Breaking the Language Barrier on Human Rights

Imprisoned Tech Expert Saeed Malekpour Writes of Torture

March 26, 2010


UPDATE | January 18, 2012: Canadian resident faces execution in Iran after appeal is rejected

Saeed Malekpour was born in June 1975. He graduated from Sharif University of Technology with a degree in metallurgical engineering. He worked as an expert in Iran’s biggest car manufacturer Iran Khodro and as an inspector in Garma Felez Corporation. He has also worked for the Razi Research Centre. Last year, he was admitted to a master’s program at the University of Victoria (in the province of British Columbia, Canada). He was working as a website designer in Canada since 2005.

Saeed Malekpour was arrested in October 2008 upon returning to Iran. He remains detained in Evin prison since then. He was arrested in relation to a case of Internet offences. The case was titled “Mozzelin 3” (The Strayed 3).  In winter 2009, a report was published by a group that introduced itself as part of the IRGC. In this report, it was alleged that certain individuals were responsible for being part of a “network of decadence on the Internet.”

A similar scenario was repeated in winter 2010 during the time widespread arrests of human rights activists across Iran were taking place. This time, two reports were published with the titles “Cyber Fights of the Revolutionary Guards against Destabilizing Groups,” and “The Arrest of American Cyber War Network Members.” The state media also aired reports regarding this.

The following is Saeed Malekpour’s letter recounting the tortures he has endured in prison. He has spent more than 17 months in Evin prison. His family has been informed the next court date will be on April 18th and 19th.

By Saeed Malekpour
Translation by Siavosh Jalili, Persian2English

My name is Saeed Malekpour. I was arrested on October 4, 2008 near Vanak Square (in northern Tehran) by plainclothes agents who did not present an arrest warrant or identification. The arrest resembled an abduction. Afterwards, I was handcuffed, blindfolded and placed in the back of a Sedan. A heavy-set agent leaned his weight on me by positioning his elbow on my neck, and forcing my head down throughout the ride. They transferred me to an undisclosed location they called the “technical office.” When we arrived, a few agents severely beat me and verbally abused me. While I was handcuffed and blindfolded, they forced me to sign a few forms that I was unable to read. As a result of the physical assault, my neck was aching for several days and my face was swollen from the punches, slaps, and kicks. That night, I was transferred to ward 2-A of Evin prison. I was placed in a solitary cell 2m X 1.7m (6’2″ X 5’8″) wide. I was only allowed to leave the cell twice a day at specified times for some fresh air. However, I was blindfolded during the times I left the cell. The only time I was allowed to remove the blindfold was in my cell.

I spent 320 days (from October 4, 2008 to August 16, 2009) in solitary confinement without access to books, newspapers, or any contact with the outside world. In the cell, there was only a copy of the Qur’an, a water bottle, three blankets, and a “mohr” [Shiites perform their daily prayers on a piece of clay called “mohr” in Iran]. Until December 21, 2009, I spent 124 days in the general ward of 2-A. I was never granted weekly visits with my family during my detention. During the 444 days of my detention in ward 2-A. I was allowed a few restricted visits with my family, while a Revolutionary Guards officer listened in. The agents were always present during the visits. I was never granted the right to make weekly calls. Prison staff and interrogators listened in on any call I was able to make. Anytime I discussed the content of my case with my family, the calls were disconnected. During the 444 days I spent in ward 2-A, my life was under constant threat, and I never felt safe.

On December 21, 2009, I was transferred once again to solitary confinement, this time in ward 240 of Evin prison. I spent another 48 days (until February 8, 2010) in solitude and without the right to access the outside world. Since February 8th, I have been detained in the general wards in Evin; first in ward 7 and then ward 350. So far, 12 months of the total 17 months of my detention have been spent in solitary confinement, and I was not allowed a visit with my lawyer once. During this time, and particularly in the first months, I was subjected to various forms of physical and psychological torture by the “Revolutionary Guards Cyber Counterattack” team. Some of the torture procedures were performed in the presence of Mr. Mousavi, the magistrate of the case. A large portion of my confession was extracted under pressure, physical and psychological torture, threats to myself and my family, and false promises of immediate release upon giving a false confession to whatever the interrogators dictated.

I have to add that the confession in front of the magistrate was extracted with the presence of interrogators. To prevent me from informing the magistrate that my confession was received under pressure, the interrogators threatened that the torture would worsen. Sometimes they threatened that they would arrest my wife and torture her in front of me. In the first few months following my arrest, I would be interrogated various hours both during the day and night. The interrogations also included severe beatings. The tortures were carried out either in the “technical office” outside the prison or in the interrogations office in ward 2-A.

Most of the time the tortures were performed by a group. While I remained blindfolded and handcuffed, several individuals armed with their fists, cables, and batons struck and punched me. At times, they would flog my head and neck. Such mistreatment was aimed at forcing me to write what the interrogators were dictating and to compel me to play a role in front of the camera based on their scenarios. Sometimes, they used extremely painful electrical shock that would paralyze me temporarily. Once in October 2008, the interrogators stripped me while I was blindfolded and threatened to rape me with a bottle of water.

One of those very days, as a result of being kicked, punched, and lashed with cables on my head and face, my face became very swollen. I lost consciousness several times, but each time they would wake me up by splashing water on my face [and continued with the torture]. That night, they returned me to my cell. At the end of the night, I realized my ear was bleeding. I banged on the door of my cell, but nobody came. The next day, while half of my body was paralyzed, and I was unable to move, they took me to the Evin prison clinic. The doctor, after seeing my condition, emphasized that I should be transferred to a hospital. However, I was returned to my cell instead, and I was left on my own until 9:00pm. Three guards eventually transferred me to Baghiatollah hospital.

On our way to the hospital, the guards told me I was not allowed to give my real name, and ordered me to use the alias Mohammad Saeedi. They threatened me with severe torture if I did not follow their orders.

Before I was able to be examined by the doctor, one of the guards met with the doctor on duty in the emergency room, then I entered a few minutes later. The doctor without performing any examinations, radiography, or tests simply stated that my problem was stress related. He wrote his diagnosis on the medical report and prescribed a few pills. When I asked him to at least wash my ear the doctor said it was not necessary. I was returned to the detention centre with the blood clot remaining in my ear. For 20 days, the left side of my body was paralyzed, and I had little control over my left arm and leg muscles. I also had difficulty walking.

On January 24, 2009, after being subjected to severe beatings, one of the interrogators threatened to pull out my tooth with a pair of tongs. One of my tooth broke and my jaw was displaced after I was kicked in the face by him. However, the physical tortures were nothing compared to the psychological torments. I endured long solitary confinement time (totaling to more than one year) without phone calls or the possibility of visiting my loved ones, constant threats to arrest and torture my wife and family if I did not cooperate, and threats to kill me. They also provided me with the false news of my wife’s arrest. My mental health was severely threatened. I had no access to any books or journals in the solitary cells, and at times, I would not speak to anybody for days.

Restrictions and psychological pressures on me and my family grew so much that after my father’s passing on March 16, 2009, and despite the fact that the officials were aware of his death, the news was kept from me for approximately 40 days [after the death]. When I had a five minute (supervised) phone call with home, I learned of my father’s death.

Masoud, one of the interrogators, burst into laughter and mocked me once he saw me crying about the news of my father’s death. Despite my pleas, they did not allow me to attend my father’s memorial service. In addition to the psychological tortures, the Revolutionary Guards interrogation team illegally, and contrary to religious principles, withdrew some funds from my credit card account. They also have my Paypal account. I am not sure what they have done with it.

Another example of psychological torture involved forcing me to perform scenarios dictated by the Revolutionary Guards interrogators in front of the camera. Although the interrogation team had promised me these films would never be aired on TV, and they would only be shown to regime officials to receive a larger budget for their “Gerdaab” project. However, I found out later on that the films were shown numerous times on state television during the seventh day funeral service for my father. This resulted in severe emotional pain for my family. My mother suffered from a heart attack after seeing my picture and false confessions on television. Some of the confessions they forced me to make were so ridiculous and far-fetched that they are not even possible.

For example, they asked me to falsely confess to purchasing software from the UK and then posting it on my website for sale. I was forced to add that when somebody visited my website, the software would be, without his/her knowledge, installed on their computer and would take control of their webcam, even when their webcam is turned off. Although I told them that what they were suggesting was impossible from a technological point of view, they responded that I should not concern myself with such things.

I was promised in the presence of the magistrate assigned to the case that if I participate in their false televised confession, they would release me conditionally or on bail until the court date. They also promised that I will enjoy the maximum leniency in the prosecution case. I was promised I would receive a maximum of two years in prison. These promises were repeated many times, however, after the end of the filming sessions, they did not honour any of their promises.

Based on the above information, I have been subjected to various forms of psychological and physical torture in violation of sections 1-9, 14-17 and article 1 of the “Ban the Torture Act.” [The act] was passed by the parliament in 2004. According to article 4 of the act, the confessions I made are not admissible, and I made the majority of the confessions to alleviate pressures on my family and friends.

After 17 months of “temporary” detention, I am still in a state of limbo. I have never been allowed to meet with my lawyer. Given the size of the case, and the nature of the accusations against me, I need a computer expert trusted by the judiciary with access to my lawyer. I also need a place equipped with technical facilities (such as internet) to prepare my defense. Therefore, I would like to ask that my request regarding release on bail or bond be granted, and that I will be provided with the above-mentioned facilities.

Saeed Malekpour
March 13, 2010

نامه تکان‌دهنده سعید ملک‌پور از بند ۳۵۰ اوین/ شرح بازجویی، شکنجه و اخذ اعترافات اجباری از وی

شماره ۱۳۱۶-۲۰۱۰

4 فروردین 1389

کليد واژه ها : زندانيان سياسي

کمیته گزارشگران حقوق بشر – سعید ملک‌پور، در مهرماه سال ۸۷ بازداشت شد و از آن تاریخ در زندان اوین به سر می‌برد.

وی متولد خرداد ماه ١٣٥٤، فارغ التحصیل رشته مهندسی متالورژی از دانش‌گاه صنعتی شریف با سابقه‌ی کار کارشناسی در شرکت ایران خودرو، مرکز تحقیقات رازی‌ و یکی‌ از بازرسان شرکت گرما فلز بوده است. وی در سال گذشته موفق به اخذ پذیرش از دانش‌گاه ویکتوریا کانادا جهت ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد شد.

ملک‌پور در مهرماه سال ۸۷ پس از ورود به ایران بازداشت شد. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی در کشور کانادا به طراحی‌ وب‌سایت اشتغال داشت.

این زندانی سیاسی در رابطه با پرونده‌ی موسوم به «مضلین ۲» مربوط به جرایم اینترنتی بازداشت شد. در اواخر سال ۸۷ گزارشی توسط گروهی که خود را از اعضای سپاه پاسداران معرفی می‌کرد منتشر شد. متن این اطلاعیه در خصوص متهمانی بود که عضو چندین «شبکه‌ی فساد اینترنتی» معرفی شده بودند.

مشابه این برخورد در اواخر سال ۸۸ با بازداشت گسترده فعالان حقوق بشر در سراسر ایران تکرار شد. این‌بار گزارش‌هایی با عنوان «نبرد سایبری سپاه پاسداران با گروه‌های فعال در پروژه بی‌ثبات‌سازی» و بازداشت اعضای «شبکه جنگ سایبری آمریکا» منتشر شد و رسانه‌های دولتی نیز در این زمینه برنامه‌هایی را پخش کردند.

نامه‌‌ی زیر، توسط سعید ملک‌پور نوشته شده است. وی بیش از ۱۷ ماه است که در زندان اوین به سر می‌برد و به خانواده وی اعلام شده است جلسه بعدی دادگاه او ۲۹ و ۳۰ فروردین‌ماه برگزار خواهد شد.

نامه سعید ملک‌پور

اینجانب سعید ملک‌پور در تاریخ ۸۷/۷/۱۳ توسط مامورین لباس شخصی سپاه، بدون حکم بازداشت و یا نشان دادن کارت شناسایی در اطراف میدان ونک دستگیر شدم. دستگیری به صورت آدم‌ ربایی بدون نشان دادن حکم بازداشت و کارت شناسایی صورت گرفت. پس از آن توسط چند مامور لباس شخصی در یک خودروی سواری بدون آرم، با چشم بند و دستبند، در قسمت عقب (صندلی عقب) قرار گرفتم. یک مامور با جثه بسیار بزرگ با آرنج وزن خود را روی گردن من انداخت و به زور سر مرا پایین نگه داشته بود و مرا به نقطه نامعلومی که به آن دفتر فنی می‌گفتند، منتقل کردند. در آنجا چندین مامور در حالی که چشم بند و دستبند داشتم مرا مورد ضرب و شتم و فحاشی شدید قرار دادند و به زور مجبورم کردند یک برگه قرار بازداشت و چند برگه که روی آن را پوشانیده بودند را امضا نمایم. با توجه به نحوه انتقال من به دفتر فنی و ضرب و شتم وارده، گردن من تا چندین روز درد می‌کرد و در اثر ضربات مشت و لگد و سیلی، تمام صورتم ورم کرده بود. پس از آن همان شب به بازداشتگاه دو – الف اوین منتقل شدم و در یک سلول انفرادی به ابعاد ۱.۷ در ۲ متری قرار گرفتم. خروج از سلول تنها به قصد ۲ بار هواخوری و چند بار در زمان‌های مشخص شده، آن هم با چشم بند امکان‌پذیر بود و تنها در سلول اجازه داشتم چشم بند از چشم بردارم.

به مدت ۳۲۰ روز تا تاریخ ۸۸/۵/۲۸ در سلول انفرادی بدون دسترسی به کتاب و روزنامه و هر گونه ارتباط با خارج از سلول به سر بردم. در سلول تنها یک مهر و یک جلد قرآن، یک بطری آب و ۳ عدد پتو به من داده شد. پس از آن به مدت ۱۲۴ روز تا تاریخ ۸۸/۹/۳۰ در بند عمومی دو – الف زندان اوین به سر بردم. در دوران انفرادی و عمومی هیچ‌گاه ملاقات هفتگی نداشتم و در طول ۴۴۴ روز بازداشت در بازداشتگاه دو – الف در تمامی ملاقات‌هایی که حداکثر به اندازه انگشت‌های یک دست بود، صحبت‌ها توسط یک مامور سپاه شنود می‌شد و ملاقات‌ها با حضور مامور همراه بود. تلفن هفتگی نیز در دوران انفرادی به من داده نشد و تمامی تلفن‌ها توسط کارکنان یا بازجوها شنود مستقیم می‌شد و هر گاه راجع به مسائل پرونده با خانواده‌ام صحبتی می‌کردم تلفن را قطع می‌کردند. در طول ۴۴۴ روز بازداشت در بازداشتگاه دو – الف بنا به دلایلی که ذیل عنوان می‌کنم هیچگاه امنیت جانی نداشتم و دائما احساس خطر جانی کرده و مورد تهدید بودم.

در تاریخ ۸۸/۹/۳۰ بر دیگر به سلول انفرادی این بار به بازداشتگاه ۲۴۰ اوین منتقل شدم و تا تاریخ ۸۸/۱۱/۱۹ یعنی ۴۸ روز دیگر در انفرادی بدون حق تماس و به تنهایی به سر بردم. از آن تاریخ تا کنون در بند عمومی زندان اوین، ابتدا در بند قرنطینه اندرزگاه ۷ و سپس در اندرزگاه ۳۵۰ به سر برده‌ام. تا کنون بیش از ۱۲ماه از ۱۷ ماه دوران بازداشت موقت من در سلول‌های انفرادی سپری شده و تا کنون هیچگاه اجازه ملاقات با وکیل به من داده نشده است. در طول بازداشت موقت، مخصوصا ماه‌های ابتدایی توسط گروه پدافند سایبری سپاه تحت انواع شکنجه‌های روحی روانی و جسمی قرار گرفته‌ام که برخی از این شکنجه‌ها در حضور بازپرس پرونده، آقای موسوی صورت گرفته است. بخش زیادی از اقاریر من، در اثر فشار، شکنجه روحی، روانی و جسمی ، تهدید خود و خانواده ام و وعده آزادی سریع در صورت اقرار به مطالب خلاف واقع، مطابق خواسته و دیکته بازجوها انجام گرفته است.

توضیح این که اقرارها در حضور بازپرس نیز با حضور بازجوها و تهدید به وخیم‌تر شدن شدت شکنجه‌ها، جهت جلوگیری از اعلام اقرار تحت فشار به بازپرس صورت می‌گرفت. گاهی هم تهدید می‌کردند که همسرم را دستگیر می‌کنند و در حضور من شکنجه می‌کنند. در چند ماه اول دستگیری بارها در ساعات مختلف شب و روز تحت بازجویی قرار می‌گرفتم که غالبا با کتک و ضرب و شتم شدید همراه می‌شد. شکنجه‌ها گاهی در دفتر فنی که خارج از زندان است و گاهی در اتاق بازجویی بازداشتگاه دو – الف انجام می‌شد.

اکثر اوقات شکنجه‌ها به صورت گروهی انجام می‌گرفت و در حالی که چشم بند و دست بند داشتم چند نفر با کابل، چماق، مشت و لگد و گاهی شلاق ضرباتی به سر و گردن و سایر اعضای بدنم می‌زدند. این کارها به منظور وادار ساختن من به نوشتن آن‌چه توسط بازجویان دیکته می‌شد و اجبار به بازی کردن نقش در مقابل دوربین طبق سناریو دلخواه و نوشته شده توسط آنان می‌بود. گاهی شکنجه‌ها توام با شوک الکتریکی بود که بسیار دردناک بوده و تا چند لحظه پس از آن امکان حرکت نداشتم. یک بار در اواخر مهرماه ۱۳۸۷ هم مرا در حالی که چشم بند به چشم داشتم برهنه کرده و تهدید به استعمال بطری آب کردند. در همان روزها و در یکی از بازجویی‌ها شدت ضربات مشت و لگد و کابل که به سر و صورتم زده می‌شد به قدری زیاد بود که تمامی صورتم ورم کرده و چندین بار زیر کتک بی‌هوش شدم که هر بار با پاشیدن آب به صورتم مرا به هوش می‌آوردند. آن شب مرا به سلولم برگرداندند. اواخر شب در زمان خاموشی احساس کردم که گوش من دچار خونریزی شده است. در سلول را کوبیدم کسی به سراغم نیامد. فردای آن روز مرا در حالیکه نیمه چپ بدنم بی‌حس بود و قادر به حرکت نبودم به درمانگاه اوین منتقل کردند. در درمانگاه اوین، دکتر پس از دیدن وضعیت من بر ضرورت انتقال من به بیمارستان تاکید کرد ولی مرا به سلولم برگرداندند و تا ساعت ۹ شب به حال خود رها شدم. ساعت ۹ شب به همراه ۳ نگهبان با دستبند و چشم بند به بیمارستان بقیه الله انتقال یافتم. در راه آن ۳ نفر به من گفتند که حق ندارم در بیمارستان نام خود را به زبان بیاورم و دستور دادند که خود را محمد سعیدی معرفی کنم و تهدید کردند در صورت سرپیچی از دستور به بازداشتگاه برگردانده شده و شکنجه سختی انتظارم را می‌کشد.

یکی از نگهبانان قبل از من به دیدن پزشک کشیک بخش اورژانس رفت و با او صحبت کرد و پس از چند دقیقه به دنبال او به اتاق پزشک وارد شدم. پزشک کشیک بدون هیچ‌گونه معاینه، آزمایش و عکس رادیوگرافی تنها عنوان کرد که ناراحتی من، ناراحتی اعصاب است و این را در برگه گزارش پزشکی وارد کرد و چند قرص اعصاب تجویز کرد. حتی وقتی من خواهش کردم حداقل گوشم را شست و شو کند دکتر گفت لازم نیست و من با همان حال و گوشی که لخته خون در آن خشک شده بود به بازداشتگاه برگردانده شدم. به مدت ۲۰ روز نیمه چپ بدنم بی‌حس بود و کنترل کمی روی ماهیچه‌های دست و پای چپم داشتم. بنابراین به سختی راه می‌رفتم. علاوه بر این شکنجه‌ها یک بار هم در تاریخ ۵ بهمن ۱۳۸۷ در دفتر فنی پس از ضرب و شتم جدید یکی از بازجوها با انبردست تهدید به کشیدن دندانم کرد که منجر به شکستن یکی از دندان‌هایم و در رفتن فکم در اثر لگد به صورتم شد. البته شکنجه‌های جسمی و بدنی، در مقابل شکنجه‌های روحی و روانی ناچیز بود.

زندان‌های طویل المدت انفرادی (بیش از یک سال) بدون حق تماس تلفنی و امکان ملاقات عزیزانم، تهدیدات مکرر به دستگیری و شکنجه همسر و خانواده‌ام در صورت عدم همکاری، تهدید به قتل و دادن اخبار دروغ از جمله دستگیر کردن همسرم و این قبیل تهدیدها باعث آشفتگی روحی و بحرانی شدن سلامت روان من شده بود. در انفرادی به هیچ کتاب یا رسانه‌ای دسترسی نداشتم و برای روزها با هیچ کس هم صحبت نبودم.

سخت گیری‌ها و فشارهای روحی و روانی به من و خانواده‌ام تا حدی پیش رفت که پس از رحلت پدرم در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۷ و با وجود مطلع شدن مسئولین بازداشتگاه و دادسرای جرایم رایانه‌ای از فوت ایشان، مرا که هیچ تماس تلفنی با خانواده‌ام نداشتم، از این واقعه بی‌خبر نگه داشتند تا این که تقریبا ۴۰ روز پس از فوت پدرم، وقتی پس از چند ماه اجازه یک تماس ۵ دقیقه‌ای تلفنی با حضور و شنود مستقیم بازجوها به من داده شد، از فوت پدرم مطلع شدم.

وقتی یکی از بازجوها به نام مسعود گریه و زاری مرا شاهد شد وقیحانه قهقهه سر داده و شروع به تمسخر من کرد و با وجود خواهش فراوان من اجازه شرکت در مراسم چهلم پدرم نیز به من داده نشد. علاوه بر شکنجه‌های روحی و روانی، گروه بازجویی اطلاعات سپاه به طور غیرقانونی و غیرشرعی مبلغی از حساب کارت اعتباری من خرج کرده است که ادله قابل استنادی برای آن موجود است. همینطور حساب اینترنتی pay pal من نیز دست ایشان است که معلوم نیست چه بر سر آن آمده است. یکی دیگر از موارد شکنجه روحی، وادار کردن من به اجرای سناریوهای دیکته‌شده توسط بازجویان سپاه در مقابل دوربین و فیلم‌برداری اجباری از من بود. با این که تیم بازجویی به من قول داده بودند که فیلم‌ها هیچگاه از تلویزیون پخش نخواهد شد و این فیلم‌ها تنها جهت نمایش برای مسئولان نظام و با قصد گرفتن بودجه برای پروژه گرداب است، چند ماه بعد متوجه شدم که فیلم ها بدون پوشش صورت بارها در ایامی که خانواده ام داغدار پدر تازه درگذشته ام بوده اند، در تلویزیون سراسری به نمایش در آمده است. تیم بازجویی با وجود اطلاع از درگذشت پدرم و با وجود اطلاع از ناراحتی و تالم خانواده‌ام، دقیقاً در ایام برگزاری مراسم سوم تا هفتم درگذشت پدرم بارها این فیلم‌ها را پخش کرده که منجر به شدیدترین ضربات روحی به خانواده داغدارم خصوصا مادرم شد. به گونه‌ای که مادرم با دیدن تصاویر من در تلویزیون و آن اعترافات دروغین، دچار حمله قلبی گردید. برخی از مواردی که مرا مجبور به بیان آن در مقابل دوربین کرده بودند، مضحک و به دور از واقعیت بود که از نظر فنی اصلا امکان‌پذیر نمی‌باشد. برای مثال از من خواستند که در مقابل دوربین از خریداری یک نرم‌افزار از انگلستان و قرار دادن آن روی وب‌سایت خودم صحبت کنم. باید اضافه می‌کردم، در صورت بازدید اشخاص از این سایت، این نرم افزار بدون آگاهی وی، بر روی کامپیوتر او نصب شده و پس از آن کنترل وب کم کامپیوترش، حتی زمانی که کامپیوتر خاموش است به دست من می افتد! و به این ترتیب من از طریق اینترنت از اتاق خواب افراد فیلم تهیه می‌کردم! با این که من به بازجوها گفته بودم، چنین مسئله‌ای از نظر فنی امکان‌پذیر نیست، آنها پاسخ دادند کاری به این کارها نداشته باش!

شایان ذکر است که بازجوها در حضور بازپرس پرونده به من قول دادند که در صورت اجرای سناریوهای کذایی مطابق خواست آنان در مقابل دوربین، علاوه بر تبدیل قرار بازداشت به قرار کفالت یا وثیقه و آزادی من تا زمان دادرسی، حداکثر تخفیف در کیفرخواست برایم در نظر گرفته خواهد شد و حداکثر دو سال حبس در کیفرخواست برای من در نظر گرفته می شود و همچنین با چند برابر حساب شدن ایام حبس در سلول انفرادی، می‌توانم از آزادی مشروط استفاده کرده و به زندان بازنگردم.

این وعده ها بارها و بارها با ذکر قسم و قول های متعدد به من داده شد ولی بعد از پایان فیلم برداری هیچ کدام به اجرا نرسید. با توجه به موارد فوق، اینجانب در مدت بازداشت موقف، مطابق با بندهای ۱.۲.۳.۴.۵.۶.۷.۸.۹.۱۴.۱۵.۱۶،۱۷ و ماده ۱ قانون منع شکنجه مصوب ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۱ و بند ۷ قانون احترام به آزادی‌های مشروع و حفظ حقوق شهروندی مصوب سال ۱۳۸۳ مجلس شورای اسلامی، در معرض انواع شکنجه‌های روحی و روانی قرار داشته‌ام و مطابق با ماده ۴ قانون منع شکنجه، اقاریر من از درجه اعتبار ساقط است و عموم اعترافات من در اثر شکنجه و در جهت کاهش فشار وارده و حمایت از خانواده‌ام انجام گرفته است. هم اکنون ، یعنی در تاریخ ۸۸/۲۲/۱۲ بعد از گذشت بیش از ۱۷ ماه دوران بازداشت موقت کماکان بلاتکلیف بوده و تا کنون ملاقاتی با وکیل قانونی خود نداشته‌ام و اجازه ملاقات با ایشان به من داده نشده است. با توجه به نوع پرونده و حجم پرونده و نوع اتهامات وارده جهت نوشتن لایحه دفاعیه نیاز به استخدام کارشناس رایانه مورد وثوق قوه قضاییه و همچنین دسترسی کافی به کارشناس و وکیل قانونی خود در محیطی مجهز به امکانات فنی مناسب، مانند دسترسی به اینترنت دارم.

لذا تقاضامندم یا با تبدیل قرار من به کفالت یا وثیقه موافقت گردد و یا این امکانات در زندان برایم فراهم گردد.

سعید ملک پور

Source: CHRR
  • Balatarin
    Tags: , , , , , ,



    1. The IRGC Increases Pressure on Canadian Resident in Shadow of Death in Iran « Campaign for Release of Saeed Malekpour
    2. Online publishers, developers sentenced to death in Iran « Campaign for Release of Saeed Malekpour
    3. FOR IMMEDIATE RELEASE: Canadian Resident’s Execution Sentence Creates Global Uproar « Campaign for Release of Saeed Malekpour
    4. Death sentence for Iranian programmer accused of developing software used by porn sites – - Tech News AggregatorTech News Aggregator
    5. Iranian Court Upholds Death Sentence For Programmer – - Tech News AggregatorTech News Aggregator
    6. Iranian Court Upholds Death Sentence For Programmer – - TechNewsXTechNewsX
    7. death sentence for software designer « hip is everything
    8. Iranian Court Upholds Death Sentence For Programmer | SosMedBlog
    9. Iranian Web Designer Faces Imminent Death After Judicial Swindle « Julie Ershadi
    10. イラン裁判所、カナダ永住のプログラマーに死刑判決 - e-StoryPost

    Leave a Response