Breaking the Language Barrier on Human Rights

An Interview with Iranian Labor Activist Mansour Osanlou

May 01, 2015

By Hamid Yazdan Panah, on behalf of Near East Observatory, and in cooperation with Persian2English.


Iran continues to be front page news around the world. Yet little attention is paid to the daily life of Iran’s workers. In the spirit of May Day, Near East Observatory has conducted an interview with renowned Iranian labor activist Mansour Osanlou regarding the present situation of labor in Iran.

He is one of the principal founders of the Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company, leading one of the largest strikes in Iranian history and campaigning vigorously for workers’ rights. Osanlou was arrested and  imprisoned several times from 2005 to 2008 for his organizing activities. In 2008 Osanloo was sentenced to 5 years held in Evin Prison,  and freed in June 2013. Osanlou’s uncompromising stance for labor rights and his resolve as a political prisoner has earned him international praise and support.

This interview was conducted in Farsi, and has been translated from its original form.

Q: Mr. Osanlou, how does the Iranian labor movement relate to the broader struggle for democratic change in Iran?

The labor movement has a deep impact on the struggle for human rights and democracy in Iran, and as the labor movement grows, it benefits the struggle for democracy and freedom. This is based on the fact that the labor movement involves the largest and most important segment of the masses into this struggle. The movement of workers as the builders of society, will inevitably push that society towards democracy. Labor movements which occur in the most widespread form will force the government and society to respond and take action. The involvement of the working class appearance in the social and political realm has been shown to increase the level of democracy in every society. It is clear that the labor movement can promote the distribution equality of within a in society.

Q: Recently there has been a number of strikes within the country, including by teachers unions. What do you expect will come of these strikes?

The strikes and protests of workers can create progress and inspire hope. With the internet networks and the increase of information being used to overcome censorship, and with unity between workers, nurses, teachers and the continuation of their struggle, it can become a national protest movement and can change the present situation which is unjust and inhumane.

Q: The UN special rapporteur for human rights, Ahmad Shaheed, recently released a report in which he stated the the human rights situation has actually gotten worse under Rouhani administration. Has this also affected labor unions?

During Rouhani’s presidency we have seen an increase in repression against labor unions, and a rise in the number of workers imprisoned. None of these political prisoners or workers, or teachers who have been arrested have been released. They have not given workers permission to celebrate May 1st (international workers day) nor do they give permission to any other gatherings for worker to voice their problems. More workers have been got laid off. Free and independent labor organizations are not allowed. There has been an increase in attacks and raids against workers in their homes, and in labor meetings which take place within the homes of workers. The income and wages of workers have not increased in accordance with the cost of higher living.

We see an increase in the use of temporary contract labor, without any job security or guarantees. Accidents on the job have increased, yet insurance for workers has continued to decrease. The privatization and destruction of industry and production centers has been on the rise, and many industries and mines have been closed.

We continue to see an increase in judicial decisions against workers. This includes prison terms, or sentences that involve being whipped or flogged. There has also been a movement to fire long time workers for no cause, and rehire workers on half or less than half of their salary.

In many areas of the economy, and investment sectors we see the denial of the rights and wages of workers; teachers,  nurses, artists and reporters. Many months go by without waged being properly paid. The governmental laws and regulations which are meant to protect workers are not upheld.  They have stopped the implementation of workers rights, and workers and wage laborers are forced to work without compensation or protection. It is something akin to modern slavery. These are what we have seen during Rouhani’s term. Free labor unions are under intense pressure.

may day iran

The regime has arrested and imprisoned a number of labor activists. Can you please tell us about their current situation.

Currently, dozens of workers and labor activists and reporters and teachers are imprisoned. Many unemployed or laid off workers are also imprisoned. Behnam Ebrahimzadeh a syndicalist worker is currently imprisoned. After serving a 5 year sentence, instead of being freed, he was given a new 9 year sentence in Gohardasht prison in Karaj, and is currently serving his time there. He is in poor health and under intense pressure.

Rasul Boudaghi a teacher who was imprisoned for 6 years, was sent recently to the notorious ward 209 of Evin prison. He is under pressure to testify against himself and a teachers labor organization. In the last few days, Ebrahim Madadi and Davood Razavi and Mahmoud Salehi and Osman Ismaili and Pedram Nasrollahi and Jafar Azimzadeh and dozens of other labor activists and organizers in Khuzestan have all been arrested in anticipation of May Day.

In prison, the rights of prisoners are never upheld. They do not provide them with proper meals, or sanitary living conditions. They are denied adequate medical care, and they are condemned to a silent and slow death. However, even in this situation they resist, and from prison they send messages of solidarity.

One subject that is very rarely reported on is the use of child labor in Iran. Can you shed light on this issue?

Child workers are in a very bitter situation in Iran. One can estimate that there may be as many as 5 million in Iran. In the past few years many have dropped out of the school system and have become illegal workers in the economy. Thousands of these children have no national ID card, and are fathered in neighboring countries, or have parents who are drug addicts, or have no proper guardianship. The children of the poor or underprivileged families have all become child laborers. They work for the smallest amount of money, and under the worst conditions, and are the victims of countless societal crimes. They are subject to exploitation and are sold or trafficked. These children have no protectors in our society. The few activists who try to assist them are subject to arrest, and their organizations are shut down by the government. A number of these activists have been arrested and are subject to torture.

Child labor has become an ever increasing problem in Iran

What is the situation for immigrants and refugee workers in Iran such as Afghan refugees. Are they treated equally in the work place?

Foreign workers in Iran are also in a very tragic situation. When Iranian workers face such inequities and repression, you can imagine what a foreign worker faces. They are subject to exploitation and abuse by the government. Both economic and sexual. They provide them with less compensation, and often deny them wages all together. If they ask for their wages, they are beaten and threatened with arrest for being an unlawful worker, and are forced into undertaking illegal activities. Often times they are trained by the Iranian revolutionary guard and are sent to fight abroad in Iraq or Afghanistan.


What do you believe is the largest obstacle to fair employment practices in Iran?

The largest problem for Iranian workers is the government itself. The government is anti-worker, anti-production and has increased unemployment. They import cheap goods from China and India, and destroyed local production and skilled labor inside in Iran. They continue to prevent the organization of labor unions and syndicates, they imprison workers and limit the freedom of ordinary people and workers. We are faced with unemployment, the closure of factories, and the firing of old labor activists with experience in organizing and activism. The continual laying off of workers, and the withholding of long term job security, are some of the many problems they face in Iran. Worse of all is the armed and violent suppression of workers, and handing over control  and management of factories and economic sectors into the hands of Iranian Revolutionary Guard. They do not allow for the organization of labor. They create a climate of division, fear, and mistrust. They use money to buy certain individuals and undermine unity among workers. As a result this culture of individualism, close mindedness and selfishness has undermined the spirit of solidarity with workers.


Lastly, what can we do to stand in solidarity with the labor movement in Iran?

In order to help workers and labor activists in Iran, we need a collective effort to support the financial and organizational needs of the resistance. This includes assisting in organizing the technological means for resistance for activists, including promoting the sharing of information, spreading news, and creating organizational unity among the activist groups. Also the promotion of activist networks, and collectives, and employing new tactics to increase organization. For example sharing information using satellite TV stations, or the internet, or communicating using in person meetings or meetings over the internet, these are the best ways to promote this struggle.


ایران همچنان به صورت صفحه اول اخبار سراسر جهان است. با این حال توجه کمی به زندگی روزانه کارگران ایران پرداخت می شود. در روح اول ماه مه، رصدخانه شرق نزدیک مصاحبه با فعال کارگری مشهور ایرانی منصور اسانلو در مورد وضعیت کنونی کار در ایران انجام داده است.


در ۴ اسفند ۱۳۳۸ در تهران متولد شد. وی از بنیان گذاران جنبش کارگری نوین وسندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد)  در دهه مشتاد شمسی است که در پی مبارزات کارگری و برای احیای حقوق کارگران بارها[۲]توسط دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی ایران[۳] تحت بازجویی[۴] قرار گرفته‌است.

اسانلو کماکان بر حق قانونی داشتن اتحادیه‌ای مستقل و غیر دولتی به صورت کاملا قانونی اصرار می‌ورزد.

ابتدا او را در دی ۱۳۸۴ (۲۰۰۶) و در پی اعتراضات کارگری دستگیر و به مدت ۸ ماه بازداشت کردند. در مدت این ۸ ماه چیزی حدود ۳ ماه آن را در انفرادی سپری کرد.

وی در مرداد ۱۳۸۵ با قید وثیقه سنگین آزاد شد ولی بعد از آزادی تا ماه‌ها بعد تحت کنترل قرار داشت تا اینکه مجدداً در ۲۸ آبان ۱۳۸۵ در خیابان و در حالی که با ابراهیم مددی نایب رئیس هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد به ادارهٔ کار می‌رفتند تا به وضعیت کارگران اخراجی رسیدگی کنند مورد ضرب و شتم قرار گرفت و ربوده شد.[۵] و بعد اعلام کردند که اوسانلو در زندان اوین به سر می‌برد.[۶]اسانلو یک‌ماه بعد از این تاریخ مجدداً با قید کفالت آزاد شد.

بعد از این اتفاق‌ها اسانلو دیگر چهره‌ای شناخته شده در سطح ایران و جهان و در مجامع کارگری[۷] بود و فشارهای وارده بر او و سندیکای تحت رهبری او اعتراض گسترده‌ای را در سطح ایران و جهان در برداشت[۸] و بر همین اساس سندیکای اتوبوسرانی شرکت واحد به عضویت رسمی و دائمی اتحادیه بین‌المللی کارگران حمل و نقل (ITF) و تحت حمایت سازمان بین‌المللی کار (ILO) قرار گرفت و در پی این عضویت از اسانلو به عنوان نماینده سندیکای اتوبوسرانی ایران برای شرکت در اجلاس سالیانه ITF (اتحادیه بین‌الملل کارگران حمل و نقل) که در لندن و در تابستان سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷میلادی) برگزار شد دعوت به عمل آمد.

اسانلو در این اجلاس شرکت و ضمن ابراز نقطه نظرهای سازنده در ارتباط با وضعیت کارگران اتوبوسرانی ایران و وضعیت معیشتی آنان، مسائلی را پیرامون حل مشکلات کارگران ایران بیان کرد.

دو هفته پس از بازگشت از اجلاس لندن، ماموران امنیتی ایران برای بار سوم او را در خیابان و در حالی که به منزل خود باز می‌گشت مورد ضرب و شتم قرار داده و ربودند[۹] تا فصل دیگری را در زندان اوین[۱۰] تهران بگذراند.

آیا می توانید در مورد مبارزات کارگری برای تغییرات دموکراتیک در ایران برای خوانندگان ما توضیحاتی بدهید؟

صد در صد در ایران مبارزات کارگری تاثیر فراوانی بر مبارزات حقوق بشری ودموکراتیک دارد وهر چه سطح مبارزات کارگری بالا رود کمک به دموکراتیک شدن شرایط اجتماعی وسیاسی می کند .چرا که گسترده ترین بخش های جنبش های اجتماعی ومردم عادی را درگیر مبارزات می کند وحضور توده های کارگران به عنوان تولید کنندگان اجتماعی جامعه را به سوی دموکراتیک تر شدن می برد. در خواست های کارگران در گسترده تر ین شکل حکومت وهمه مردم را درگیر پاسخ گویی وعکس العمل می کند. حضور طبقه کارگر در فرایند های اجتماعی وسیاسی نشان داده است که سطح روابط دموکراتیک در هر جامعه ای را افزایش می دهد.به دلیل ماهیت وجودی کارگران که خواهان توزیع ثروت وامکانات مختلف مادی ومعنوی در کلیه سطوح زندگی می شوند.

در حال حاضر تظاهرات و اعتراضاتی در داخل کشور صورت گرفته و در جریان است، منجمله حرکت اعتراضی اتحادیه معلمان . بنظر شما نتیجه این اعتراضات چه خواهد بود؟

 مبارزات واعتراضات کارگران ومعلمان می تواند در صورت تداوم وامید افرینی رو به جلو رفته وبا امکانات شبکه های اینترنتی وگسترش هرچه بیشتر واطلاع رسانی وشکستن سانسور حاکم در ایران وپیوستن کارگران وپرستاران ومعلمان و ادامه درخواست ها می تواند به یک همبستگی ملی اعتراضی وتغییر شرایط ضد بشری موجود بیانجامد .

درگزارش احمد شهید به سازمان ملل،  احمد شهید تاکید می کند که شرایط حقوق بشر در ایران تحت حکومت روحانی بدتر شده است. آیا این شرایط روی اتحادیه کارگری هم تاثیر داشته است؟

 دوران روحانی دوران سرکوب شدید تری برعلیه اتحادیه های کارگری بوده است وتعداد کارگران زندانی بیشتر شده است. وهیچ کدام از زندانیان سیاسی وکارگری ومعلم ازاد نشده اند، اجازه برگزاری مراسم اول ماه می وهر اعتراض ازاد کارگری  دیگری داده نشده است. اخراج ها بیشتر شده است. اجازه فعالیت تشکل های ازاد ومستقل داده نشده است . حمله به خانه های کارگران وجلسات کارگری خانگی افزایش یافته است. حقوق ودستمزدها مطابق هزینه های زندگی افزایش نیافته است. قرار داد های کار موقت وپیمانی وسفید امضا ادامه یافته است.  امنیت شغلی کاهش یافته است. حادثه های ضمن کار وبیکاری گسترش بیشتری یافته است. حمایت های بیمه ای کمتر شده است. خودمانی سازی ونابودی صنایع وتعطیلی کارخانه ها ومراکز صنعتی ومعادن بیشتر شده است . احکام قضایی برضد کارگران بیشتر شده است ، حکم زندان وشلاق زدن  برای کارگران صادر شده است. کارگران قدیمی را بی دلیل اخراج کرده اند وکارگران جدید با نصف دستمزد انها وکمتر را استخدام کرده اند. در بسیاری از واحد های اقتصادی وبنگاه های سرمایه داری حقوق کارگران ومعلمان وپرستاران وهنرمندان وخبرنگاران را ما ه هاست که نپر داخته اند . اجرای قانون کار حکومتی را عملا تعطیل کرده اندو کارگران وبقیه مزد بگیران عملا در بی قانونی وبدون حمایت حقوقی کار می کنند چیزی شبیه برده داری نوین. این ها دستاورد های دوران روحانی است.اتحادیه های ازاد کارگری تحت فشار شدیدی به سر می برند.

رژیم عده کثیری از کارگران را دستگیر و زندانی کرده، کمی از وضعیت آنها برایمان بگویید.

 هم اکنون ده ها کارگر ونماینده کارگری ومعلم وخبر نگار در زندان به سر می برند بسیاری از حقوق بگیران وکارگران بیکار شده واخراجی در زندان به سر می برند. بهنام ابراهیم زاده کارگر سندیکالیست زندانی بعد از تحمل 5 سال زندان به جای انکه ازاد شود دوباره با صدور حکم نه سال ونیم زندان در زندان گوهر دشت کرج ویا رجایی شهر در زندان به سر می برد. بسیار بیمار ورنجور شده است. رسول بوداغی معلم زندانی بعد از تحمل شش سال زندان دوباره به بند 209 انفرادی اوین برده شده است وتحت فشار است که از او بر علیه خودش وکانون صنفی معلمان اعتراف بگیرند. در روزهای اخیر ابراهیم مددی وداوود رضوی ومحمود صالحی وعثمان اسماعیلی وپدرام نصرالهی وجعفر عظیم زاده و ده ها فعال مدنی وصنفی دیگر در خوزستان در آستانه روز کارگر دستگیر شده اند.در زندان ها حقوق زندانیان رعایت نشده است و غذا ی خوبی به انها نمی دهند وبهداشت انها رعایت نمی شود وامکانات پزشکی ندارند وبه مرگ خاموش محکوم شده اند. اما با این حال مقاومت ومی کنند واز درون زندان پیام می دهندو دل گرمی می افرینند.

یک مسئله که بندرت از آن گزارش و خبری مطرح می شود وضعیت کودکان کار در ایران است. آیا شما طلاعاتی  در باره این موضوع خاص دارید؟

کودکان کار در ایران در شرایط تلخی به سر می برند به جرات می توان انها را بیش از 5 ملیون نفر نامید که طی سال های اخیر از تحصیل باز مانده اندوبه کارگر غیر قانونی تبدیل شده اند. هزاران کودک که شناسنامه ندارند وپدر ی از کشورهای همسایه دارند وکودکانی که والدین انها معتاد شده اند وسرپرست خانواده مسئول ندارند. کودکان خانواده های فقیر ومحروم همه به کارگر ان وکودکان کار وخیابان تبدیل شده اند. که باکمترین دستمزد کار می کنند ودر بدترین شرایط کار می کنند وقربانی انواع جنایت های اجتماعی می شوند . مورد سوئ استفاده واقع می شوند. گاه فروخته می شوند وبه اجاره داده می شوند. این کودکان هیچ مدافعی در حکومت ندارند وتلاش های محدود ازاد اندیشان هم برای کمک به انها به دستگیری ومنحل کردن نهادهای مستقل انها می انجامد وتعدادی از این کنشگران زندانی وشکنجه هم شده اند.

شرایط  کارگران مهاجر و پناهنده همچون کارگران افغانی چگونه است؟ آیا در محیط کار آنها از حقوق برابر با دیگران برخوردارند؟

کارگران خارجی در ایران هم در شرایطی غم انگیز به سر می برند. وقتی کارگران ایرانی در ان شرایط سخت به سر می برند وای به حال کارگران خارجی که از سوی حکومت وماموران هم مورد سوئ استفاده واقع می شوند. چه مالی وچه جنسی . کمتر به انها مزد می دهند وگاه مزدشان را هم نمی دهند ودر صورت درخواست کتک به انها می زنند وتحویل مامورین می دهند به عنوان مهاجر غیر قانونی وانها را وادار به کارهای خلاف می کنند وانها را از طریق سپاه اموزش نظامی می دهند وبرای جنگ در عراق وافغانستان می فرستند.

به نظر شما بزرگترین مشکل و مانع کارگران ایران برای رسیدن به حقوق خود چه می باشد؟

بزرگترین مشکل کارگران ایران در رابطه با حکومت وجود حکومت است که ضد کارگر وتولید است وبیکاری را دامن زده است وفقط کالا از چین وهند وجاهای ارزان وارد می کند وصنعت وتولید داخلی را نابود می کند. از ایجاد سندیکا ها وتشکل ها جلو گیری می کند. کارگران را زندانی می کند وازادی مردم وکارگران را سلب می کنند. بیکاری وتعلیلی کارخانه ها ومعادن خارج کردن کارگران قدیمی اشنا به کار سندیکایی وتشکیلاتی از محیط های کار اخراج دائمی کارگران وقرار دادهای فاقد امنیت شغلی از دیگر مشکلات کارگران می باشد.از همه بدتر برخورد نظامی وخشن با کارگران وسپردن مدیریت های کارخانه ها وبنگاه های اقتصادی به دست نظامیان وپاسدار های سپاهی می باشد . اجازه تشکل وسازماندهی نمی دهند وبه جو تفرقه افکنی وبد بینی وتهمت زنی وخریدن برخی از کارگران ومعلمان دامن می زنند. هم چنین ایدئولوژی گرایی وفرد گرایی ومنافع طلبی وحسادت وتنگ نظری ورقابت های بی معنا نیز از لحاظ فرهنگی به جنبش اتحاد یابی ضربه می زند.

در آخرما  برای حمایت  وهمیاری با کارگران و جنبش کارگری در ایران چه کارهایی را باید انجام بدهیم و چه وظیفه ای داریم؟ 

برای کمک به جنبش کارگران ومزد بگیران ایران فراهم اوردن امکانات مالی برای کادر های مبارزاتی وفراهم کردن لوازم تکنولوژی برای مبارزان ، اطلاع رسانی وخبر دهی وکمک به سازمندهی وایجاد ارتباط بین گروه های مبارز با روش شبکه ای وافقی .با شناخت کم شناسنامه ای واموزش مداوم سازماندهی وروش های نوین واستفاده گسترده از تلویزیون های ماهواره ای

واینترنتی وحضور میدانی و رودر رو وتشکیل جلسه های اینترنتی وحضوری از راه هایی است که به رشد جنبش کمک می کند.

  • Balatarin
    Tags: ,

    Leave a Response