Persian2English

Persian2English – Shabnam Madadzadeh is a 24-year old Iranian university student and activist who, for the past three years, has endured more than 1000 days behind bars. She is currently held in Tehran’s Evin prison. She is forced to tolerate constant abuse and torture because no one hears her voice.

Last month the imprisoned student activist wrote a letter to Ahmed Shaheed, the UN Special Rapporteur on Iran. Ahmed Shaheed’s full report on the human rights situation in Iran is set for completion by the next two months (scroll down to the end of the letter for more information on Shabnam and to help her send the letter to Ahmed Shaheed).

LETTER IN ENGLISH
By: Shabnam Madadzadeh
Translation: Siavosh Jalili, Persian2English

In the name of the righteous God,

I, a young student, have written this letter to Ahmed Shaheed, the UN Special Rapporteur on Iran.

Dear Mr. Shaheed,

There are talks of your future trip to my country, a land located in the Middle East, a region that is recently at the centre of attention. All eyes are on here, and new developments and events are anticipated.

I am writing to you from Iran, inside Evin prison, the country’s beating heart. Recently, in political circles, the media, and the news, various government officials have shared their viewpoints on your future trip to Iran and your decision to draft a report.

The head of the Iranian government, Mr. Ahmadinejad, has declared on many occasions, in national and international press conferences: “In Iran, there is absolute freedom.”

I wonder, what is the government hiding that it vehemently opposes your trip? But, nothing is hidden in this country. In this “free” country, every protest and criticism is answered with intimidation and threats. In this “free” country, any defense of opinion, religion, and viewpoint that differs from the rulers’, is answered with prison and shackles. In this “free” country, lawyers who defend innocent clients in kangaroo courts are handcuffed, jailed, and issued long-term prison sentences. They are also banned from practicing law. In this “free” country, terror and fear is spread through public executions conducted in main squares.

Mr. Shaheed, whether you are able to understand and digest the above-mentioned conditions easily or not, these are the realities of our lives. We are imprisoned for expressing our beliefs in our country.

The Iranian authorities often express regret over the human rights violations in other countries and sympathize with the citizens. They criticize the despots of other countries and warn other dictators to hear their people’s voices. The Iranian officials argue that students should not face harassment and crackdowns, and freedom of speech and expression should be protected and defended.

Then, who am I? I am imprisoned because of my beliefs, because of my thoughts. Those held in the same ward as me are innocent women with various beliefs. Where do they fall in this puzzle? Why don’t they hear our voices [the same way they claim support for those oppressed in other countries]?

After many failed attempts to deliver my message and grievances to the Iranian officials, I have concluded that the officials are like the Persian proverb: “Death is good, but only for the neighbour.”

No one hears our voices. We scream about our deprived rights. We scream so that someone hears our voices, even if the person is outside our borders. We scream so that awakened consciences are affected by the sorrows and moans.

This letter is that same scream, filled with pain and suffering. I write to you as a 24-year-old Iranian girl, who, in two-and-a-half years of incarceration, has endured solitary confinement and various prisons. I write to you as an Iranian computer science student.

I was arrested along with my brother in February 2009 for the crime of seeking justice and freedom and defending humanity and dignity. While locked up behind bars I struggled for my most basic human rights.

Peers in other countries, through their progression, are supported and guided by their governments.  I even struggle for my right to think, breathe , and express my thoughts. In my country, with its vast land and enormous sky,  my share of civil rights is the corner of a cage- where my every breath is counted and my only contact [with the outside world] is the 20-minute weekly visits granted to my family. During these visits we speak on the phone and look at each other through a dirty glass window. This is my share of this land, the corner of a narrow cage, where I am not permitted breaks for fresh air.

Mr. Ahmed Shaheed, every time I read the UN Declaration of Human Rights, I sense envy. In my country, a difficult battle exists for the people to [safeguard] their humanity. Those who dare must pay an extremely high price. I can list a human rights violation committed in Iran for every article in the Declaration. My brother and I were interrogated in the Evin prison solitary confinement ward 209 for expressing our beliefs, and we were abused because of the beliefs of some family members.

I have witnessed Baha’ï women arrested solely for their religious beliefs. I have witnessed journalists who were detained for reporting on the current conditions in the country. I have experienced the unfair court hearing, where my brother and I were each sentenced to five years in prison exile.

Mr. Shaheed, our sad story is a long one, and I can only point out some of the injustices. Since I was 21 years old, I have lived in prison, among addicts, murderers, and prostitutes- all of whom are victims of this unjust and unfair regime. I have experienced the worst conditions. The smallest example I can give of the horrific living conditions in Rajai Shahr prison is: 200 people have to share two washrooms which have one sink and two baths. I have witnessed much anguished pain and wounds on the bodies and souls of the people in this oppressed nation. I have sat with them, I have suffered along with them, and I have wept for their dissolution. It would be so good if you, too, could see all this from close up. It would be good if you could see that the basic rights of prisoners in Qarchak are trampled on and their humanity is violated. You must meet the defenseless women who are held in a place that does not even meet the most basic standards for a prison.

After my exile to Rajai Shahr prison, and then my transfer to Qarchak prison, I am currently held in Evin prison. I am held with 32 other innocent women. I spend the dark days of detention deprived of the most basic means of communication, under tight security measures. Even Evin prison officials admit that our place of confinement cannot be considered a regular section of the prison.

Behrouz Javid Tehrani (top left), Mohammad Ali Mansouri (top right), Saleh Kohandel (bottom left), and Farzad Madadzadeh (bottom right).

Mr. Shaheed, I am not sure how they will treat me after writing this letter. In October 2010, because I had informed my family of my critical condition in Rajai Shahr prison, I was deprived of visits or phone contacts with them for four months.  And now, my brother, Farzad Madadzadeh, along with three of his friends, Saleh Kohandel, Behrouz Javid Tehrani, and Pirooz Mansoori have been transferred from Rajai Shahr prison in Karaj to ward 240, the security section of Evin prison. There has been no news on them since the time of this letter. [editor's note: Saleh, Behrouz, Farzad, and Pirooz were transferred back to Rajai Shahr prison. They are being held incommunicado].

The high price we have paid to gain these bitter experiences is our youth.

Now that you have been assigned the mission to report on the oppression from close up, maybe you can spend some of your time looking into the above-mentioned violations. You can then inform the world so we can prevent future injustices.

Mr. Shaheed, there is much more to be said. What I have mentioned above is just a small part of the sea of suffering and pain we endure. At the same time, there is a glimmer of hope that, perhaps, your thorough report, a global consensus, and your efforts to realize the dreams of those who drafted the Universal Declaration of Human Rights, will result in the improvement of the human rights conditions in Iran.

There is fear that human rights in Iran, like thousands of other issues, will fall victim to political ploy. All eyes are on you now. Do not let the ploys prevail.

Shabnam Madadzadeh

Evin Prison
September 2011

TAKE ACTION TO HELP SHABNAM SEND HER LETTER TO AHMED SHAHEED

UN Special Rapporteur for Human Rights in Iran
Office of the UN High Commissioner for Human Rights
Palais des Nations
CH-1211 Geneva 10
Switzerland

E-mail:
sr-iran@ohchr.org

Further inquires can also be directed to:
Mr. Naveed Ahmed — Tel. +41 22 928 9477 / email: nahmed@ohchr.org or Rose Parris Richter (Tel. +1 917 226 4551/ email: srhumanrights@gmail.com

MORE INFORMATION ON SHABNAM MADADZADEH

Persian2English – Shabnam Madadzadeh is an imprisoned student activist and former vice secretary of Tehran’s Tahkim Vahdat (student alumni organization) and the Islamic Student Association at the Tarbiat Moalem University. She was arrested February 19, 2010 and jailed in Evin prison. In early August 2010, she was transferred to the horrific Rajai Shahr ‘Gohardasht’ prison to serve her exile sentence. Then, in an unprecedented move, the Iranian authorities transferred Shabnam and 200 other women political prisoners to Qarchak prison in Varamin. Currently, Shabnam Madadzadeh is held in the Evin prison women’s ward.

In February 2010, branch 28 of the Tehran Revolutionary Court sentenced Shabnam to five years in prison exile. Her sentence was upheld by the Appeals Court in May 2010. Her brother Farzad Madadzadeh, who is also imprisoned, was issued the same sentence. He is currently held incommunicado in Rajai Shahr ‘Gohardasht’ prison.

The Iranian authorities’ lack of concern for the well-being of Shabnam and Farzad, two students who have not committed any visible crime, has resulted in the extreme torture and abuse of this brother and sister.

نامه شبنم مددزاده از زندان به احمد شهید: «مرگ خوب است، اما برای همسایه»

کمیته گزارشگران حقوق بشر- شبنم مددزاده، زندانی سیاسی، در نامه‌ای خطاب به احمد شهید، گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل در خصوص ایران، از او درخواست کرده که در آستانه ماموریت جدید خود «جهان را از مظالمی که بر زندانیان می‌رود آگاه ساخته» و «مانع از تداوم این بیدادگری‌ها» شود.

شبنم مددزاده نایب دبیر شورای تهران دفتر تحکیم وحدت و عضو انجمن اسلامی دانشگاه تربیت معلم کرج که هم اکنون به همراه تعدادی دیگر از زنان زندانی سیاسی در بند نسوان اوین نگهداری می‌شود، در تاریخ ۱ اسفند ۱۳۸۷ توسط ماموران امنیتی بازداشت و در دادگاهی که در تاریخ۲۰ بهمن ۸۸ در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد، به تحمل ۵ سال حبس تعزیری همراه با تبعید به زندان رجایی شهر کرج محکوم شد. حکم زندان وی در تاریخ ۱۲ خرداد ۸۹ از سوی دادگاه تجدید نظر تایید شد.

فرزاد مدد‌زاده نیز که به دنبال دستگیری خواهرش بازداشت شده بود در حکم مشابهی که دریافت کرد به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده بود که دو ماه پیش از زندان رجایی شهر به بند امنیتی ۲۴۰ زندان اوین منتقل شد که تا این لحظه هیچ خبری از او در دست نیست.

متن نامهٔ شبنم مدد‌زاده که در اختیار کمیته گزارشگران حقوق بشر قرار گرفته در پی می‌آید:

بسم الحق

برای اولین بار، این نامه را از طرف یک جوان دانشجوی زندانی، خطاب به آقای احمد شهید، گزارشگر ویژهٔ حقوق بشر سازمان ملل می‌نویسم:

آقای احمد شهید؛

صحبت از سفر شما به کشورم است. کشوری در مشرق زمین، در منطقه‌ای به اسم خاورمیانه. منطقه‌ای که در سال‌های اخیر چشم‌ها به آن خیره شده است و هر لحظه چشم انتظار اتفاق جدیدی است. ولی من نه با خاورمیانه کاری دارم و نه به چشم‌هایی که به آن خیره شده است. من با کشوری در جنوب غربی آسیا که به سان گربه‌ای در نقشهٔ جهان جا خوش کرده است کار دارم. کشوری که با توجه به قطعنامهٔ اخیر سازمان ملل مسئولیت تهیه گزارش در خصوص وضعیت حقوق بشرش به شما محول شده است. آری، من از ایران و از قلب تپنده‌اش، زندان اوین با شما صحبت می‌کنم. این روز‌ها در محافل سیاسی، روزنامه‌ها، اخبار و… موضع گیری مقامات مختلف دولتی در مورد سفر شما را به عنوان نماینده ویژهٔ حقوق بشر و تصمیم شما برای تهیه گزارشتان است.

نمی‌دانم برای کشوری که رئیس دولتش، آقای احمدی‌نژاد، بار‌ها در نشست‌های خبری داخلی و خارجی اعلام کرده «در ایران آزادی مطلق وجود دارد» و یا «کشور ایران دموکراتیک‌ترین کشور منطقه است». چه چیز پشت پرده‌ای ممکن است وجود داشته باشد که این چنین با آمدن نمایندهٔ حقوق بشر مخالفت می‌کند؟! در کشور آزادی (!) که پاسخ هرگونه انتقاد و اعتراض با تهدید و ارعاب داده می‌شود، در کشور آزادی که پاسخ هر گونه دفاع ازعقیده و دیانت و مذهب متفاوت با حاکمان با اسارت و بند و زنجیر داده می‌شود. در کشور آزادی که پاسخ دفاع وکلا از موکلین بی‌گناه‌شان آن هم در دادگاه‌های فرمایشی با زندان و دستبند و احکام سنگین و محرومیت از وکالت داده می‌‎‌شود، در کشور آزادی که ایجاد رعب و وحشت و نمایش قدرت با اعدام بر سر جرثقیل‌ها و میدان‌های عمومی شهر نشان داده می‌شود، چیزی برای پنهان نگاه داشتن وجود ندارد.

آقای احمد شهید! درک این شرایط برای شما آسان باشد یا نه، این شرایط واقعیت‌های زندگی ما هستند، ما به خاطر عقایدمان در کشوری زندانی هستیم که مقاماتش هر لحظه، هر روز، از ضایع شدن حقوق انسان‌ها در سایر کشور‌ها، حتی دور‌ترین نقطه جهان ابراز ناراحتی کرده و با مردم آن کشور‌ها اعلام همبستگی می‌کنند، به حاکمان مستبد سایر کشور‌ها انتقاد می‌کنند و به دیکتاتور‌ها هشدار می‌دهند که صدای مردمانشان را بشنوند. چون این ملت‌ها هستند که مسیر تاریخ را تعیین می‌کنند، از برخورد با دانشجویان گله می‌کنند و از آزادی بیان و عقیده دفاع. در این شرایط من از همهٔ آن‌ها می‌پرسم «پس من که هستم؟» من که اکنون به خاطر عقایدم، به خاطر اندیشه‌ام، در زندانم، هم بندی‌های من، زنان بی‌گناه با عقاید مختلف در کجای این پازل قرار دارند؟!! «پس شما چرا صدای ما را نمی‌شنوید؟!!»

بعد از تلاش‌های بسیاری برای رساندن صدایت به گوش مسئولان نتیجه می‌گیری که وصف الحال اینان‌‌ همان قصهٔ «مرگ خوب است، اما برای همسایه» است. این گونه است که وقتی صدایت شنیده نمی‌شود، فریاد برمی‌آوری و از حقوق از دست رفته‌ات می‌گویی، فریاد می‌کشی تا صدایت را بشنوند حتی کسی در فراسوی مرز‌ها. فریاد می‌کشی تا وجدان‌های بیدار از صدای غم و ناله‌هایت به خود آیند و این نوشته من خطاب به شما حکم‌‌ همان فریاد است با کوهی از درد و رنج. من به عنوان دختری ۲۴ ساله‌ و ایرانی، دانشجوی رشته علوم کامپیو‌تر دانشگاه تربیت معلم تهران، که از اول اسفند سال ۱۳۸۷ (۱۹ فوریه ۲۰۰۹) به همراه برادرم به جرم عدالت طلبی، آزادی خواهی و دفاع از انسانیت و شرافت انسانی در زندان به سر می‌برم، با شما سخن می‌گویم. دختری که تجربهٔ زندان‌های وزارت اطلاعات، بند ۲۰۹ و بند عمومی زندان اوین، زندان رجایی شهر و زندان قرچک ورامین را در طول دو سال و نیم حبسش در کارنامه خود دارد. من از جایگاه یک دانشجوی ایرانی با شما صحبت می‌کنم.

در حالی که هم سن و سالان من در سایر کشور‌ها برای طی کردن مسیر پیشرفت و ترقی در همهٔ عرصه‌های اجتماعی و علمی توسط دولت‌هایشان حمایت و هدایت می‌شوند، من در پشت می‌له‌های زندان برای حداقل حقوق انسانی دست و پا می‌زنم. برای حق اندیشیدن، حق بیان افکارم، حتی حق نفس کشیدن. در کشوری که سهم من از حقوق شهروندی و از سرزمین پهناور و آسمان بزرگش، گوشهٔ قفسی است که با تکنولوژی‌های پیشرفته و دوربین‌های مداربسته حتی نفس‌هایم را می‌شمارند و تنها ارتباطم با این دنیای بزرگ در این عصر ارتباطات تنها هفته‌ای ۲۰ دقیقه ملاقات کابینی با خانواده‌ام از پشت شیشه‌های کثیف و با گوشی تلفن است. سهم من گوشهٔ تنگ قفسی ست حتی بدون هواخوری. وقتی ژست‌های ارزش نهادن به علم و دانش و فناوری از سوی حاکمان نشان گرفته می‌شود، از خود می‌پرسی پس بازداشت دانشجویان چه معنایی دارد، جدای از صد‌ها نفری که سالانه از تحصیل محروم می‌شوند، آن هم تنها به دلیل اعتقاداتشان. دردناک‌ترین نکته این است که این برخورد‌ها فقط به دانشجویان محدود نمی‌شود، بلکه همهٔ اقشار جامعه اعم از دکتر، مهندس، وکیل، کارگر، معلم، خانه دار، پیر و جوان و زن و مرد را نیز در بردارد!

آقای احمد شهید! وقتی من کتاب اعلامیه جهانی حقوق بشر راورق می‌زنم نمودی جز حسرت بر دلم نمی‌ماند و هرگز به دنبال مصدادیقش در کشورم نخواهم گشت؛ که ما هنوز برای اثبات انسان بودنمان با هر عقیده و فکر و مذهب که باشیم باید به مبارزه‌ای این چنین دشوار تن در دهیم و تنها به خاطر رعایت انسانیت تاوانی این چنین گزاف بپردازیم. شاید بتوانم برای تک تک موارد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر مثال نقض بیاورم. من و برادرم در سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ نه تنها برای عقیده خودمان که به خاطر عقاید بعضی از اعضای خانواده‌مان بازجویی می‌شدیم! من در همین بند ۲۰۹ زنان بهایی را دیدم که صرفا به خاطر عقایدشان دستگیر شده بودند. دیدم خبرنگارانی را که به علت خبر رسانی از وضع موجود بازداشت شده بودند. دادگاه ناعادلانه‌ای را که من و برادرم را هر کدام به پنج سال حبس توام با تبعید به سخت‌ترین تبعیدگاه ایران محکوم کرد دیدم و تبعید به مکانی که از نظر وضعیت زندانهای کل کشور تبعید‌گاه بود.

بله آقای شهید، قصهٔ تلخ ما سر دراز دارد که تنها می‌توان به نکاتی از آن اشاره کنم. من در زندان و در میان معتادان و قاتلان و قاچاقچیان و فواحش که جملگی قربانیان نظام نابرابرو ناعادلانه این سرزمین‌اند زندگی کرده‌ام آن هم از سن ۲۱ سالگی. و بد‌ترین شرایط را تجربه کرده‌ام. شرایط زندگی وحشتناک رجایی شهر، وجود دو دستشویی با یک سینک روشویی و دو حمام برای ۲۰۰ نفر تنها کوچک‌ترین مثال ملموس این شرایط است، که من درد‌ها و زخم‌های عمیق بسیاری بر تن این مردم رنج دیده و ستم کشیده دیده‌ام. با آن‌ها نشسته‌ام و با آن‌ها درد کشیده‌ام و بر بی‌کسی و بی‌پناهیشان گریسته‌ام. و چه خوب می‌شد اگر شما هم از نزدیک ببینید، شما هم ببینید که نه تنها حقوق اولیه زندانیان ندامتگاه شهر ری (زندان قرچک) نادیده گرفته می‌شود، که حقوق انسانیشان نیز زیرپا گذاشته می‌شود. شما هم ببینید زنان بی‌پناه در جایی نگهداری می‌شوند که کوچک‌ترین هم خوانی با استانداردهای یک زندان را ندارد. حال من پس از تبعید به رجایی شهر و انتقال به زندان قرچک و دوباره به زندان اوین منتقل شده‌ام. و اکنون به اتفاق ۳۲ تن از زنان بی‌گناه روزهای تاریک حبس را می‌گذرانم با کمترین امکانات ارتباطی در شرایط کاملا امنیتی و در جایی که به گفته خود مسئولان زندان اوین به عنوان «بند» شناخته نمی‌شود.

آقای شهید! نمی‌دانم پس از نوشتن این نامه چه برخوردی با من خواهند کرد، کما اینکه در زندان رجایی شهر تنها به علت اینکه خانواده‌ام را از وضعیت بحرانی خود مطلع کرده بودم، از تاریخ ۲۲ مهر ماه ۸۹ به مدت چهار ماه از ملاقات با ایشان و تماس تلفنی با خانواده‌ام محروم شدم و اکنون برادرم فرزاد مددزاده، قریب به دو ماه است که به همراه سه تن دیگر از دوستانش، صالح کهندل، بهروز جاویدتهرانی و پیروز منصوری، از زندان رجایی شهر به بند امنیتی ۲۴۰ زندان اوین منتقل شده‌اند. که تا این لحظه هیچ خبری از آن‌ها در دست نیست. ولی ما همه این تجربیات تلخ و جانکاه را به قیمت گزاف ایام جوانی به دست آورده‌ایم. اکنون که شما ماموریت یافته‌اید این مظالم را از نزدیک ببینید، شاید به قیمت صرف کردن از وقت با ارزشتان، ببینید و با هوشیاری و وجدان آگاه و بیدار خود جهان را از آن مطلع سازید و مانع تداوم این بیدادگری‌ها گردید.

آقای شهید، گفتنی‌ها کم نیست و این تنها گوشه‌ای کوچک از دریای رنج و درد بود،‌‌ همان طور که این کورسوی امید در دل همه ما زندانیان و مردم رنج کشیده ایران وجود دارد که شاید گزارش کامل شما و اجماع جهانی و تلاش شما برای تحقق آرزوی کسانی که منشور بین المللی حقوق بشر را تنظیم کرده‌اند در ایران منجر به بهبود شرایط شود. این بیم هم البته وجود دارد که این موضوع مانند هزاران موضوع دیگر در کام بازی‌های سیاسی فرو رود. اینک چشم‌ها به سوی شماست. شما نگذارید که چنین شود.

شبنم مددزاده

زندان اوین

شهریور ۹۰