Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

Narges Mohammadi’s Letter to the Tehran Prosecutor: “Iranian Authorities Are Responsible for My Slow Death”

June 27, 2012

Image courtesy of Mohsen Naderi

Click Here to Take Action for Narges! Tweet to Save a Life Today at 3PM EST

Narges Mohamadi, the Deputy Head of the Defenders for Human Rights Center (DHRC) and the Executive Chairwoman of the National Peace Council, recently wrote a letter to Abbas Jafari Dolatabadi, the Tehran Prosecutor. While emphasizing her illegal detention in Zanjan prison, Narges Mohammadi stresses that if she encounters a traumatic incident while detained, she holds Iranian officials solely responsible. The imprisoned human rights defender is in dire physical health. Physicians have indicated that she is unable to withstand prison conditions and must be hospitalized.

Narges Mohammadi’s letter to the Tehran Prosecutor Translated to English:

Translation by Persian Banoo
The translated text below has been modified by Persian2English

In the name of God.

Mr. Abbas Jafari Dolatabadi, the Prosecutor of Tehran’s Revolutionary Court

I hereby inform you that, I, Narges Mohammadi, was arrested at my home on April 21, 2012 by Ministry of Intelligence agents while I was out on bail for my six-year prison sentence.  From April 21 to May 16, I was incarcerated in the high security ward 209 in Evin prison [ward 209 is run by the Ministry of Intelligence]. During this time I was once transferred to the women’s general Ward for a 24-hour period then returned to ward 209. I wrote to you three times during that time. I protested [because I was held in ward 209] even though I had already been sentenced. I had asked for my transfer to the women’s general ward. In a meeting I had with Mr. Reshtehahmadi on May 8, I urged that I be transferred to the women’s ward. I also presented to him a letter signed by me requesting my transfer to the women’s ward. I have always stressed that incarcerating a person in ward 209 who has already been issued a prison sentence is illegal. According to the law, I should be transferred to the general ward.

I have never, neither verbally nor in writing, requested to be transferred to any other city, certainly not Zanjan. [However,] on May 16 at 6:00am, [Iranian regime] agents woke me up, blindfolded and handcuffed me, and placed me in a car. I was unaware of what was going on during the long distance of travel, [but] I realized that we had left Tehran. It was when I entered a court in Zanjan that I realized where I was.

[Iranian authorities] stated that [I] had personally requested the transfer to Zanjan. This is a complete fabrication. It was claimed that, due to [my] illness, [I] requested to be transferred to Zanjan. This is also completely false. 

I hereby inform you:

1- I strongly protest my illegal transfer to the women’s ward in Zanjan prison, which holds criminals. I request you to take the necessary actions for my immediate transfer to the women’s ward in Evin prison, which holds non-criminal inmates.

2- It should be noted that I entered Evin prison on June 10, 2010 completely healthy. On July 1, 2010, I was transferred to a hospital suffering from serious neurological and psychological disorders.

After intensive medical care and consuming 18 pills a day, I was discharged from the hospital. I am currently on 11 pills a day, but since my latest arrest, the medications do not help my illness. My condition has worsened.

I am currently incarcerated among fifty female murderers, death row prisoners (for narcotic charges), prisoners charges with immorality, and even women with psychological disorders. Since I have entered this ward, I have experienced nothing but anxiety, nervousness, and fear; which has exacerbated my illness moment by moment.  My medical records and the opinion of my treating physicians suggest that my illness is directly linked to the escalation of my anxiety. Despite this, since entering this ward I have encountered horrible conditions that I am unable to describe or write about. Placing me under such stress is equivalent to feeding me cups of poison that destroy me moment by moment. Such treatment toward me is in fact causing my slow death. The responsibility lies with the Iranian authorities.

The respected officials, who are in possession of my medical records, know very well that keeping me in the stressful conditions of prison, especially where criminals (murderers, death row inmates, drug traffickers, etc…) are held, is equivalent to intentional murder. The officials will be directly responsible.

I certainly hope that [my situation] will turn out to be like the cases of Haleh Sahabi and Hoda Saber where the [Iranian authorities] announced the cause of their deaths to be the hot weather or a hunger strike!

If another incident takes place, even if it seems it was due to natural causes, I hereby proclaim that the exacerbation of my illness or the occurrence of any traumatic situation was deliberate [by the Iranian authorities].

3- My legal residence, and more importantly, the location of my doctors and specialists (neurologist, psychologist, pulmonary, heart and gynecologist) are all in Tehran. Because I am under their care and treatment, I must be seen by them at least every two months because they possess all my medical records and I am under their care and treatment. My illegal transfer to Zanjan has denied me such medical care and treatment. The complications and damages arising from this action would be irreversible. It is an inhumane act.

4- My 5-year-old children, Ali and Kiana, do not reside in Zanjan and must inevitably travel a long distance and many hours to visit their mother. This is very difficult for Mrs. Rahmani (my mother-in-law) and for my small children. Perhaps it will be impossible [for them to visit me] in the heat of summer and the cold of winter. This is putting severe psychological stress on me, an imprisoned mother.

5-year-old twins Ali and Kiana stay strong for their imprisoned mother.

The Honorable Mr. Prosecutor, the above mentioned conditions plus the issues that I hope to share with Your Excellency in person, are the plight of a mother and a fellow citizen who writes to you and looks forward to justice.

I hope that at the earliest possible time I can see a treating physician, before my health deteriorates even more. I also hope I will be afforded my freedom.

With much gratitude,

Narges Mohammadi


 

Tweet Storm for Narges Mohammadi on Wednesday June 27 at 3PM EST
 

SIGN THE PETITION

 

Join the Free Narges Mohammadi Campaign

 

هر حادثه‌ای در زندان برای من رخ دهد عامدانه است/مسئولیت مرگ تدریجی من با مسئولان است

نرگس محمدی نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر در نامه ای به دادستان تهران ضمن تاکید بر غیر قانونی بودن حبس خود در زندان زنجان، مسئولیت هر گونه اتفاق ناگوار در زندان را متوجه مسئولان دانسته است.

به گزارش سایت ملی-مذهبی این فعال حقوق بشر که از بیماری حاد عصبی رنج می برد در نامه خود ضمن تکذیب هر گونه درخواست برای انتقال به زندان زنجان ، محیط این زندان را استرس زا عنوان کرده و آورده است: «مصرا و موکدا اعلام می کنم که چنین رفتار و اقدامی با من درواقع مرگ تدریجی من است که مسئولیت آن بامسئولین است.مسئولان محترم که پرونده پزشکی من را کاملا در اختیار دارند آگاهند که نگهداری من در محیط پراضطراب زندان به ویژه بندجرائم عادی (قتل، اعدام، موادمخدر و…) شرایطی که بنا به مصالح عمومی جامعه از گفتن آن سرباز می زنم،نوعی کشتن عمد است که مسئولیت مستقیم آن برعهده آنان می باشد.امیدوارم بنا نباشد که همچون شهادت هاله سحابی و هدی صابر که گفته شد به علت گرمای هوا و اعتصاب غذا بود! حادثه دیگری البته به ظاهر طبیعی رخ دهد که به این ترتیب اعلام می کنم ،نه تنها طبیعی نخواهد بود بلکه تشدید بیماری یا بروز هرحادثه ناگوار دیگری در این شرایط برای من کاملا عامدانه است».

خاطرنشان می شود خانم محمدی در شدیدترین وضعیت وخیم جسمی قرار دارد؛ به گونه ای که مسئولان زندان بارها تاکید کرده اند نگهداری وی در زندان به صلاح نیست. پزشکان وی نیز توصیه کرده اند این زندانی سیاسی یا باید آزاد شود یا در بیمارستان بستری شود.

متن کامل این نامه به شرح زیر است:

به نام خدا

جناب آقای عباس جعفری دولت آبادی

دادستان محترم انقلاب تهران

به استحضارمی‌رساند این‌جانب نرگس محمدی دارای محکومیت ۶ سال حبس تعزیری هستم و در تاریخ ۹۱/۲/۲ توسط مامورین وزارت اطلاعات درمنزل بازداشت شدم. ازتاریخ ۹۱/۲/۲ تا ۹۱/۲/۲۷ در سلول‌های بازداشتگاه ۲۰۹ امنیت زندان نگهداری شده‌ام. البته به مدت کمتر از ۲۴ ساعت به بند عمومی نسوان در اوین منتقل شده و دوباره به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین بازگردانده شدم. طی این مدت ۳ بارخدمت حضرتعالی نامه نوشته و نسبت به نگهداری خود به عنوان فرد محکوم در بازداشتگاه ۲۰۹ اوین اعتراض کرده و تقاضای مصرانه برای انتقال به بند عمومی نسوان را داشته‌ام. در تاریخ ۹۱/۲/۱۹ ملاقاتی با جناب آقای رشته‌احمدی داشته و اصرار به انتقال به بند عمومی نسوان داشتم و حتی نامه‌ای مبنی بر انتقال به بند عمومی نسوان را نیز به اتفاق امضا نموده و در خدمت ایشان قرار دادم و همواره تاکید داشته‌ام که نگهداری فرد محکوم در بازداشتگاه امنیتی خلاف قانون می‌باشد و من باید بر اساس قانون به بند عمومی نسوان منتقل شوم. هرگز نه به طور شفاهی و نه کتبی درخواست انتقال به هیچ شهرستانی از جمله زنجان را نداشته‌ام. ساعت ۶ صبح ۹۱/۲/۲۷ ماموران من را ازخواب بیدار کرده و با چشم‌بند داخل ماشین نشاندند. بی‌خبر از همه جا در طی مسافت طولانی متوجه شدم که از تهران خارج می‌شوم و در دادسرای زنجان متوجه شدم که وارد شهر زنجان شده‌ام.

ادعا شده که نرگس محمدی خود تقاضای انتقال به زندان زنجان نموده که کذب محض است. ادعا شده که من به دلیل بیماری درخواست انتقال به شهر زنجان کرده‌ام که به این وسیله به عرض می‌رساند:

۱- این‌جانب نسبت به انتقال غیرقانونی خود به بند جرایم عادی نسوان در زنجان به شدت معترضم و درخواست می‌کنم هرچه سریع‌تر نسبت به انتقال این‌جانب به بند عمومی نسوان (محل نگهداری زنان با محکومیت با جرایم غیرعادی در اوین) اقدام لازم مبذول فرمائید.

۲- لازم به ذکر است که من در صحت و سلامت کامل در تاریخ ۸۹/۳/۲۰ وارد بازداشتگاه اوین شدم و در ۸۹/۴/۱۰ با بیماری خطرناک اعصاب و روان آزاد و به بیمارستان منتقل شدم. پس از مراقبت های متعدد پزشکی با مصرف روزانه ۱۸ قرص از بیمارستان ترخیص شدم و اکنون حداقل ۱۱قرص روزانه استفاده می‌کنم که پس از بازداشت اخیرم این تعداد قرص هم بیماری‌ام را کنترل نمی‌کند و بیماری‌ام شدت پیدا کرده است. اکنون من در میان بیش از۵۰ زن قاتل، محکومان به اعدام (مواد مخدر) وجرائم فساد اخلاقی با بیماری‌های خطرناک و حتی زنان غیرمتعادل (به لحاظ روانی) هستم که از زمانی که وارد بند شده‌ام تا کنون جز اضطراب و ناآرامی و ترس که لحظه به لحظه موجب تشدید بیماری‌ام می‌شوند چیزی ندیده‌ام. پرونده پزشکی و نظر پزشکان متخصص و معالج بنده حکایت از این موضوع دارد که بیماری من با تشدید اضطراب رابطه‌ای مستقیم دارد و این در حالی است که از زمان ورود به این بند با شرایط وحشتناکی که قادر به نوشتن و توصیف آن نیستم، دست به گریبانم. وارد کردن چنین استرس‌هایی به من معادل خوراندن جام‌های زهر کشنده‌ای است که لحظه به لحظه به ازبین رفتن من کمک می‌کند.

مصرا و موکدا اعلام می‌کنم که چنین رفتار و اقدامی با من در واقع مرگ تدریجی من است که مسئولیت آن با مسئولین است. مسئولان محترم که پرونده پزشکی من را کاملا در اختیار دارند آگاهند که نگهداری من در محیط پراضطراب زندان به ویژه بند جرائم عادی (قتل، اعدام، مواد مخدر و…) شرایطی که بنا به مصالح عمومی جامعه ازگفتن آن سر باز می‌زنم، نوعی کشتن عمد است که مسئولیت مستقیم آن برعهده آنان می‌باشد. امیدوارم بنا نباشد که همچون شهادت هاله سحابی و هدی صابر که گفته شد به علت گرمای هوا و اعتصاب غذا بود! حادثه دیگری البته به ظاهر طبیعی رخ دهد که به این ترتیب اعلام می‌کنم، نه تنها طبیعی نخواهد بود بلکه تشدید بیماری یا بروز هر حادثه ناگوار دیگری در این شرایط برای من کاملا عامدانه است.

۳- منزل مسکونی من و مهم‌تر از هر چیز پزشکان معالج و متخصص بنده (مغز و اعصاب، اعصاب و روان، ریه، قلب، زنان) در تهران هستند و این در حالی است که به دلیل تحت معالجه و مراقبت بودن، حداقل هر ۲ ماه یک بار می‌بایست به پزشکانم مراجعه نمایم، چرا که سوابق پزشکی من دراختیار ایشان است و تحت معالجه و مراقبت آن‌ها هستم و انتقال غیرقانونی من به زنجان این امکان را از من سلب کرده که خسارت و عوارض آن برای من غیرقابل جبران است و چنین اقد امی، عملی غیرانسانی است.

۴- علی و کیانا، فرزندان ۵ ساله‌ام در زنجان زندگی نمی‌کنند و به ناچار هر هفته می‌بایست برای ملاقات با مادر، حداقل ساعت‌های طولانی مسافت زیادی را تا زنجان طی کنند که این مسئله هم برای فرزندان کوچک من و هم خانم رحمانی (مادر همسرم) امری دشوار و شاید در گرمای تابستان و سرمای زمستان غیرممکن شود که این خود فشارروحی و روانی شدیدی برای یک مادر در حبس است.

جناب آقای دادستان شرایط فوق به اضافه مسائلی که امیدوارم از نزدیک بتوانم با جنابعالی در میان بگذارم، شرح حال یک مادر و یک زن هموطن شماست که به امید عدالت می‌نویسد و چشم به راه است. امیدوارم در اسرع وقت شرایطی برای اعزام بنده نزد پزشکان معالجم فراهم آید تا بیش از این سلامتی‌ام را از دست ندهم و امکان آزادی من فراهم آید.

با سپاس فراوان

نرگس محمدی

  • Balatarin
    Tags: , ,

    1 Comment

    Trackbacks

    1. Unconfirmed Reports Raise Fears: Narges Mohammadi severely beaten before transfer to hospital | Persian2English

    Leave a Response