Persian2English

November 8, 2009

Persian: Freedom Messenger // English: P2E

Shortlink to share blog: http://wp.me/pDjBz-k2

The color green is not the color of Mousavi,
it is the color of our freedom!

A student’s eyewitness account of the demonstrations at
Qazvin Azad University 13th Aban

****************************

“I will kill, I will kill he who kills my brother” was the chant which could be heard reverberating from the University. You cannot imagine what was happening at the University. In the city there were not as many protesters as there were at the University.

In the morning I went to work, but I could not bear it. It was 9:30am when I called my friend and we agreed to meet in an hour to go to the University. On the way we bought two masks so as to hide our faces, we were supposed to gather at 10:00am at Ghalam sq.

We were several thousand all of us angry, all of us enraged, all of us steadfast, all of us chanted and yelled protest slogans with all our being.

We sang Ey Iran from the depth of our souls. Hand in hand we sang Yare Dabestani (oh school friend) so our school friends all over Iran would know that they are not alone– that forever and always we will support them and watch their backs.

During the demonstrations they held a very long black ribbon to commemorate the martyrs of these (post-election) occurrences. Of course, there were a group of people in the building of the Sanayeh College and were filming from the windows. The demonstrators turned to them and asked them to join their lot with chants of “Freedom of thought, from the window is naught” and “Listen to good sense turn off you camera!”

The University security could do nothing about the situation in the face of several thousand activist students who were chanting, “Death to Russia,” “Allah-o-Akbar,” “Neither East nor West—National Green Government,” “Dust and dirt is you, the enemy of this soil is you,” “ The rape of the nation has become a principal of state,” “What happens to oil money? It is spent on bassiji,” “We are not the people of Kufeh, to take money and stay,” “Mahmoud the betrayer, may you become homeless, you have sacked this land, killed the youth of the homeland, Allah-o-Akbar, have made thousands of cells, death to you death to you…”

Everyone participated and chanted. No one was afraid. When we heard that on 7 Tir sq. in Tehran there had been attacks and shootings by government forces everyone held silence for a minute. Then a girl with a ferocious voice broke the silence by chanting: “I will kill, I will kill he who killed my brother.”

We took green paint and painted a freedom sign. We took shoes dipped in green paint and marked the grounds of the University with signs of freedom. There Mousavi was no longer important. Although there were sporadic and rare Ya Hossien, Mir Hossien chants but the person of Mousavi is not the fundamental reason for our gathering together and demonstrating but rather the goal which is beyond Mousavi’s and Karoubi’s.

The color green is not the color of Mousavi’s electoral campaign, it is the color of our freedom!

At noon’s call to prayer (Aazaan) we all sat down in respect for the heavenly song in the square in silence. We said a fateheh (prayer for the dead) in honor of the martyrs, especially the two from our own University and said salaavat (a sacred verse) for the victory of our ‘school friends.’

The moment when we honored our two martyrs along with those from the rest of the country I saw eyes well up with tears. I felt that we can and we should triumph in freeing Iran.

For more pictures see photo gallery.

Iran News Agency

(Thanks to Setareh Sabety for translation)

******************************

…رنگ سبز , رنگ انتخاباتی موسوی نیست! رنگ آزادی ماست

گزارش تجمع دانشجویان دانشگاه آزاد قزوین در 13 آبان از زبان یکی از دانشجویان این دانشگاه:
می کشم می کشم آنکه برادرم کشت! اين طنين شعاري بود كه ازدانشگاه شنيده ميشد.
نميدونید دانشگاه چه خبر بود . تو شهر اونقدر آدم جمع نميشن واسه تظاهرات که تو دانشگاه جمع شده بودن!
از صبح رفتم سر کار ولی دلم طاقت نیاورد .. ساعت ۹:۳۰ بود زنگ زدم به دوستم و قرار گذاشتیم تا ۱ ساعت دیگه بریم دانشگاه . تو راه دو تا ماسک هم خریدیم واسه استتار ,قرار بود ساعت ۱۰ صبح میدون قلم تجمع کنیم,چند هزار نفر بودیم . همه عصبانی همه خشمگین همه مصمم …همه با تمام وجود داد میزدن و شعار میدادند.
سرود ای ایران رو از اعماق وجودمون فریاد زدیم و دست تو دست هم یار دبستانی خوندیم تا یارهای دبستانیمون تو تمام نقاط ایران اشغال شده بدونن که تنها نیستن و همیشه و همیشه پشتشون هستیم و حمایتشون می کنیم .
تو کل مراسم هم یه نوار خیلی بلند مشکی به نشان یادبود شهدای این جریانات دست بچه ها بود.
البته یه عده هم رفته بودن داخل دانشکده صنایع و از پنجره فیلم می گرفتن که موج جمعیت به طرفشون برگشتن و با شعارای آزادی اندیشه از پنجره نمیشه و حرف حساب رو گوش کن دوربینتو خاموش کن ازشون خواستن که به ما ملحق بشن.
حراست دانشگاه کاری ازش برنميومد در مقابل چند هزار دانشجوی مبارز كه شعار ميدادن:
ـ مرگ بر روسیه
ـ الله اکبر
ـ نه شرقی نه غربی دولت سبز ملی
ـ خس و خاشاک تویی . دشمن این خاک تویی
ـ تجاوز به ملت شده مرام دولت
ـ پول نفت چی میشه؟ خرج بسیجی می شه!
ـ ما اهل کوفه نیستیم پول بگیریم بایستیم !
ـ محمود خائن آواره گردی… خاک وطن را ویرانه کردی… کشتی جوانان وطن الله اکبر … کردی هزاران در قفس الله اکبر… مرگ بر تو مرگ بر تو …
اينها شعارایی بود که از همه جای دانشگاه به گوش میخورد …
همه شعار می دادن هيچ کس نمی ترسيد,فقط وقتی خبر دادن ميدون هفت تير تهران شلوغ شده و باز به مردم حمله کردن و احتمال تيراندازی هم هست همه ۱ دقيقه سکوت کردن و بعد یه دختر با خشم زياد فرياد زد: می کشم ميکشم آنکه برادرم کشت و بقیه هم به دنبال اون …
همه حلقه وایستادیم , رنگ سبز رو به نشونه ی آزادی به زمین ریختیم و با کفشای آغشته به رنگ جای جای دانشگاه رو مهر آزادی زدیم . اونجا دیگه موسوی مهم نبود! درسته گاهی نوای یا حسین میرحسین به گوش میخورد اساسا شخص میرحسین نیست که ما رو گرد هم جمع کرده بلکه هدفیه که والا تر از میرحسین ها و کروبی هاست …
رنگ سبز , رنگ انتخاباتی موسوی نیست! رنگ آزادی ماست …
موقع اذان ظهر که شد همه به احترام آوای ملکوتی دور میدان قلم نشستند و سکوت کردند . برای شادی روح شهیدان وطن فاتحه خوندن و واسه پیروزی یارای دبستانیمون صلوات فرستادن.
اون لحظه که به احترام شهيدای اين اواخر و مخصوصا دو تا شهيد دانشگاه خودمون فاتحه می خونديم خودم ديدم چشمهايی رو که از اشک خيس شد. احساس كردم ما ميتونيم و بايد پيروز بشيم و ايران رو آزاد كنيم.
براي ديدن ساير تصاوير به بخش گالري اعتراضات مردمي مراجعه نماييد.

آژانس ايران خبر