Breaking the Language Barrier on Human Rights

REPORT: Behnoud Shojaee’s Lawyer Sentenced to One Year in Prison

February 20, 2010

Deutsche Übersetzung auf Julias Blog lesen

Photo: Human rights lawyer Mohammad Oliyaifard, sentenced to one year in prison

Iran’s Revolutionary Court has sentenced human rights lawyer Mohammad Oliyaifard to a one year prison term under the charge of “propaganda against the system” for objecting to the execution of young offenders. Oliyaifard is well known for taking on pro bono child execution cases, and he is one of the lawyer’s who was assigned to the case of executed child offender Behnoud Shojaee (Mohammad Mostafaei was the other lawyer).

Three meetings were held in branch 26 of the Revolutionary Court to discuss Mohammad Oliyaifard’s case. In the first meeting, Oliyaifard filed an appeal that was not accepted by the court.

Afterwards, Mohammad Oliyaifard also met with the judiciary who explained to him that they don’t  “execute,” they  “retribute”  [The term retribute is most likely used in the context that the regime is collecting the lives of those sentenced to execution as just payment for punishable crimes].

At the United Nations gathering in Geneva on February 15, 2010, delegates from the Islamic Republic repeatedly stressed to representatives from other countries that no one in Iran is imprisoned for defending human rights.  Mahmoud Abbaszadeh Meshkini, the director-general for political affairs of the Ministry of Interior, stressed, “We state explicitly that no one in Iran is arrested for being a human rights activist.”

On February 19, 2010, women’s rights activist Soheila Vahdati from Iran Emrooz interviewed Mohammad Oliyaifard on the details of his case. In the interview, Mohammad Oliyaifard pointed out the irregularities in Iran’s justice system. Oliyaifard stated that the Revolutionary Court charged him for giving an interview to VOA regarding his objection to child executions in Iran.  Oliyaifard claims his objection was completely legal, and since Iran has signed the Convention of the Rights of a Child, Iranians should not be sentenced to death for crimes committed under the age of 18.  Additionally, based on clause **5 of article 6 of the Civil and Political Rights Act, a “sentence of death shall not be imposed for crimes committed by persons below eighteen years of age.”

It is important to note that article 37 has been confirmed by the Iranian parliament and the Guardian Council; although the government states that they are entitled to ***conditional rights (scroll down to ‘Notes’ for explanation on conditional rights).  According to international laws, the Iranian government is able to exercise conditional rights only if they are not opposed to the provisions of the convention. If they are opposed to the provisions of the convention, then their conditional rights are nulled. If a country joins the Convention on the Rights of the Child and accepts the conditional rights, then they are not allowed to violate children’s rights. This is why some believe that conditional rights are not possible in Iran.

The Iranian government states that they respect children’s rights, but will put a ten year old girl on trial because the religious age for a girl is nine years old (this is the age they are considered an adult according to Iran’s Sharia law). A boy who is 15 years or older can stand trial and be executed.  Mohammad Oliyaifard told Soheila Vahdati that he believes ****article 49 of the Islamic penal code should not be linked to ****article 1210 (scroll down to ‘Notes’ for explanation on article 49 and article 1210) of the Islamic criminal code.

Currently, Mohammad Oliyaifard is involved in a complex legal situation regarding his case. According to Oliyaifard, the details of his case oblige him to follow an illegal process, and because of this, he is reluctant to cooperate. He has even stated that he is willing to accept the one year jail sentence than to act against the law.  According to Mohammad Oliyaifard, after a sentence has been announced, it is processed within 20 days.

Summary translation of a detailed report by Soheila Vahdati for Iran Emrooz


*Article 37 of the Convention on the Rights of the Child – (a) No child shall be subjected to torture or other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment. Neither capital punishment nor life imprisonment without possibility of release shall be imposed for offences committed by persons below eighteen years of age; (b) No child shall be deprived of his or her liberty unlawfully or arbitrarily. The arrest, detention or imprisonment of a child shall be in conformity with the law and shall be used only as a measure of last resort and for the shortest appropriate period of time;  (c) Every child deprived of liberty shall be treated with humanity and respect for the inherent dignity of the human person, and in a manner which takes into account the needs of persons of his or her age. In particular, every child deprived of liberty shall be separated from adults unless it is considered in the child’s best interest not to do so and shall have the right to maintain contact with his or her family through correspondence and visits, save in exceptional circumstances; (d) Every child deprived of his or her liberty shall have the right to prompt access to legal and other appropriate assistance, as well as the right to challenge the legality of the deprivation of his or her liberty before a court or other competent, independent and impartial authority, and to a prompt decision on any such action. Source: Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights

**Article 6 Clause 5 –    Sentence of death shall not be imposed for crimes committed by persons below eighteen years of age and shall not be carried out on pregnant women.  Source: International Covenant on Civil and Political Rights

*** Conditional Rights – These conditions state that if any provisions of the Convention contradict Iran’s internal and Islamic laws, the latter would override the Convention. This conditional acceptance of the Convention has allowed repeated violations of children’s rights and has prevented the existing legal system from protecting these rights. Source: Gozaar

*** Article 49 and article 1210 – Prior to the Islamic revolution, and based on the criminal code passed in 1923 and 1973, it was common practice that capital crimes, including murder and drug trafficking, committed by persons under the age of 18 were punishable by lighter sentences, with the rehabilitation of the convicts in mind. After the victory of the Islamic revolution in 1979, against all expectations that it would generally bring about more Islamic compassion — for minor criminals in particular — the judicial procedures and regulations abruptly changed. Based on Article 49 of the Islamic criminal code, courts decreased the legal age to the legal maturity age defined by Sharia rulings. Since the criminal code did not define any age as the legal maturity age, the court rulings were issued based on article 1210 of the Islamic criminal code, which defines the age of maturity for females as 9 lunar years and 15 lunar years for males. This has become the legal standard used by Iran’s courts in capital cases to this date.
Source: HRANA

حکم زندان برای اعتراض به اعدام کودکان

آقای محمد اولیائی فرد، وکیل پایه یک دادگستری و مدافع حقوق بشر است که دفاع از برخی محکومین به اعدام را گاه بصورت داوطلبانه انجام می دهد تا جان آنها را از مرگ نجات دهد. آقای اولیائی فرد با اعدام مخالف است و از جمله وکیل بهنود شجاعی بوده است. ایشان به خاطر اعتراض به روند اعدام کودکان در ایران، توسط دادگاه انقلاب به اتهام «تبلیغ علیه نظام» مجرم شناخته شده و به یک سال زندان محکوم گردیده است.

جالب اینکه در روز 15 فوریه 2010 در نشست بررسی دوره ای وضعیت حقوق بشر در ایران توسط سازمان ملل متحد در ژنو، هیات نمایندگی جمهوری اسلامی بارها و بارها در مقابل نمایندگان کشورهای جهان تاکید کردند که در ایران کسی به خاطر دفاع از حقوق بشر زندانی نمی شود! حتی آقای عباس زاده مشکینی تاکید کرد که “صراحتا می گویم” و بیان داشت که “هیچکس به دلیل فعالیت حقوق بشر ی دستگیر نمی شود.”

آنچه در زیر می خوانید متن گفتگو با آقای اولیائی فرد درباره ی وضعیت پرونده ایشان به خاطر اعتراض به اعدام کودکان است. وحدتی: آقای اولیائی فر، شما به عنوان یک وکیل مدافع از دیگرانی که متهم شده اند دفاع می کنید. اما به نظر می رسد اخیرا خود شما هم متهم به «تبلیغ علیه نظام» شده اید و پرونده ای برای شما تشکیل شده است. خواهش می کنم در مورد پرونده خودتان توضیح دهید.

اولیائی فرد: در یک مصاحبه ای که با صدای امریکا داشتم، در مورد صدور احکام اعدام یا اجرای احکام اعدام برای افراد زیر 18 سال اعتراض کردم. به خاطر همین اعتراض، محاکمه و به زندان محکوم شده ام.

اعتراض من کاملا قانونی بود. چون معتقدم از آنجایی که ایران به کنوانسیون حقوق کودک پیوسته است، و ماده *37 این کنوانسیون می گوید که هر گونه مجازات سالب حیات ممنوع است، بنابراین در کشورما افراد نباید به خاطر جرم هایی که در سن زیر 18 سال مرتکب شده اند، اعدام شوند.

همچنین، بنا بر بند 5 از ماده 6 میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، اجرای احکام اعدام برای افراد زیر 18 سال ممنوع است.

در بحثی که ما با پاسخگوی قوه قضائیه داشتیم، ایشان می گفت ما «اعدام» نمی کنیم، «قصاص» می کنیم. گفتیم ماده 37 می گوید مجازات سلب حیات ممنوع است. مجازات قصاص با اعدام از نظر اسم ظاهر متفاوت است ولی هر دو مجازات سلب حیات است.

ایران به کنوانسیون حقوق کودک پیوسته است و هم ماده 37 که می گوید مجازات سالب حیات برای کودکان ممنوع است هم در مجلس و هم در شورای نگهبان تاییده شده است و این ماده را مخالف شرع ندانسته اند. فقط گفته اند که حق شرط داریم.

در مورد حق شرط باید گفت که طبق قوانین بین المللی، حق شرط زمانی قابلیت استناد دارد که با روح و مفاد کنوانسیون مخالف نباشد. اگر کشوری به کنوانسیون حقوق کودک بپیوندد و حق شرط پذیرفته شود، نمی تواند حقوق کودک را نقض کند. به همین دلیل برخی می گویند که شرط پذیر نیست، همانطور که کنوانسیون منع کشتار جمعی شرط پذیر نیست. ولی در مورد کنوانسیون حقوق کودک برخی حق شرط دارند. ولی اگر شرط با روح کنوانسیون مخالف باشد، شرط باطلی است.

بنابراین، این حق شرطی که سخنگوی قوه قضائیه به آن اشاره می کند، از لحاظ بین المللی باطل است.

می گویند رعایت حقوق کودک را قبول می کنیم، ولی دختر ده ساله را محاکمه می کنیم چون سن شرعی 9 سال است. پسر بچه پانزده ساله محاکمه و به مرگ محکوم می شود.

من گفتم ماده 49* قانون مجازات اسلامی را که شرط بلوغ برای مسئولیت جزائی را مطرح می کند، نباید وصل کنید به ماده 1210 قانون مدنی که سن شرعی را برای دختر 9 سال و برای پسر 15 سال اعلام کرده است.

موضوع مسئولیت کیفری را که نیازمند بلوغ کیفری است نباید به قانون مسئولیت مدنی -که سن بلوغ را 9 سال و 15 سال اعلام کرده است – تسری دهید.

این اعتراض من به اعدام کودکان را «تبلیغ علیه نظام» محسوب کردند. یک جلسه در دادسرا به منظور تحقیق تشکیل شد. سه جلسه در شعبه ی 26 دادگاه انقلاب برگزار شد. در اولین جلسه به صلاحیت دادگاه در رسیدگی به پرونده اعتراض کردم که در دادگاه تجدید نظر اعتراض من پذیرفته نشد.

مصاحبه ی من با صدای امریکا در سایت های زیادی بازتاب یافته و منتشر شده است و به من گفته شده بود که چون با صدای امریکا مصاحبه انجام شده، فقط انتشارات صدای امریکا مستند است و باید متن گفته هایت را برای پرونده بیاوری. از حدود 400 صفحه متن و سه سی دی ما متن مصاحبه را برداشت کردیم. خیلی از جمله های منتسب به من درست نبود، اما اینکه گفته بودم که قوه قضائیه مسئول است و قانون اعدام کودکان ارتجاعی است، جرم «تبلیغ علیه نظام» محسوب شد و به همین دلیل یک سال حکم محکومیت برای من صادر کردند.

البته مقامات دادگاه خیلی اصرار دارند که حکم را بطور غیرقانونی ابلاغ کنند ولی وکلای من از استفاده از شیوه های غیرقانونی استنکاف کردند. به خود من هم که امروز به دادگاه رفته بودم، گفتند که یک نگاه به پرونده ی خودت بیانداز، و من در یک نگاه به پرونده دیدم که بنابر ماده 500* قانون تبلیغ علیه نظام یک سال حکم محکومیت زندان برای من صادر شده است. پرونده را پس دادم و گفتم رای صادره را به وکلای من ابلاغ کنید.

شاید تصمیم بر این دارند که استنکاف من از گرفتن حکم و و استنکاف وکلا از ابلاغ غیرقانونی را صورت جلسه کنند و در نهایت بدون استفاده از حق تجدید نظر، بنده را راهی زندان کنند.

وحدتی: پس از صدور حکم زندان، چقدر طول می کشد تا حکم زندان به مرحله اجرا در آید؟

اولیائی فرد: در صورتیکه حکم ابلاغ شود، ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل اجرا است. ولی ما الان در چالش این مساله هستیم که نمی خواهیم ابلاغ غیرقانونی انجام شود، و آنها می گویند همین است که هست.

همانطور که گفتم، احتمال دارد صورت جلسه ای تنظیم کنند که بتوانند حکم را بدون حق تجدید نظر به اجرای احکام بفرستند.

احتمال خوش بینانه تری می توان داشت که احتمال آن بسیار ضعیف است.

شعبه 26 برای ابلاغ قانونی به ما مقاومت می کند و می خواهد ما را به پذیرش امر غیرقانونی مجبور کند. بنده هم به عنوان وکیل دادگستری حاضر نیستم زیر بار ابلاغ غیرقانونی بروم برای اینکه در آنصورت بعدا نمی توانم مدعی اجرای قانون باشم.

وحدتی: دلیل اصرار دادگاه به ابلاغ غیرقانونی حکم چیست؟ آیا قصد آنها واقعا محروم کردن شما از حق تجدید نظر خواهی است؟

اولیائی فرد: من نمی گویم که قصد آنها این است. آنها می خواهند ابلاغ ثبت نشود، ما هم زیر بار نمی رویم. نسبت به همه این کار را می کنند. اینکه طرف دفترچه نقاشی فرزندش را همراه بیاورد و در همانجا در پشت آن رای صادره را بنویسد، یا اینکه حکم را پشت جلد یک مجله بنویسد، و بعدا برود این حکم را از پشت مجله پاکنویس کند و درخواست تجدید نظر بدهد، این خجالت آور است! این شیوه برای قوه قضائیه، برای دادگاه و حتی برای وکیل خجالت آور است.

افزون بر آن، نداشتن حکم اولیه مانعی برای حق متهم یا محکوم علیه در اعاده دادرسی در دیوانعالی کشور است. چون زمانی در دیوانعالی کشور می توانیم اعاده دادرسی انجام دهیم که رای اولیه در دست ما باشد. اگر نباشد، چطوری می توانیم از دیوانعالی بخواهیم مساله را بررسی کنند.

بنابراین بحث این نیست که بخواهیم لجبازی کنیم، یا موضوع را به یک مساله شخصی تبدیل کنیم.

ما می گوییم مقامات دادگاه انقلاب مثل دادگاه های جزایی در سطح تهران رای را به دفتر ما بفرستند. ما هم طبق روال قانونی به موقع به رای صادره اعتراض می کنیم. اما از زمانی که وکیل را به دادگاه انقلاب راه می دهند – تا حدود ده پانزده سال پیشتر که اصلا وکیل را به دادگاه انقلاب راه نمی دادند – می گویند بیایید بنشینید اینجا رای را رونویسی کنید، بعد درخواست تجدید نظر کنید.

رای را به ما ابلاغ نمی کنند. من ممکن است بنا به ملاحظات بخاطر موکلم که حکم اعدام یا بیست سال زندان گرفته، هر از گاهی چنین کنم، اما الان خود من زیر بار مساله غیرقانونی نمی روم حتی اگر به قیمت سلب حق تجدید نظرخواهی از من تمام شود.

وحدتی: آیا در همه ی دادگاه های انقلاب مرسوم است که رای صادر نشود و از وکیل بخواهند که رای را رونویسی کنند؟

اولیائی فرد: در شعبه ی اول دادگاه انقلاب دزفول، در رابطه با پرونده ی نیشکر هفت تپه، رای برای من فرستاده شد. اما ظاهرا در تهران مثل اینکه این مسائل را نمی خواهند رعایت کنند.

وحدتی: آیا اکنون شیوه اعتراضی به جز امتناع از رونویسی برای شما وجود دارد؟ چه شیوه های اعتراض قانونی به اینگونه رفتار غیرقانونی دادگاه انقلاب وجود دارد؟

اولیائی فرد: در صدد هستیم که دو کار انجام دهیم.

یک، قضیه را با هیات مدیره کانون وکلا مطرح کنیم که مساله بطور ریشه ای مطرح شود.

دو، در اعتراض به این شیوه اعتراض نامه ای بنویسیم و از وکلا امضا جمع آوری کنیم و این اعتراض نامه را به همراه امضاها به ریاست دادگاه انقلاب بدهیم که تصمیم گیری بشود.

سالهاست که داریم کجدار و مریز با این مساله سر می کنیم و همواره دچار مشکل هستیم. این مساله دیگر باید ریشه ای حل شود.

وحدتی: آیا خبر دستگیری خانم مریم قنبری که وکیل دادگستری است، برای شما به عنوان یک وکیل نگران کننده نیست؟

اولیائی فرد: در مورد این پرونده اطلاعات کافی ندارم. ولی بهرجت ما سه نوع مصونیت داریم: مصونیت پارلمانی، مصونیت دیپلماتیک، و مصونیت قضایی.

در واقع مصونیت قضائی را در عمل بیشتر مصروف به قضات می کنند، در حالیکه ما معتقدیم وکلا هم از مصونیت قضائی باید برخوردار باشند. یک وکیل از نظر پایه قانونی هم سطح و مطابق با یک قاضی است. ریاست کانون وکلا هم پایه ی دادستان کل کشور است. بنابراین، مصونیت را ما هم باید داشته باشیم. چرا آنها از قبل به قوه قضائیه اعلام می کنند که فلان قاضی را قرار است محاکمه کنیم. درست نیست که با وکیل مثل یک فرد عادی رفتار شود.

به گفته ی خود آقایان، ما وکلا یک بال فرشته عدالت هستیم. فرشته عدالت دو بال دارد که یک بال آن قضاوت است، و بال دیگر وکالت است. ما یک بال اجرای عدالت هستیم، ولی ظاهرا این بال خیلی شکسته است!

وحدتی: پس آیا واقعا این امکان وجود دارد که شما زندانی شوید؟

اولیائی فرد: فقط این را بگویم که من حتی به قیمت اینکه حق تجدید نظر هم از من ساقط شود، حاضرم اجرای حکم و یک سال زندان را بکشم، ولی ابلاغ غیرقانونی را زیربارش نروم. حاضرم به خاطر امتناع از رفتار به شیوه غیرقانونی مجازات شوم.

وحدتی: با سپاس، و درود به شما که برای حفظ سنگر رعایت قانون را که عمده ترین سنگر در دفاع از مردم است تلاش می کنید.

*توضیح: برای آگاهی خوانندگان ایران امروز، متن ماده های قانونی که در گفته های محمود اولیائی فرد بدانها اشاره شده، در زیر نقل می شود.

سهیلا وحدتی

• ماده 37 کنوانسیون حقوق کودک (ترجمه دکتر الف. آّبشار)

(ممنوعيت شکنجه، تضمين قانوني در اجراي مجازات)

حکومت ها تضمين مي کنند که:

الف) هيچ کودکي مورد شکنجه قرار نگيرد و رفتار غير انساني و توهين آميز با او نشود. اجراي مجازات اعدام و حبس هاي طولاني مدت براي کودکان تا قبل از پايان سن هجده سالگي ممنوع است.

• بند 5 از ماده 6 میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (ترجمه دکتر ن. نوریزاده)

“حکم مجازات مرگ نباید برای جرمهائی که افراد زیر 18 سال مرتکب شده اند صادر شود و (نیز این حکم) نباید در مورد زنان باردار اجرا گردد.”

• ماده 49 قانون مجازات اسلامی

ماده 49 – اطفال در صورت ارتكاب جرم مبرا از مسئوليت كيفري هستند و تربيت آنان با نظر دادگاه بعهده سرپرست اطفال و عندالاقتضاء كانون اصلاح وتربيت اطفال مي باشد .

تبصره 1 – منظور از طفل كسي است كه به حد بلوغ شرعي نرسيده باشد .

تبصره 2 – هرگاه براي تربيبت اطفال بزهكار تنبيه بدني آنان ضرورت پيدا كند تنبيه بايستي به ميزان ومصلحت باشد .

• ماده 500 قانون مجازات اسلامی

ماده 500 – هر كس عليه نظام جمهوري اسلامي ايران يا به نفع گروهها و سازمانهاي مخالف نظام به هر نحو فعاليت تبليغي نمايد به حبس از سه ماه تا يكسال محكوم خواهد شد .

• تبصره 1 ماده 1210 قانون مدنی

سن بلوغ در پسر پانزده سال تمام قمری و در دختر نه سال تمام قمری است.

ایران امروز

Source: Iran Emrooz
  • Balatarin
    Tags: , , , , , , , , , ,



    1. The Latest from Iran (21 February): Catching Up | Enduring America
    2. Behnoud Shojaees Anwalt zu einem Jahr Gefängnis verurteilt « Julias Blog
    3. Life of Juvenile Offender Spared by Victim’s Family | Persian2English
    4. Life of Juvenile Offender Spared by Victim’s Family | Street Journalist
    5. Life of Juvenile Offender Spared by Victim’s Family |
    6. A Poem by Hila Sedighi on Child Execution: The Night of Mirrors | Persian2English
    7. A Poem by Hila Sedighi on Child Executions: “The Night of Mirrors”
    8. Family of Mohammad Mostafaei Taken Hostage in Return for His Arrest | Persian2English
    9. Third Trial Held for Heshmatollah Tabarzadi While Lawyers Remain Behind Bars | Persian2English
    10. Imprisoned Human Rights Lawyer Mohammad Oliayifard Diagnosed with Leukemia, Urgent Medical Care Needed! | Persian2English
    11. IDB – February 22, 2010 | Iran Daily Brief
    12. October 11th dedicated to Behnoud Shojaee, 21, executed by the Iranian regime | Persian2English

    Leave a Response