Persian2English

Date: October 30, 2009
Persian source referral:
Freedom Messenger
Persian: HRA
English translation:Tour Irani for Persian2English

Shortlink to share blog: http://wp.me/pDjBz-e0

******************************************************

HRANA — Hamed Rouhinejad, a young and ill prisoner was arrested by security forces at least 40 days before the election on bogus accusations.

This prisoner, following mass post-election demonstrations, was coerced based on false promises and threats in show trials to confess to riots after the election. The confession has led to execution orders. Here is his last letter, describing his suffering:

On the anniversary of my birthday, October 29th, coinciding with the birth of the 8th Imam, I dedicate this letter to one of my cell mates:

After spending 40 days in solitary confinement, completely isolated from the outside world, a guard came for me. I was trembling with fear of more interrogations and repeats of the same threats and false promises. I was counting the guard’s steps and my heart beat was increasing. The sound of his footsteps ceased when the door opened, and as usual the guard told me, “Put your blindfold on and follow me.”

Hurriedly I put the blindfold on and my mind was racing. I followed the guard to an unfamiliar location Suddenly, he told me to face the wall. For a few minutes I was facing the wall in complete silence. Then, I heard the interrogators voice telling me to go over there. I did, not realizing the terrible ordeal that was about to take place. He took out a phone card out of his pocket and asked for my home number. He dialed the number and handed me the phone. I heard my sister’s voice. As I said hello, all that had been piled up inside me for 40 days broke out. I dropped the phone and sat on the floor as I was hearing the interrogator’s screams ordering me to get up because “otherwise we would lose the connection” (the interrogators quote). He made me stand up and I talked to my sister while crying loudly. There was not much talking. There were only sounds of crying. I then talked to my mother. Her voice was everything to me. I wished that those who had done this to me had heard about something called humanity, because the cries of my mom will forever whisper in my ears.

I had to hang up the phone quickly. I was reluctant, but I was forced to hang up the phone and return to my dungeon. Upon my return to solitary confinement, the guard came back after a few minutes and told me to pick up my stuff. “You need to go to another place.” I didn’t know what was happening and where they were taking me. I picked up my stuff, put on my blindfolds, and followed the guard. He stood in front of a cell and opened the door. He told me to enter and I did. I could feel the presence of another person in the cell. There were also two other people in the cell. It was unbelievable. I had never been so happy in my life to see another human being. I could not imagine it and I thought it was a God-sent gift to place a cell mate in front of me so I could easily tell him about my untold pain and suffering.

And now to my cell-mate: I am talking to you! When I entered the cell, you greeted me with warmth and with an open heart and your face was a gift of happiness for me and you were the only person to whom I told of all that had happened to me and you listened to me. I told you about how the intelligence service people had violently attacked my house and had arrested me based on bogus accusations and took me to jail.

The only crime on my file was the illegal exit out of the country and I had my legitimate reasons for it and I told you how I returned home with complete permission of the intelligence ministry. Remember when I told you that under intense psychological torture and grave threats, while trembling and disgusted, I wrote down whatever the interrogators asked me to write. I wrote those things not because of their false promises to return me to my family and not because of wanting to return to the people and continuing my studies. I only wrote them down so that my illness would not return under psychological torture and so that I wouldn’t lose my eye sight and feeling in my body. Even so, I ended up losing my eye sight and I am writing this to you with my face pressed against the paper.

I have a hand pressed against the pen with all its might, so that the pen does not slip out of my numb fingers, and my body is leaning on one leg; a body that often does not feel pain when it hits hard objects. I remember you also believed that spiritual and physical health is God-given and we are tasked with keeping it healthy. I told you that this was my only reason for confessing to crimes that I did not have the slightest idea about. I also told you that nothing was more horrible for me than threats about bringing my whole family to section 209 for interrogations. Forcing my family in order to save my life, being forced to confess to things which I was forced to confess to.

I have now told you whatever I had not told you before, and you know that the false accusations that do not even relate to me have now turned into the execution rope around my neck. Even the little attention that they used to pay to my illness is now nonexistent. My only wish is that once the unjust conviction is overturned, I can get my eye sight and feeling in my body back. Without asking for patience and calm from God, I cannot wait until the day when I will return to my family and society and I thank God to have put me on a path where I have nothing more important than serve the people. I am now a captive of this nowhere land accused of serving the people. For this crime, I am scheduled to meet the hanging pole and there is nothing that makes me more proud than being sacrificed for the sake of my compatriots.

Hamed Rouhinejad

Evin Prison

29 Octorber, 2009

نامه ای از حامد روحی نژاد، زندانی سیاسی محکوم به اعدام

حامد روحی نژاد، زندانی جوان و بیماری است که حداقل 40 روز پیش از آغاز انتخابات توسط نیروهای امنیتی به اتهامات واهی بازداشت شد.

خبرگزاری هرانا : حامد روحی نژاد، زندانی جوان و بیماری است که حداقل 40 روز پیش از آغاز انتخابات توسط نیروهای امنیتی به اتهامات واهی بازداشت شد.

این زندانی با بروز اعتراضات گسترده مردمی پس از انتخابات در ایران از سوی دستگاه امنیتی انتخاب و با وعده و تهدید مجبور میشود نمایشی را در مقام مجرم در دادگاههای حوادث پس از انتخابات ایفا کند که نهایتاً منجر به صدور حکم اعدام برای وی می شود، رنج نامه نامبرده پیش تر منتشر شد و اکنون آخرین نامه این زندانی که به شرح درد و آلام خود می پردازد عینا در پی می آید :

به مناسب 8 آبان، روز تولدم که مقارن است با ولادت امام رضا و تقدیم به یکی از هم سلولی ها

بعد از حدود 40 روز که هیچ خبری از چاردیواری هولناک انفرادی نداشتم نگهبان به دنبالم آمد و من با ترس و لرز به خاطر اینکه مبادا مجدداً باید برای سناریوی بازجویی بروم و دوباره همان تهدیدها و وعده های دروغین بازجو برایم تکرار شود قدم های نگهبان را می شمردم و تپش قلبم هر آن بیشتر و بیشتر میشد، صدای قدم ها با صدای بازشدن در قطع شد و نگهبان مطابق معمول گفت چشم بندت را بزن و بیا.

سراسیمه چشم بندم را زدم و با هزاران فکر جورواجور به دنبال نگهبان به راه افتادم، به سمتی حرکت میکرد که تا به حال به آنجا نرفته بودم، به ناگاه گفت رو به دیوار بایست، برای چند دقیقه که ثابت و مسکوت رو به دیوار ایستاده بودم صدای بازجو به گوش رسید که گفت بیا اینجا، رفتم و غافل از اینکه چه حادثه ناخوشایند دیگری قرار است اتفاق بیافتد، کارت تلفنی از جیبش درآورد و بعد شماره منزلمان را خواست، شماره را گرفت و سپس گوشی را به من داد، صدای خواهرم بود، یک الو گفتم و بغض چهل روزه ام شکست، گوشی را رها کردم و دست بر سر بر زمین نشستم، فریادهای بازجو که میگفت بلند شو وگرنه قطع میشود من را از جا بلند کرد و با هق هق با خواهرم صحبت کردم، صحبت نبود همه اش گریه بود، بعد از آن با مادرم حرف زدم. صدایش گویای همه چیز بود، ایکاش کسانی که این بلایا را بر سر مردم می آورند از چیزی به نام انسانیت باخبر بودن، گریه و ضجه مادرم تا ابد در گوشم نجوا خواهد کرد.

خیلی زود باید تلفن را قطع میکردم، با کراهت و از سر اجبار تلفن را قطع کردم و دوباره باید به همان دخمه باز میگشتم، وقتی به انفرادی برگشتم بعد از چند دقیقه دوباره نگهبان به سراغم آمد، گفت وسایلت را جمع کن باید بروی جایی دیگر. نمیدانستم چه پیش خواهد آمد و به کجا خواهم رفت، وسایلم را جمع کردم و با چشمبند به چشم به دنبال نگهبان راهی شدم، در مقابل سلولی ایستاد و در را باز کرد. گفت وارد شو و وارد شدم، وجود انسان دیگری در سلول قابل لمس بود، به جز آن دو نفر دیگر هم در سلول بودند، به هیچ عنوان باورکردنی نبود، شاید تا به آن روز هیچگاه از دیدن یک انسان تا به این حد خوشحال نشده بودم، نمیشد تصور کرد و لطفی بیکران از سوی خدا و البته سپاسی بی انتها به خاطر اینکه یک همبند و همنشین همچون تو را در مقابلم قرار داد که میتوانستم دردهای ناگفته ام را با خیال آسوده برایت بگویم.

حال روی سخنم با توست که وقتی وارد سلول شدم با حرارت و گرمی به استقبالم آمدی و با روی گشاده و با چهره ات دنیایی از شادی را به من هدیه کردی و تو تنها کسی بودی که در طول بودنم در بازداشتگاه از تمام ناگفتنی ها برایت گفتم و تو نیز به گفته هایم گوش میدادی، برایت گفتم که چگونه به گونه ای وحشتناک مامورین وزارت اطلاعات به خانه ام حمله ور شدند و مرا به جرم هیچ دستگیر کردند و شبانه به بازداشتگاه آورند.

تنها جرمی که در پرونده ام بود خروج غیرقانونی از کشور بود که آن هم دلایل قانع کننده خود را داشت و برایت گفتم با اجازه وزارت اطلاعات به ایران بازگشتم، به یاد بیاور که با چشمانی اشک آلود به تو گفتم که زیر بار شکنجه های روحی و تهدیدهای وحشتناک هر آنچه را بازجویان از من میخواستند و برایم دیکته میکردند با کراهت تمام و در حالی که از نوشتن آنها لرزه بر اندامم می افتاد، نوشتم. آن هم نه به خاطر وعده های آنان در مورد بازگشت به دامان خانواده ام و نه به خاطر بازگشت به میان مردم و ادامه تحصیل در دانشگاه، بلکه فقط و فقط به خاطر اینکه زیر بار شکنجه های روحی بیماری ام عود نکند و بینایی و حس بدنم را از دست ندهم، هر چند که سرانجام چنین شد و من هم اکنون با صورتی چسبیده به ورق می توانم برایت بنویسم.

و با دستی که با تمام قدرت قلم را می فشارد، تا که قلم از میان انگشتان سست حس سر نخورد و بدنی که روی پایی سوار است و برخی اوقات با برخورد با اجسام سخت نیز درد چندانی حس نمی کند، تو خود نیز بر این اعتقاد بودی که سلامت روحی و جسمی یگانه امانت و هدیه خداست که ما موظف به امانت داری در مورد نعمت های الهی هستیم و برایت گفتم همین است دلیل اعترافم به اقداماتی که هرگز روحمم از آنها کوچکترین خبری نداشت و همچنین به تو گفتم که هیچ چیز برایم هولناک تر از این نبود که تهدید این چنینی که خانواده ات را برای بازجویی به 209 میاوریم عملی شود و خانواده ام نیز تحت اجبار و فشار برای حفظ جان من مقر به نادانسته هایی شوند که من خود تحت اجبار و شرایط خاص مجبور به نوشتن املای بازجو شده بودم.

تمام ناگفته هایم را برایت گفتم و تو میدانی که تمام اتهاماتی که به من مربوط نیست و برایم تراشیده اند همانها حلقه داری شده اند به دور گردنم و کنون نیز برایت میگویم که مدتی است که همان اندک توجهی که به بیماری ام میشد نیز وجود ندارد و بازگشت حواس بدن و بینایی ام پس از تجدید نظر در حکم ناعادلانه ای که بی هیچ گناهی برایم صادر کرده اند تنها آروزیم است. تا روز بازگشت به دامان جامعه و خانواده ام را جز با طلب صبر و آرامش از خدا نمی توانم تحمل کنم و البته با تمام وجودم از خدای خود سپاسگذارم که مرا در راهی قرار داد که دغدغه ای جز خدمت به خلقش نداشتم و اکنون نیز به جرم خدمت به مردم در این ناکجا آباد اسیرم و قرار است به همین جرم گرفتار چوبه دار شوم و برایم هیچ افتخاری بالاتر از این نیست که فدای هموطنانم شوم.

حامد روحی نژاد

زندان اوین

8 آبان 1388