Breaking the Language Barrier on Human Rights

Bahareh Hedayat’s newest letter from prison to husband; on the occasion of wedding anniversary & her birthday

April 05, 2012

Persian2English Today Amin Ahmadian posted a new letter on Facebook that his imprisoned wife Bahareh Hedayat wrote to him for the occasion of their four-year wedding anniversary and her 31st birthday. Both events fall on April 5.

Bahareh Hedayat has been unjustly held in Evin prison since her arrest in December 2009.  Bahareh Hedayat is sentenced to a total of ten years in prison.

Join the Free Bahareh Hedayat Facebook page

Letter by women’s rights and student activist Bahareh Hedayat

By Bahareh Hedayat
Translation Arash Azizi

My Amin, My dear, the fourth anniversary of our wedding has arrived…

I am filled with so much happiness and disappointment that you would not believe. The girls have thrown a “glorious celebration”. Mahdieh [Golroo] baked two cakes, one for my birthday and one for our anniversary. I received a lot of gifts too, and many well wishes. I was made into a bride — and what a bride I was! I placed your picture on the table and pretended you were a groom from far away!  It all went well. The girls (Mahdieh, Atefeh [Nabavi], Shabnam [Madadzadeh], and Maryam [Jalili]) did their all. For about one week they were busy knitting a beautiful doll. I kept messing with them and they with me!

Fariba [Kamalabadi] and Nooshin [Khadem]  knitted a crop top [blouse]. Mahvash [Sabet] gave me a dress. Mahboubeh [Karami], Ladan [Mostofi], Elmira, Nazila [Dashti], Reyhaneh [Haj Ebrahim Dabagh], Jila [Karamzadeh Makvandi]  and Nazanin [Khosravandi] gave gifts too. The others said congratulations and all that!

It was like this around Nowruz as well. We had a lot of fun.  We were all happy!

Sometimes we break into tears and the secret within us comes out. But, I can’t really explain the situation in here. On the New Year equinox, for instance, after a few days of the girls’ preparation and cooperation, we made a large Haft Sin, gave gifts to each other, sang hymns, and each person prayed for herself.  We danced and had a loud, collective lunch where we made fun of each other and laughed. But, right at the moment of the New Year, when we had all gathered around the table and joined our hands with each other (Imagine us with all our make up and beautiful clothes on), we automatically broke out in tears. I don’t recall hugging and kissing anyone that day who didn’t have red eyes and whose entire face wasn’t soaked in tears.

Bahareh Hedayat's friends and family celebrate her 31st birthday in her absence at her home with Amin Ahmadian.

With all the injustice we go through and all the effort it takes to remain concentrated and strong, it is truly remarkable here. You can’t imagine how many mothers are in here who have young kids and teenagers at home but still appear so happy that you can’t believe what is taking place in the depth of their hearts.

Mahdieh and I had a race to eat cream-filled pastries. We tied. We were dying from laughter and having fun. Every afternoon [during the holiday season] we [had a party]. Imagine, a [different] “party” [each time] two or three beds away! We would play, perform, scream, cry, and then a happy New Year, again. [After the countdown to the New Year,] the elder ones begin to talk about their prison memories and we all become serious. We never watch TV — the programs are so bad. Kolah Ghermezi was on when we were on our way to a Nowruz ‘party’, or rather, we had people over!

For many of the Nowruz days we would have collective lunches, and we were very loud. In the last days of Nowruz the guys from ward 350 [the general section of Evin prison for men] sent us fish, herbs, rice, oil, saffron and a lot of ingredients. We made “Sabzi rice and fish” (the traditional Persian Nowruz dish).

Around Sizdeh Bedar we did all that we could. We had so much fun. We played and kept beating each other up so bad that my left feet and right arm is still in pain! The [Iranian authorities] made an exception on that day and gave us two hours to hang out in the passage behind the cells (because our yard is too small) where there is a row of trees and you can run in the corridor. We played Dast Reshte, Vasati, Zoo (Tag), the game where you throw the ball in the air and call somebody’s name, and a few other games. We made ourselves look like dolls and created different expressions with our faces and laughed. We had lunch after that.

Amin, I don’t know what people outside think of prison. Perhaps they think we only eat dried bread and cry all the time from depression. When a new one arrives, she usually says: “You are not doing that bad here! It’s good inn here, and I didn’t think it would be!” I tell them to wait a little more and they will discover that the hardship here is not because of comfort, clothing, and food. We use any excuse to throw a party or celebration. We do it more in here than outside the prison. But, there are many things we lack here as well — more than is known.

Aside from missing everyone (even though it is not possible to put it aside), you can see your life pass you by in front of your eyes. You have no natural environment to think and grow. Even if you try to read books and you are able to get your hands on books that are less censored, you still cannot challenge your thoughts. I sometimes observe how our analyses of the most ordinary pieces of news are full of illusions or our fears [surrounding the new] unfounded. I am reminded of the film, “Underground”, where a life was completely taking place under the ground. The little boy, who lived underground as an infant, asked his father when he finally went outside and saw the moon, “Father, is that the sun?” (or, maybe it was the other way around). He was shocked.

Here, we waste away a lot of our life. Even with happiness, what is taken along with the wind is also daunting.

I will never forget the first time that Fariba wanted to bring a flask of tea to the meeting with her daughter Taraneh. I saw her place sugar cubes on the tray but then take them away. Then she put some chocolates on tray but decides to replace them with dates!  I said to her: “What are you doing?” She said that she was unable to remember how Taraneh took her tea. She ended up taking the sugar cubes, chocolates, and the dates!

I didn’t show any emotion with Fariba in the room but when she left I was unable to control my tears. Think about it. Taraneh was 12 when her mother was arrested and now she is 17. She is a mother but has forgotten little niceties of her motherhood because of oppression. Or, imagine the [women prisoners] with two or three-year old children. How much do you think Nasrin and Maryam have lost?

To be honest, saying “prison has no impact” is not an accurate statement, but those who say that “completely breaks you” are not on point either.

Here we live in another world, far away. When we return we are not the same people, and neither are you. The distance scares me, even though I know that for a conscious person it is not impossible to adapt to a new situation. But how much consciousness does one have?

A prisoner is very talented in coming up with abstract imaginings that are far from reality. A prisoner’s connection with the world outside is cut (or limited within specific lines), and the colorful world of outside the prison is limited to one color. The interesting part is that people outside prison are focused on the happenings inside the prison!

Let me stop there. These were all generalities. Don’t try to find meaning behind them! I talked a lot. Let’s get back to us.

I recall a day in university when you visited Dr. Manteghi, but I don’t remember why you went  (publication, elections, the union, or another reason). You wanted to talk to him, and I was standing behind the door. I could see you through the slight opening in the door. I heard you say: “We are not kids anymore, Doctor! We are 27, 28 years old!” I think your words affected Dr. Manteghi just the way you wanted them too! My heart sank. I thought to myself: 27, 28 years old? He’s old! I am young! Damn! He is getting old but we’re not together yet! I like it that you were older. This was the reason I fell in love with you.

Let’s be serious, Amin! I am 31 years old now. We have been married for four years. It kind of feels weird, doesn’t it?

“When a loved one is away what is done unto you is unspeakable”

It is unspeakable… It really is unspeakable… and I shall not speak…

Your Bahar
April 4, 2012

امینم ، عزیزترین ، چهارمین سالگرد ازدواجمان هم رسید.

آنقدر غرق شادکامی و ناکامی ام که باور نمی کنی..بچه ها برایمان یک “جشن باشکوه” گرفتند ، مهدیه دوتا کیک درست کرد ، یکی برای تولدم، یکی هم برای سالگرد ازدواجمان، کلی هم هدیه گرفتم..همه کلی آرزوهای خوب برایمان کردند..عروس شده بودم ماه! D: عکست را گذاشتم روی میز و گفتیم دادماد خارج است! D: ..همه چیز خوب بود، بچه ها(مهدیه-عاطفه-شبنم و مریم) سنگ تمام گذاشتند، یک هفته-تقریباً یک هفته- داشتند یک عروسک خوشگل می بافتند، کلی سر به سرشان می گذاشتم، و آنها هم!

فریبا و نوشین بلوز نیم تنه بافتند..مهوش یک لباس هدیه داد..محبوبه و لادن و المیرا و نازیلا و ریحانه و ژیلا و نازنین هم هدیه دادند و بقیه هم کلی شادباش و از این حرفها!

کلا عید هم بساطمان همین بود ، خیلی خوش بودیم..خجسته طوریم همگی!!

گاه به گاه بغض هایمان می ترکد و راز نهان از پرده بیرون می افتد ولی…واقعاً نمی تونم توضیح بدم که چه وضعیه اینجا..مثلاً سر سال تحویل، بعد چند روز تدارک و همکاری بچه ها، سفره هفت سین مفصلی چیدیم، به هم هدیه دادیم، سرود خواندیم..هر گروهی دعای خودش رو کرد..رقصیدیم و بعد هم با هیاهو ناهار دسته جمعی خوردیم و مسخره بازی درآوردیم و خندیدیم..

اما درست لحظه تحویل سال که دور سفره حلقه زده بودیم و دست های هم را گرفته بودیم (فکر کن همگی بَزَک کرده و لباس های خوشگل پوشیده) یکدفعه خود به خود اشک هایمان سرازیر شد..یادم نمی آید کسی را آنروز در آغوش گرفته و بوسیده باشم که چشمهایش سرخ نبوده باشد یا به پهنای صورت اشک نریخته باشد..

یک دوگانگی از بابت ظلمی که می کشیم و نیرویی که می گذاریم تا به خود مسلط و برجا بمانیم..واقعاً قابل تحسین است، نمی دانی اینجا چند نفر مادر داریم که بچه های کوچک و نوجوانشان را آن بیرون سپرده اند و اینجا آنقدر به نظر شادند که باور نمی شود کرد که ته دلشان چه خبر است!

من و مهدیه مسابقه نون خامه ای خوردن گذاشتیم و دقیقاً برابر شدیم..آنروز مرده بودیم از خنده و لودگی! هر روز بعد از ظهر می رفتیم مهمانی خانه یک گروه!!حالا تصور کن که مهمانی دو تخت آنطرف تر یا سه تخت اینطرفتر است!بازی..نمایش..جیغ و فریاد و هیاهو و دوباره تبریک سال نو! بعد بزرگترها خاطرات زندان می گفتند و جدی می شدیم..تلوزیون اصلاً نگاه نکردیم، برنامه هایش خیلی بد بود امسال، کلاه قرمزی هم درست ساعتی پخش می شد که ما می رفتیم عید دیدنی یا مهمان داشتیم D:

کلی از روزهای عید ناهار عمومی داشتیم و با سر و صدا و هیاهو ناهار خوردیم، این روزهای آخر هم پسرها از بند 350 برایمان ماهی و سبزی و برنج و روغن و زعفران و کلی مخلفات فرستادند و سبزی پلو با ماهی خوردیم..سیزده به در هم که ترکاندیم و کلی خوش گذشت، من هنوز هم پای چپ و بازوی راستم از آنروز درد می کند از بس که توی سر و کله هم زدیم وقت بازی..آنروز استثنائاً دو ساعت بهمان تایم دادند تا تویِ گذر پشتِ بند باشیم(چون هواخوری خیلی کوچک است و کَفَش کامل موزائیک) آن پشت یک ردیف درخت بود و می شد توی معبر دوید..اونجا دست رشته و وسطی و زوو و از این بازیها که توپ را می اندازند هوا و اسم یکی را صدا می کنند و چندتا بازی دیگر کردیم..شکل عروسک های مختلف شدیم اَدا درآوردیم و خندیدیم..بعد هم آمدیم و ناهار خوردیم..

می دانی امین، من نمی دانم آدم های بیرون چه تصوری از زندان دارند، شاید فکر می کنند ما اینجا نون خشک سَق می زنیم و مدام اشک می ریزیم و افسرده ایم.. وقتی یک جدید الورود می آید معمولاً می گوید: وضعتان زیاد هم بد نیست..خوب است، فکر نمی کردم اینطور باشد! من که شخصاً بهشان می گویم صبر کنید، سختی اینجا خیلی از جنسِ خورد و خوراک و لباس و آسایش و وسیله نیست، شاید آنقدری که ما اینجا به هر بهانه ای جشن می گیریم و دور هم هستیم آن بیرون از این خبرها نباشد، اما اینجا نداشتن های بزرگی دارد..خیلی بزرگتر از این که ظاهراً به نظر می آید، دلتنگی ها را هم اگر بگذاریم کنار-که البته نمی تواند کنار گذاشته شود- اینجا سر ریز شدن عمرت را می بینی که به خاک می ریزد و فرو می رود..بی آنکه بتوانی در محیطی طبیعی فکر و رشد کنی، تازه اگر همت کنی و کتابخوان باشی و کتاب هم از گذرگاه های تنگِ سانسور به دستت برسد، باز اندیشه ات محک نمی خورد، من گاهی می بینم که تحلیل هایمان از یک خبر معمولی چقدر متوهمانه است یا هراسمان از یک خبر دیگر چقدر بی جا بوده…یاد آن فیلم (Under Ground) می افتم، یک زندگی کامل در آن زیرزمین جریان داشت، تقریباً همه تشریفات زندگی بود، اما پسرکی که از نوزادی تا ازدواج آنجا مانده بود وقتی بیرون آمد و ماه را دید به پدرش گفت:پدر این خورشید است؟!(یا برعکس) و همین طور مبهوت مانده بود..

اینجا هدر رفتِ زندگیمان خیلی زیاد است ، حالا تو بگو با خوشی..از طرفی بر باد رفته هایمان کاملاً مقهور کننده است..

هیچوقت یادم نمی رود اولین باری که فریبا می خواست توی ملاقات حضوری با دخترش ترانه برایش فلاسک چای ببرد، دیدم هی قند می گذارد تویِ ظرف، فکر می کند..قند را برمی دارد، شکلات می گذارد..باز فکر می کند و آن را برمی دارد و خرما می گذارد! پرسیدم چه کار می کنی؟گفت یادم نیست ترانه چایش را با قند می خورد یا چیز دیگر..آخرش هم هر سه تا را برد!

جلوی فریبا به روی خودم نیاوردم، اما بعد جلوی اشک هایم را نمی توانستم بگیرم..فکر کن این دختر 12 ساله بوده که مادرش را گرفته اند، حالا 17 ساله است..فریبا مادر است ولی ریزه کاری های مادرانه از یادش رفته، به ستم از مخیله اش بیرون کشیده اند…یا آنهایی که بچه های دو سه ساله دارند..فکر می کنی نسرین و مریم حجم از دست داده هایشان چقدر باشد؟به چه کیفیتی؟!

راستش نه این حرف که می گویند “زندان هیچ تاثیری ندارد” حرف دقیقی است و نه آنکه می گوید “کاملا شکننده است” درست می گوید..

ما اینجا در دنیای دیگری زندگی می کنیم، خیلی دور..وقتی که برگردیم، نه ما دیگر آن آدم های سابقیم و نه شما..من از این فاصله ها می ترسم، گو اینکه می دانم برای فرد آگاه تطبیق یافتن با وضع جدید ناممکن نیست، اما تو فکر می کنی چقدر آگاهی هست؟! زندانی کاملا مستعد پروریدنِ خیال خامِ مرکز عالم امکان بودن است، گناهی هم ندارد چون در شرایط قطع ارتباط با دنیای بیرون-یا ارتباطی با خطوط مشخص شده-دنیای رنگارنگ خارج از زندان برایش به یک دنیای تک رنگ خلاصه می شود و بعد ببین که چه اتفاقاتی می افتد و چه خیالاتی که به سر نمی زند.. و جالب اینجاست که از بیرون هم همه چشم ها به زندان است!!

بس کنم، این حرف ها کلی بود، تو نگرد که مصداقش را پیدا کنی! خیلی حرف زدم برگردم به خودمان..


یادمه یه روز توی دانشکده رفته بودی پیش دکتر منطقی، نمی دونم در مورد چی بود(نشریه،انتخابات انجمن یا چیز دیگه) باهاش حرف بزنی، من پشتِ در بودم و از لای در میدیدمت، یه جا گفتی که ما دیگه بچه نیستیم آقای دکتر، 8-27 سالمونه! فکر کنم اون تاثیری رو که می خواستی این حرف روی دکتر منطقی بذاره روی من گذاشت! دلم ریخت:بیست و هفت هشت سال؟چقدر بزرگه!من چقدر کوچیکم!دیدی داره پیر میشه و ما به هم نرسیدیم!..در عین حال خوشم میومد که بزرگ تر بودی، اصلا یکی از چیزایی که عاشقت شدم همین بود p:

نه حالا جدی، امین 31 سالم شد..و چهارمین سالگرد ازدواجمون…یه جوریه ، نه؟!!

” فراقِ یار نه آن می کند که بتوان گفت “

نمی توان گفت…واقعاً نمی توان گفت…چیزی نمی گویم..

بهارِ تو

شانزدهم فروردین 1391


  • Balatarin
    Tags: , , , ,

    1 Comment



    Leave a Response