Breaking the Language Barrier on Human Rights

New Letter by Shabnam Madadzadeh: Gharchak Prison

July 20, 2012

PERSIAN2ENGLISH Last week, Shabnam Madadzadeh, student activist, wrote a letter from prison to shed light on the transfer of two female political prisoners from Evin prison to Gharchak prison. Scroll down for an English and Italian translation of the letter. 


Shabnam Madadzadeh is an imprisoned student activist and former vice secretary of Tehran’s Tahkim Vahdat (student alumni organization) and the Islamic Student Association at the Tarbiat Moalem University. She was arrested February 19, 2010 and jailed in Evin prison. In early August 2010, she was transferred to the horrific Rajai Shahr ‘Gohardasht’ prison to serve her exile sentence. Then, in an unprecedented move, the Iranian authorities transferred Shabnam and 200 other women political prisoners to Qarchak prison in Varamin. Currently, Shabnam Madadzadeh is held in the Evin prison women’s ward.

In February 2010, branch 28 of the Tehran Revolutionary Court sentenced Shabnam to five years in prison exile. Her sentence was upheld by the Appeals Court in May 2010. Her brother Farzad Madadzadeh, who is also imprisoned, was issued the same sentence. He is currently held incommunicado in Rajai Shahr ‘Gohardasht’ prison.

The Iranian authorities’ lack of concern for the well-being of Shabnam and Farzad, two students who have not committed any visible crime, has resulted in the extreme torture and abuse of this brother and sister.


Shabnam Madadzadeh’s letter from prison to Ahmed Shaheed, UN Special Rapporteur on Iran

The Shocking Situation of Gharchak Prison

What it’s like to be in Gharchak prison




It is not a question of a single flower withering; they have embarked on the desertification of the entire forest

To all friends who are familiar with this pain…For those whose hearts beat for humans and humanity…For the values that transcend geographical borders.

I speak to you as a witness of the horrific days in a place where Death hangs its heavy cloak on the wall, and breathing is made difficult– a place, with dark silos and high ceilings, lacking windows and natural light. Each silo contained 200 people. The density and the noise would frustrate the prisoners and wreck their nerves. There were subsequent fights and sad news. I saw it all with my own eyes. With my own eyes I witnessed the slaughterhouse of humans and humanity. 

I speak as a witness of ambiguous, agitated, and deadly moments when the eyes of prisoners were filled with anger. The guards would hit the prisoners with batons to calm the situation. I speak as a witness of the fights we had over food and bread in a hall that was called the “cafeteria (eatery)”. The curtains and the decorations we set up [in our imaginations] did not succeed to hide the horror of the situation. The distributed food portions were so scarce that prisoners would go around and collect leftovers from other plates [until] fights broke out over the leftovers! Food trays and chairs would go flying, covering the floor with food and causing people to slip and fall. The prisoners changed the name of the cafeteria from eatery to “beatery”.

I speak as a witness. I witnessed many attempts [by Iranian authorities] to paint a contrary picture of our circumstances to family members who came for visits. The hallway we walked through to reach the visitation hall was in ruins, yet on the other side of the wall they had planted flowers and flowerbeds (I saw this the day I was transferred back to Evin prison). The families are misled to take comfort in some flowers planted outside the wall while their own flowers (their children) withered away inside the prison.

The purpose of the visit by Iran’s Attorney General in Gharchak Prison on the same day we were transferred back to Evin prison was to deny all the reports by foreign news agencies and sites [on the conditions of Gharchak]. The purpose of his visit was a solid testament to the horrific conditions of this place! There must have been something going on [in the prison], or else why the need for denial?

Blood stains on the floor tiles of the hallway of the eatery were visible before they cleaned it up. In the days following our transfer back to Evin prison, we heard from the agents and guards who commuted the prisoners that Gharchak prison was simply a hell. The guards admitted that, [so] what was there to deny?

I speak as a witness of a desert where there is no sign of habitation– no plant could grow. Since our transfer to Gharchak prison, we became vocal about the fact that the conditions are inhumane, not only for us but for all women held there. It is a death camp, not a prison. It is a place for gradual death. The sound of human dignity being crushed still rings in my ears.

A year and a half later, on July 11, 2012, [two of my prison mates] Kobra Banazadeh AmirKhizi, 60, and Sadigheh Moradi were illegally transferred back to exile in Gharchak. Their transfer made me feel I am once again among that crowd, enduring those conditions. My heart aches and my hands are tied.  Even [with my young age] and physical health, the conditions in Gharchak were deadly, let alone for for these two ailing women. 

The [prison] walls are getting taller and the bars are closing in. I can feel the heat of my breath on my face. I can’t express the feeling. Believe me, I can’t paint a picture or objectify this inexpressible feeling.

Kobra Banazadeh Amirkhizi

I speak again as a witness; as someone who met [Kobra] Banazadeh more than two years ago in Gohardasht prison [I.e. Rajai Shahr prison] and has known Sedigheh Moradi in Evin prison for more than eight months. During our time in this purgatory, I have witnessed the deterioration of their health. Ms. Banzadeh had an unsuccessful eye surgery that resulted in the loss of her eye sight. [She suffers from] neck and back arthritis and osteoporosis. Just two weeks ago she was hospitalized in Modarres hospital for a Coronary Angiography. And, on Wednesday, instead of being transferred to Gharchak, she was supposed to go to the hospital for an Echocardiogram. Sedigheh Moradi [suffers from] back spasm, neck and spine arthritis and heart disease.

For me, someone who has stepped in the path of freedom and has suffered many wounds along this oppression-ridden way, exile, transfers, and bans have become a part of my life. However, I believe that one has to pass over the hard and heavy river bed and remove any obstacles [along the way] by roaring and beating until we reach the sea. I believe we have to stop dictatorships. I believe we must stand up and resist.

What I witnessed on Wednesday [when they were transferred back to Gharchak] was flagrant ruthlessness. The [authorities] are not even satisfied with the [judicial] sentences they have unfairly issued in show trials held in the Revolutionary Courts. They are able to trample on the initial rulings and issue new ones. On Wednesday it became apparent to me that even if a prisoner scheduled to be released was faced with the death penalty instead, there is nothing that we could do about it.

My grief-stricken friends, the beginning of my letter had no introduction because my pen and my mind were unable to wait for words to be arranged and re-arranged. I extend my tied hands to you once again so that you can be, like before, my hands and tear down the veils and disclose this puppetry: a false pretense of respect for women!

I voice the pains and sufferings once again so that you can hear them and be the mountain that echoes them. In a place where it is hard to breathe, let out the scream of wrath from your throat full of breath. I ask all human rights associations and all those who are concerned for humanity to do all they can to return these ailing women from [Gharchak prison], the den of darkness. 

Shabnam Madadzadeh
July 14, 2012

Editor’s Note: Kobra Banazadeh and Sedigheh Moradi are both political prisoners charged with “Association with the MEK (PMOI)”

Traduzione Italiana

Shabnam Madadzadeh, studentessa attivista politica, ha scritto una lettera dal carcere per denunciare il trasferimento di due detenute politiche dal carcere di Evin a quello di Gharchak


Non si tratta di un singolo fiore che avvizzisce, hanno avviato la desertificazione di tutta la foresta

A tutti gli amici che conoscono questo dolore … A quelli il cui cuore batte per gli esseri umani e i diritti dell’uomo … Per i valori che trascendono i confini geografici.

Vi parlo da testimone dei giorni atroci in un luogo dove la Morte tiene appeso il suo pesante mantello al muro, e respirare è difficile – un luogo, con celle buie e alti soffitti , privo di finestre e di luce naturale.

Ogni cella conteneva 200 persone. L’affollamento e il rumore innervosivano i detenuti e squassavano loro i nervi. Ne derivavano scontri e aggressività.

Ho visto tutto ciò con i miei occhi. Con i miei occhi sono stata testimone del macello degli esseri umani e dell’umanità.

Parlo da testimone di momenti equivoci convulsi e micidiali, quando gli occhi dei detenuti erano pieni di rabbia. Le guardie bastonavano i prigionieri per calmare la situazione. Io parlo da testimone delle lotte tra noi per il cibo e per il pane in una sala chiamata la “caffetteria (mensa)”. Le tende e gli arredi che creavamo [con la nostra immaginazione] non riuscivano a nascondere l’orrore della situazione, Le razioni di cibo distribuite erano così scarse che i prigionieri andavano in giro a raccogliere gli avanzi dagli altri piatti, [finché] scoppiavano le risse sugli avanzi! Volavano allora i contenitori del cibo e le sedie, il pavimento si copriva di cibo e le persone vi scivolavano e cadevano. I prigionieri mutarono il nome della caffetteria da mensa a “picchiatoio”

Parlo da testimone. Ho assistito a molti tentativi [da parte delle autorità iraniane] di dipingere un quadro opposto delle nostre condizioni ai familiari in visita. Il corridoio che attraversavamo per raggiungere la sala delle visite era a pezzi, però dall’altra parte del muro avevano piantato fiori e aiole (lo vidi il giorno in cui fui trasferita nuovamente alla prigione di Evin). I familiari vengono indotti a trovare conforto in qualche fiore piantato al di là del muro mentre i loro fiori (i figli) avvizziscono in prigione.

Lo scopo della visita del Procuratore Generale nella prigione di Gharchak lo stesso giorno in cui fummo trasferiti nuovamente a quella di Evin era di negare tutti i resoconti delle agenzie di stampa straniere e dei siti [sulle condizioni di Gharchak]. Lo scopo della sua visita era un chiaro attestato delle condizioni atroci di questo posto! Doveva accadere qualcosa [nella prigione], altrimenti qual’era mai la necessità di negare?

Macchie di sangue sulle mattonelle del pavimento del corridoio della mensa erano visibili prima che venissero ripulite. Nei giorni successivi al nostro trasferimento alla prigione di Evin, sentimmo dagli agenti e dalle guardie che scambiavano i detenuti che la prigione di Gharchak era nient’altro che un inferno. Lo ammettevano le guardie,[quindi] cosa c’era da negare?

Io parlo da testimone di un deserto dove non c’è segno di vita – nessuna pianta vi potrebbe crescere. Dal momento del nostro trasferimento alla prigione di Gharchak, ci facemmo sentire sulla disumanità delle condizioni di vita, non solo per noi ma per tutte le donne detenute lì. E’ un campo di morte, non una prigione. E’ un posto per una lenta morte. Il rumore della dignità umana calpestata ancora riecheggia nelle mie orecchie. Un anno e mezzo dopo, l’11 luglio 2012 [due delle mie compagne di prigionia] Kobra Banazadeh AmirKhizi, 60 anni, e Sadigheh Moradi vennero illegalmente trasferite in reclusione a Gharchak. Il loro trasferimento mi fece sentire di essere ancora in mezzo a quella calca, a sopportare quella situazione. Il cuore mi duole e le mie mani solo legate. Anche [per la mia giovane età] e salute fisica, le condizioni a Gharchak erano mortali, figuriamoci per queste due donne inferme.

Le mura [della prigione] diventano più alte e le sbarre si stringono. Posso sentire il calore del mio respiro sul viso. Non riesco a spiegare la sensazione. Credetemi, non riesco a descrivere oggettivamente questa inesprimibile sensazione.

Per me, una persona che ha camminato sul sentiero della libertà e che ha patito molte ingiurie lungo questa strada dominata da oppressione, reclusione, trasferimenti, proibizioni, sono diventati parte della mia vita. Ciononostante io credo che bisogna superare il duro e pesante alveo del fiume e rimuovere tutti gli ostacoli [lungo il cammino], urlando e colpendo finché non raggiungeremo il mare. Credo che dobbiamo porre fine alle dittature. Credo che dobbiamo alzarci e resistere.

Parlo ancora una volta da testimone; come qualcuno che ha incontrato [Kobra] Banazadeh più di due anni fa nella prigione di Gohardasht [cioè Rajai Shahr] ed è stata con Sedigheh Moradi nella prigione di Evin per oltre otto mesi. Nel tempo trascorso in questo purgatorio, ho assistito al deterioramento della sua salute. La signora Banazadeh ha subito un intervento oculistico non riuscito, che ha avuto come risultato la perdita della vista a un occhio. [Soffre di] artrite al collo e alla schiena e di osteoporosi. Solo due settimane fa è stata ricoverata in ospedale a Modarres per una coronaroangiografia. E mercoledì, invece di essere trasferita a Gharchak, avrebbe dovuto recarsi in ospedale per un ecocardiogramma. Sedigheh Moradi [soffre di] spasmi alla schiena, artrite al collo e alla colonna vertebrale, disturbi cardiaci.

Ciò di cui sono stata testimone mercoledì [quando sono state riportate a Gharchak] era crudeltà conclamata. Le [autorità] non sono soddisfatte nemmeno delle [sentenze] giuridiche che hanno emesso iniquamente in processi-farsa svoltisi nei Tribunali rivoluzionari. Possono calpestare i verdetti ed emetterne di nuovi. Mercoledì ho capito che anche se un detenuto di cui è stato fissato il rilascio si trovasse invece a dover affrontare la pena di morte, noi non potremmo fare alcunché.

Amici miei provati dal dolore, l’incipit della mia lettera non ha introduzione perché la mia penna e la mia mano non potevano attendere che le parole venissero ordinate e riordinate. Io tendo ancora una volta le mie mani legate verso di voi perché possiate essere, come prima, le mie mani e abbattere la cortina e svelare questa pagliacciata: una falsa pretesa di rispetto per le donne!

Io dò voce ancora una volta ai dolori e alle sofferenze di modo che voi possiate sentirle ed essere le montagne che ne propagano l’eco. In un posto dove è difficile respirare, fate uscire l’urlo di collera (furore) dai vostri polmoni pieni di ossigeno. Io chiedo a tutte le associazioni per la difesa dei diritti umani e a tutti coloro cui stanno a cuore i diritti umani di fare tutto il possibile per far tornare indietro queste donne malate dalla [prigione di Gharchak], l’antro delle tenebre.

Shabnam Madadzadeh
14 luglio 2012

Nota del redattore: Kobra Banazadeh e Sedigheh Moradi sono entrambe prigioniere politiche accusate di “associazione con il MEK (PMOI)”.


Shabnam Madadzadeh è una studentessa attivista politica detenuta, ex vicesegretaria del Tahkim Vahdat (organizzazione degli studenti) di Teheran e dell’Associazione degli studenti islamici all’università Tarbiat Moalem. Venne arrestata il 19 febbraio 2010 e rinchiusa nel carcere di Evin. Ai primi di agosto dello stesso anno fu trasferita nell’orrenda prigione Rajai Shahr ‘Gohardasht’ per scontare la sua condanna. Poi, con una mossa senza precedenti, le autorità iraniane trasferirono Shabnam e 200 altre detenute politiche nel carcere di Charchak a Varamin. Attualmente Shabnam Madadzadeh è reclusa nel braccio femminile del carcere di Evin.

Nel febbraio 2010 la sezione 28 del Tribunale rivoluzionario di Teheran ha condannato Shabnam a cinque anni di carcere. La condanna èstata confermata dalla Corte di appello nel maggio successivo. A suo fratello Farzad Madadzadeh, anch’egli recluso in carcere, è stata comminata la stessa condanna. Attualmente è recluso in isolamento nella prigione di Rajai Shahr ‘Gohardasht’.

Il disinteresse delle autorità iraniane per il benessere di Shabnam e Farzad, due studenti che non hanno commesso alcun crimine oggettivo, si è manifestato nella massima tortura e crudeltà esercitate nei loro confronti.

Traduzione dall’inglese all’italiano a cura di ADDI


نامه شبنم مددزاده در رابطه با وقایع زندان شهر ری

بامدادخبر – شبنم مددزاده، دانشجوی زندانی که از سال ۸۷ تا کنون در زندان به سر می‌برد در نامه‌ای از زندان اوین از زندان شهر ری می‌گوید. محلی که اکنون به عنوان بند نسوان زندان‌های استان تهران استفاده می‌شود. این بند از تمام امکانات رفاهی محروم است و در یکی از بد آب و هوا‌ترین مناطق تهران قرار دارد که علاوه بر تمامی مشکلات و کمبودهای بهداشتی، باعث مشکلات تنفسی نیز برای زندانیان می‌شود.

در ادامه نامه شبنم مدد‌زاده که به دست بامدادخبر رسیده است را می‌خوانید.

بسم الحق

صحبت از پژمردن یک برگ نیست وای جنگل را بیابان می‌کنند.

به یاران و دوستان دردآشنا! برای تمامی کسانی که قلبشان برای انسان و انسانیت می‌تپد، برای ارزشی فراسوی مرزهای جغرافیایی….

به عنوان شاهد حرف می‌زنم؛ شاهد روزهای دهشتناک شهرری، که مرگ ثقل قبای‌اش را به دیواری آویخته بود در جایی که نفس یاری نمی‌رساند. سوله‌های تاریک با سقفی بلند بدون پنجره و نور طبیعی، با دویست نفر جمعیت در هر سوله، با ازدحام سر و صدا، به هم ریختگی اعصاب و روان زندانیان بود و دعوا‌ها و خبرهای ناگوار که من با چشم خویش دیدم. «مسلخ انسان و انسانیت را من با چشم‌های خویش دیدم»

به عنوان شاهد حرف می‌زنم، شاهد لحظه‌های مبهم، مغشوش و مرگ زای که از چشم‌های زندانیان خشم می‌بارید و باتوم‌های گارد ویژه زندان بود برای آرام کردن. به عنوان شاهد حرف می‌زنم، شاهد دعوا‌ها بهر غذا و نان در سالنی به اسم سالن غذاخوری!!! پرده‌های نمایش و ظاهرسازی و آذین بندی هم کاری از پیش نبرد. غذایی که به عنوان جیره زندانیان داده می‌شد آنقدر کم بود که زندانیان گرسنه غذاهای پس مانده در ظرف‌ها را جمع می‌کردند و چند لحظه بعد دعوایی که بر سر‌‌ همان غذای پس مانده شروع می‌شد! پرتاب سینی‌های غذا و صندلی بود جدا از اینکه کف کثیف و آلوده‌اش چندین نفر را در هر روز نقش زمین می‌کرد. سالنی به اسم غذاخوری که از طرف خود زندانیان به سالن «کتک خوری» تغییرنام داده شده بود.

به عنوان شاهد حرف می‌زنم، شاهد تلاش‌های بسیار برای وارونه نشان دادن شرایط نزد خانواده‌هایی که برای ملاقات می‌آمدند، سالنی که ما از وسط ویرانه و بیغوله‌ای رد می‌شدیم برای ملاقات آن سوی دیوارش از طرف درب ورودی گل کاری و باغچه‌های پر از گل بود –روز انتقال به اوین مشاهده کردم- تا خانواده در وسط آن نیزار دلخوش شوند به چند تا گل که گلهای خودشان چند قدم آن طرف‌تر دارند پرپر می‌شوند! دریغ!! حضور دادستان کل کشور در زندان قرچک –ه‌مان روز انتقال ما به اوین- برای تکذیب تمامی خبرهای سایت‌ها و خبرگزاری‌های خارجی حجتی محکم برای وضعیت اسفناک آنجا بود!! چیزی بود که می‌خواستند تکذیب کنند.‌‌ همان کریدور سالن غذاخوری که جلوی دوربین‌ها شیک و تمیز کرده بودند روز قبل از آن لکه‌های خون روی موزاییک‌هایشان نمایان بود!! و روزهای بعد از انتقال به اوین آنچه از مأموران و زندانبانانی که بین قرچک و اوین رفت و آمد داشتند شنیدیم اینکه آنجا جهنمی بیش نیست. به اذعان خود زندانبانان! دیگر چه چیز باید تکذیب می‌شد!!!

آری! به عنوان شاهد حرف می‌زنم، شاهد برهوتی موسوم به زندان شهرری بی‌هیچ نشانه‌ای برای زیستن که گیاه از رستن بازمی ماند. که‌‌ همان بدو انتقال شرایطش را نه برای خود که برای تمامی زنانی که به هر عنوانی محکوم‌اند غیرانسانی نامیدیم. اردوگاهی برای مرگ است نه برای حبس. جایی برای مرگ تدریجی که هنوز صدای له شدن عزت انسان را در گوشم می‌شنوم! یکسال و نیم می‌گذرد از آن روز‌ها که دوباره آن لحظه‌ها برایم تکرار شد، با تبعید غیرقانونی کبری بنازاده امیرخیزی –زنی ۶۰ساله- و صدیقه مرادی روز چهارشنبه ۲۱/تیر/۹۱ دوباره خود را در میان آن جمع، آن شرایط، آن روز‌ها حس کردم. قلبم فشرده بود و دستهای بسته که هیچ کاری نمی‌توانستم بکنم و تنها اینکه برای من با این شرایط جسمی و سنی آنجا مرگ زای بود چه برسد برای این دو زن با این شرایط بیماری!

دیوار‌ها بلند‌تر می‌شوند و می‌له‌ها نزدیک‌تر، گرمای نفس‌هایم را روی صورتم حس می‌کردم. احساسی که به زبان نمی‌توانم بیاورم، باور کنید نمی‌توانم با کلمات شیئیت بخشم به احساس غیرقابل بیان.

باز هم به عنوان شاهد حرف می‌زنم، به عنوان کسی که بیش از دو سال از دیدارم با خانم بنازاده در زندان گوهردشت (رجایی شهر) و بیش از ۸ ماه از آشنایی‌ام با صدیقه مرادی در زندان اوین می‌گذرد. در این مدت هر لحظه شاهد به افول رفتن سلامت جسمی آنان در میان این برزخ، در حصار می‌له‌ها و شرایط غیرانسانی بودم. از عمل ناموفق چشم خانم بنازاده، که باعث از بین رفتن بینایی‌اش به علت بی‌مسئولیتی مسئولان، آرتروز گردن و کمر و پوکی استخوان و همین دو هفته پیش بود که برای آنژیوگرافی قلب در بیمارستان مدرس بستری بود و روز چهارشنبه منتظر اعزام دوباره برای اکو قلب بود نه تبعید، تا گرفتگی کمر و آرتروز گردن و ستون فقرات و بیماری قلبی صدیقه مرادی.

برای من که قدم در راه آزادی گذاشته‌ام و در عبور از این گذرگاه پرستم تن‌ام بس زخم‌ها برداشته از جفا‌ها، تبعید و انتقال و ممنوعیت‌ها به بخشی از زندگی‌ام تبدیل شده. در حالی که ایمان دارم چون آب رودخانه باید از بستر سخت و سفت و سنگینی جاری شد و هر مانعی را با خروش و تپیدن از میان برداشت تا به دریا رسید. اعتقاد دارم که باید جلوی خودکامگی‌ها را گرفت، باید ایستاد.

آنچه را که من چهارشنبه شاهد بودم وقاحت بود در قساوت که به حکم‌هایی که در دادگاههای فرمایشی انقلاب ناعادلانه صادر می‌کنند راضی نشده هروقت که دلشان بخواهد زیر پا می‌گذارند و حکمی جدید صادر می‌کنند، در آن لحظه من با تمام وجود حس کردم اگر به جای برگه آزادی یکی از هم بندیانمان با حکم اعدام روبه رو شویم هیچ کاری نمی‌توانیم بکنیم.

یاران و دوستان اندوه گسارم! بی‌مقدمه آغاز کردم چرا که قلم را و ذهن را یارای واژه چیدن نبود. دوباره دستهای بسته‌ام را به سوی شما دراز کرده‌ام که چونان قبل دستهای من باشید برای درافکندن پرده‌ها و افشای خیمه شب بازی به اصطلاح ارج و قرب زنان!!!

دوباره صدای فریاد درد‌ها را به گوش شما می‌رسانم که چون کوه طنین افکن فریاد من باشید. در جایی که نفس نمی‌آید غریو خشم را از گلوی پرنفستان بکشید.

از تمامی مجامع حقوق بشر و کسانی که تنها یک لحظه دغدغه‌ی انسان دارند در هر کجای دنیا می‌خواهم برای برگرداندن این دو زن بیمار از آن ظلمت جای از هیچ تلاشی دریغ نورزند.

شبنم مددزاده


زندان اوین

  • Balatarin
    Tags: , , , , ,

    Leave a Response