Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

A Silent Hero: The Life and Death of Iranian Activist Jamal Hosseini

August 12, 2015

jamal hosseini

By Hamid Yazdan Panah

On the evening of August 4th 2014, Seyed Jamal Hosseini was at his desk in his small apartment in Turkey. Living in exile as a refugee Jamal spent long solitary days in front of his computer, directing an underground network of human rights activists in Iran. His tireless efforts earned him respect among Iranians everywhere while making him a target of the authorities in Iran. Jamal never left his desk that night, and his lifeless body was discovered by police the next day.

As the world focuses on the impact of a nuclear deal with Iran, little attention is paid to the situation of Iranian dissidents and human rights activists. The Iranian regime leads the world in per capita executions, and has one of the worst human rights records in the world. It also has a long standing policy of using extrajudicial killings to silence dissidents.

Jamal, the editor in chief of Human Rights Activist News Agency (HRANA) and the co-founder of Human Rights Activists in Iran (HRAI), knew he was a vulnerable target. His attempts at disguising his identity may not have been enough to save him. The circumstances surrounding his death remain unclear, but all signs indicate that Jamal was assassinated by the Iranian regime.

I considered Jamal a friend and a colleague. I first came in contact with him in the summer of 2013, as we exchanged ideas and news. He told me his name was Nader Bazargan (one of many pseudonyms he used) and that he was a member of HRAI living here in the United States. It was Jamal who helped me publish an article on child labor in Iran in HRAI’s Peace Line Magazine.

When I heard a report about the death of HRANA’s editor I called the man who I had come to know as Nader, only to learn that “Nader” and Jamal Hosseini were the same person. The news left me in shock.

Jamal’s style and manner of work separates him from many other activists. He did not seek to promote himself or gain power, he was after neither money or praise. In his only interview, he maintained that he was not partisan and that he has always viewed human rights independently of his political views. Jamal maintained that with “empty hands but deep beliefs” he would continue the struggle for human rights along with those inside and outside of the country.

jamal hosseiniEarly Life

Jamal lost his father at a young age and as a result adopted a particular sense of responsibility and independence. His uncle was one of the many thousands of activists executed by the Iranian regime in the massacre of political prisoners in 1988, this profound loss would serve as a reference point throughout the remainder of Jamal’s life.

Jamal was a revolutionary from a young age.  He was part of the first generation of Iranians to utilize the internet as a political tool and penned numerous blogs sharply critical of the regime. At night he distributed dissident literature at night in the city of Zanjan and was a part of Iran’s student protest movements – his activities led to his brief imprisonment.

In 2005, Iran’s Ministry of Intelligence identified Jamal’s blogs and raided his home while he was away. At the age of 24, Jamal knew his time in Iran had come to an end, he made arrangements to leave to Turkey.  Jamal left behind his home, his family and the only life he knew for a future of uncertainty and solitude. Despite his physical exodus from Iran, Jamal’s mind and spirit never left the country, he remained focused on the human rights situation in Iran right up until his final days.

Life in Exile and the Birth of HRAI

In the small Turkish town of Van Jamal found a modest dwelling and a simple computer in order to continue his work. Despite his limited resources, he soon formed a number of committees in support of political prisoners and spearheaded campaigns to highlight the cases of dissidents on death row.

In 2006, Jamal and Keyvan Rafiee co-founded Human Rights Activists in Iran (HRAI), which included the Human Rights Activist News Agency (HRANA). Jamal served as an important bridge between underground activists in Iran and the global community of human rights activists. Through this vast network of activists, HRAI quickly became one of the most respected and reliable organizations for human rights news in Iran.

Jamal was instrumental in the operation of HRAI. His duties ranged from technical and administrative work, to writing, reporting and translating. To improve himself and his work Jamal studied law, journalism, statistics, publishing and public relations. Rafiee witnessed much of Jamal’s hard work:

“Every day and for years, Jamal gave his all to fight discrimination and injustice for the most disadvantaged groups and persons of Iranian society.”

Jamal insisted in advocating for all Iranians, regardless of differences in their backgrounds or ideological beliefs.

“Jamal’s most notable legacy is ‘human rights for all’, which was demonstrated through his work for all sectors, religions and ethnic groups in Iran,” says Rafiee.

In 2006 Rafiee was arrested by Iranian authorities, this caused Jamal to accept a greater leadership role in the organization and ensure its survival. A few years later HRAI experienced a rapid growth as a result of the mass protests in Iran that followed the 2009 presidential election. During the uprisings and the events that ensued HRANA was among the key organizations providing human rights news to the international community.

The Iranian regime struck back in 2010 with a systematic and widespread attack against HRAI and its members. It rounded up HRAI activists in Iran and engaged in the character assassination of both its founders. The public relations blow to HRAI’s budding operation was devastating and caused the organization to move its network and infrastructure outside of Iran.

jamal hosseiniThe Failure of UNHCR

Jamal was the subject of numerous direct threats by the Iranian government. Beginning in 2007, he received anonymous phone calls that by 2010 escalated to warnings from the Turkish Ministry of Intelligence. In 2012, the Turkish Ministry of Intelligence contacted HRAI and informed them that an Iranian man had turned himself in and claimed he was sent from Iran with orders to assassinate HRAI activists including Jamal.

It was these security concerns that forced Jamal to relocate from the city of Van, which was three hours from the Iranian border, to the city of Nevshehir in Western Turkey.

Jamal, who normally had a housemate, was living alone. It was only after he failed to answer messages for 10 hours that friends called Turkish police, who had discovered Jamal’s body inside his home. Drops of blood were found on him and around his apartment. In a report the Prosecutor of Nevshehir referred to the case as a “suspicious death”.

Even though Jamal was given refugee status by the United Nations High Commission for Refugees (UNHCR) he was not relocated to a third country during the five years he resided in Turkey. As Rafiee put it:

“The UNHCR failed Jamal.”

A statement by HRAI stated that no official cause of death for Jamal has been found by Turkish authorities, despite an extensive investigation and autopsy.  A 15-page report by Turkish authorities claimed that the cause of death was inconclusive, because there was a delay in the autopsy. Rafiee has raised concerns over this delay.

“One of our questions for the Turkish government is why they waited to perform the autopsy.”

HRAI’s legal team has continued to push for further investigations into the circumstances and cause of Jamal’s death. HRAI members and Jamal’s family remain convinced that his death was no accident. They maintain that Jamal was a healthy individual and that there was no evidence of a ‘natural’ death.

Jamal is survived by his wife, who was accepted as a refugee in North America.

Dissidents Targeted

The death of Jamal not only illustrates the ongoing struggle in regards to human rights in Iran, but also serves as an example of the failures of the international community and the UNHCR in protecting vulnerable dissidents.

The Iranian regime has a long history of targeting political dissidents abroad, particularly in Turkey. This included a slew of extrajudicial killings in the 1990’s, and reports that its embassy staff was engaged in spying and kidnapping within the country. Ironically, one of the political prisoners Jamal wrote about was Hojat Zamani, a dissident who escaped to Turkey and was sent back only to be executed by the regime in 2003.

As of today, a number of Iranian activists who are affiliated with HRAI continue living in Turkey as they await relocation. The anniversary of Jamal’s death serves as an eerie reminder that their lives remain in serious danger as long as they are within reach of the Iranian regime.

Legacy

As the one year anniversary of Jamal’s death passes, we are left to contemplate his legacy. For Iranian refugees and activists, Jamal’s story reflects the struggle to find meaning in our exile as we attempt to make a difference despite our isolation and estrangement from our home. His work and resolve in the face of death give meaning to our daily acts of resistance, whether it involves blogging, following student protests in Iran or representing the interests of refugees. My work with Jamal was meaningful as part of a greater collective effort to bring about democratic change in Iran.

The loss of Jamal was a setback for HRAI. However the stoic manner in which lived, and the fact that his last moments were at his work desk have become a source of inspiration and resolve for Iranian activists everywhere.

His untimely death, though heartbreaking, is a testament to his bravery and resolute spirit, one that has not gone unnoticed:

“The widespread support and appreciation for Jamal after his passing, who worked in silence and anonymity, showed that true and selfless human rights advocates have a special place in Iranian people’s hearts,” says Rafiee.

In an era in which politics is dominated by individual agendas for power and control, Jamal stands out as a testament to quiet resolve and dedication. He demonstrated that in any corner of the world, an individual, however isolated can use the tools around him to make a difference and challenge the legitimacy of a dictatorial regime.

Jamal’s legacy is important not only as a symbol of sacrifice but as a reminder that the struggle for human rights continues in Iran, with those on the front lines paying the ultimate price.

Hamid Yazdan Panah is a human rights activist and attorney focused on immigration and asylum in the San Francisco Bay area.

 

 

زندگی و مرگ فعال ایرانی جمال حسینی

نوشته حمید یزدان پناه

روز 4 آگست سال 2014 سید جمال حسینی سر میز کار خود در آپارتمان کوچکش در ترکیه مشغول به کار بود. جمال یک پناهنده درتبعید روزهای زیادی را به تنهایی در مقابل کامپیوترش صرف هدایت کردن و راه اندازی یک  سیستم و شبکه مخفی و زیر زمینی برای فعالان حقوق بشر درایران نمود. اقدامات خستگی ناپذیر و بی وقفه وی باعث کسب احترام و ارزشی ویژه در میان ایرانیان در تمام جهان برای وی شد، در حالی که همین امرجمال  را به عنوان یک هدف برای حاکمان ایران نیز قرار داد.

و درشب حادثه جمال دیگر هرگز از سر میز خود تکان نخورد و پلیس بدن بی جان او را روز بعد در کنار میز کارش یافت.

در حالی که تمامی توجهات جهانی درگیر مذاکرات اتمی و قرارداد با ایران است، کمترین نظری به وضعیت حقوق بشر در ایران و فعالان حقوق بشر نمی شود. رژیم ایران در حال حاضر رتبه اول اعدامها در جهان را نسبت به درصد جمعیت از آن خود کرده و بدترین سابقه حقوق بشردر جهان را داراست. ایران همچنین یکی از با سابقه ترین کشورهایی است که به قتلهای زنجیره ای وترورخاموش مخالفان خود درتبعید می پردازد.

جمال به عنوان رئیس خبرگزاری فعالان حقوق بشر (هرانا) و همچنین یکی از بنیانگذاران “فعالان حقوق بشر در ایران” بخوبی میدانست که او می تواند یک هدف بسیار آسیب پذیراز طرف رژیم ایران باشد. تلاش او برای مخفی نگهداشتن هویت واقعیش؛ برای نجات جانش کافی نبود.

شرایطی که  باعث مرگ جمال شد همچنان در پرده ابهام است، اما بسیاری از جوامع ایرانی معتقدند که جمال به احتمال بسیار  توسط  رژیم ایران مورد هدف قرار گرفته است.

من جمال را به عنوان یک دوست و همکار عزیز به خاطر دارم. اولین بار با او در تابستان 2013 زمانی که با هم اخبار، ایده و نظراتمان را رد و بدل می کردیم ارتباط برقرار کردم. او به من گفت که نامش نادر بازرگان ( یکی از نامهای مستعاری که او استفاده می کرد) است و یکی از اعضای ارگان “مجموعه فعالان حقوق بشر” است که در آمریکا زندگی می کند. و این او بود که به من در انتشار مقاله کودکان کار در ایران در مجله صلح این ارگان کمک کرد.

زمانی که من گزارش مرگ سردبیر هرانا را شنیدم به مردی که او را به نام نادر می شناختم تماس گرفتم و آنوقت بود که دریافتم که “نادر” در واقع خود جمال حسینی  سردبیر هرانا بوده است. این خبر برای من بسیار شوکه آوربود.

اوایل زندگی جمال

جمال پدر خود را در کودکی از دست داده و در نتیجه از همان ابتدا خود را یک فرد مستقل و مسئول احساس کرد. عموی جمال یکی از هزاران فعال سیاسی بود که توسط رژیم ایران  در قتل عام زندانیان سیاسی در سال1988 اعدام شد. شهادت عمو نقطه عطفی برای او شد که تا آخر عمر تاثیرکامل در زندگی جمال داشت.

از همان عنفوان جوانی جمال یک انقلابی بود. او از اولین گروه جوانان ایرانی بود که توانست از اینترنت به عنوان یک وسیله برای ارائه نظریات فکری و عقیدتی و ایجاد وبلاگهای کاملا سیاسی و طرح مسائل تیز و روشن بر علیه رژیم استفاده کند.

او شبها اقدام به پخش شبنامه های سیاسی در شهر زنجان پرداخت و در جنبش دانشجویی یکی از فعالان این جنبش به شمار می رفت، فعالیتهایی که باعث زندانی شدن وی برای مدت کوتاهی شد.

در سال 2005 اداره آگاهی و امنیت (موس) وبلاگ او را شناسایی کرده و به خانه او هجوم بردند در حالی که وی در خانه نبود. در سن 24 سالگی بود که جمال دریافت  که ماندن وی در ایران دیگر غیر ممکن است و همین موضوع باعث آن شد که از ایران خارج شده و به ترکیه برود. جمال اینچنین خانه ، زندگی و خانواده خود و همه آنچه را که داشت به ناچار ترک کرده و یک زندگی جدید در غربت وتنهایی  بدون چشم انداز و آینده ای روشن را آغاز نمود.

علیرغم هجرت فیزیکی و جسمی او از ایران، جمال هیچگاه فکر و روحش را از ایران خارج نکرد و تا آخرین روز حیاتش همچنان تمامی توجهش معطوف به مسائل حقوق بشر در ایران بود.

زندگی در تبعید و تولد مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

در یک شهر کوچک ترکیه به نام وان، جمال خانه کوچکی  به همراه یک کامپیوتر ساده را برای ادامه کارش انتخاب کرد. در حالی که امکانات بسیار محدودی در اختیار داشت، او خیلی زود توانست چند کمیته در حمایت از زندانیان سیاسی تشکیل داده ودر راه اندازی  چندین کمپین درافشای وضعیت  مخالفان رژیم و موقعیت زندانیان درانتظار حکم اعدام پیشقدم شد.

در سال 2006، جمال و کیوان رفیعی “مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران” را بنیان گذاری کردند. که ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر(هرانا ) نیز بخشی از این نهاد میباشد. جمال به عنوان یک پل و رابط مهم میان فعالان حقوق بشر که بصورت مخفی و زیرزمینی در ایران فعالیت می کنند و جوامع حقوق بشرجهانی و فعالان دفاع از حقوق بشرایفای نقش می کرد. و توسط همین شبکه وسیع ارتباطی فعالان سیاسی و حقوق بشربود که نهاد “مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران” به عنوان یکی از سازمانهای مورد احترام و قابل اعتماد حامی حقوق بشر رشد و گسترش یافت.

جمال در شکل گیری و فعالیت “مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران” نقش کلیدی و بسزایی داشت. وظایف جمال شامل کارهای فنی و تکنیکی ، نویسندگی و تهیه و ترجمه گزارش بود. او تحصیلاتش را در زمینه حقوق، روزنامه نگاری وآمار، چاپ و نشر و روابط عمومی بصورت فشرده و بی وقفه پی می گرفت تا بتواند درنقش خود و کارهایش ارتقاء ایجاد کند. آقای رفیعی که شاهد همه کارها و تلاشهای سخت و پی گیر جمال بود در باره جمال می گوید: ” همه  روزه و برای سالهای متمادی، جمال تمامی  زندگیش را وقف مبارزه با تبعیض و بی عدالتی و در حمایت از همه گروهها و افراد محروم وبی پناه جامعه ایران نمود”.

جمال مصرانه در تلاش برای حمایت از همه ایرانیان بدون در نظر گرفتن تفاوتها ،سابقه و گذشته آنها و یا اعتقادات و باورهایشان بود. بنا بر گفته آقای رفیعی: ” بارزترین میراث جمال حقوق بشر برای همه ، بود که بخوبی در عملکرد، کارهاو اقدامات او در همه زمینه ها و برای کلیهٌ اقشار جامعه ،اقلیتهای مذهبی و قومی و گروهها در ایران بارز و نمایان بود.”

زمانی که آقای رفیعی درسال 2006 درایران دستگیر شد جمال نقش برجسته تری درارگان “مجموعه فعالان حقوق بشر” ایفا نمود. نقش رهبری کننده وی تضمینی بود برای تداوم ارگان در آن شرایط سخت و طاقت فرسا.

رشد مستمر و بی وقفه “مجموعه فعالان حقوق بشر” مصادف با تظاهراتهای گسترده و بزرگ در ایران و در هنگام  انتخابات ریاست جمهوری در سال 2009  بود.گزارشات گروه خبری هرانا وسیله موٌثری برای پخش و انتشار اخبار و گزارشات حقوق بشردر شرایط قیام بود.

در سال 2010 رژیم ایران شروع به حملات سیستماتیک و گسترده علیه “مجموعه فعالان حقوق بشر” و اعضای آن نموده و دست به محاصره و تحت فشار قرار دادن اعضا و حامیان آن  وهمچنین سعی در  ترور شخصیت هر دو بنیانگذار این گروه نمود. این حملات و فشارها به این گروه نوپا باعث خروج زیرساختها و شبکه ارتباطی آن از ایران شد.

بی عملی و شکست کمیسیون عالی پناهندگان سازمان ملل

جمال موضوع تهدیدات مستقیم و متعدد از سوی دولت ایران بود. درابتدای سال 2007 او تلفنهای مشکوک و ناشناس زیادی دریافت کرد که به مرور بر تعداد آن افزوده شده و در سال 2010 شدت آن توسط اداره امنیت  ترکیه نیز تذکر داده شد.  در سال 2012  اداره امنیت ترکیه در تماسی با “مجموعه فعالان حقوق بشر” به آنها اطلاع داد که یک مرد ایرانی با مراجعه به آنها اعتراف کرده که توسط دولت ایران به ترکیه فرستاده شده تا اعضای “مجموعه فعالان حقوق بشر” منجمله جمال را ترور نماید.

نگرانی در رابطه با این مسائل امنیتی جمال را وادارنمود تا از شهر وان که فقط سه ساعت با مرز ایران فاصله داشت به شهر نوشهیر در غرب ترکیه نقل مکان کند.

جمال  که معمولا یک هم اطاقی داشت، دو هفته قبل از مرگش به تنهایی زندگی می کرد.هنگامی  که جمال برای ده ساعت به تلفنهای دوستانش پاسخ نداد آنها به پلیس ترکیه خبردادند و آنزمان بود که پلیس جسد بی جان او را در خانه اش یافت. قطره های خون روی بدن جمال و اطراف آپارتمان او یافت شد. دادستان شهر نوشهیردر گزارش خود پرونده جمال  را یک “قتل مشکوک” ذکر نموده است.

برخلاف این واقعیت که جمال به عنوان یک پناهنده سیاسی توسط کمیسیون عالی پناهندگان سازمان ملل متحد پذیرفته شده بود ولی طی پنجسالی که در ترکیه زندگی کرد هیچگاه تلاشی برای فرستادن او به کشورثالث صورت نگرفت. به قول آقای رفیعی: ” کوتاهی کمسیون عالی پناهندگان سازمان ملل در رابطه با جمال یک شکست بود.”

در اطلاعیه مجموعه فعالان حقوق بشر آمده است در حالی که تحقیقات گسترده و وسیعی در مورد مرگ جمال صورت گرفته و جسد او نیز کالبد شکافی شده اما مسئولین ترکیه هیچ دلیل و توجیح رسمی برای مرگ وی ارائه نکرده اند. 15 صفحه گزارشی که توسط مسئولین مربوطه در ترکیه ارائه شده ادعا می کند که دلیل قتل بدلیل تاخیر درکالبد شکافی نامعلوم می باشد.

آقای رفیعی نگرانی خود در رابطه با این تاخیررا چنین ابراز می نماید : ” یکی از سوالات ما از دولت ترکیه این است که چرا برای اجرای کالبد شکافی تاخیر کرده اند؟”

تیم وکلای مجموعه فعالان حقوق بشربه پیگیری و فشار خود برای تحقیقات بیشتر در رابطه با قتل جمال ادامه داده و اصرار می ورزند. اعضای مجموعه فعالان حقوق بشر و خانواده جمال معتقدند که مرگ جمال یک تصادف نبوده است. آنها معتقدند که جمال از سلامت کامل برخوردار بوده و هیچ نشانی از مرگ طبیعی دیده نشده است.

همسر جمال که به آمریکای شمالی مهاجرت کرده بود و در انتظار آمدن و انتقال جمال بود همچنان چشم براه او ماند.

مخالفان مورد هدف قرار می گیرند

مرگ جمال  نه فقط بیانگر استمرار مبارزه و تلاش برای حقوق بشر در ایران است  بلکه در عین حال  یک نمونه بارز از بی توجهی و شکست جامعه جهانی و کمسیون عالی پناهندگان سازمان ملل درایجاد حمایت ، امنیت و حفاظت از مخالفان آسیب پذیر نظام حاکم بر ایران است.

تا به امروز تعداد بسیاری ازایرانیان مبارز که با مجموعه فعالان حقوق بشر در ارتباط هستند به زندگی در ترکیه ادامه میدهند و در انتظار رفتن به کشور ثالث بسر می برند. سالگرد مرگ جمال  یاد آور این نکته وهم آوراست که زندگی تمامی این پناهندگان تا زمانی که در دسترس رژیم ایران باشند همچنان درمعرض یک خطر جدی است.

میراث باز مانده از جمال

درحالی که یک سال از مرگ جمال می گذرد ، ما همچنان به او می اندیشیم.  برای ایرانیان پناهنده و فعال حقوق بشر داستان جمال بیانگر تلاش و مبارزه برای یافتن معنی زندگی در تبعید است، و در عین  حال که ما بدور از وطن بسر می بریم اما خواهان ایجاد تغییر هستیم. کارها و تلاشهای جمال حتی پس از مرگ به زندگی و تلاشهای روزانه ما معنی  و مفهموم مقاومت میدهد، کارهایی همچون نوشتن وبلاگ ، پیگیری قیام دانشجویان در ایران و یا حمایت از پناهندگان و رسیدگی به نیازهای  آنان. همکاری من با جمال برای من معنا و ارزشی ویژه دارد، ومن آنرا به عنوان قسمتی از یک تلاش بزرگ و گسترده برای بازگرداندن آزادی به ایران می بینم.

از دست دادن جمال برای مجموعه فعالان حقوق بشر یک ضربه بزرگ و سخت  بود. اما فلسفه زندگی او و این واقعیت که او حتی در آخرین لحظات زندگی همچنان در پای میز کارش مشغول کار و تلاش بوده منشاء انگیزه و الهام برای تمامی ایرانیان فعال در زمینه حقوق بشر در سراسر جهان بوده و خواهد بود.

مرگ زودرس و نا بهنگام جمال، هر چند بسیار سخت و جانگداز بود اما یک سند و نمونه ای از شهامت ، پایداری و عزمی راسخ است که بخوبی شناخته شده است. آقای رفیعی در این باره می گوید: ”  حمایت گسترده و احترام ویژه برای جمال بعد از مرگش، کسی که در سکوت و گمنامی کار و تلاش کرد، بخوبی نشان داد که انسانهای واقعی  و فداکار که برای حقوق بشر تلاش می کنند جایگاه ویژه و خاصی در قلب مردم ایران دارند.”

در زمانی که سیاست تحت سلطه عده محدودی برای دسترسی به قدرت و کنترل قرار دارد، جمال با افتخار و فداکاری بی شائبه ایستادگی و مقاومت کرد. او بخوبی نشان داد که در هر گوشه دنیا هر فرد هر چند دور و تنها می تواند از امکانات پیرامون خود برای تغییر بهره برده و استفاده کند تا رژیمهای دیکتاتور را به چالش بکشد.

اهمیت آنچه جمال برای ما به ارث گذاشته نه فقط بعنوان یک سمبل و نمونه از فداکاری است بلکه به ما یاد آوری می کند که تلاش و مبارزه برای حقوق بشر در ایران همچنان ادامه دارد و پیشتازان این مبارزه جدی بهای سنگینی برای آن می پردازند.

  • Balatarin
    Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

    2 Comments

    Trackbacks

    1. Retour et rapports sur des tentatives d’attentats ayant eu la semaine dernière contre des opposants Kurdes Iraniens réfugiés en Irak | soliranparis Blog
    2. Retour et rapports sur des tentatives d’attentats ayant eu la semaine dernière contre des opposants Kurdes Iraniens réfugiés en Irak |

    Leave a Response