم رضایی، مريم زندي، مریم شفیع پور، مریم فتحی، مریم نایب یزدی، مزدک عبدی پور، مژگان ثروتی، مژگان قاسمیان، مسعوده مشایخ، معصومه زمانی، معصومه وطني، منصوره خسروشاهی، منصوره شجاعی، منیره برادران، منیره کاظمی، مهدی بهرامی، مهدی پناهنده، مهدیه فراهانی، مهرانگیز کار، مهرنوش اعتمادي، مهرنوش مسعودیان، مهري جعفري، مهشید گودرزیان، مهین شکرالله پور، میلا مسافر، مینا کشاورز، نازی ساسانی، نازی عظیما، ناصر پویافر، ناهید جعفری، ناهید کشاورز، ناهید میرحاج، ناهید نصرت، نجیبه اسدپور، ندا فرخ، نرگس طیبات، نرگس هاشمی، نریمان رحیمی، نسرین افضلی، نسیم دریاب، نسیم سرابندی، نسیم صداقت، نعمت الله گنبدی پور، نفیسه آزاد، نوشين كشاورزنيا، نوید گنبدی پور، نوید محبی، نهیه خوشكلام، نیره توحیدی، نیکا نصیری، نیکزاد زنگنه، نیلوفر شیدمهر، نیلوفر گلکار، نینا جلیلی، وحیده مولوی، ویدا حاجبی، ویکتوریا آزاد، هانا دارابی، هایده تابش، هدا امینیان، هما مداح، یاسر رحمانی، ياسر عزيزي، ياسمن نيلفروشان، یوحنا نجدی


آذر گیلانی، آذر معصوم خانی، آرزو پوراسماعیلی، آرزو عزیزی، آرش اباذری، آرش باقری، آرش بهمنی، آرش موسوی، آرمين شريفي، آزاده امیر، آصف بیات، آمنه اصلانی، آناهیتا فضل، اتابک صادقی، احسان باقری، احسان بداغی، احسان رمضانیان، احمد باطبی، احمد رضا صبوری، ارژنگ نجاريان، ارشیا کدخدایی، اشکان منفرد، اشیدخت ایرانی، اعظم نادری، افسر نوروزي، اکبر عطری، اکرم نقابی، البرز دماوندی، الهام بنائی، الهام کبریایی، الهه کلانی، امیر بهبهانی، امیر حسین فتوحی، امير كلهر، امیرحسین اعتمادی، امیرحسین میرابیان، امین احمدیان، امین ایزدیان، امین پارسا، اویس اخوان، ایلیا کناری، ايليا ماهان، بابک قائم، بابک قناد، بونیتا پاپاستایی، بهار فرامرز، بهار مجدزاده، بهارک صابری دخت، بهجت حسینی، بهرام اسماعیل بیگی، بهرام صباغی، بهزاد مهرانی، بهزاد مهرداد، بهمن امینی، بهمن خردمند، بهمن محمدی، بهنام داوری، پروانه حسینی، پروانه كاظمي، پروین دارابی، پری حکاکی، پریچهر نعمانی، پریسا روشن فکر، پوران قمی، پویا جهان دار، پویا غلام رضایی، پویش عزیزالدین، پیام روغنیان، پیمانه اباغی، تارا حسینی، تانیا احمدی، تیام رهنما، جمیله زینالی، جمیله محمدی، جواد جواهری، حامد صادقي صفت، حامد فرامرزیها، حسن شریعتمداری، حسن کیا روستا، حسین بابی نی، حسین صفا، حسین علوی، حشمت مقدونی، حمید رضا مسیبیان، حمید رضا واشقانی فراهانی، حمید شاه سیاه، حميد شرقي، حميده وطني، حنا رحیمی، حیرانی، خاطره فرامرزیها، خدیجه حسینی، داریوش روشنایی، داود داودي، داوود افتخار، درخشنده صیادی، درنا بندری، راضیه مرادی، راضیه نعمتی، رحیم محمدی، رشید اسماعیلی، رضا سیاوشی، رضا صادقی، رضا گوهرزاد، رضا هیوا، رعنا ساقي، روح الله سوري، زهرا صادقی، زهراحکاکی، زهره حیاتی، زهره عراقی، زهره محمدی، ژاله باباجانی، ژاله مظاهری، ژامک محمدی، سارا محمدی اردهالی، سارا پیام، ساسان آقایی، سامان شاه محمدی، سبحان ابراهیمی، سپهرساقي، سپهر عاطفی، سپیده حمیدی، سپیده صمدی، ستاره حسن پور، سجاد شاهمرادی، سعید رواندی، سعيد بياني، سعید پورحیدر، سعید رحیمی، سعید قاسمی نژاد، سعید کردی، سعید کلانکی، سلمان سیما، سمیرا حمیدی، سمیرا مرادی، سمیه بهادری، سميه كياني، سمیه مقیمی، سودابه حمیدی، سودابه سعیدی، سهراب بهداد، سهراب خوشبویی، سهیل پرهیزی، سهیلا حکاکی، سهیلا ستاری، سهیلا صیادی، سیاوش امجدی، سیاوش رضائیان، سید احمد موسوی، سید حسین جاودانی، سيمين رادمنش، سينا صارمي، شاد اسدی، شراره اتابکی نصرتی فرد، شرمینه سرایداری، سهیلا لینده هورست، شریفه بنی هاشمی، شقايق شرقي، شکوه میرزادگی، شوكت شرقي، شهلا محسنی، شیرین طبیب زاده، شیوا نوجو، صبری بهمنی، صفا نهاوندی، طاها زینالی، طاهره پژوهش، ع. مروی، عارفه وزیری، عباس حکیم زاده، عباس مظاهری، عباس نوذری، عرفان کیا، عزت صمدی، عشرت بستجانی، عصمت عمادي، علایی نژاد، علی بلیغی، علی حکاکی، علی خانبخشی، علی افشاری، علي شرقي، علی معینی، علی نظری، علیرضا عزیزی، غزاله عسگری زاده، غزل مقصوری، غلام ناصری، فائزه اثنی عشری، فائزه شریفیان، فاطمه جلالی، فاطمه خانی، فاطمه رستگار، فاطمه سحرخيز، فتانه صادقی، فرشته رضایی، فرشته ياوري، فرمیسک احمدی، فرناز اردبیلی، فرناز فلاحت، فرناز معیریان، فروغ شریفی، فرهنگ قاسمی، فريبا اميري، فریبا سالکی، فریبا کوهی، فریده خزائی، فریناز آزادفر، فواد پاشایی، فیروزه رمضان زاده، کاظم علمداری، کاظم کردوانی، کاظم یوسفی، کاملیا حاج قاسم، کاویان صادق زاده میلانی، کمال ارس، کیانا حسینی، كاوه ماهان، كيان ماهان، لادن جعفری، لیلا سیف اللهی، م. ع. قوچاني، مازیار خسروبیک، ماکان اخوان، ماندانا کنت، مانی هوشوار، محبوبه محبی، محسن سیدان، محسن شهریاری، محسن نژاد، محمد افراسیابی (عمو اروند)، محمد برجانجه، محمد جواد طواف، محمد رضا نم نبات، محمد صادقی، محمد کوراوند، محمد نیمایی، محمود رفیع (دبیر جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران)، مریم سبزه واری، مریم عبدالهی، مریم نایب یزدی، مریم نصیری، مسعود سفیری، مسيح آريا، مصطفی خسروی، ملیحه جعفری، منوچهر فاضل، منیژه شکوهی تبریزی، منیژه مرادی، موسی ساکت، مهدی عربشاهی، مهدی یوسفی، مهران براتی، مهرانگیز شاه مرادی، مهرداد اعتمادی، مهرداد مشایخی، مهرزاد زرگرزاده، مهرنوش زنوزی، مهناز اسلاحی، مهين رضوي، مهین ماوایی، میترا ابراهیمی، میترا یوسفی، مینا کریمی، مینا طلوعی آذر، مينا ماني، مينا محبوبي، نادر حاجی محسن، نازنین نهاوندی، ندا جلیلوند، نسرین اسماعیلی، نگار حکاکی، نگین حکاکی، نویدرضا هادوی، نيكا نصيري، نیلوفر مظاهری، نیما مظاهری، ونداد زمانی، هادی احمدیان، هاله میرمیری، هادی قائمی، هانه یونسی، هانیه زاد، یاشار دارالشفاء، یاور خسروشاهی

گروه ها و سایت ها

ائتلاف بین المللی علیه خشونت در ایران(ایکاوی)

اعضاي سابق انجمن اسلامي دانشگاههاي اصفهان وعلوم پزشکي

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد راک (پیشگامان اندیشه)

انجمن تلاشگران سلامت

انجمن فرهنگی جوانه- دانمارک

انجمن همبستگی پناهجویان ایرانی-ترکیە

انجمن همبستگی فعالان تبعیدی

انور میرستاری ـ بلژیک

ایران آزاد – کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دموکراسی – آلمان

بنیاد فرهنگی همزبان

جامعه دفاع ازحقوق بشر درایران

جامعه رنگین کمان – بنیاد آزادی اندیشه و بیان

جامعه شناسان بدون مرز/ ایران

جامعه مستقل زنان ایرانی مقیم اتریش

جمعیت دفاع از حقوق زنان

دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاههای ایران

رای من کجاست – نیویورک

رها (Raha Iranian Feminist Collective)

زنان ایران برای عدالت ( Iranian women for justice)

سازمان دانش آموختگان ایران ( ادوار تحکیم وحدت ) شعبه بوشهر

سازمان عفو بین الملل ایرلند – گروه ایران

سایت تجربه ایستادگی

سایت تهیه

سایت گزارشگران

سایت لجوار

سایت موج زنده

شبکه جوانان پیشرو

شبکه ی ارتباطی دیالوگ: جوانان و دانشجویان خارج از کشور

فعالان سبز برای دموکراسی

کارشناسان ایران سبز

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

کمپین مبارزه با خشونت

کميته دفاع از زندانيان سياسي ايران – برلن

کمیته گزارشگران حقوق بشر

کمیته مستقل ضدسرکوب شهروندان ایرانی – پاریس

کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت

گروه زیستن در فیس بوک

گروه فیس بووکی “زنان فعال کوردستان”

گروه فمینیستی شعله پخش کن

گروه مادران ایرانی

مادران پارک لاله ایران

مادران عزادار

مرکز زنان كرد در شهر كلن

نشریه آوای زن

نشریه جامعه شناسی ایران

وب سایت “هم سری” برای ترویج ازدواج برابر

  • Balatarin
    Tags: ,


    1. As a muslim woman i’m ashamed of how goverment has tergiverse the words of Quran and prophet to their convenience and the lust of power.
      Now a days, we perfectly know that hijab can’t protect us from nothing but it has become an identity simbol. So dont come to me with that “women guilty” stuff. Men are totally responsable of their sexual behaviour and they have to learn how to control it.
      Islam has taught us to control our phisical desires and to give total respect to women. What in the world are thinking those men?
      What Quran are reading those men? because it’s not mine, surely.
      They should be imprisoned for immorality and sexual crimes.
      How can we stop this societal problem? Education? Punishment? What? We can do nothing when the goverment is agree with what is happening.


    1. Women’s movement activists release statement in protest to increase in violence against women in Iran / بیانیه تحلیلی فعالان و حامیان جنبش زنان، در اعتراض به خشونت فراگیر علیه زنان در ای

    Leave a Response