Breaking the Language Barrier on Human Rights

Wife of political prisoner: When I told authorities about the tortures, they laughed at me.

November 16, 2011

Deutsche Übersetzung auf Julias Blog lesen

Translation by Persian Banoo | Text has been edited by Persian2English

KalemeJournalist Siyamak Ghaderi has been incarcerated in Evin prison for over a year and a half without furlough. He was arrested in August 2009 and tried and convicted in branch 28 of the Revolutionary Court, presided by Judge Moghiseh. Ghaderi was convicted on the charges of “Propaganda against the regime”, “Publishing and spreading lies”, and “Disturbing the public”.

One of Ghaderi’s main charges was writing on his blog “Irnaye ma” (our IRNA), where he criticized the officials at the IRNA news agency (the official state-run Iranian news agency). He also wrote about the Green Movement and its leaders.

His wife Farzaneh Mirvand recently spoke to Kaleme about Ghaderi’s latest situation, and the problems she faces as the wife of a political prisoner wife and raising their only child.

Mirvand stressed that her husband was tortured in ward 209 of Evin prison but authorities have paid no attention to the complaints.


Kaleme: Tell us about your husband’s physical and mental status.
Farzaneh Mirvand: Thank God he is fine now. He just misses being at home with his family.

Kaleme: Tell us about the time he was in ward 209. Apparently you had no news on him for a long period of time?
Farzaneh Mirvand: Even thinking about the days that my husband was held in ward 209 is very difficult for me. He was held in solitary confinement for 34 days under harsh interrogations. He was blindfolded, beaten with a baton, and threatened for the purpose of extracting false confessions.

During one of his interrogation sessions, an interrogator slapped his face so hard that he and the chair he was sitting on hit the ground. My husband is still suffering from an injury to his neck from the fall.

Kaleme: Have you filed a complaint with the judicial authorities about this incident?
Farzaneh Mirvand: Yes, about these pressures and other violations. I have gone to every place I could and have told the authorities about the [incidents], but they just laughed at me.

Even during his trial, my husband told the Judge about the tortures, but he, without paying any attention to my husband’s remarks, issued a verdict based on my husband’s false confessions.

I even wrote to the Islamic Human Rights Council, informing them about my husband’s tortures, but the only reply I received from them was that they had received the letter and my request was logged.

My husband was in ward 209 for nine months and the interrogators told him that if he does not provide them with false confessions they would not transfer him to the public ward 350.

Kaleme: Like most of the political prisoners and detained journalists, Mr. Ghaderi’s main charge was “Propaganda against the regime”. Is that the reason why they fired him from IRNA?
Farzaneh Mirvand: Yes, they fired him from his job [that he had for] 18 years, while his case was still pending in court. However, given the fact that the plaintiff in this case is Mr. Javanfekr (the head of IRNA), one of Ahmadinejad’s senior advisers, the action was not very surprising.

Kaleme: Was your husband’s sentence finally confirmed? In your previous interviews you said your husband is incarcerated without a final verdict and is imprisoned without being sentenced.
Farzaneh Mirvand: Yes, about two weeks ago, the Appeals Court upheld his four-year prison sentence and my husband was informed of the verdict. He immediately requested a hearing, but we already know what the results will be.

Kaleme: Mr. Ghaderi has been incarcerated for a year-and-a-half without furlough. Has he, like other political prisoners, been denied furlough for no reason at all?
Farzaneh Mirvand: I have no idea, but the Public Prosecutor’s recent denial of furlough for my husband makes us believe that all these decisions and the unjust sentence of three years on the charge of “Assembly and colluding”, and one year for “Propaganda and publishing lies” goes back to the animosity and the differing view points between my husband and Mr. Dolatabadi (the Public Prosecutor) from the time they worked together.

Eight months ago, I informed Mr. Dolatabadi of my husband’s condition without mentioning his name. His reply was that my husband has the right to furlough and he told the soldier present to provide me with the furlough request form. However, when I started filling out the form, he asked my husband’s name, and as soon as he heard “Siyamak Ghaderi”, he became outraged and exclaimed, “No, no, don’t write it. It’s too early for him to be released.”

The Prosecutor had requested the heavy sentence of 20 years ban from journalism and leaving the country, and exile to Iranshahr prison. This further strengthens the thought that the Prosecutor’s actions are based on a personal grudge against my husband.

Kaleme: So, Mr. Ghaderi, as part of his sentence, has been banned from his profession and is to be exiled for his prison term?
Farzaneh Mirvand: No, fortunately, despite the Prosecutor’s request, none of these were included in my husband’s verdict.

Kaleme: As a political prisoner’s wife, what is your condition and what kind of problems do you encounter?
Farzaneh Mirvand: I can only tell you that it is very hard. One of the smallest and least important problems that I face now is financial hardship. I struggle with this situation, and sometimes it becomes so difficult that I can only pray to God to give me strength to endure these problems- especially since my son misses his father very much.

Kaleme: How is your son doing?
Farzaneh Mirvand: My son, Ali is an introvert and also very patient. But, recently, especially since the start of the school year in September, he has been acting a little strange because he sees his father less.

One day he said something that really brought pain to my heart. He said, “I am starting to forget what my father looks like. Lately, when I have a dream about him, I don’t see his face anymore.” After hearing this I decided to put a picture of his father up on the refrigerator so he can see his face all the time.

After Ali heard that his father has requested furlough, he recited prayers every night. He was very optimistic that [his prayers would be answered]. He said that, even if his father is granted one day of furlough, he will have many plans [set up for his father on that day].

I didn’t tell him for days that the furlough request had been denied. When he heard the news, he locked himself up in his room for hours.

Overall it’s not a good situation. He is a teenager and has his own specific needs. I may be a very good mother, but I can not replace the role of his father.

Kaleme: We heard that the authorities have asked Mr. Ghaderi to write a letter requesting pardon so he can be released ahead of his full term sentence, but he has denied their request. Is this so, and if so, why?
Farzaneh Mirvand: Yes, when they informed my husband of his sentence they asked him to write a letter requesting pardon, but my husband refused saying he has not committed any crime to request a pardon.

Apart from this, in our religion, forgiveness is an admirable and beautiful act. In which Islamic text does it mention that a written request is required to be forgiven- unless the act of forgiveness is for propaganda purposes only and not an act to please God.

Kaleme: As a political prisoner’s wife you must have suffered a lot of hardships, however, even during times of hardship there can be good times as well. Can you tell us your best memory?
Farzaneh Mirvand: I cannot recall a specific memory, but I, like you, believe that in every hardship there also is a blessing. I could say that, perhaps all this has caused intellectual development and a change in my point of view- that is the best thing that has happened to me during this time.

Kaleme: What do you personally request from the Judicial authorities?
Farzaneh Mirvand: I have no request for them. Our lives are being steered by a much greater power.


همسر سیامک قادری، روزنامه‌نگار زندانی: وقتی از شکنجه‌ی همسرم برای مسئولان گفتم، فقط مسخره‌ام کردند

چکیده :وقتی آقای جعفری دولت آبادی 8 ماه پیش شرایط سیامک را از زبان من بدون ذکر نام او شنید، در پاسخ من گفت ایشان را مستحق دریافت مرخصی می داند و با اشاره به سرباز جلوی در گفت: برگه تقاضای مرخصی را در اختیار ایشان بگذارید. اما وقتی من شروع به نوشتن درخواست مرخصی کردم، دادستان از من اسم زندانی را پرسید و ناگهان با شنیدن نام سیامک قادری برآشفته شد و گفت: “نه! نه! ننویس برای او زوداست که بیاید بیرون.” به خصوص وقتی به یاد می آورم که دادستان چه کیفرخواست سنگینی مبنی بر 20 سال محرومیت از حرفه خبرنگاری، 20 سال مممنوعیت خروج از کشور و گذراندن دوره محکومیتش در زندان ایرانشهر و… برای همسرم در خواست کرده بودند این فکرم بیشتر تقویت می شود که برخوردهای دادستان ناشی از کینه شخصی است….

کلمه – سارا پردیس:

سیامک قادری، روزنامه نگار زندانی، یکی از زندانیان بند ۳۵۰ زندان اوین است که در مدت یک سال و نیم از بازداشتش حتی یک روز هم از مرخصی استفاده نکرده است. وی مرداد‌ماه سال ۸۹ بازداشت شد و به اتهام تبلیغ علیه نظام، تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه به چهار سال حبس تعزیری محکوم شد.

یکی از اتهامات اصلی این روزنامه نگار، راه‌اندازی و نوشتن وبلاگ” ایرنای ما “بوده است. وبلاگی که او در آن به برخی عملکردها و اقدامات مسوولان خبرگزاری دولتی ایرنا انتقاد کرده و همچنین درباره جنبش سبز و رهبرانش مطالبی را در این وبلاگ نوشته بود.

همسر آقای قادری از آخرین وضعیت این زندانی و مشکلات خود به عنوان همسر یک زندانی سیاسی و تنها فرزندش سخن می گوید. او همچنین تاکید می کند که همسرش در مدت بازجویی در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات بارها توسط بازجویانش شکنجه شده است، اما مسوولان هرگز به شکایت او و همسرش در این باره توجهی نشان ندادند.

گفت‌وگوی کلمه با فرزانه میرزاوند، همسر سیامک قادری، را در ادامه می خوانید:

از آخرین وضعیت روحی و جسمی همسرتان آقای سیامک قادری برایمان بگویید.

خدا را شکر، حال ایشان خوب است و به جز دلتنگی برای خانواده مشکل دیگری ندارند. همسرم اکنون در بند ۳۵۰ به سر می برد.

کمی هم از زمانی بگویید که ایشان در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات و در سلول انفرادی نگهداری می شدند. ظاهرا مدت زمان زیادی از ایشان بی خبر بودید؟

حتی یادآوری روزهای در بند بودن همسرم در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات برایم بسیار سخت و آزار دهنده است. ایشان مدت ۳۴ روز در یکی از سلولهای انفرادی این بند تحت بازجویی های سخت با چشم بند و توام با ضرب و شتم، تهدید و اعتراف گیری اجباری قرار داشت؛ به طوری که در یکی از همین بازجویی ها از شدت ضربه ی سیلی که بازجو به او می زند، با صندلی به زمین پرت می شود و البته هنوز هم از آسیبی که به همین دلیل به گردنش رسیده است رنج می برد.

در این باره به هیچ یک از مقامات قضایی شکایت نکردید؟

من به خاطر این فشارها و تخلفات دیگر به هر جایی که فکرش را بکنید مراجعه کردم و این نکات را به مسوولان یادآور شدم، اما وقتی از شکنجه و ضرب و شتم همسرم می گفتند اما آنها فقط مرا مسخره کردند. حتی همسرم روز دادگاه به قاضی پرونده این مساله رایادآور شد، اما ایشان بدون توجه به این اظهارات، رای را بر مبنای اعترافات اجباری و دروغین که با فشار از همسرم اخذ شده بود صادر کردند و هرگز گفته های ما مورد بررسی قرار نگرفت. من حتی نامه ی مفصلی به کمیسیون حقوق بشر اسلامی نوشتم و از شکنجه شدن همسرم گفتم اما تنها پاسخ آنها به من این بود درخواست شما ثبت شد، اما تاکنون هیچ نتیجه ای نگرفته ایم. به هر حال ایشان مدت نه ماه را در بند ۲۰۹ و تحت این فشارها گذراندند. بازجویان مدام به همسرم می گفتند اگر مصاحبه تلویزیونی نکنی، تو را به بند عمومی منتقل نمی کنیم. اما همسرم زیر بار مصاحبه نرفت و سرانجام بعد از مدت زمانی طولانی به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شد.

اتهام اصلی آقای قادری هم مانند بسیاری از زندانیان سیاسی و روزنامه نگاران تبلیغ علیه نظام است، آیا همین موضوع موجب اخراج دائمی ایشان از خبرگزاری ایرنا شد؟

بله، ایرنا با استناد به همین اتهامات با عجله و در حالی که هنوز پرونده ایشان در دادگاه انقلاب در دست بررسی بود، ایشان را که همیشه خبرنگاری منتقد بود، بعد از ۱۸ سال سابقه کار رسما اخراج کرد. البته با توجه به اینکه شاکی پرونده همسرم، آقای جوانفکر مشاور احمدی نژاد است و این کارشان اصلا تعجب آور نیست.

آیا سرانجام حکم زندان آقای قادری تایید شد؟ چون تا جایی که به خاطرم می آید در مصاحبه های قبلی تان گفته بودید همسرتان بدون حکم تایید شده در زندان به سر می بردند و هیچ حکمی به ایشان ابلاغ نشده است.

بله، حدود دو هفته پیش حکم دادگاه تجدید نظر به ایشان ابلاغ شد و چهار سال حبس تعزیری تایید شد که البته ایشان همان جا تقاضای اعاده دادرسی کردند، هر چند نتیجه از همین الان برای ما مشخص است.

آقای قادری حدود یک سال ونیم است که زندانی است و در این مدت اصلا از حق مرخصی استفاده نکرده. آیا ایشان نیز مانند سایر زندانیان سیاسی بدون هیچ دلیل مشخصی از مرخصی محروم شده اند؟

در پاسخ به این سوال باید بگویم که من اطلاعی ندارم که آیا بالاخره ایشان می توانند از مرخصی استفاده کنند یا نه، اما مخالفت اخیر دادستان کم کم ذهنیت ما را به این سمت پیش می برد که تمام این تصمیم گیری ها و حتی حکم ناعادلانه سه سال حبس برای اجتماع و تبانی و یک سال حبس برای اقدام تبلیغی و نشر اکاذیب از روی حب و بغض و ناشی از همان اختلاف دیدگاه عمیقی است که به همان زمانی که آقای جعفری دولت آبادی دادستان تهران و آقای قادری با هم همکار بودند باز می گردد.

چطور می شود این مساله را توجیه کرد که وقتی آقای جعفری دولت آبادی ۸ ماه پیش شرایط سیامک را از زبان من بدون ذکر نام او شنید، در پاسخ من گفت ایشان را مستحق دریافت مرخصی می داند و با اشاره به سرباز جلوی در گفت: برگه تقاضای مرخصی را در اختیار ایشان بگذارید. اما وقتی من شروع به نوشتن درخواست مرخصی کردم، دادستان از من اسم زندانی را پرسید و ناگهان با شنیدن نام سیامک قادری برآشفته شد و گفت: “نه! نه! ننویس برای او زوداست که بیاید بیرون.” به خصوص وقتی به یاد می آورم که دادستان چه کیفرخواست سنگینی مبنی بر ۲۰ سال محرومیت از حرفه خبرنگاری، ۲۰ سال مممنوعیت خروج از کشور و گذراندن دوره محکومیتش در زندان ایرانشهر و… برای همسرم در خواست کرده بودند این فکرم بیشتر تقویت می شود که برخوردهای دادستان ناشی از کینه شخصی است.

پس آقای قادری محرومیت از حرفه روزنامه نگاری و تبعید را هم در حکم خود دارد؟

نه، خوشبختانه برخلاف میل دادستان هیچکدام تایید نشد.

وضعیت خود شما به عنوان همسر یک زندانی سیاسی این روزها چگونه است و چه مشکلاتی دارید؟

فقط می توانم بگویم شرایط سختی است که کوچک ترین و کم اهمیت ترین آنها مشکلات مالی است، گاهی دست و پنجه نرم کردن با این شرایط آنقدر سخت است که از خدا فقط توان مقابله با این مشکلات را می طلبم. به خصوص درباره پسرم که مدام دلتنگ پدرش است.

فرزندتان در چه شرایطی به سر می برد؟

علی پسر صبور و درونگرایی است اما به تازگی به ویژه از مهر ماه که به دلیل بازگشایی مدارس کمتر از قبل می تواند به دیدن پدرش بیاید، گاهی بهانه تراشی های عجیبی می کند. یک روز چیزی گفت که به شدت دلم را به درد آورد، گفت کم کم دارم قیافه پدر را فراموش می کنم چون به قول خودش تازگی ها وقتی خواب او را می بیند چهره اش را نمی تواند واضح ببیند. بعد ازاین ماجرا بود که تصمیم گرفتیم عکسی از او را روی در یخچال بزنیم تا همیشه جلوی چشم باشد.

علی به خصوص وقتی شنید که پدرش تقاضای مرخصی کرده، هر شب پنهانی دو رکعت نماز حاجت می خواند. خیلی دل خوش بود که این اتفاق بیفتد. می گفت حتی اگر یک روز هم بابا به مرخصی بیاید کلی برنامه دارم. تا چند روز به او نگفتم که با مرخصی پدرش مخالفت شده. وقتی قضیه را شنید، ساعتها خودش را در اتاق حبس کرد. به هر حال شرایط خوبی نیست. او نوجوان است و نیازهای خاص سن خودش را دارد. من شاید مادر خوبی برای او باشم اما به طور حتم نمی توانم نقش پدر را هم برایش ایفا کنم.

شنیدیم که مسوولان از آقای قادری خواسته اند برای آزادی زودتر از موعد حکمش درخواست عفو بنویسد، ولی ایشان این کار را نکرده اند. درست است؟ چرا؟

بله، زمانی که حکم قطعی همسرم را به او ابلاغ کردند از او خواسته اند که درخواست عفوی را برای درج در پرونده اش بنویسد، اما او معتقد است جرمی مرتکب نشده که به خاطرش طلب بخشش کند. جدای از این، بخشش در دین ما عملی پسندیده و زیباست اما در کدامیک از این متون اسلامی آمده که برای بخشیدن نیاز به درخواست کتبی است؟ مگر اینکه فرض کنیم که عمل بخشودگی برای تبلیغات باشد و نه جلب رضایت پروردگار.

به عنوان همسر یک زندانی سیاسی حتما در این مدت رنج های فراوان دیده اید اما همیشه در رنج ها هم زمان های خوبی هست. شیرین ترین خاطره تان را برایمان بگویید؟

هرچه فکر می کنم نمی توانم خاطره ای مشخص به یاد بیاورم . اما من هم مثل شما معتقدم که در هر مصیبتی رحمتی هست. شاید بتوانم بالندگی فکری و تغییر نگرشی را که در این مدت برایم ایجاد شده بهترین اتفاقی که در این مدت افتاده بدانم.

خودتان از مسوولان قضایی چه درخواستی دارید؟

هیچ درخواستی از مسئولان ندارم. سکان زندگی ما در دستان توانمند دیگری است.

  • Balatarin
    Tags: , , ,

    Leave a Response