Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

Kurdish journalist imprisoned for more than 1,500 days without furlough

October 19, 2011

SIGN THE PETITION FOR THE FREEDOM OF KAMAL SHARIFI

Persian2English The violation of the most fundamental rights for Kurdish prisoners has become a common practice in Iran- namely in the prisons. Recently, a number of unknown Kurdish prisoners have launched hunger strikes to protest the deplorable conditions they are forced to endure.

In late June, three Kurdish men held in the inhumane Rajai Shahr ‘Gohardasht’ prison (Karaj) entered their 26th day of hunger strike, and other reports counted as many as 25 political prisoners on hunger strike in various detention centres.  In July, Jamal Alizadeh, a Kurdish man held in Orumiyeh central prison (Western Azerbaijan province), also launched a hunger strike.

There is another prisoner, Kurdish journalist Kamal Sharifi, who has also risked his life, in hopes of his basic prisoner rights to be respected. Sharifi launched a hunger strike in July to protest the unsuitable prison conditions and the violation of his rights as a prisoner of conscience. On the 55th day of abstaining from eating, he ended the strike upon his mother’s request. Sharifi had lost 25 kilograms of weight by then.

Before the recent visit from his mother to request an end to the hunger strike, Sharifi was banned from receiving prison visits while also deprived of the most basic prisoner rights. Additionally, the Kurdish political prisoner has been denied furlough for more than 1,500 days. Sharifi is held in prison exile in Hormozgan, located in southern Iran.

His brother Taha Sharifi spoke to Jaras: “Kamal Sharifi is banned from receiving visits. We were only allowed to visit him after he was on hunger strike for 55 days. During that visit, my mother and I asked him to end his strike and he accepted. In the short phone calls he is allowed to make he informs us that he is well- otherwise, we would have no news about his health or condition. He contacted us several days ago and said he is experiencing problems in his feet (or legs), and needs to be examined by a specialist outside the prison. We don’t know if they will allow him to visit a specialist outside the prison. When we went to visit him, his hands and feet were shackled. Even in the prison, he was in shackles. He is held in the same ward as prisoners serving time for charges related to drug-trafficking…”

His sister Mahnaz Sharifi had previously told Jaras: “We ask from the [Iranian authorities] to respect political prisoners and look into their demands. We ask that prisoners in need of medical attention be provided with such care. We want increased supervision for the prisons and the conditions of political prisoners. We ask that the basic rights of prisoners of conscience, such as visits and furlough, be respected, so their families do not suffer further. But what can we do? Nobody hears our voice!”

Taha Sharifi: “My father and mother are older and they want to see their son. However, not a single visit has been granted. We have corresponded and met in person with different officials. We wrote a letter to Mr. Khamenei (the Iranian Supreme Leader) and another to Mr. Ahmadinejad (the Iranian President), but we have not received any response to these letters. Only Mr. Shahroudi, Mr. Khamenei’s representative, gave us a letter so that we could visit Kamal and ask him to end his strike after he had lost 25 kilograms.”

Taha Sharifi explains further that there is nothing Kamal Sharifi’s lawyers can do. “My brother’s first lawyer was Ms. Shirin Ebadi, who is outside Iran. Mr. Abdolfattah Soltani, his other lawyer, has been arrested, and is in jail. Now, his lawyer is Mr. Sheikhi, but there is nothing he can do,” she said.

In 1999, The Saghez Revolutionary Court sentenced Kamal Sharifi to 30 years in prison to be served in exile. He was charged with, “Moharebeh” (enmity with and waging war against God). His father Bayazid Sharifi has said previously, “Kamal wants to be tried fairly and able to ask the judge what crime he had committed to deserve the suffering and the imprisonment.”

– Summary translation by Siavosh Jalili, report by Maryam Nayeb Yazdi


کمال شریفی زندانی کرد؛ ۱۵۰۰روز محروم از مرخصی

جرس: نقض حقوق اولیه زندانیان کرد در زندان ها بصورت امری متداول در آمده است. هم اکنون برخی از این زندانیان گمنام کرد در اعتراض به وضعیت اسف بار زندان ها در اعتصاب غذا بسر می برند. کمال شریفی، روزنامه‌نگار کرد، یکی از زندانیان سیاسی است که چندی پیش در اعتراض به وضع نامناسب زندان و عدم رعایت حقوق وی به عنوان یک زندانی سیاسی، به اعتصاب غذا دست زده بود. این زندانی کرد بعد از 55 روز اعتصاب غذا و کاهش 25 کیلو وزن به درخواست مادرش به اعتصاب خود پایان داد. اما وی همچنان ممنوع الملاقات مانده و از حقوق اولیه یک زندانی محروم است.

طه شریفی، برادر این زندانی سیاسی در خصوص آخرین وضعیت برادرش به “جرس” می گوید: “کمال شریفی ممنوع الملاقات است و بعد از اینکه نسبت به شرایط زندان اعتصاب غذا کرده بود و 55 روز در اعتصاب بود به ما ملاقات دادند. من و مادرم در این ملاقات از او خواستیم تا اعتصاب خود را بشکند که قبول کرد و اعتصاب خود را شکست. او فقط می تواند تماس کوتاه تلفنی بگیرد و بگوید حالش خوب است؛ وگرنه ما هیچ اطلاع دیگری از وضعیت او و شرایط نگهداری اش در زندان نداریم. چند روز پیش تماس گرفت و می گفت پایش به شدت ناراحت است و احتیاج به متخصص بیرون از زندان دارد. حالا نمی دانیم بگذارند یا نه؟ زمانی که به ملاقاتش رفتیم دست و پایش را با پابند و دستبند بسته بودند؛ حتی در زندان هم پابند به پایش داشته است. او با زندانیان قاچاقچی و مواد مخدر در یک بند نگهداری می شود…”

چندی پیش مهناز شریفی خواهر این زندانی کرد به خبرنگار جرس گفته بود: “ما می خواهیم به زندانیان سیاسی “احترام” بگذارند و به خواسته آنها توجه و “رسیدگی” کنند. زندانیان سیاسی که نیاز به رسیدگی پزشکی دارند امکانات پزشکی در اختیارشان قرار گیرد. بر زندان ها و وضعیت زندانیان سیاسی “نظارت” شود. حقوق اولیه زندانیان سیاسی از جمله ملاقات و مرخصی “رعایت” شود تا خانواده های آنان از این بدبختی در آیند. اما چه کنیم که صدایمان به جایی نمی رسد و کسی به داد ما نمی رسد!”

برادر کمال با اشاره به پیگیری های خانواده برای گرفتن ملاقات یا مرخصی می افزاید: ” پدر و مادرم مسن هستند و می خواهند پسرشان را از نزدیک ببینند اما دریغ از یک ملاقات یا مرخصی! بارها هم برای تشریح این وضعیت به جاهای مختلف مراجعه کردیم و یک نامه هم به آقای خامنه ای و یک نامه دیگر به آقای احمدی نژاد نوشتیم که هیچ پاسخی به این نامه ها ندادند. فقط آقای شاهرودی نماینده آقای خامنه ای یک نامه دادند تا بتوانیم با او ملاقات کنیم و از او بخواهیم اعتصاب خود را بشکند. آن زمان وضعیت برادرم بسیار وخیم بود بطوری که 25 کیلو وزن کم کرده بود…”

طه شریفی با تاکید بر اینکه وکلا هیچ کاری نمی توانند انجام دهند می افزاید: “وکیل برادرم اول خانم شیرین عبادی بود که الان خارج از کشور است؛ آقای عبدالفتاح سلطانی هم بازداشت شد و در زندان است؛ و الان آقای شیخی که بنده خدا کاری نمی توانند بکند…”

کمال شریفی در سال ۱۳۸۷ در شهر سقز به اتهام محاربه در دادگاه انقلاب سقز محاکمه و به ۳۰ سال زندان در تبعید و ممنوعیت از ملاقات محکوم شد.

بایزید شریفی پدر کمال پیش از این گفته بود: “کمال می‌خواهد که در دادگاهی عادلانه محاکمه شود و از قاضی سئوال کند که به چه گناهی باید در زندان و در چنان شرایطی باشد.”

طه شریفی در پایان با آرزوی آزادی همه زندانیان بی گناه دربند، خطاب به مسئولان حکومتی می گوید: ” همانطور که بارها درخواست کردیم باز از این تریبون تکرار می کنم که پدر و مادر من خیلی مسن هستند؛ مسئولان بگذارند کمال از زندان میناب به منطقه کردستان منتقل شود، و ممنوع الملاقاتی را بردارند تا این پدر و مادر پیر بتوانند فرزند خود را ملاقات کنند. این درخواست ما از جمهوری اسلامی است.”

گفتنی است، چندی پیش در پی تداوم اعتصاب غذای چند تن از زندانیان سیاسی کُرد در زندانهای مختلف ایران، گروهی از فعالان تحت عنوان “کمپین حمایت از اعتصاب زندانیان سیاسی کرد”، با صدور بیانیه ای خطاب به مجامع بین المللی، نهادهای حقوق بشری، سازمان ها و جریان های سیاسی، خواستار واکنش آنها و “شکستن سکوت” در برابر وضعیت زندانیان سیاسی کرد شدند.

*گفتگو: مژگان مدرس علوم

  • Balatarin
    Tags: , , , ,

    Leave a Response