Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

A letter by death row prisoners Zanyar and Loghman Moradi for May 9

May 08, 2012

Iran Human Rights, May 9, 2012 — Zanyar and Loghman Moradi, two Kurdish citizens held in Rajai Shahr prison, who are at imminent risk of execution, have written a letter about Farzad Kamangar and the other political prisoners executed by Iranian authorities in Evin prison on May 9, 2010. The letter was sent by Iranian activists to Iran Human Rights for publication.

We live in a land where you cannot separate and detach yourself from past stories, events, and adventures. And, we cannot pass by [the month of May] without paying homage to the memories of Farzad, Farhad, Ali and Shirin.

It has been two years since the event that none of us want to hear about— the day when the Iranian people everywhere were as sad as Kurdistan and the Kurdish people. It was the day when another page in Iran’s tragic history was written in the land of Kurdistan. The Kurdish history has seen so many bitter days throughout the years.

When we listen to [the stories] of our elders it makes it difficult to experience peaceful and joyful days, [because we cannot] ignore and abandon the many events, pains, and sufferings that have become an integral part of Kurdistan: the military campaigns, the ideological conflicts, the sacking of this city and the massacre of people in another city. Sometimes bullets were fired to assassinate and other times to silence the voices of dissent. In the course of a greedy and obstinate war, bombardments and missiles were launched by both sides— and tragedies like massacres, chemical attacks, and revenge caused the Kuridsh land to be bereaved of [lively] moments. And, conspiracies and sentiments of bitterness aimed to rob us of our friendships and unity in Iran. The arrests, reactions, massacres, hate, endless executions, and fate of our missing loved ones made friendship, peace, sweet songs, pleasant roads, and all the beauty of our land more foreign and unattainable. The elders are tired, worn out, and brokenhearted.

Zanyar and Loghman Moradi

We live in a land where you cannot separate and detach yourself from past stories, events, and adventures. And, we cannot pass by Ordibehesht [the second month in the Iranian calendar; equivalent to the zodiac sign Taurus] without paying homage to the memories of Farzad, Farhad, Ali and Shirin. Before we experienced the bitter, dark days of imprisonment and torture, and execution had not yet cast its heavy shadow over us, these names told a nostalgic and painful story. We had been following the news related to them. We accompanied them in their experience, [which helped us] understand a little about prison and its atmosphere. The news [of their execution] was a repetition of what was happening for years.

There was a moment of worry when concern was raised. There was also a moment of hope that took root— a hope that was not supposed to take root in the midst of all the unfortunate events. During those days [before the executions and our imprisonment], we lived with the smiles and tears of them and their families. We tried to put ourselves in their shoes so we would be able to accompany them on the quest to achieve their wishes and demands. [We tried to] understand what they were saying and forget the pain that they covered up under layers of patience and hope. However, we never thought to be in the same position as them.

“Blood cannot wash blood. Violence is not quenched through violence. Violence leads to violence, and bloodshed will bring about more bloodshed.”

[Now that we are on] death row, we constantly reflect on memories of them. [I, Zanyar, remember] the day when my mother was crying as Farzad’s mother was sobbing and Farhad’s children were mourning. We could not fathom how a mother felt wile awaiting his son/daughter, and we could not understand what it meant for her to find her child in pain. We did not realize that the pure tears of a mother could find their way through the dark halls of the prison and offer a ray of hope to the children. We had heard about that father who would bend under pressure so that his children could have the chance to resist and hold their heads up high. But, we never knew that one year of imprisonment for a son would bring sadness to a father and age him.

[Farzad Kamangar], a young teacher working in impoverished villages, had one hope: to raise a generation who will be able to work to develop Kurdistan and reclaim the rights of which the Kurdish people have been deprived of. [He wished to] sacrifice many things for the prosperity and glory of Kurdistan and to attain what our elites wished for. He was a teacher who loved people for their humanity. He was struggling for the Kurdish and Iranian people, for human beings, for humanity. Alas, he was to be executed.

We faced similar circumstances when we were arrested. Months of solitary confinement and security detentions prevented us from hearing any news [on the executions] until we finally heard the news nine months following that horrible day. It was an excuse [for us] to sob and cry. When we heard the news, we did not need to try to imagine it based on what others were saying. We understood their ordeal through experiencing solitary confinement, black and insufferable torture, deprivation from seeing our families, looming death sentences, unfair trials, bitter and dark stories of a prisoner, and various other stories told by those who were inmates with Farzad, Farhad, and Ali. [We heard about their] nostalgia, their land, their patience and serenity, their endurance of tortures without giving as much as a frown, the low moments as well as sweet moments during visits, their love for Kurds and Kurdistan, their memories of nature, and their joyous days in Qandil and other mountains that reflect their steadiness and resistance. We heard mostly about Farzad [Kamangar], who was always smiling and laughing.

The prison transfers and the summons were both indications of a looming event, and perhaps even….finally, the most bitter event took place. Everyone else was anxious but they were steady. They spent the last night together. There are stories about that last night before their executions. We heard about the night we have not yet experienced.

We do not know to what extent our nearly three years of detention has been similar to their nearly four years.

How long will this continue for?! Kurdistan has seen so many of these dark and sour events. The strength of the rulers is proven through the execution of the sons and daughters of this land. For how much longer will [they] kill and murder?! Blood cannot wash blood. Violence is not quenched through violence. Violence leads to violence, and bloodshed will bring about more bloodshed. Until when will the sounds of bullets and mourning on dead bodies silence and drown joyous cheers? How much more violence will overpower peace and happiness? Which generation will be the last to hear the ominous news of executions? Will the day come when the sad stories of violence and the incitement of violence are not heard?

May our blessed memories live long every day and during every moment— especially on May 9, the day they walked and chanted to the gallows so we may remember that each step we take should be toward life and joy (even when sour experiences and death prevail).

Zanyar and Loghman Moradi
Rajai Shahr Prison
2012

Translation by Siavosh Jalili

نامە زانیار و لقمان مرادی از داخل زندان رجایی شهر کرج بمناسبت دومین سالگرد اعدام فرزاد کمانگر و دیگر اعدام شدگان اردیبهشت

زانیار و لقمان مرادی دو زندانی کرد کە در پی اعترافات اجباری محکوم بە اعدام شدەاند طی نامەی از داخل زندان بمناسبت دومین سالگرد اعدام فرزاد کمانگرواعدام شدگان در ١٩ اردیبهشت ١٣٨٩ یاد و خاطرە آنها را گرامی داشتە و پایان اعدام را در ایران آرزو کردەاند. این دو زندانی سیاسی در متنی کە بدست سازمان حقوق بشر ایران رسیدە است با زیر سوال بردن اعدام و ترور و خشونت، نوشتەاند: “خشونت خشونت می آورد و خون، خون. تاکی صدای گلوله ها و سوگ برجنازه ها صدای هلهلە و شادی را خفه کند؟” زانیار و لقمان همچون فرزاد کمانگر بارها شکنجە شدە و تهدید بە تجاوز شدەاند.

دوسال گذشت از اتفاقی که هیچ یک دوست نداشتیم خبرش را بشنویم. روزی که مردمان ایران کمتر از کرد و کردستان نارحت نشدند تا برگی از تاریخ تلخ سرزمین ایران در دیار مردمان کرد رقم بخورد. تاریخ کرد چه روزهای تلخ که در این سالها نگذرانیدە. وقتی پای سخن بزرگانمان می نشینیم سخت می توان از انبوه اتفاقات و رنجها و دردهای عجین شده با این سالها را پشت سرگذاشت و به روزهای آرام و شاد رسید. لشکرکشی در پی لشکرکشی و دعواهای ایدئولوژیکِ خواست حاکمان، یورش به آن شهر و قتل عام در این شهر. گلوله ای که گاه برای ترور شلیک شده و گاه برای سرکوب. بمباران و موشکهای جنگِ زیادخواهانه و لجبازانه ی این و آن و تراژدیهای کشتارهای جمعی، شیمیایی و انتقام، یکی پس از دیگری نگذاشت تا روح سرزندە سرزمین کرد، داغدار لحظه لحظه ها نباشد و چه توطئه ها و چه تلخی ها که می خواست دوستی ها و باهم بودنمان در ایران را برباید. بازداشت ها و پاسخها و کشتارها و نفرتها، اعدامهای بی پایان و سرانجام گمشده های عزیزمان، دوستی و آرامش و آن راهها و آن نواهای شیرین و آن همه زیباییهای سرزمینمان غریبتر و دست نیافتنی تر شدند.

و چه افسوس و چه بزرگان دل خستە و دل شکستەای. وقتی در سرزمینی زندگی می کنی نمی توانی با قصه های گذشتە و اتفاقات و ماجراهایش همراه نباشی. نمی توان از اردیبهشت گذشت و یاد فرزاد و فرهاد و علی و شیرین نبود. آن روزها که هنوز طعم تلخ زندان را نچشیده بودیم و سایه ی سنگین اعدام و روزهای سخت شکنجه را تجربه نکرده بودیم این نامها برایمان داستانی غریب و پردرد را حکایت می کرد. آن زمان اخبار دوستانمان را پیگیری می کردیم و در ذهنمان همراه همه ی تجربه ها و اتفاقات آن روزهای شان می شدیم. کمی از حال و هوای روزهای زندان و بازداشت از این و آن دوست شنیده بودیم و اخبار مختلف نیز با همه ی تازگی، تکراری سالهای سال بود.

لحظه ای از شدت یافتن نگرانی و لحظه ای از امید که روئیده بود و از ریشە دوانیدن آن امید که هیچ گاه در آن همه بدبینی و اتفاقات ناگوار ریشه نمی گرفت. آن روزها با اشکها و لبخندهای آنها و خانوادەهایشان همراە بودیم و خودمان را جای آنها می گذاشتیم تا بتوانیم با آرزوها و خواسته هایشان همراهی کنیم و جملاتشان را بفهمیم و درد و رنج آنها را در ورای شکیبائی و امیدواری بی پایانشان به فراموشی بسپاریم. ولی هرگز فکر نمی کردیم در این شرایط قراربگیریم. این روزها بارها آن خاطرات را مرور می کنیم. روزیکه مادرم از شنیدن صدای مادر فرزاد و در اندوه دختر و پسران فرهاد می گریست هرگز نمی دانستیم چشم انتظاری مادر و درد جانکاه یافتن فرزند در رنج و عذاب زندان چه معنا دارد. نمی دانستیم که اشکهای پاک مادر راهی به تاریکیهای زندان می یابد و نوری برای امید فرزندان می شود. از شکستن و خمیدگی پدران برای استواری و قد برافراشتن پسران شنیده بودیم. ولی هرگز فکر نمی کردیم که اسارت فرزند در یک سال، اندوە و پیری سالهای سال را بە پدران تحمیل کند. یک معلم جوان در روستاهای محروم همه ی امیدش تربیت نسلی بود که گام در راهی بگذارد که محرومیتهای کردستان را برطرف سازد و حقوق از دست رفته ی سرزمین کرد را باز ستاند و برای آبادانی و سربلندی کرد و کردستان از بسیاری چیزها بگذرد. تا به آنچه بزرگانمان از ما می خواستند برسد. معلمی که انسانها را به خاطر انسان بودنشان دوست می داشت. و برای کرد و ایرانی و برای انسان و انسانیت می کوشید. اما افسوس که آن معلم قرار بود اعدام شود. در این حال و هوا بود که بازداشت شدیم. وماەها سلولهای انفرادی و بازداشتگاههای امنیتی مانع شد تا خبری بشنویم. سرانجام پس از نه ماه از آن روز بد، آن خبر تلخ را شنیدیم تا شاید بهانه ای باشد برای گریستن. آن روز دیگر فقط تصوراتی از گفته های دیگران همراهمان نبود. تجربه ی سلول انفرادی و حکم اعدام و شکنجه های سیاه و دردناک و محرومیت از ارتباط با خانواده، و دادگاههای ناعادلانە و قصه های تلخ یک زندانی و همچنین روایتهای متعدد دوستانی که همراه با فرزاد و فرهاد و علی طی این سالها در زندان بودند. اکنون بهتر از دلتنگی ها و لحظات شیرین ملاقاتشان و عشقشان به کرد و کردستان و خاطرات از طبیعت و روزهای شاد آنها و قندیل و دیگر کوههای استوار و پایداری سرزمینشان و متانت و صبر و پایداری و تحمل شکنجه ها و خم به ابرو نیاوردن آنها و بیش از همە فرزاد که همیشه لبخند می زد و می خندید را می شنیدیم. از انتقالها و احضارشدن هایشان که هریک خبر از یک اتفاق و شاید هم آخرین و تلخ ترین اتفاق می داد و دلهره های همگان و استواری آنها و از روز آخر در کنار هم بودنشان و شب آخر نیز گفتنی هایی بود تا آنچه که ماتجربه نکرده ایم را هم بشنویم. نمی دانیم نزدیک به سه سال از دوران زندانمان چقدر شباهت به آن نزدیک بە چهارسال آنها داشت. او و یا دیگرانی که شاید با عصبانیت باید پرسید تا کی ادامه خواهد یافت؟!

کردستان کم از این تلخیها به خود ندیده است کە اقتدار حاکمانی بە اعدام فرزندان کرد اثبات گردد. تا کی این بکشد و آن بکشد؟! خون خون را نمی شوید و خشونت با خشونت آرام نمی شود. خشونت خشونت می آورد و خون، خون. تاکی صدای گلوله ها و سوگ برجنازه ها صدای هلهلە و شادی را خفه کند؟ تا به کی خشونت می خواهد جای آرامش و شادی را بگیرد؟ راستی آخرین خبر شوم اعدام را کدامین نسل خواهد شنید؟ و آیا میرسد روزی که دیگر قصه های تلخ خشونت و خشونت پروری را نشنویم. یادشان گرامی باد در همه ی روزها و لحظه ها به ویژه در سالگرد 19 اردیبهشت که سرود خوان می رفتند تا یادمان باشد که برای زندگی و شادی باید گام برداشت حتی آنجا که تجربه های تلخ و مرگ حاکم است.

زانیار مرادی و لقمان مرادی
زندان رجائی شهر – کرج

  • Balatarin
    Tags: , , , , ,

    5 Comments

    Trackbacks

    1. A letter by death row prisoners Zanyar and Loghman Moradi for May 9 | Freedom Messenger
    2. A letter by death row prisoners Zanyar and Loghman Moradi for May 9 « Hands Off the People of Iran
    3. نامە زانیار و لقمان مرادی از داخل زندان رجایی شهر کرج بمناسبت دومین سالگرد اعدام فرزاد کمانگر و دیگر اعدام شدگان اردیبهشت « سایت خبری راه
    4. Rise of Executions in Iran Contradicts Rouhani’s Claim of Moderation | Oiac
    5. Rise of Executions in Iran Contradicts Rouhani’s Claim of Moderation |

    Leave a Response