Breaking the Language Barrier on Human Rights

Interview with woman on death row Akram Mahdavi: “I am Happy with Death”

April 01, 2010

March 31, 2010

Committee of Human Rights Reporters (CHRR) – In August 2006, Akram Mahdavi’s [second] husband was killed and she is a co-defendant in the case. She recently wrote a letter to Haj Kazem, the director of Rajai Shahr prison. Mahdavi stated that she “cannot endure the tortures in prison anymore.” She has demanded for her case to be reviewed as soon as possible. She has also requested to be executed if she does not receive a pardon from the victim’s family.

[Translator note: In Islamic Sharia law, the family of a murder victim has the right to choose between Qesas, an eye for an eye (execution), or blood money in exchange for the life of the accused.]

The interview has been conducted by Saba Vasefi, an activist for the rights of women and children.

Vasefi: Why did you attempt to kill your husband?

Mahdavi: I was 13 years old when I was forced to marry my cousin. When I realized he had also married a wealthier older woman, we got divorced. After he became a [drug] addict, I gained custody of my daughter. I took my eleven year old daughter with me to my second husband’s home, but she was always complaining about her step-father. She said that he “[sexually] touched and abused” her. Even one night, he went in my daughter’s bedroom [insinuating that some form of misconduct took place].

My [second] husband was 75 years old and I was 21. I was never happy with him, nor liked him. I was poor so I endured his harassment. However, when the safety of my daughter was at stake, I could not tolerate it any longer.

My family is really poor. I have five brothers and two sisters. One of my sister’s has hemiplegia and I have epilepsy. My family was just thinking of a way to have one less dependant. My second husband did not inform me he also had other wives; his children told me about them. One of his wives is in Khomein (in the province of Markazi, central Iran), the other one lives in Tehran. Another one is the mother of the children who are now seeking Qesas. Their mother has passed away. I was his fourth wife. Deep down, I was happy with my second husband. He was taking care of me after all. If it weren’t for him, who would have supported me and my daughter?

Vasefi: Did you ever try to get a divorce from your second husband?

Mahdavi: Yes, I tried, but I didn’t succeed. I remember when I went to the court, the judge asked, “What hasn’t he given you that you want a divorce?” I replied, “It’s not a matter of finance. He is 75 years old and I am embarrassed to walk with him in the street. [My family] forced me to marry this old man. I tell everyone he is my father-in-law. My daughter is young and he is subjecting her to inappropriate conduct.” The judge, however, did not listen to me at all. He only addressed my husband’s concerns.

Vasefi: Why did your husband not agree to give you a divorce?

Mahdavi: Well, I was younger than his other wives.

Vasefi: How did you murder your husband?

Mahdavi: My accomplice brought me 30 Diazepam pills. My daughter went to school and my husband went to work. At 11:00am, my accomplice came over and hid in the closet. I had changed my mind, but he encouraged me [to go forward with the plan]. He reminded me of my husband’s bad traits. At 1:00pm, my husband returned home. After he drank the beverage containing the pills, he fell asleep.

My accomplice advised me to stab him. I replied that I cannot. He responded, “If you don’t, I will kill you along with your husband.” I threw the knife and it hit my husband’s neck. He woke up and said, “Akram, has somebody broken in?” I replied, “No.” Then, my accomplice stabbed him 36 times. After killing my husband, he punched the wall with his bloody hand and said, “He was a tough one to kill.”

I fled home and left my daughter with my aunt. When I returned, the accomplice had burned everything. Out of fear, I fled to the north of Iran. I called my daughter. She had also drunk from the same beverage. She was crying, “Haji is dead, I don’t know who killed Haji.”

Vasefi: Do you think the sentence issued to you is fair?

Mahdavi: The court should not have condemned me to Qesas (the death penalty). I did not even stab him. The accomplice should have received it.

Vasefi: Why did your accomplice insist on murdering your husband?

Mahdavi: I think he knew my husband and had some feud over a bad account. My husband was an antique seller.

Vasefi: How were you arrested?

Mahdavi: I turned myself in. Three days later, my dad took me from Tehran to Azna so I can begin my detention in Lorestan, the province I am from. When I went to the justice department in Azna, the [officials] told me, “You have to turn yourself in to the Tehran Ministry of Intelligence, because they are looking for you.” Then, we had to return to Tehran. At 12:00am, my dad turned me in to the Shapoor [police station].

Vasefi: How many days were you held in the Shapoor [police station]?

Mahdavi: I was there nine days and I was constantly punched and kicked.

Vasefi: Given that you handed yourself in, how did the head case officer treat you?

Mahdavi: The officer in charge of my case was Mr. Darzi. He beat me up. They hung me upside down from the ceiling in a dark room. They broke three of my teeth.

Darzi would hit me in the face and ask [rhetorically], “You want a younger husband?” One time, I slapped him back because of the insults he was using against me. [As a consequence], they hung me from my hands, which were handcuffed behind my back. After that, they took me to the Vozara detention centre. There was an old lady who, God bless her soul, gave me food and water.

I would like to ask why no trial has been held for Mr. Darzi? Why has he not been punished? Where in the law does it state that when an accused is arrested, you have the right to beat her up savagely? My crime was clear. I even confessed and turned myself in. The punishment is also clear. Where in the law does it state that the [prison officials] have the right to beat a person like they are not human? Mr. Darzi insulted me by using vulgar language that can only suit himself. I did what I did to defend my daughter. If there is a God and a law, why does it only apply to us? God and the law have to be shown to them as well. Where in the law does it state that the interrogator is permitted to make a pass at the accused? Darzi told me, “Be my Siqeh [a wife for a Shia Islamic temporary marriage].”

Vasefi: When you complained about Mr. Darzi, did his behaviour change toward you?

Mahdavi: My file got handed over to case officer Boostani. He was a respected man. He would only beat me up and did not use vulgar words.

Vasefi: How many years have you been in jail?

Mahdavi: Five years. I am 34 years old. The victim’s family wants [approximately] $30,000 [USD]. I do not even have anybody who would come and visit me, let alone put that sum of money together. I am happy with death.

Vasefi: By the way, how did they find your accomplice?

Mahdavi: I did not have his address. I didn’t even know he had a family. Before they found my accomplice Behnam Zarei, they insisted that I committed the murder with the assistance of my brother. Then I remembered once I drove with my accomplice on the Qom Highway and we had a car accident. He had given his insurance and personal information to the tow truck company.

Vasefi: After your divorce from your first husband, did you work? Are you skilled in a specific trade?

Mahdavi: With the help of one of my friends, I gained a certificate in hair styling and I opened a salon.

Vasefi: Have you ever been taken to the gallows?

Mahdavi: Yes, once.

Vasefi: How was the execution stopped?

Mahdavi: One night at 6:00pm, Ms. Esmaeil Zadeh sent for me. She said that I had a trial date. I knew she was lying, and they wanted to carry out the sentence. I said my goodbye’s and asked for forgiveness. They took me to the solitary hall. That night, October 10, 2009, Behnood Shojaee was with me too. I went to perform the ablution [Ghusl]. At 3 AM, they took me to the gallows. When we were there, the director of the women’s ward told me, “Your lawyer has been able to obtain consent from the victim’s family to postpone your execution date.” I resembled a dead soul. They took me back to the ward. I will never forget that my family did not even come to be with me during the [attempted] execution. If they had not discriminated against their daughters, I would not be here [in the first place].

Translation by: Siavosh J. |

من را اعدام کنید، دیگر تحمل کیفر ندارم/ گفتگو با اکرم مهدوی، زندانی محکوم به اعدام

شماره ۱۳۲۵-۲۰۱۰

11 فروردین 1389

کليد واژه ها : زنان , جامعه

صبا واصفی

کمیته گزارشگران حقوق بشر – در مرداد ماه سال ۱۳۸۵ همسر اکرم مهدوی به قتل رسید و از شهریور همان سال ، این زن به عنوان متهم دریف دوم این پرونده در زندان به سر می برد. وی طی نامهای به حاج کاظم، رئییس زندان رجاییشهر اعلام کرد «تحمل کیفر ندارد» و خواستار این شد که هر چه سریع تر به پرونده اش رسیدگی شود و در صورتی که امکان جلب رضایت شاکی نیست، «حکم اعدامش اجرا شود.» مینا جعفری، وکیل این پرونده، از سال ۸۶ با ثبت وبلاگی به نام «اکرم»، سعی در جمع آوری دیه و جلب رضایت اولیای دم کرده و تاکنون موفق به جلب رضایت ۳ تن از شاکیان شده است. شماره حساب 0302917750001 سیبا نزد شعبه مبارزان بانک ملی همچنان برای دریافت کمکهای مردمی فعال است. گفت وگوی زیر گپ کوتاهی است با این زن زندانی:

واصفی – چرا اقدام به قتل شوهرت کردی؟

مهدوی – ۱۳ ساله بودم که به زور با پسر داییام ازدواج کردم. وقتی فهمیدم هوو سرم آورده و با یک زن پولدار که از خودش هم بزرگتر بود ازدواج کرده، از او طلاق گرفتم .بعد از این که معتاد شد، حضانت دخترم را با هزار بدبختی گرفتم. دختر ۱۱ سالهام را با خود به خانه ی شوهر دومم بردم و همیشه از ناپدریاش شکایت داشت. او می گفت: «ناپدری با من ور می رود و من را دستمالی می کند.» حتی یک شب به اتاق دخترم و بالای سرش رفته بود.

شوهرم ۷۵ سال داشت و من ۲۱ ساله بودم. با این که هیچ وقت با او ارضا نمیشدم و از وی خوشم نمیآمد، ناچار بودم آزارهایش را به خاطر فقر تحمل کنم. ولی وقتی پای دخترم به میان آمد، نتوانستم تحمل کنم. خانوادهی من خیلی فقیر بود. ۵ برادر و ۲ خواهر داشتم. یکی از خواهرانم یک طرف بدنش فلج بود و من هم صرع داشتم. خانوادهام فقط فکر میکرد هر طور شده، یک نان خور کم تر شود. شوهر دومم هم به من نگفته بود زنهای دیگری هم دارد. بچههایش به من گفتند. یکی از زنهایش خمین است، یکی دیگرشان تهران. یکی دیگر هم مادر همین شاکیهاست که فوت کرده و من هم زن چهارمش بودم. البته ته دلم از شوهر دومم راضی بودم، بالاخره من را نگه داشته بود. ممنونش بودم، اگه او نبود چه کسی خرج من و دخترم را میداد.

واصفی – هیچ وقت اقدام کردی از شوهر دومت هم طلاق بگیری؟

مهدوی – بله، ولی موفق نشدم. یادم هست وقتی به دادگاه رفتم، قاضی گفت : «چی برایت کم گذاشته که میخواهی طلاق بگیری؟» گفتم: «مساله مالی نیست. این ۷۵ سال دارد و من خجالت می کشم با این آقا توی خیابان راه بروم. من را به زور به این پیرمرد دادند. به همه میگویم پدر شوهرم است. دخترم بچه است، چشم وگوشش را باز میکند. قاضی اصلا به حرفهای من گوش نمی کرد. تنها طرف حسابش شوهرم بود.

واصفی – چرا شوهرت حاضر نبود طلاقت بدهد؟

– خب، من از زنهای دیگرش جوانتر بودم.

واصفی – چه طور شوهرت را به قتل رساندی؟

مهدوی – پنجشنبه هم جرمم سی تا قرص دیازپام آورد و دخترم فاطمه به مدرسه رفت. شوهرم هم رفت سر کارش. ۱۱ ظهر هم جرمم آمد، رفت تو جا رختخوابی قایم شد. پشیمان شده بودم اما هم جرمم مرا تشویق می کرد. من را یاد بدیهای شوهرم میانداخت. ساعت یک بعد از ظهر شوهرم به خانه برگشت و بعد از این که آن شربت را خورد، قاشق از دستش افتاد و به خواب رفت.

هم جرمم گفت: «ضربهی اول را تو باید بزنی.» گفتم: «نمی توانم.» گفت: «نزنی با شوهرت می کشمت. چاقو را پرت کردم و به گردن شوهرم خورد.» از خواب پرید گفت: «اکرم دزد آمده؟» گفتم: «نه.» بعد همجرمم با ۳۶ ضربه شوهرم را کشت. وقتی شوهرم را کشت با دست خونیاش زد به دیوارگفت:«چه جون سگی داشت.»

از خانه فرار کردم و دخترم را خانهی خالهام گذاشتم. وقتی برگشتم هم جرمم همه چیز را آتش زده بود. از ترس به شمال کشور رفتم. از آن جا به دخترم زنگ زدم. او هم از همان شربت خورده بود. گریه میکرد و میگفت: «حاجی مرده، نمی دونم کی حاجی را کشته.»

واصفی – فکر می کنی حکمی که برایت صادر شده عادلانه است؟

مهدوی – دادگاه نباید به من حکم قصاص می داد. من حتی یک چاقو هم نزدم، باید به من معاونت می دادند.

واصفی – چرا هم جرمت اصرار به قتل شوهرت داشت؟

مهدوی – فکر می کنم، شریک جرمم شوهرم را می شناخت و با او خرده حساب داشت چون شوهرم عتیقه فروش بود.

واصفی – چه طور دستگیر شدی؟

مهدوی – من خود معرف بودم. ۳ روز بعد از این ماجرا پدرم مرا از تهران به ازنا برد تا در زندان شهرمان در استان لرستان باشم. وقتی به دادسرای ازنا رفتم، گفتند: «باید خودت را به آگاهی تهران معرفی کنی چون آن جا دنبال شما هستند و ما به تهران برگشتیم. ۱۲ شب بابام من را به آگاهی شاپور تحویل داد.

واصفی – چند روز در آگاهی شاپور بودی؟

مهدوی – ۹ روز زیر مشت و لگد بودم.

واصفی – با توجه به این که خود معرف بودی، برخورد افسر پرونده، چه طور بود؟

مهدوی – افسر پروندهام آقای درزی بود و کتکم می زد. توی یک اتاق تاریک، من را آویزان کرده بودند، پاهایم بالا و سرم پایین بود. سه تا از دندان هایم همان جا شکست.

درزی تو صورتم میزد و میگفت: «شوهر جوون می خواستی؟» به خاطر حرفهای رکیکی که به من زد، یک بار توی صورتش زدم و آنها قپانم کردند. بعد مرا به وزرا آوردند. آنجا خانم پیری بود که خدا خیرش بدهد. او به من آب و غذا میداد.

من میخواهم بگویم چرا برای آقای درزی، دادگاه تشکیل ندادند؟ چرا حکم صادر نکردند؟ در کجای قانون گفتند مجرم را که دستگیر میکنید، حق دارید بزنید لت و پارش کنید؟ جرم من معلوم بود، خودم اقرار کردم، قصاصش هم مشخص است. کجا گفتند حق دارید یک اعدامی را این جور مثل یک حیوان بزنید. آقای درزی حرفهای زشتی به من میزد که لیاقت خودش را داشت. من برای دفاع از ناموسم، تنها دخترم، این کار را کردم. اگر خدایی هست، قانونی هست، چه طور فقط برای ماست. این قانون و خدا را نشان آن ها هم بدهند. به ما نشان بدهند، ببینیم کجای قانون نوشته است بازپرس حق دارد از متهم درخواست رابطه کند. درزی به من گفت: «بیا صیغه ی من بشو.»

واصفی – وقتی از آقای درزی شکایت کردی، تغییری در رفتارش به وجود آمد؟

مهدوی – وقتی شکایت کردم افسر پروندهام را عوض کردند و آقای بوستانی شد. مرد محترمی بود، فقط کتکم میزد اما حرف رکیک نمیزد.

واصفی – چند سال است که در زندان هستی؟

۵ سال. الان ۳۴ سالم شده است. شاکی ۳۰ میلیون تومان پول میخواهد. من هیچ کس را ندارم که به ملاقاتم بیاید چه برسد که این پول را برایم جور کند. من در حال تبدیل شدن به شهلا داریوشی هستم. به مرگ خود راضیام.

واصفی – چه طور هم جرمت را پیدا کردند؟

مهدوی – هیچ آدرسی از آن پسر نداشتم. تا آن موقع نمیدانستم زن و بچه هم دارد. تا زمانی که بهنام زارعی هم جرمم را پیدا نکردند، میگفتند با برادرت قتل را مرتکب شدهای. یکباره یادم آمد جایی با او به جاده قم رفته بودم. آنجا تصادف کردیم و کارت ماشین و شمارهاش را به جرثقیل داد.

واصفی – بعد از طلاقت کار می کردی؟ حرفهی به خصوصی را بلد بودی؟

مهدوی – با کمک یکی از دوستانم دیپلم آرایشگری گرفتم و آرایشگاه باز کردم.

واصفی – تا حالا برای اجرای حکم رفتی؟

مهدوی – بله .یک بار.

واصفی – چه طور حکمت متوقف شد؟

مهدوی – ساعت ۶ خانم اسماعیل زاده دنبالم آمد. گفت: دادگاه داری اما فهمیدم دروغ میگوید، میخواهند حکمم را اجرا کنند. از همه حلالیت طلبیدم. من را به سوئیت بردند. آن شب یعنی ۸۸/۷/۱۸ بهنود شجاعی هم با من بود. به سوئیت رفتم و غسل توبه کردم. ساعت ۳ نصف شب من را پای چوبه دار بردند. همانجا رئیس بند نسوان گفت: «وکیلت برایت رضایت گرفته.» مرده ی من را توی بند برگرداندند. هیچ وقت یادم نمی رود خانوادهام حتی موقع قصاصم هم نیامدند. اصلا اگر آنها بین دختر وپسرهایشان فرق نمی گذاشتند من الان این جا نبودم.

Source: Committee of Human Rights Reporters (CHRR) | Referenced by: Freedom Messenger
  • Balatarin
    Tags: , , , , ,


    1. با سلام میخواستم از آخرین اخبار مطلع بشم.
      موضوع سایت ظاهرا قدیمی است


    1. Husband Murder on the Rise in Iran – Richard Jeffrey Newman
    2. Husband Murder on the Rise in Iran | Alas, a blog

    Leave a Response