Persian2English

Date: October 20, 2009
Persian Source:
Committee of Human Rights Reporters
English Translation:
Persian2English

Join Persian2English on Facebook
Follow Persian2English on Twitter

Shortlink to share blog: http://wp.me/pDjBz-c3

***************************************************************

An interview with Shiva Nazar Ahari about her arrest after the elections
By: Mojtabab Sami Nejad

‘Public pressure can lead to the freedom of political prisoners ‘

Shiva Nazar Ahaari, a human rights activist and a defender of women’s rights, is among the university students banned from studying. She was arrested on June 14th in the early days of the post-election arrests of political and social activists. Ahaari spent 102 days in Evin prison, 30 days of which were in solitary confinement. The following is an interview with her about the arrest and the overall conditions for prisoners in Evin.

************************

How were you arrested?

Around noon on June 14th, I was at work when an investigator from the Intelligence Ministry called and asked for me to go downstairs. When I asked how long it would take, he asked me to say goodbye (presumably to co workers).

They had tried to arrest me in the very early hours of that day in my house, but since I wasn’t home, they weren’t able to arrest me. On my way to work, I knew that I would be arrested, but I did not want to run away.

When they came to my house, they took my hard drive, 30 CDs, some sheets of paper from campaigns with signatures, some brochures on street children, and other things of that nature.

I packed my stuff and waited in front of my office. A few minutes later, they came. Before getting in the car, I asked to see their arrest warrant. They showed me a photocopied piece of paper that read: “Since after the elections, some people want to create chaos and unrest, It is asked that quick action is taken place to identify the organizers and the collaborators.”

It was pretty strange for me. I asked, “How is this related to me?” They explained it was a general warrant. Then they brought me to the car.

Where were you taken after your arrest?

Due to a miscommunication, I was taken to one of the Intelligence Ministry locations at Vali Asr intersection. The more time that passed,  the number of the arrested increased. I was held there until 5:30 am. We weren’t treated well there.

From the start, the officials would call us disgraceful names. Because I wouldn’t put my head down while in the car, I was hit with a stick. This was done so that I realized not to protest, since the situation was different now. I was taken to ward 209 of Evin prison.

After the June 12th election, there were many activists who were arrested under various charges. But they all had one charge in common: the post-election unrest. What were you charged with?

The charges that I was informed of on June 15th, was threatening the national security by being affiliated with the People’s Mujahedin of Iran and organizing mass protests; or as they called them, the unrest. Now, which one of these actually fit into my background and my work is a question they have yet to answer. But apparently, this time around, these charges were common and were similar faced by most people. That’s when I found out that in their eyes everyone is affiliated with the Mujahedin, until proven otherwise. The idea that I am not affiliated with  the Mujahedin is one that the officials cannot comprehend.

But during the interrogations, more charges were brought out. For example, working against national security by being a member of illegal groups, by giving interviews to foreign media, and creating chaos by organizing mass protests and participating in them.

How were the interrogations during these 102 days?

I had 14 interrogation sessions during my time in prison, which may be low when compared to how long I was in prison. If I were to name the hardest form of torture, it was the uncertainty. They leave you in solidarity confinement for 20 days without interrogation, any news, any rights to contact or meet family members. I could see that this uncertainty bothered a lot of the prisoners. Those who have never experienced solitary confinement would suffer tremendously as a result of this (referring to psychological harm).

How was the situation of the other inmates? Overall, what was the general atmosphere of the prison and the interrogations?

Despite popular belief, among people and even us who worked on the cases of political prisoners, popular and known figures are not beaten up or physically abused in Ward 209. This time around, the situation was completely different. Physical torture, abuse, the degrading of prisoners, and severe physical beatings were common among the male inmates. Even with the women inmates, the interrogators would slap you a few times to degrade you.

One of the torture methods is solitary confinement. This, plus lack of any news from the outside world, takes away any critical ability from a person. I am happy that this time, because of a lack of cells, they weren’t able to put all the inmates in solidarity confinement; especially among women.

Not having a phone, not being able to have any visitors, and the problems that we had in using bathrooms, would place added pressure on the inmates. On top of this, add the crying and the screaming of the men and women that you could hear every minute of everyday in the hallways.

But if I wanted to document the cases that would qualify as torture based on the law and citizens’ rights, I would need to write a book. But the ones that I did mention here are the more colorful ones that were both physical and psychological.

The inmates were placed in one cell together in the unbearable heat of the summer. Five, or even sometimes six, people put together in a 10 meter cell. This made ventilation impossible.

But in the middle of July some of the cells in the women’s ward were given air conditioners. The situation was so horrible that even the prison guards were complaining. There were so many arrested that there was not enough room to house all of them.

How was the situation of other inmates and who did you share your cell with?

Most of the inmates had similar situations. They were all left with absolute uncertainty. None of us had any news of what was happening outside; or if we had, it was extremely limited. The interrogations were all very difficult; even though everyone had different charges.

I shared my cell with 7-8 people. Four of them were connected to the post-election protests. Moral interrogation was performed actively. They were trying to get confessions from people by accusing them of moral corruption.

When I got out I realized these scenarios were also common outside. Like those who were working in the campaign were after other things. But this didn’t happen to me personally. Bu I knew that a lot of prisoners were under pressure over this type of things .

Most of my cellmates were released during my time in prison, except for two. Interestingly enough, one of them was arrested on the 40th day anniversary of the election martyrs. This person is still in ward 209. Kobra Zareh Dust was arrested along with her husband. His psychological condition was extremely bad. Even though in similar cases they keep a prisoner for a couple of weeks and release them on bail, this couple has been in prison for almost 80 days, and there is still no intention of releasing them. They have no political activity and didn’t even participate in the demonstrations. They had just gone to Beheshteh Zahra cemetery (a massive grave yard where the post-election martyrs have been buried).

You’re a human rights activist and a defendant of prisoners. This three months and half in prison, will it affect your activities? Do you think you now understand prisoners and their problems?

I wasn’t unfamiliar with these conditions. In 2002 and 2004, I had been in wards 209 and 240, and I was even in the Vozara detention center (a detention center for women). So, when I was talking about solidarity confinement, I had actually understood it. When I was describing cells in ward 209, I knew what I was talking about. Even though the duration was shorter, I had felt it before. Now, I don’t think there is much difference. I just spent more days in there. I experienced imprisonment at a unique and serious time. When I say unique, I mean that the mood of the country was very unique and we didn’t know what will end up happening to us. The circumstances weren’t as usual. Sometimes I would say to myself, maybe we are meant to be sacrificed.

The days that you were in prison, Iran had a lot of eventful days. Mass public demonstrations and street killings. Did you have access to this information? If you just found out about these, what do you think about them?

Up until the day I was in solidarity confinement, I didn’t have a clear view of the events that had happened. In fact, I thought after the first days, everything was finished. But sometimes in my phone conversations, I would find out that the demonstrations were still happening. After I was moved to a cell with other prisoners, there were people who had just been arrested a couple of weeks after me. I found out from them that millions had taken to the streets. To be honest, it was somewhat hard for me to picture that. But then I realized there were activities from the outside. Later we had access to a television. We would see the news and analyze it.

Now that I see the films and the pictures of those days, I see that what was happening outside of the prison was far bigger than what I was imagining, and I still still cannot comprehend the violence. The images, pictures, and the deaths really upset me. But on the other hand, if the people had not come out, a different fate would have been drawn for the prisoners.

How do you see your case? what will happen now?

I can’t really talk about my case with much certainty. If we assume that our cases would be judged on the role of law, then for our baseless arrests they should compensate us and explain to us what happened. I can’t really say with certainty, but I do know that legally, I must be acquitted.

But I think it all depends on the situation in society. Public pressure will lead to the freedom of political prisoners. Just like it has so far.

**********************************

Persian:

28 مهر 1388

رادیو زمانه

شیوا نظرآهاری، فعال حقوق بشر و حقوق‌ زنان و از دانشجویان محروم از تحصیل است که روز ۲۴ خردادماه در آغاز بازداشت‌های گسترده فعالان سیاسی و مدنی بازداشت شد و به مدت ۱۰۲ روز در زندان اوین به سر برد. این فعال حقوق بشر ۳۰ روز را در سلول انفرادی به سر برده است. با وی درباره دوران بازداشت و چه‌گونگی وضعیت زندانیان در زندان اوین گفت و گو کرده‌ام:

چه‌طور و چه‌گونه بازداشت شدید؟

ظهر روز ۲۴ خرداد، در محل کارم بود که بازجوی وزارت اطلاعات تماس گرفت و گفت که پایین بروم و در پاسخ سؤال من که آیا باید خداحافظی کنم یا کارشان کوتاه خواهد بود، گفت که خداحافظی کن.

البته از آن‌جا که ساعت یک بامداد روز یکشنبه برای بازداشت من به خانه آمده بودند و به دلیل عدم حضور من در منزل موفق به دستگیری نشده بودند، صبح یکشنبه وقتی قصد رفتن به محل کارم را داشتم، می‌دانستم که بازداشت خواهم شد. با این حال نمی‌خواستم فراری باشم.

وقتی به منزلمان آمدند، مقداری ازوسایلم مثل هارد کامپیوتر، ۳۰ عدد سی‌دی، برخی از برگه‌های امضای کمپین، بروشورهای مربوط به کودکان کار و خیابان و اقلامی از این دست را بردند.

وسایلم را جمع کردم و مقابل در شرکت ایستادم. چند دقیقه‌ای گذشت تا آمدند. پیش از سوار شدن به ماشین، حکمشان را خواستم. یک برگه کپی‌شده نشانم دادند که محتوای آن این بود: «از آن‌جا که پس از اعلام نتایج انتخابات، عده‌ای قصد ایجاد آشوب و اغتشاش را دارند، نسبت به شناسایی عوامل و سازمان‌دهندگان آن به سرعت اقدام شود.» برایم عجیب بود. گفتم خوب این حکم به من چه ربطی دارد؟ اسمی از من در حکم نیامده است! گفتند: «این حکم کلی است» و سوارم کردند.

بعد از بازداشت به کجا منتقل شدید؟

ابتدا در پی یک ناهماهنگی به واحد پیگیری وزارت اطلاعات در چهارراه ولی‌عصر منتقل شدم. هر چه می‌گذشت افراد بازداشت شده بیشتر می‌شدند.

تا ساعت ۵:۳۰ صبح فردا همان‌جا بودم. بعد به زندان اوین انتقالمان دادند. در واحد پیگیری برخورد خوبی انجام نشد. یعنی از همان ابتدای ورودم، برخورد مأموران همراه با توهین و ناسزا بود. در آخر هم به خاطر این‌که سرم را در ماشین پایین نمی‌گرفتم، یک باتوم خوردم تا بفهمم این‌جا، جای اعتراض نیست و شرایط با همیشه فرق می‌کند. بعد هم به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شدم.

در روزهای بعد از ۲۲ خرداد فعالان به دلایل و اتهامات گوناگونی بازداشت شدند؛ اما یک اتهام برای همه مشترک بود: عامل اغتشاش و آشوب. اتهامات شما چه بود؟

اتهاماتی که روز ۲۵ خرداد به من تفهیم شد، اقدام علیه امنیت از طریق ارتباط با سازمان مجاهدین (خلق) و سازمان‌دهی تجمعات و به قول خودشان اغتشاشات بود. حالا این‌که کدام یک از این‌ها با کار و سوابق من جور درمی‌آید، سؤالی است که آن‌ها باید به آن پاسخ دهد. البته ظاهراً در این دوره، این اتهامات از اتهامات رایجی بوده که به همه وارد شده است. من ‌آن‌جا فهمیدم که از نظر آن‌ها، همه با سازمان مجاهدین (خلق) ارتباط دارند؛ مگر این که خلافش ثابت شود. حالا این‌که شما اصلا به لحاظ ایدئولوژیک هم نمی‌توانید درکنار سازمان قرار بگیرید، مسأله‌ای است که ظاهراً برایشان چندان قابل درک نیست.

اما در بازپرسی و دادگاه انقلاب، اتهامات دیگری هم وارد شد. از جمله تبانی علیه نظام از طریق عضویت در تشکل‌های غیرقانونی، تبلیغ علیه نظام از طریق مصاحبه با رسانه‌های ماهواره‌ای و اخلال در نظم از طریق سامان‌دهی تجمعات و شرکت در آن‌ها.

بازجویی‌ها چه‌گونه گذشت و در طول این ۱۰۲ روز چه وضعیتی داشتید؟

من در کل این مدت ۱۴ جلسه بازجویی داشتم و شاید نسبت به طول دوره‌ای که در زندان بودم، خیلی کم باشد. در واقع اگر بخواهم به بارزترین شکنجه در مورد خودم و خیلی‌های دیگر اشاره کنم، همین بلاتکلیف بودن را می‌گویم. این‌که شما را ۲۰ روز در انفرادی، بدون بازجویی، بدون خبر، بدون داشتن حق تماس یا ملاقات با خانواده رها کنند. من می‌دیدم که این موضوع بسیاری از زندانی‌ها را آزار می‌داد. زندانی‌هایی که تجربه زندان را ندارند، از این طریق به شدت آسیب می‌بینند.

وضعیت دیگر بازداشتی‌ها و در کل جو حاکم بر زندان و بازجویی‌ها چه‌گونه بود؟

باید به این مسأله اشاره کنم که بر خلاف تصور عمومی که بخصوص بین خود ما به عنوان کسانی که روی قضیه زندانیان سیاسی کار می‌کردیم، وجود داشت که در بند ۲۰۹ افراد شناخته‌شده را کتک نمی‌زنند و برخوردها بهتر است، باید بگویم که در این دوره چنین نبود. شکنجه جسمی، آزار و اذیت و تحقیر زندانی و ضرب و شتم شدید در بازجویی‌های مردان بازداشت‌شده وجود داشت. حتی در مورد زنان هم این قضیه به صورت این‌که بازجو با زدن چند سیلی تحقیرت کند، وجود داشت.

یکی از موارد شکنجه، نگه‌داری متهم در سلول انفرادی است. این وضعیت در کنار بی‌خبری مطلق از دنیای بیرون، قدرت هر گونه تحلیلی را از انسان می‌گیرد. من خوشحالم که در این دوره به علت کمبود سلول، نتوانستند همه بازداشتی‌ها را به انفرادی ببرند؛ بخصوص در مورد خانم‌ها.

نداشتن تلفن، نداشتن ملاقات و مشکلاتی که در خصوص وضعیت استفاده از دستشویی وجود داشت، برای زندانی‌ها ایجاد فشار می‌کرد. در کنار این‌ها، صدای گریه و ناله زنان و مردانی را اضافه کنید که هر روز و هر دقیقه، در راهروهای بند شنیده شد.

البته اگر بخواهم بر اساس قانون و آیین‌نامه حقوق شهروندی به مواردی که مصداق شکنجه متهم است اشاره کنم، باید یک کتاب بنویسم. اما مواردی که عنوان کردم، پررنگ‌ترین اشکال شکنجه روحی و روانی متهم است که شاهدش بودیم. به همه این‌ها شرایط نگه‌داری زندانی‌ها را اضافه کنید آن هم در گرمای وحشتناک تابستان به صورت نگه‌داری پنج یا گاهی شش نفر در یک سلول ۱۰ متری که کوچک‌ترین امکان تهویه‌ای در آن وجود ندارد.

البته از اواسط تیرماه به برخی از سلول‌های بند زنان پنکه دادند. اما شرایط آن قدر اسفناک بود که حتی صدای اعتراض نگهبانان را هم درآورده بود. آن قدر بازداشتی بود که مکان کافی برای نگه‌داری‌شان وجود نداشت.

وضعیت دیگر زندانیان چه‌گونه بود و با چه کسانی هم‌سلول بودی؟

اکثر زندانیان تقریباً شرایط مشابهی داشتند. همه در بلاتکلیفی محض بودند. هیچ‌کدام از بیرون خبری نداشتیم؛ یا اگر داشتیم، خیلی محدود بود. بازجویی‌ها خیلی سخت بود و همه با این‌که اتهامات مختلفی داشتند، در آخر به یک چیز می‌رسیدند: ستادها، نامزدهای انتخابات و ارتباط افراد با آن‌ها.

من در این مدت با ۸-۷ نفر هم سلول بودم که چهار نفرشان به انتخابات ارتباط داشتند. بازجویی‌های اخلاقی، یکی از موارد مهمی بود که به شدت دنبال می‌شد. آن‌ها تلاش می‌کردند با وارد کردن تهمت‌های اخلاقی، علیه افراد مختلف، اعتراف بگیرند.

وقتی بیرون ‌آمدم، فهمیدم که این سناریو در خارج از زندان هم دنبال می‌شد که مثلاً بگویند که جوان‌هایی که در ستادها فعالیت می‌کردند، دنبال مسائل دیگری بودند. البته در مورد شخص من این اتفاق در بازجویی رخ نداد. اما همه می‌دانستیم که بسیاری از بازداشت‌شدگان بر سر چنین مسائلی بسیار تحت فشار قرار گرفته‌اند.

اکثر هم‌سلولی‌هایم در این مدت ‌آزاد شدند به جز دو هم‌سلولی آخر که اتفاقاً یکی‌شان در مراسم چهلم شهدای انتخابات بازدشت شده بود و هنوز هم در بند ۲۰۹ است. کبری زاغه‌دوست که به اتفاق همسرش بازداشت شده بود و وضعیت همسرش از نظر روحی بسیار وخیم بود.

با این‌که در موارد این‌چنینی معمولاً افراد را چند هفته نگه می‌داشتند و به قید کفالت آزاد می‌کردند، اما این زن و شوهر حدود ۸۰ روز است که در زندان هستند و ظاهراً هنوز هم قصدی برای آزدی آن‌ها نیست. در حالی که هیچ فعالیت سیاسی نداشتند و حتی در اعتراضات پس از انتخابات هم شرکت نداشتند. فقط به مراسم بهشت زهرا رفته بودند.

خودت فعال حقوق بشر هستی و مدافع زندانیان. این بازداشت سه ماه و نیمه، تأثیری بر فعالیت‌هایت می‌گذارد؟ فکر می‌کنی حالا بهتر زندانیان و وضعیت و مشکلات آنان را می‌شناسی؟

البته من با این مسائل ناآشنا نبودم. قبلاً هم در سال ۸۱ و ۸۳، بازداشت در بندهای ۲۴۰ و ۲۰۹ و حتی بازداشتگاه وزرا را تجربه کرده بودم. بنابراین زمانی که از سلول انفرادی می‌گفتم، آن را کاملاً درک کرده بودم. زمانی که سلول‌های ۲۰۹ را ترسیم می‌کردم، می‌دانستم از کجا حرف می‌زنم.

هرچند زمان آن‌ها کمتر بود، اما به هر حال از نزدیک آن را لمس کرده بودم. الان هم گمان نمی‌کنم، تفاوت خاصی به وجود آمده باشد. تنها روزهای بیشتری را در آن‌جا گذراندم. البته بیشتر حس زندانی بودن را درک کردم و البته بازداشت در یک دوران خاص و جدی را تجربه کردم.

این که می‌گویم خاص، از این جهت است که واقعاً شرایط کشور، شرایط خاصی بود و ما در زندان نمی‌دانستیم قرار است چه بلایی سرمان بیاید. شرایط عادی نبود. گاهی با خودم می‌گفتم شاید قرار است ما قربانی باشیم.

در روزهایی که زندانی بودی، ایران روزها پرخبری را پشت سر می‌گذاشت؛ اعتراض‌های خیابانی و کشتارهای خیابانی. آیا به این اخبار در زندان دسترسی داشتی؟ اگر تازه از آن اتفاقات باخبر شده‌ای، در مورد آن‌ها چه فکر می‌کنی؟

تا زمانی که انفرادی بودم، دید واضح و روشنی از اتفاقات پیش‌آمده نداشتم. در واقع فکر می‌کردم در همان روزهای اول، همه چیز تمام شده است. گاهی در تماس‌های تلفنی، می‌فهمیدم که هنوز اعتراض‌ها جریان دارد.

اما بعد از این که به سلول‌های چندنفره منتقل شدم، چون در آن‌جا کسانی بودند که یک هفته یا دو هفته بعد از من بازداشت شده بودند، از راهپیمایی‌ها و تظاهرات‌های میلیونی مردم باخبر شدم. البته صادقانه بگویم که کمی تصورش برایم سخت بود. اما به هر حال فهمیدم که بیرون خبرهایی هست. بعد هم برای مدتی تلویزیون داشتیم؛ اخبار را می‌دیدیم و تحلیل می‌کردیم.

با این وجود حالا که فیلم‌ها و عکس‌های مربوط به آن زمان را نگاه می‌کنم، می‌بینم که اتفاقات بیرون از زندان بسیار وسیع‌تر از آن چیزی بود که من تصورش را می‌کردم و البته خشونتی که هنوز هم برایم قابل درک نیست. این صحنه‌ها، این تصاویر و مرگ آدم‌ها خیلی منقلبم کرد. از طرف دیگری فکر می‌کنم شاید اگر این حضور مردم نبود، برای زندانی‌ها سرنوشت دیگری ترسیم شده بود.

وضعیت پرونده‌ات را چه‌طور می‌بینی؟ قرار است چه اتفاقی بیفتد؟

در مورد شرایط پرونده، زیاد نمی‌توان با قاطعیت حرف زد. اگر مبنا را بر این بگذاریم که بر اساس قانون پرونده‌های ما بررسی شود، در آخر باید به خاطر بازداشت بی‌دلیلمان غرامت هم پرداخت کنند و پاسخ‌گو باشند. اما از آنجا که رویه‌ای وجود ندارد، نمی‌توانم بگویم که چه می‌شود. اما با قطعیت می‌گویم که قانونا باید تبرئه شوم. با این وجود فکر می‌کنم همه چیز بستگی به شرایط جامعه دارد. فشار افکار عمومی می‌تواند موجب آزادی زندانیان سیاسی شود؛ همان طور که تا کنون شده است

مجتبی سمیع‌نژاد