Persian2English

By Maryam Nayeb Yazdi

Persian2English – Iran is currently the country with the most executions per capita in the world, while China is ranked number one in the amount of overall executions.

In February 2011, the U.N.’s High Commissioner for Human Rights released a statement on the alarming amount of executions in Iran. She called on the Iranian authorities to establish a moratorium on executions with a view to abolishing the death penalty.

The statement was not only ignored by Iranian authorities, but it also did not deter them from continuing executing people in unprecedented numbers.

Statistics from Iran Human Rights:

According to official reports, the Iranian regime has executed more than 340 people since January 2011. The real number is much higher. Last month, in September, the Iranian regime executed 58 people. In October the Iranian regime has already executed 13 people, and the number is feared to rise.

Among the recently executed were at least three minor offenders, under the age of 18 years:

A picture of Alireza Mollasoltani right before he was executed at 17 years of age

Vahid Moslemi and Mohammad Norouzi were two Afghan citizens who were 17 years old when arrested. They were among 22 people executed in one day in Iran on September 18th, for drug-related charges. A few days later, the Iranian regime executed Alireza Mollasoltani for murder. He was 17 years old when killed. Alireza insisted that he was acting in self-defense.

Among the recently executed were also three people convicted of sodomy, the charge the Iranian regime issues to justify the execution of people who engage in same-sex relations.

When the President of Iran, Mahmoud Ahmadinejad or other members of the Iranian regime respond to questions about executions in Iran, they always throw out statistics on the United States of America’s execution track record. The Iranian regime uses the USA as a scapegoat to evade responsibility for its own track record.

Those who are against the death penalty find executions under any charge to be unacceptable, regardless of the country conducting the execution, including the USA. Nevertheless, it is important to note that executions carried out by the Iranian regime very often violate UN conventions and international laws, including the UN Convention on the Rights of the Child, which Iran is a signatory of:

Most of the people executed by the Iranian regime are not identified by their full names and many of them are tried behind closed doors, without the public’s awareness on what exactly caused the person to be issued the death sentence. Many of the people executed by the Iranian regime also do not have access to lawyers, and the executions are carried out in secret, sometimes the executions are carried out in mass numbers in prison. All these actions are considered illegal, according to not only international laws, but also Iranian laws.

The Iranian regime even breaks its own laws, but somehow has convinced the world that these executions are legal. In Iran, the most popular charge for execution is drug-trafficking. The Iranian regime has stated that executing drug offenders helps control the country’s drug-trafficking problem. However, since many of the people tried for drug-trafficking are tried behind closed doors and virtually no information is released to the public on their case, it is hard to know the real reasons behind the executions.

It is a fact that executions have increased significantly since the 2009 Iranian Presidential election when Iran saw massive uprisings of Iranian people demanding for change, and the subsequent arrests of Iran’s students, lawyers, doctors, journalists, celebrities, filmmakers, and human rights and political activists.

Farzad Kamangar, a well-respected Kurdish teacher, was killed by the Iranian regime.

A few months following the massive Ashura uprisings (December 2009), The Iranian regime increased its use of executions as a tool to inflict additional fear onto society. The executions of five political prisoners in May 2010, including a well-respected Kurdish teacher, was aimed to paralyze those Iranians who yearned for change.

Following the 2009 election in Iran, it became increasingly evident in the media that the Iranian people want better lives. The present Iranian regime has proven time and again that it is unable to introduce reforms within the political system, and the Iranian authorities are unable to provide answers to the people’s demands. The economy is also worsening each day, and the Iranian government system is not short of corruption, including the recent 3 billion dollar financial scandal, which has seeped its way into Canada. All this taken into consideration, it is no surprise that the Iranian regime uses violence and terror as a tool to silence the Iranian people from speaking or acting out.

Especially now, since the Arab spring, the Iranian authorities are better able to see how the young people in the middle east are getting empowered. They fear the same will happen in Iran. That is why the Iranian regime terrorizes the Iranian people by executions, public hangings, and severe crackdowns on the civil society.

The Iranian authorities have subjected human rights activist Kouhyar Goudarzi (left) to an enforced disappearance for more than two months. Journalist and student activist Peyman Aref (right) was lashed 74 times before his release from prison.

Recently, human rights activist and top-ranking university student Kouhyar Goudarzi was subjected to an enforced disappearance. It has been over two months and the Iranian authorities have still not admitted to knowing Goudarzi’s condition or whereabouts, even though there are unofficial reports indicating that Goudarzi is currently held in solitary confinement at Evin prison.

Just yesterday student activist Peyman Aref was lashed 74 times by the Iranian authorities before he was released from prison for finishing his one-year prison sentence. The lashings were also part of his sentence, for “insulting” the Iran’s President Mahmoud Ahmadinejad.

There are many people like Kouhyar and Peyman in Iran who are abused and tortured by the Iranian regime.

Aware citizens around the world should do what they can to help the Iranian people. By sending an email to Iranian authorities or to your local government can be a great help- even keeping the Iranian people in your thoughts helps. We should not allow the Iranian people to be forgotten.

ایران: اعدام‌ها بالا می‌گیرد، نگذاریم مردم فراموش شوند

مریم نایب یزدی

ترجمه‌ی آرش عزیزی

ایران در حال حاضر بیشترین اعدام‌های سرانه‌ی جهان را دارد (چین بیشترین تعداد کلی اعدام‌ها را دارد.)

کمیسیونر عالی حقوق بشر سازمان ملل در فوریه‌ی 2011 بیانیه‌ای در مورد میزان هشداردهنده‌ی اعدام‌ها در ایران منتشر کرد. او از مقامات ایران خواست اعدام‌ها را متوقف کنند و به سمت لغو مجازات اعدام حرکت کنند.

مقامات ایران نه تنها به این بیانیه بی‌توجهی کردند بلکه این‌ حتی آن‌ها را از تداوم اعدام مردم در شمار بی‌سابقه باز نداشت.

آمار حقوق بشر در ایران:

طبق گزارش‌های رسمی، رژیم ایران از ژانویه‌ی 2011 تا کنون بیش از 340 نفر را اعدام کرده است. عدد واقعی بسیار بالاتر است.

ماه گذشته، سپتامبر، حکومت ایران 58 نفر را اعدام کرد.

در ماه اکتبر، که هنوز در میان آن هستیم، حکومت 13 نفر را اعدام کرده و ما نگرانیم که این عدد بیشتر هم خواهد شد.

بین کسانی که این اواخر اعدام شدند حداقل سه نفر کودکِ زیر 18 سال بودند:

وحید مسلمی و محمد نوروزی دو شهروند افغانستان که هنگام دستگیری 17 ساله بودند. آنان جزو 22 نفری بودند که در یک روز، 18 سپتامبر، در ایران به دلیل اتهامات مربوط به مواد مخدر اعدام شدند.

رژیم ایران چند روز بعد علیرضا ملاسلطانی را به جرم قتل اعدام کرد. او هنگام مرگ 17 سال داشت. او اصراری می کرد که در دفاع از خودش عمل کرده.

از جمله کسانی که اخیرا اعدام شدند در ضمن افرادی متهم به لواط بودند، اتهامی که رژیم ایران بری توجیه اعدام افرادی که روابط هم‌جنس‌گرایانه دارند صادر می‌کند.

وقتی محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران یا سایر اعضای رژیم ایران با سوالاتی در مورد اعدام‌ها در ایران مواجه می‌شوند همیشه آمار اعدام‌های در ایالات متحده را مطرح می‌کنند. رژیم ایران پشت آمریکا قایم می‌شود تا مسئولیت کارنامه‌ی خودش را نپذیرد.

مخالفین مجازات اعدام، این مجازات را بخاطر هر جرمی غیر قابل قبول می‌دانند، مستقل از کشورِ اعدام‌کننده، از جمله ایالات متحده. در عین حال باید توجه کنیم که اعدام‌هایی که رژیم ایران انجام می‌دهد اغلب سرپیچی از کنوانسیون‌های سازمان ملل و قوانین بین‌المللی مثل کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل است که ایران از امضاکنندگان آن‌ها است.

بیشتر کسانی که رژیم ایران اعدام می‌کند با نام کامل شناخته نمی‌شوند و بسیاری‌شان پشت درهای بسته بدون اطلاع عموم در مورد این‌که دقیقا چه چیزی باعث صدور حکم شده،‌ محاکمه می‌شوند. خیلی از افرادی که توسط رژیم ایران به قتل می‌رسند به وکیل دسترسی ندارند و اعدام‌ها در خلوت انجام می‌شود. گاهی اعدام‌های دسته‌جمعی در زندان انجام می‌شوند. تمام این اعمال غیرقانونی‌اند. نه فقط طبق قوانین بین‌المللی که طبق قوانین ایران.

رژیم ایران حتی قوانین خودش را هم می‌شکند اما به نوعی دنیا را قانع کرده که این اعدام‌ها قانونی‌اند. در ایران، محبوب‌ترین اتهام برای اعدام، حمل مواد مخدر است. رژیم ایران گفته اعدام مجرمین مواد مخدر به کنترل مشکل حمل مواد در کشور کمک می‌کند. اما از آن‌جا که بسیاری از متهمین به حمل مواد پشت درهای بسته اعدام می‌شوند و عملا هیچ اطلاعاتی علنا در موردشان منتشر نمی‌شود، سخت است دلیل واقعی پشت اعدام‌شان را بدانیم.

واقعیت این‌جا است که از اعدام‌ها از زمان انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2009 که ایران شاهد خیزش عظیم مردم و تقاضای تغییر بود به شدت افزایش یافته است. در پی آن ماجراها دانشجویان، وکلا، پزشکان، روزنامه‌نگاران، مشاهیر، فیلم‌سازان و فعالین حقوق بشر و سیاسی بی‌شماری دستگیر شدند.

حکومت ایران چند ماه پیش از خیزش‌های عظیم عاشورا (دسامبر 2009) استفاده از اعدام به عنوان وسیله‌ای برای اعمال ترس در جامعه را افزایش داد. اعدام پنج زندانی سیاسی در ماه مه 2010، از جمله معلمی محبوب در کردستان، می‌خواست ایرانیان مشتاق تغییر را فلج کند.

پس از انتخابات سال 2009 در ایران هر روز در رسانه‌ها آشکارتر شد که مردم ایران خواهان زندگی بهتر هستند. بارها و بارها ثابت شده که رژیم کنونی ایران قادر به اعمال اصلاحات درون نظام سیاسی نیست و مقامات ایران قادر به ارائه‌ی پاسخ به خواسته‌های مردم نیستند. اقتصاد نیز هر روز و هر روز بدتر می‌شود و دولت ایران کم مشکل فساد ندارد (از جمله افتضاح مالی 3 میلیارد دلاری اخیر، که به کانادا هم کشیده است.)‌ با توجه به تمام این امور تعجبی نیست که رژیم ایران ابایی از به کار گرفتن خشونت و وحشت به عنوان وسیله‌ای برای خاموش کردن مردم ایران که به پا می‌خیزند و صدایشان را بلند می‌کنند، ندارد.

مقامات ایران بخصوص در حال حاضر، پس از بهار عرب، بهتر می‌توانند ببینند که جوانان در خاورمیانه چگونه قدرت می‌یابند. آن‌ها می‌هراسند که همین اتفاق در ایران نیز بیافتد. همین است که حکومت ایران مردم را با اعدام، دار زدن عمومی و سرکوب شدید جامعه مدنی مرعوب می‌کند.

اخیرا کوهیار گودرزی، فعال حقوق بشر و دانشجوی رده‌بالای دانشگاه شریف، ناپدید شد. دو ماه گذشته و مقامات ایران اعتراف نکرده‌اند که می‌دانند شرایط یا محل نگه‌داری گودرزی کجاست. با این همه گزارش‌هایی غیررسمی هست که طبق آن‌ها گودرزی در حال حاضر در سلولی انفرادی در زندان اوین به سر می‌برد.

همین دیروز، پیمان عارف، فعال دانشجویی، 74 ضربه شلاق از مقامات ایران خورد و آن‌گاه پس از گذراندن یک سال زندان خود آزاد شد. شلاق‌ها نیز، مثل یک سال زندان، بخشی از مجازات او به جرم “توهین” به رئیس‌جمهور محمود احمدی‌نژاد بودند.

ایران آدم‌هایی مثل کوهیار و پیمان که به دست رژیم مورد تجاوز و شکنجه قرار می‌گیرند کم ندارند.

شهروندان آگاه در سراسر جهان باید هر کاری می‌توانند برای کمک به مردم ایران بکنند. با فرستادن ایمیل به مقامات ایران یا به دولت محلی‌تان می‌توانید کمک بزرگی بکنید – حتی نگاه داشتن مردم ایران در فکرهایتان نیز کمکی است. ما نباید اجازه دهیم مردم ایران فراموش شوند.