Breaking the Language Barrier on Human Rights

We Are People Too: A Letter by Farzad Kamangar, Imprisoned Teacher Sentenced to Execution

April 16, 2010


UPDATE: Farzad Kamangar was executed on May 9, 2010, along with four other prisoners.

A Letter by Farzad Kamangar, Imprisoned Teacher Sentenced to Execution

“We Are People Too”
The purpose of this letter is not to pinpoint the problems of the Kurds and deny the inequalities that exist among the Baluchis, Turks, Persians, and Arabs. By adopting a sympathetic comradely toward others, one can regard themselves as a religious or ethnic minority, and thereby recognize the pains of others. We are people too.

The Kurdish story is the story of the woman who gets nothing from her matrimony but insults and beatings. When her husband was asked, “You don’t really pay for her expenses nor do you show any love to her, so why do you beat and belittle her every day?” He replied, “If I don’t do this, how will anyone know I’m her husband?”

Now for our story. In Iran’s mainstream political discourse, the words Kurds and Kurdistan unfortunately imply separatism and have anti-revolutionary and anti-security (regional) connotations.  It is as though the words Kurds and Kurdistan are uninvited guests and have no affinity with Iran.

The province of Kurdistan has become a breeding ground for certain adversities. The Kurdish people are deprived of many basic economical, social, and cultural rights. Historical underdevelopment in the province has resulted in poverty, unemployment, and disillusionment of the Kurdish people.

Although patriotic and kind Kurds have persistently opted for a peaceful life in Iran and have not asked for anything but their basic rights, the response to their legal demands has been an increase in political and civil imprisonment, exile, and execution. This is a result of existing negative perceptions and common prejudices against the Kurdish people.

The presence of ethnic and racial minorities in Iran and the rest of the world is not a new phenomenon. Ethnic, racial, and cultural plurality in a society can act as a double-edged sword. Under the conditions where a [minority] region is developed and fair and equal social relationships exist, co-habitation of various ethnicities is not only problematic, but it is also culturally enriching for that society. It increases the society’s tolerance and reduces cultural dogmas and narrow-mindedness. Today in the era of globalization, where many societies feel threatened by the shadow of cultural monotony, multiculturalism is a gift that needs to be protected and cherished.

At the same time, under conditions where the leaders of a society do not pay attention to the needs and legitimate rights of minorities, extended [negative] consequences will be inevitable. Perhaps one of the basic rights every Iranian feels entitled to, whether Kurdish or not, is the right to citizenship. This is a right that stands against seclusion and exclusion; two sentiments formed from the influence of tangible realities in daily life: from poverty to the dimming light in a famished child’s eyes; from the embarrassed father with empty pockets to the empty family dinner table; to the pale cheeks and impoverished look of a mother.

Seclusion is formed from the centralist approach and segregates the problems and the needs of the Kurdish people (the marginal population) from those living in the central regions [of the country].

There is no doubt that sentiments of exclusion, seclusion, and self-alienation are not limited to ethnic minorities when issues of underdevelopment and mismanagement are prevalent in society [as a whole]. These feelings affect, more or less, all members of society. However, due to structural inequalities, they have much deeper implications for minorities.

The sentiment of seclusion for all groups results in tension and unrest; especially in the presence of cultural poverty which is a consequence of economic poverty. Why not, even for once, instead of a security approach, we approach the basic problems of the people? This way we can solve the problems once and for all. However, there are other issues.

Is there no civil solution to fight the phenomenon of smuggling goods than to shoot or kill? If a person’s basic financial needs are met, would a young person risk his or her life to smuggle a box of tea or a few rolls of fabric across the border? Along the same double-standard policy, the security-centred approach implemented against Kurdish political and civil prisoners is severe.

[Translator’s note: One of the only sources of income for the Kurdish population living near the Iraqi border is smuggling goods into Iran and selling them. The security and military forces shoot, injure and kill many of these impoverished individuals every year].

Even inside prisons, and in regards to punishment, do the Kurds have to still bear the label of ethnic minority and experience dark sentiments of seclusion and exclusion? Is there really a difference between a Kurdish and non-Kurdish prisoner that the former should be deprived of many legal rights such as access to a lawyer, temporary release, reduction in sentence, pardon, or freedom? Why despite recent leniency toward political prisoners of Tehran and some other major cities (I.e. their release, which is a source of great joy and I wish it continues), harsh and strict treatment of Kurdish prisoners persist. Instead of attempts to solve the issues, general policies continue to revolve around suppression and execution.

Unfortunately, some use the geographical location of the province of Kurdistan as a pretext to justify the security-oriented approach. The regime continues with pressures and crackdowns on political and civil prisoners. They also proceed with the occasional execution of prisoners who are essentially hostages or scapegoats rather than prisoners serving a sentence for a crime.

How long will this security-oriented view which has caused adversity and divergence amongst the Kurdish youth continue?

The victimized Kurdish population has chosen the most reasonable method to solve their problems: a non-violent life. Doesn’t the security-oriented approach toward the Kurds and Kurdistan imply that the Kurdish people are separated from Iran and Iranians, and thus have to be treated as non-Iranian citizens? I really wish this does not remain the case, or it can result in violence; a consequence that no sane mind wants to accept.

I hope the [discriminatory] treatment of Kurdish prisoners will end. By extending the same treatment to all prisoners, a necessary step (even if the step is small) will be taken to reduce the problems in this region. I wish the story of the Kurds will not be similar to the story of the woman whose only share of matrimony is the daily abuse she receives from her husband…

Farzad Kamangar

Evin Prison, April 10, 2010

Published by: HRANA (Human Rights Activists News Agency)
Translation by: Siavosh Jalili for Persian2English

ALSO READ: Farzad Kamangar writes a letter from Evin prison: The angels who laugh on Monday

ما هم مردمانیم…/ نامه ای از فرزاد کمانگر معلم محکوم به اعدام

خبرگزاری هرانا – هدف از نوشتن این مطلب جدا کردن مسئله کرد و یا نفی نا برابری های حاکم بر بلوچ ، ترک، فارس و عرب نیست

در یک همزاد پنداری می توان خود را یک اقلییت قومی، مذهبی یا دینی فرض کرد و درد های هم دیگر را بهتر شناخت

ما هم مردمانیم…

قصه ی کرد قصه ی آن زنی است که سهمش از شوهر فقط ناسزای هرروزه و چوب و ترکه بود.وقتی از شوهر پرسیدند تو که نه خرجش را می دهی و نه هیچ محبتی به او داری ، پس دیگر این کتک زدن هر روزه و تحقیر مستمر او چه دلیلی دارد ، مرد پاسخ داد اگر غیر از این کنم از کجا بدانند من همسراویم .اما حکایت ما؛ نگاهی واقع بینانه به کرد و کردستان در ادبیات متداول سیاسی حاکمیت ایران ، متأسفانه همواره تداعی گرکلماتی چون تجزیه طلب ، ضد انقلاب و ( منطقه ای ) امنیتی است. تو گویی که این دو واژه مهمان ناخوانده ای هستند و با کلیت این سرزمین قرابتی ندارند. محرومیت از بسیاری از حقوق اولیه اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی و توسعه نیافتگی دیرینه ی این استان که حاصلی جز فقر ، بیکاری و سرخوردگی برای مردم زحمت کش آن نداشته ، زمینه ساز شکل گیری برخی نارضایتی ها در این استان شده است. علیرغم اینکه کردهای میهن دوست و مهربان همواره زندگی مسالمت آمیز در ایران را برگزیده و جز مطالبات مسلم خود چیز دیگری نخواسته اند ، متأسفانه در راستای نگاه بدبینانه و پیش داوری های متداول ، عموماً پاسخ این مطالبات قانونی با ازدیاد زندانیان سیاسی و مدنی ، تبعید و اعدام داده شده است.

وجود اقلیت های قومی و نژادی در تاریخ ایران یا دنیا امرتازه ای نیست . تکثر قومی ، نژادی و فرهنگی یک جامعه می تواند همچون تیغ دو لبه ای برای آن جامعه عمل کند. به این معنا که در شرایط توسعه یافتگی و وجود مناسبات اجتماعی عادلانه و مساوات گرایانه ، همزیستی اقوام و نژادهای گوناگون نه تنها مسأله آفرین نیست بلکه می تواند به غنای فرهنگی آن جامعه از سویی و بالا بردن ظرفیت تحمل و کاهش تعصبات فرهنگی و کوته نگری افراد آن از سوی دیگر کمک کند.امروزه به ویژه که در عصر جهانی شدن سایه ی یکنواختی کسالت آور فرهنگی، تهدیدی برای بسیاری از جوامع است ، وجود این تکثر و تنوع فرهنگی موهبتی است که باید به خوبی آن را پاس داشت . در عین حال در شرایطی که مدیریت جامعه توجه کافی به نیازها و حقوق مشروع این اقلیت ها نداشته باشد ، خواه ناخواه باید منتظر پیامدهای پردامنه چنین امری بود. شاید یکی از ابتدایی ترین حقوقی که هر ایرانی ، اعم از کرد و غیر کرد ، خود را به آن محق می داند ، برخورداری از حق “شهروندی” است. حقی که در تقابل با انزوا و طرد شدگی قرار دارد. انزوا و طرد شدگی دو حسی هستند که تحت تأثیر شرایط عینی ، یعنی تحت تأثیر واقعیت های ملموس و روزمره ی زندگی ، تحت تأثیر فقر و سو سوی چشم کودکی از گرسنگی ، تحت تأثیر نگاه شرمناک پدر از جیب و سفره ی خالی اش و تحت تأثیر گونه های رنگ پریده و چهره ی فقر زده ی مادر شکل می گیرند. خلاصه آنکه انزوا تحت تأثیر نگاه “مرکز محور ی” شکل می گیرد که با نگاه فرادست به فرودست مسائل و نیازها ی کرد (حاشیه نشین) را از مرکز نشین، مجزا می کند. بی شک حس طرد ، انزوا و از خود بیگانگی در شرایط توسعه نیافتگی و سؤ مدیریت به اقلیت های قومی محدود نمی شود ، بلکه به فراخور موقعیت و جایگاه افراد در جامعه ،کم و بیش همه را به خود مبتلا می کند.با این وجود به دلیل نابرابری های عمیق ساختاری این حس ، میان اقلیت ها عمیق تر و گسترده تر است. حس انزوا نه تنها برای اقلیت های قومی و نژادی که برای هر گروه مطرود دیگری ، به ویژه در شرایط فقر فرهنگی که از تبعات فقر اقتصادی است ، زمینه ساز بروز تنش و نا آرامی است . چرا برای یک بار هم که شده ، به جای توسل به نگاه امنیتی ، با پرداختن به درد مردم این سرزمین ، که مطالبات خود را از زبان فرزندانشان به گوش می رسانند ، مسأله را یک بار و برای همیشه حل نکنیم؟ با این وجود مسأله به همین جا ختم نمی شود . یعنی زمانی که فرزند یا پدری از همین دیار برای کسب اولیه ترین حقوق مادی یا معنوی خود ، یعنی سیر کردن شکمی یا نوشتن نامه ای در تظلم خواهی اقدام کند ، باز هم به یمن همان نگاه امنیتی مألوف ، سخت ترین برخوردها و مجازات ها در انتظارش هستند . آیا برای مبارزه با پدیده ی قاچاق کالا که گاه مجازاتی مساوی با” حکم تیر” دارد راه متمدنانه ی دیگری وجود ندارد. آیا در شرایط تأمین اولیه ی مالی هیچ جوانی حاضر است به خاطر چند قواره پارچه یا یک جعبه چای جان خود را به خطر اندازد؟

در امتداد چنین سیاست های دوگانه محوری ، این نگاه امنیتی در مورد زندانیان سیاسی و مدنی کرد ، اما این بار به شکل مضاعفی به چشم می خورد. آیا حتی در درون زندان و در دایره ی مجازات نیز کردها باید با انگ اقلیت قومی همان احساس شوم انزوا و طرد شدگی را با خود همراه کنند؟ آیا مگر تفاوتی است میان زندانی کرد و غیر کرد که عمدتاً از بسیاری حقوق مصوب قانونی ، مانند حق داشتن وکیل ، مرخصی ، تخفیف مجازات ، عفو یا آزادی بی بهره هستند ؟ چرا با وجود در پیش گرفتن نوعی تساهل نسبی در مورد زندانیان سیاسی تهران و برخی دیگر کلان شهرها و آزادی بسیاری از آنان ، که مایه ی بسی مسرت بوده و ای کاش تسریع و تدوام یابد ، برخورد سخت گیرانه با زندانیان کرد همچنان ادامه داشته و به جای تلاش جهت حل مشکلاتشان هنوز سیاست کلی در جهت سرکوب یا اعدام آنان می باشد. متأسفانه برخی با دستاویز قرار دادن موقعیت جغرافیایی این استان سعی دارند اصرار خود بر ابقای نگاه امنیتی اشان را توجیه کرده و همچنان به سرکوب و فشار بر زندانیان سیاسی و مدنی ، یا اعدام گاه و بی گاه آنان ، که بعضاً بیش از آنکه متحمل جزای خود باشند ، به گونه ای غیر رسمی وجه المصاحه یا گروگان تلقی می شوند ، بپردازند. آیا این نگاه امنیتی که برخی مصرانه بر آن پا می فشارند و عملاًسبب واگرایی و نارضایتی جوانان کرد شده ، تا چه زمانی باید ادامه یابد ؟

آیا برای کردهای مظلوم که عقلانی ترین و منطقی ترین شیوه ، یعنی زندگی مسالمت آمیز و نفی خشونت ، را جهت حل مشکلات خود برگزیده اند ، نگاه امنیتی حاکم بر کرد و کردستان درصدد القاء و رواج بیشتر این تفکر نیست که کردها و مطالباتشان را از ایران و ایرانی تفکیک کرده و باید با آنان همچون اتباع غیر ایرانی برخورد شود؟ امیدوام چنین نباشد ، چرا که در غیر اینصورت متأسفانه ماحصل آن خشونت هایی است که هیچ عقل سلیمی آن را برنمی تابد.

امیدوارم با کنار نهادن برخورد دوگانه میان زندانی کرد و غیر کرد و تسری امتیازات و حقوق به تمام زندانیان گامی هر چند کوچک ، اما ضروری جهت تقلیل مشکلات این منطقه و دلجویی از مردم آن برداشته شود.

ای کاش قصه ی کرد دیگر قصه ی آن زنی نباشد که سهمش از شوهر فقط ناسزای هرروزه و….

فرزاد کمانگر

زندان اوین 21/1/89

انتشار : خبرگزاری هرانا

Source: HRANA
  • Balatarin
    Tags: , , , , ,


    1. RIP, dear Farzad!


    1. We Are People Too: A Letter by Farzad Kamangar, Imprisoned Teacher Sentenced to Execution | RAHANA
    2. We Are People Too: A Letter by Farzad Kamangar, Imprisoned Teacher Sentenced to Execution |
    3. Weekly Updates for 2010-04-18 | Persian2English
    4. Growing concerns for death row prisoners Farzad Kamangar and Masoomeh Yavari | Persian2English
    5. Growing concerns for death row prisoners Farzad Kamangar and Masoomeh Yavari | DB NEWS
    6. Farzad Kamangar and four other political prisoners executed at Evin prison today | Persian2English
    7. Sirin Elem Helu ve 4 arkadasi artik yasamiyor!/Shirin Alam Haloo and her 4 friends are not alive any longer! They have been executed! « Roj Women
    8. Lettre de Farzad Kamangar, Enseignant emprisonné condamné à mort. «
    9. Imprisoned Student Activist Majid Tavakoli Writes Letter in Honour of the Recently Executed | Persian2English
    10. Letter in Honour of the Recently Executed : Support Kurds in Syria
    11. The Double Abuse of Iranians: Asylum-Seeking Leads to Hunger Strike in Norway | Persian2English
    12. For those who represent a nation- For Farzad, Ali & Farhad « یاد لە فەرزاد کەمانگەرFarzad Kamangar anniversary یادمان فرزاد کمانگر
    13. Majid Tawakoli: For those who represent a nation- For Farzad, Ali & Farhad « فەرزاد کەمانگەر | Farzad Kamangar

    Leave a Response