Persian2English

Breaking the Language Barrier on Human Rights

An interview with Benyamin Rasouli, a young man rescued from execution: [On the night of Behnoud’s execution] He was not crying, he was really quiet”

January 03, 2010

Read German translation here

After the death sentence was announced, I constantly had nightmares

An interview with Benyamin Rasouli, a young man rescued from execution

In the Islamic Shaira Law practiced and imposed in Iran, in the case of murder (first or second degree, and even at times manslaughter), the family of the victim has the final say. They can either opt for Qesas, an eye for an eye punishment which would be execution in case of homicide, or forgive the defendant in return for Diah, or “blood money.”

Article 37 of the UN Convention on the Rights of the Child states that “…capital punishment nor life imprisonment without possibility of release shall be imposed for offences committed by persons below eighteen years of age.” Iran is a signatory to this convention [and has accepted this section without any condition]. Nevertheless, several young offenders in Iran are hanged each year.

The punishment for youth who commit murder, drug smuggling, and engagement in sexual relationships is punishable by death- this has been one of the most important human rights challenges in Iran.

Adolescents accused of murder committed the crime at a young age on another person their age as a result of immature conflicts. These youth are sentenced to death for manslaughter (homicide without premeditation and often accidental). Benyamin Rasouli is one of the youth who was released after the family of the victim forgave him. What follows is an interview conducted with Benyamin by Saba Vasefi.

Q: How was Hossein [the victim] killed?

A: They had beaten up my friend Shahram. I went to make peace between them, but the tension grew. When they were in our neighbourhood, they got beaten up. Then, they said, if you’re a man, come to the park. I went there, there were 12 of them, and there was nobody from our neighbourhood. I escaped from them, returned home, grabbed my knife, and returned to the park. I really did not realize how and when he was stabbed. But I found out later that the knife had cut through his ribs and he had died in the hospital.

Q: Who had given you the knife?

A: It was wooden handle knife given to me by a friend as a souvenir from northern Iran.

Q: How old were you at the time of the incident?

A: I was 15. I was so small that when the police officer saw me, he was very surprised and said, “Are you Benyamin? You’re so tiny!”

Q: Where were you arrested?

A: A few police officers came to our house 20 minutes after the incident. One of them was Safar Ali Nasiri who was later executed in Rajayi Shahr Prison [A notorious prison in Karaj, known for holding dangerous criminals].

Q: You went to the police station alone?

A: Yes, they gave the address to my parents and told them to follow us. They handcuffed me from behind and threw me into the trunk of the car.

Q: Did you confess to the murder when you got to the police station?

A: I could not believe the knife had hit him [Hossein]. In the station, they beat me up with a hose filled with pellets so I would confess where I had put the knife. I was subject to “chicken torture” three times, and they hung me [by my hand] once. After I told them about the whereabouts of the knife, they showed me the pictures of three bodies which were found near the railroad in Mehrshahr. They wanted me to confess to those murders too.

Q: Can you describe “chicken torture”?

A: They handcuff the person, pass the knee from the space between the arms, and pass a metal bar between the legs and put each end of the bar on a chair. Then they beat you while you swing from one side to the other. In that situation, the only thing you can do is scream.

Q: How long were you in the police station?

A: One month and 28 days. I was in the room for two weeks. During all this time, I was handcuffed.  They cuffed my ankles so tight that I lost all the hair on my legs.

Q: How long were you subject to corporal punishment?

A: Starting from 20 days before the court date, they stopped beating me so the bruises would disappear.

Q: On the day of the court, there was no bruises or wounds on your body?

A: No, all that was left was a big yellow spot.

Q: Did you witness other people being subject to corporal punishment?

A: There were two people who were arrested for drug dealing. When they were taking them for beatings, they would dislocate their shoulders and would fix it after they got beaten. Hesarak police station is like hell. If they cannot force a confession in Shahpour station, which has a notorious reputation, they bring the accused to Hesarak.

Q: When you were transferred to prison, were you beaten again?

A: When I was transferred to the prison, the head of the prison took me for a tour to show me around. He said, “Walk on the ceramic hallway and think that on one side there is a valley, and on the other, people. If someone pushes you, which side will you jump to?” I replied “Well, since there is the question of my life, it is allowed to jump on people.” I was seriously thinking that way, but I was beaten badly for those words.

Q: How were you spending your days in prison?

A: In Prison Council I was working with Ali Mahintorabi. We were publishing a 30 page journal with the help of the women’s ward.

Q: What were you feeling when they handed down the death sentence?

A: I was constantly having a nightmare.

Q: What nightmare?

A: I dreamed I was in a courtyard surrounded by trees. Behind the trees was a wall, and in the middle was the gallows. When I was walking toward the trees, they wanted to execute me. When I was walking toward the wall, a ghost would come out and push me to the gallows.

Q: Were any of your cellmates executed?

A: Yes, Behnoud Shojaee and Sattar Shiri.

Q: What did you feel after their deaths?

A: I was not able to sleep for two months, I was constantly talking to myself, and I developed nervous ticks.

Q: Do you remember Sattar’s last night?

A: He was crying a lot. He was saying, “I know that this time they will hang me. I feel sorry for my family.”

Q: What about Behnoud?

A: Behnoud was not crying,  he was really quiet. Not a night went by without his nightly prayers. There, many of the kids get addicted. They learn many news criminal skills, but Behnoud had given everything up. He was only calling on God. His book of prayer had turned yellow. The night before his execution everyone was crying for him. He was so quiet and innocent that everyone had fallen in love with him.

Q: After Behnoud didn’t return to the cell, what did the guys do?

A: We held a memorial for him. We all wore black until the 40th day following his death. The night before his execution he was saying that there was a 99% chance he would be executed, unless a miracle happened and God beamed a light into the hearts of the victim’s family.

Q: When the family of Hossein forgave you, what feeling did you have?

A: When they forgave me, I thought it was a lie, because many of the families would bluff like that. The family of the victim in the case of Behnoud had said that she would forgive once they put the noose around Behnoud’s neck, but she was the one who kicked the stool from below Behnoud’s feet. I told myself, they are lying in my case as well.

Q: How many siblings do you have?

A: We are six and I have a half sister.

Q: Who was able to obtain the forgiveness of the victim’s family?

A: I owe it to my lawyer Ms. Tahmasbi and my sister. When I was released, I wanted to kiss their feet. They worked really hard. My lawyer without any expectation was able to reduce the blood money from $250,000 to $50,000.

Q: Now how do you find life outside prison?

A: Everything seems so strange and foreign. I feel my dad’s absence. I cannot believe he is dead. When I was in prison, he suffered from a concussion as a result of a car accident and died. Since I did not see him, I was not able to believe his death.

Q: How do you want to live from now on?

A: I want to enjoy everything to the fullest. I wake up in the middle of the night and I open my eyes. I am really tired, but I don’t want to close my eyes. I get up and kiss my mom. I want to compensate for the days I left her alone. I know hair styling. I want to go work in a hair salon so that my mom can have a comfortable life. I would like to work with the Children’s Rights Association to be able to satisfy the victims’ families to forgive anywhere in Iran.

Q: Do you think the death penalty is an appropriate punishment for children who commit a crime while they are under 18 years of age?

A: For any child, going to prison in these conditions is a hundred times worse than death. Execution is just one moment. They pull the stool from under your feet, your neck breaks, and you suffocate. However, prison is hell. You go to prison with an accusation, you come out with thousands of diseases and disorders. Over there, weaker kids are subject to all types of abuse. Depression, addiction, and AIDS, each one is 1000 times worse than death.

– Siavosh, Persian2English

***********************************************************************

Additional Links:

1) Behnoud Shojaee Was Hanged in Front of My Eyes” by Saba Vasefi

2) Original post by Mohammad Mostafaei

***********************************************************************


وقتی حکم قصاص صادر شد، دائم کابوس می دیدم/ مصاحبه با بنیامین رسولی، نوجوان رها شده از چنگال اعدام

مادهی ۳۷ کنوانسیون حقوق کودک، مجازات اعدام برای افراد زیر ۱۸ سال را منع کرده وایران نیز این کنوانسیون را به رسمیت شناخته است. بهرغم این، سالانه چند مجرم نوجوان ایرانی به پای چوبه دار میروند. مجازات نوجوانان در ایران و از جمله صدور حکم اعدام برای آنان در موارد مختلف از جمله درگیری و قتل، قاچاق مواد مخدر، روابط جنسی و.. همواره یکی از چالشهای مهم نقض حقوق بشر در ایران بودهاست

نوجوانان متهم به قتل، در زد و خوردها و بخاطر اختلافهای گاه کودکانه، کسی را کشتهاند. آنها برای ارتکاب قتلی غیرعمد و بدون نقشه، به نام قانون و به عمد، محکوم به مرگ میشوند، بنیامین رسولی یکی از این نوجوانان است که در آذر ماه امسال با رضایت اولیای دم مقتول و با رای قضات شعبهی 71 دادگاه کیفری استان آزاد شد. آنچه که در پی می آید مصاحبه ای است که صبا واصفی با بنیامین انجام داده است

• چه طور حسین کشته شد؟

دوستم ،شهرام را کتک زده بودند، رفتم آن ها را آشتی دهم، دعوا بالا گرفت. وقتی در محله ی ما بودند، کتک خوردند، بعد گفتند: اگر مردی بیا پارک. رفتم پارک آن ها 12 نفر بودند و از بچه های محله ی ما هیچ کسی آن جا نبود. از زیر دست وپایشان فرار کردم. از خانه چاقو برداشتم و برگشتم. اصلا نفهمیدم چاقو کی به تنش خورد، ولی بعدا متوجه شدم چاقو قفسه ی سینه اش را پاره کرده و در بیمارستان فوت کرده است

• چاقو را از چه کسی گرفته بودی؟

چاقوی دسته چوبی ای بود که یکی از دوستانم برایم از شمال، سوغاتی آورده بود

• آن زمان چند ساله بودی؟

پانزده سالم بود.آن قدر کوچک و ریزه میزه بودم که مأمور پاسگاه وقتی من را دید با تعجب گفت: بنیامین تویی؟ یه وجبی !

• کجا دستگیر شدی؟

چند مأمور بیست دقیقه بعد از حادثه، برای دستگیری ام به خانه مان آمدند. یکی از آن مأمورها “صفرعلی نصیری” بود که بعدها در زندان رجایی شهر دیدمش که به جرم قتل اعدام شد

• تنهایی رفتی پاسگاه؟

بله. به پدر ومادرم آدرس دادند گفتند از پشت سر ما بیایند. من را قپان کردند و در صنوق عقب ماشین گذاشتند به پاسگاه بردند

• وقتی به پاسگاه رفتی به قتل اعتراف کردی؟

اصلا باورم نمی شد چاقو بهش خورده باشد. آن جا با شلنگی که توش ساچمه بود، حسابی کتکم زدند تا جای چاقو را اعتراف کنم. در آگاهی سه بار “جوجه ام” کردند، یک بار هم آویزانم کردند. بعد از این که جای چاقو را گفتم، عکس 3 جنازه را نشانم دادند که جنازه هایشان را پشت ریل راه آهن فاز 4 مهرشهر پیدا کرده بودند، می خواستند اعتراف کنم که آن ها را هم من کشتم

• راجع به جوجه کردن بیش تر توضیح بده ؟

دست بند به دست می زنند، زانوها را از وسط دو دست بیرون می آورند، یک میله از وسط پاها رد می شود، روی دو تا صندلی می گذارند در حالی که تاب می خوری و کتک می زنند در آن شرایط فقط می توانی داد بزنی

• چند وقت در آگاهی بودی؟

یک ماه وبیست وهشت روز. دوهفته در سوئیت بودم، در تمام این مدت هم دست بند داشتم، هم پابند؛ به طوری که موهای پاهایم کاملا ریخته

• چه مدت مورد تنبیه بدنی قرار گرفتی؟

بیست روز مانده به دادگاه دیگر کتکم نمی زدند تا جای کبودی ها برود

• روزدادگاه هیچ اثری از کبودی یا زخم روی بدنت نبود؟

نه، آن روز فقط یک لکه ی زرد رنگ، روی تنم باقی بود

• شاهد تنبیه بدنی افراد دیگری هم بودی؟

در زندان دونفر بودند که به جرم خرید وفروش مواد مخدر دستگیر شده بودند، آنها را وقتی برای کتک زدن می بردند کتفشان را در می آوردند می زدند دوباره جا می انداختند.آگاهی حصارک جهنم است. در آگاهی شاپور که اسمش بد دررفته، اگر نتوانند از کسی اعتراف بگیرند به آگاهی حصارک می فرستند

• وقتی به زندان منتقل شدی باز هم تنبیه بدنی می شدی؟

وقتی به زندان منتقل شدم، رییس اندرزگاه یک روز من را برد که راه وچاه زندان را یادم بدهد. گفت: روی سرامیک سالن راه برو ، بعد فکر کن این طرفت دره است، آن طرفت ناموس مردم، اگر یکی هلت بدهد، خودت را کدام طرف پرت می کنی؟ گفتم: خب، چون پای جان وسط است، مستحب است که بپرم روی ناموس مردم. من جدی جدی این طوری فکر می کردم، ولی بابت حرفم آن روز کتک مفصلی خوردم

• در زندان وقتت را با چه کارهایی می گذراندی؟

در شورای شهر زندان با علی مهین ترابی کار می کردم .نشریه ی 30 برگی خانه ی ما را با هم کاری واحد فرهنگی بند نسوان کار می کردیم

• وقتی حکم قصاص برایت صادر شد، چه احساسی داشتی؟

وقتی حکمم صادر شد، دائم کابوس می دیدم

• در کابوست چه می دیدی؟

می دیدم در یک محوطه ی گرد که دور تا دورش درخت، پشت درخت ها دیوار و وسط درخت ها جوخه ی دار بود. وقتی به طرف درخت ها می رفتم، می خواستند اعدامم کنند و وقتی به سمت دیوار فرار می کردم، یک شبح می آمد و به طرف جوخه هلم می داد

• از همبندی های تو کسی اعدام شد؟

بله. بهنود شجاعی و ستار شیری اعدام شدند

• بعد از مرگ آن ها چه احساسی داشتی؟

تا دوماه خواب ازم گرفته شده بود، دائم با خودم حرف می زدم، تیک پیدا کرده بودم

• خاطره¬ای از آخرین شب زندگی ستار به یاد داری؟

ستار خیلی گریه می کرد، می گفت: می دونم این دفعه برگشتنی نیستم، دلم برای خانواده¬ام می سوزد

• بهنود چه طور؟

بهنود گریه نمی¬کرد، خیلی آرام بود. شبی نبود که نماز شب نخواند. آن جا خیلی از بچه¬ها معتاد می شوند. هزار جور خلاف های تازه یاد می گیرند، اما بهنود بی خیال همه چیز شده بود. فقط خدا را صدا می زد. کتاب دعایش زرد بود، به شوخی بهش می گفتیم: ساری کتابت کو؟ شب قبل از اعدام همه برایش گریه می کردند، آن¬قدر مظلوم وساکت بود که همه شیفته¬اش بودند

• بعد از آن که بهنود دیگر به سلول برنگشت، بچه ها چه کار کردند؟

برایش ختم گرفتیم. همه تا چهلمش مشکی پوشیدیم. شب قبل از اعدامش می گفت:99 درصد اعدام می شوم، مگر یک معجزه اتفاق بیفتد و خدا یک نوری به دل شاکی بیندازد

• وقتی ولی دم ات رضایت داد، چه احساسی داشتی؟

وقتی رضایت دادند، می گفتم: دروغه! باورم نمی شد؛ آخر خیلی از ولی دم ها از این قبیل بلف ها می زنند. همین ولی دم بهنود گفته بود، وقی طناب را دور گردنش بیندازند می بخشد ولی خودش زیر پای بهنود را زده بود. با خودم گفتم، دارند دروغ می گویند

• چند تا خواهر وبرادر داری؟

6 تا بچه ایم با یک خواهر ناتنی.

• چه کسی توانست رضایت شاکی را جلب کند؟

آزادی ام را مدیون وکیلم، خانم طهماسبی و خواهرم هستم. وقتی آزاد شدم، دلم می خواست پایشان را ببوسم؛ چون برای من خیلی قدم برداشتند. وکیلم بی چشم داشت حتی یک قران پول، مبلغ دیه را از دویست وپنجاه میلیون به پنجاه میلیون رساند

• حالا دنیای بیرون از زندان برایت چگونه است؟

همه چیز برایم غریبه است. کمبود پدرم را احساس می کنم. باورم نمی شود، مرده. وقتی من زندان بودم بر اثر تصادف ، ضربه مغزی شد و مرد، شاید چون ندیدم، مرگش را باور ندارم

• دلت می خواهد از این به بعد چطور زندگی کنی؟

دوست دارم از همه چیز لذت ببرم.نصف شب ها بیدار می شوم، چشم هایم را باز می کنم، خواب تو چشمانم وول می زند، اما دلم نمی آید، چشم¬هایم را ببندم. بلند می شوم، مادرم را می بوسم، دلم می خواهد جای خالی روزهایی که تنهایش گذاشتم را پر کنم . آرایشگری بلدم می خواهم بروم توی سلمونی کار کنم تا مادرم زندگی راحت وخوشی داشته باشد. می خواهم با انجمن دفاع از حقوق کودک کار کنم و برای رضایت گرفتن از شاکی ها هر جای ایران که بتوانم بروم

• به نظرت اعدام، تنبیه مناسبی برای کودکانی است که زیر 18 سال مرتکب جرم می شوند؟

برای هر کودکی، زندان رفتن با این شرایط از صد تا مرگ بدتر است. اعدام یک لحظه است، در چند ثانیه زیر پایت را می زنند، حلقومت می شکند و خفه می شوی، ولی زندان ؛یعنی جنهم. با یک جرم، به زندان می روی با هزار مرض و بیماری برمی گردی.آن جا بچه های کم زور مورد هر جور آزاری قرار می گیرند. ایدز، اعتیاد و افسردگی، این همه بدبختی خودش هزار تا مرگ است

مصاحبه گر: صبا واصفی

Persian Source- Freedom Messenger

  • Balatarin
    Tags: , , , , ,

    5 Comments

    1. The real Persian source is this: http://www.schrr.net/spip.php?article7689
      Please do not ignore the real authors in favor of some facebook page copying their articles. Thanks.

    2. Thank you for the original links. Persian2English works with and supports CHRR and we translate most of their reports. It is not a matter of using the original source when it comes to Iran news, it is about translating the news. The original source is always cited in the Persian link we provide. We all actually support and work together because we understand the importance of getting the information out as soon as possible. If the Persian source we used did not exist, a lot of the articles we translate would not reach our hands on time and thus would not get translated at all.

    Trackbacks

    1. Interview mit Benyamin Rasouli, der vor Hinrichtung bewahrt wurde « Julia's Blog
    2. An interview with Benyamin Rasouli, a young man rescued from execution: [On the night of Behnoud's execution] He was not crying, he was really quiet” | Planet-Iran.com
    3. dedicated to Behnoud Shojaee – executed on 11 October 2009 | ulimuc

    Leave a Response