Breaking the Language Barrier on Human Rights

Shabnam Madadzadeh Writes Letter from Evin Prison: “We Have Observed Humanity and Love”

April 18, 2010

Committee of Human Rights Reporters (CHRR) – Shabnam Madadzadeh, vice secretary of Tehran’s Tahkim Vahdat (student alumni organization), was arrested by security forces on February 19, 2009.  After spending more than 70 days in solitary confinement, she was transferred to the general section of ward 209. Although a bail amount has been set for her release, the intelligence and security services have repeatedly [denied her right to] release.

Letter by Shabnam Madadzadeh
Translation by
Siavosh Jalili, Persian2English

“We Have Observed Humanity and Love”

In the name of knowledge, freedom, and justice

January 25, 2010

9:15am – Women’s ward, Evin prison: The speaker announces the names of all [the prisoners] scheduled to appear in court for a trial the next day. Currently, all the televisions are turned off and everybody is silent. The door of the cell is opened all the way so that everyone can hear the announcement. It is probably the only time one can feel the silence in this noisy colony. The names are announced, including mine. In the course of the five months I have been detained in the general ward, this is the third time they have called out my name for a court date. However, each time, the trial session was cancelled due to disorganization and mismanagement.

I have spent one year behind bars waiting for my trial. The chance to see my brother Farzad is the first thought that enters my mind when I hear my name called out. Every time I see him, it re-energizes me and gives me strength to bear all the unwanted situations I [am forced to] endure day and night. I pray to God the agent who is [assigned to] accompany the prisoners to the court tomorrow will be nice and let Farzad and I spend time together.

January 26, 2010

7:00am – Women’s ward, Evin prison: I am getting ready to go to the court and my cell mates have delivered their well-wishes, “Inshallah [God willing] you will return with good news.” I leave.

8:25am – Temporary detention centre, Evin prison: A female agent assigned as my guard calls out my name and prepares the handcuffs. Unlike other prisoners who show reluctance because they do not want to be seen handcuffed in court, I offer my wrists with ease. In an era where they chain your thoughts and those lost in the darkness [of ignorance] are given lamps to search the back rooms of our minds to ensure we have not dared to think, prisons, chains, and handcuffs are [no longer] insults to a person’s dignity, but rather a measure of our values.”

We walk toward the bus and board it. I browse the prisoners’ eyes full of worry and search for Farzad. A familiar face meets mine with a smile. His look comforts me. I am able to sit down calmly until we arrive to the court.

In the court’s hallway, the warm embrace and kind looks of my sister and father welcome us. My father is trying to hide his worry and sorrow behind a smile. His big heart is a saviour, and in his shadow, fear and uncertainty turn into courage. In those brief moments, he tries with all his strength to transfer that courage to us. He gives me a warm hug and whispers in my ear, “Be strong,” I know very well that his heart is filled with distress and concern about whether the trial will be held or not. This is the sixth time he has waited in these corridors for my court session.

We walk toward the judge’s chamber. The court clerk asks us to wait until the arrival of the case “expert,” After a long while, I see the interrogator. At that moment, all the scenes of interrogation and the pressures, insults, and tortures in solitary confinement are replayed before my eyes; just like scenes from a movie. I am reminded of the image of Farzad’s sunken look and choked voice when they brought him to me after he was beaten up. I remember the day of the visit, after the interrogator screamed at my father, we discovered that my father had lost his eyesight in one eye as a result of the pressures he endured in the court. In that moment, the only comfort offered to us was the words my brother said to the interrogator in the Azerbaijani language:

“If you bully and belittle my nation, one day the sun shall rise, the page shall turn, and you will be forced to leave.”

Bearing all these injustices and repressions only makes me stronger and [prepares me for the moment] I have to sit before the judge.

The trial is held with the presence of the Prosecutor’s representative and interrogators from the Ministry of Intelligence. The indictment is read out. The charges are “Moharebeh” [enmity against God] and “Propaganda against the regime”. We are not given the chance to defend ourselves against these charges. In response to Farzad’s defense that he was tortured during the interrogations, the judge asks for signs of torture, even though it has been a full year since the [incident took place]. In the course of one year, any wound is healed, except the ones inflicted on the soul. But who wants to see or hear about [those wounds]? Faced with our objection, the judge responds that kicks and punches are not considered torture. He states, “You lie! All you *hypocrites are like this!”  The judge then issued a verdict without actually judging anything. It was clear that in the conscience of the judge, there is only a distorted image of justice. The interrogators denied on their behalf and on the behalf of their colleagues that any torture or abuse takes place in the detention centre. The trial session ended and the judge announced that the verdict would be issued in one weeks time. We know that everything is pre-determined and calculated; the curtain falls when they decide. The only satisfaction we receive is knowing that the trial will finally be held after one year of waiting.

January 10, 2010

Exactly 15 days after the court date, we return for the verdict. We walk up the court’s stairs for the fourth and perhaps the last time. In a matter of minutes, we will know the verdict that will cast its shadow over my life. We sit in the clerk’s room and wait for the sentence to be read out. To our utter disbelief, the clerk does not allow us to read the judge’s verdict and asks us to just sign! However, [according to the law] the verdict must be read aloud and a copy must be provided to us. The clerks and guards began to insult me and Farzad due to our insistence. The clerk [finally] responded that my brother and I both received five years in prison and the sentence must be served in Rajai Shahr ‘Gohardasht’ prison [located in Karaj, a suburb of Tehran]. He added, “What else do you want to know?” Upon hearing the sentence, I thought back to the day after I protested the “Moharebeh” charge and the interrogator replied, “Worse case scenario, you will receive five years in prison.”

On our way back to prison, I look out the window of the bus. My hands are tied so I can’t touch the view [ahead], the spring [season], the sun-rays, the trees, or the people. If only I was able to capture those scenes [and lock them in] with my eyes. I thought back to the trial scenes and the unjust sentence. The judge condemned humanity the moment he issued his verdict.

Mr. Moghiseh, the Chief Judge of branch 28 of the Revolutionary Court, as I told you on the day of the trial, you say that you are judging on the basis of Islamic law, but be aware that there is also a higher judge [making reference to God]. This judge does not bear your robe; its essence is justice and tactfulness. Our deeds will be judged for eternity in [God’s] court.

The injustice [in the Iranian courts will lead to] a tomorrow filled with love, hope, and equality. Prisons, chains, and torture will be in the past. The light in the eyes of the person on death row is called hope. Although my brother and I will be in chains for the next five years, I shall [one day] read the letter of victory [written] for our time; no matter if the letter is delivered in the form of words or silence.

I am [now] addressing the interrogators of the Ministry of Intelligence. I will never forget the first day of the uninterrupted and excruciating interrogations. Do you remember that on the first day you told me to, for once in my life, trust the country’s Ministry of Intelligence? Now, I must ask, what trust were you referring to? The one year in limbo [I endured]? [My] three months in solitary confinement? The beatings my brother and I received? The five hours of interrogations my elderly mother endured? The sentence issued to my brother and I? Although I dislike distrust, I have never and will never trust any of your words.

Mr. Expert! When you talked about your daughter who is my age, I was not thinking of myself, but rather the daughters and sons of my land whose face the cruel swamp of fate and the insults of their worn-out father; those who hold no hope for tomorrow in their hands. Their only share of life is the onslaught of a storm that carelessly whithers and wastes the beautiful flower; their lives before it had a chance to blossom. When you held me in the solitary confinement section of ward 209 for three consecutive months, hoping the solitude would bring me to my knees, I was living with the memories of those who were the most fascinating people alive; those who fell for the sake of their enemies’ children and those who turned their passionate hearts into harps to compose the melody of life for all.

Mr. Interrogator! You know very well that teeth can be used for smiling, but you choose to use [yours] to devour.

My old schoolmates, I am talking to you! You are aware of the tragedies, and you will already know [and understand] the content of this letter of lament before reading it. My only view of the world comes from the ruptures in the fence of injustice and oppression. My share of God’s Earth is experienced through the hills of Evin prison and the sky that is imprisoned by barbed wires. The heavy wave of time passes over me. I am talking to you. Despite all this, lest we forget that we have observed humanity and love too.

Oh, my classmates! We do not have guns or batons. We only have love and a small heart. We have love for humanity and spring. I have now been held in Evin prison during the last two springs.

Within me there is a cry of life. I know this cry will not be left unanswered. Your pure hearts are the answers to my cry. One day, we will rise in such a way that the entire city will feel our presence.

One day freedom shall chant a song

more eternal than a melody, longer than any sonnet

One day all these chains, tortures, and prisons

will give birth to a child from its bosom

a child named Freedom

– Shabnam Madadzadeh

Women’s Ward, Evin Prison
Spring 2010

*[‘hypocrites’ is the derogatory term used, among other meanings, to refer to members of the People’s Mujahedin of Iran (PMOI).

ما انسان را رعایت کرده ایم و عشق را…/ نامه شبنم مددزاده از بند نسوان زندان اوین

کمیته گزارشگران حقوق بشر – شبنم مددزاده، نایب دبیر شورای تهران دفتر تحکیم وحدت در روز یکم اسفند ماه ۱۳۸۷، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. وی پس از گذراندن بیش از ۷۰ روز در سلول انفرادی به بند عمومی ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. علیرغم صدور قرار وثیقه دستگاه امنیتی بارها با آزادی وی مخالفت کرده است. ر بهمن ماه سال جاری، شبنم و برادرش فرزاد مددزاده، هریک به پنج سال حبس تعزیری و تبعید به زندان رجاییشهر محکوم شدند.

نامه زیر، توسط شبنم مددزاده نوشته شده است:

به نام آگاهی ، آزادی و عدالت

5/11/88 ساعت 9:15 شب ، بند نسوان ، زندان اوین : بلندگو اسامی کسانی که قرار است فردا به دادگاه اعزام شوند را میخواند . در این لحظه صدای تمام تلویزیونها قطع میشود و همه سکوت میکنند. در سلول تا به آخر باز میشود تا صدای بلندگو را بشنوند، میتوان گفت این تنها زمانی است که در این کلونی سر و صدا میشود سکوت را احساس کرد. اسامی خوانده میشود . اسم من هم بین اسامی خوانده شده است. در طول 5 ماهی که در بند عمومی هستم این سومین باری است که اسمم برای دادگاه خوانده میشود اما هر بار جلسه دادرسی به خاطر قصور دادگاه تشکیل نشده است .

یک سال تمام را به انتظار برگزاری دادگاه پشت میلهها سپری کرده ام. اولین چیزی که بعد از شنیدن اسمم به ذهنم خطور میکند، دیدار برادرم، فرزاد است، که هر بار دیدنش تجدید انرژی برای تحمل تمام ناخواستههایی است که هر شب و روز را باید با آنها سپری کنم و بی اختیار خدا خدا می کنم ماموری که قرار است فردا همراهیمان کند خوب باشد تا بتوانیم یک دل سیر همدیگر را ببینیم.

6/11/88 ساعت 7 صبح ، بند نسوان، زندان اوین، برای رفتن به دادگاه آماده میشوم و با دعای هم اتاقی هایم که ” انشاالله با خبر خوش برگردی ” راهی می شوم .

8:25 صبح بازداشتگاه موقت زندان اوین، مامور زنی که قرار است همراهم باشد اسمم را می خواند و دستبند را آماده می کند. بر خلاف زندانی های دیگر که ابا دارند از دستبند خوردن که مبادا کسی آنها را در دادگاه با دستبند ببیند –با آرامش – دستهایم را جلو می آورم که دستبند بزند، چرا که از دل ایمان آورده ام که در روزگاری که اندیشه رابه زنجیر می کشند و هر چراغ به دستی تا پستوی ذهنت را میگردد مبادا اندیشیده باشی . ” زندان ،زنجیر و دستبند نه وهنی به ساحت آدمی که معیار ارزش های اوست “. به سمت اتوبوس روانه می شویم . وارد اتوبوس که می شوم بی اختیار در بین همه زندانیان که در چشم های تک تکشان موجی از نگرانی دیده می شود به دنبال فرزاد می گردم . چهره ای آشنا با لبخند همراهیم می کند ، نگاهش آرامم می کند و با آرامش روی صندلی اتوبوس می نشینم تا دادگاه .

در سالن دادگاه آغوش گرم و نگاههای محبت آمیز خواهر و پدرم پذیرای ماست. پدرم سعی میکند نگرانی و غمش را با لبخند بپوشاند. قلب بزرگش فریاد رس است و سرگردانی و ترس در پناهش به شجاعت می گراید و در آن لحظه کوتاه میخواهد این شجاعت را با تمام وجودش انتقال دهد گرم در آغوشم می کشد و در گوشم آرام می گوید ” محکم باش ” و من خوب می دانم که در دلش هزار آشوب است از برگزار شدن یا نشدن دادگاه ، چرا که این ششمین بار از است که در این سالن ها انتظار برگزاری دادگاه ما را کشیده ودر طول مدت این یک سال سهمش از این انتظار و میراث محنت جفاکاران برایش از دست دادن بینایی چشمش بوده است.

به سمت اتاق قاضی می رویم ، منشی اعلام میکند تا آمدن کارشناس پرونده باید منتظر بمانید و ما در سالن دادگاه مینشینیم . بعد از مدتی بازجوها را می بینم. با دیدنشان تمام صحنه های بازجویی ، تمامی فشارها ؛ وتوهین ها ، شکنجه ها و روزهای انفرادی گویی دوباره برایم تکرار می شوند و عین صفحهی سینما در برابر چشمانم به نمایش در می آیند: چهره تکیده ورنجور فرزاد باصدای گرفته که بعد از ضرب وشتم پیش من آورده بودندش جلوی چشمانم می آید و حسی از کینه ونفرت بر من مستولی میشود . یاد روز ملاقاتی میافتم که بعد از داد و بیدادهای بازجو بر سر پدرم ، من و فرزاد فهمیدیم بر اثرفشارهایی که در دادگاه بر پدرم آمده بینایی یک چشمش را از دست داده و در آن لحظه تسلای این غم تنها این بیت بود که فرزاد به زبان ترکی خطاب به بازجو گفت ” سن اگر زور دمیرسن میلتمی خوار ادیسن / گون لگر صفحه لگر چونر مجبور اولارسان گدسن ” که این جفاهای رفته برای نشستن در مقابل قاضی محکمم می کنند . دادگاه با حضور نماینده دادستان ، و بازجوهای اطلاعات برگزار می شود . کیفرخواست خوانده می شود . اتهامات محاربه و تبلیغ علیه نظام … در مقابل این اتهامات اجازه دفاع از ما سلب میشود .در مقابل دفاعیات فرزاد که من در مراحل بازجویی شکنجه شدم ، مرا مورد ضرب وشتم قرار دادند ، قاضی آثار شکنجه را می خواهد ! و این در حالی است که یک سال از بازداشت ما می گذرد. در طول یک سال هر زخمی التیام می یابد الا زخم روح ! اما کیست که آن را بشنود یا ببیند؟! در مقابل اعتراض ما قاضی جواب داد مشت و لگد که شکنجه محسوب نمیشود. دروغ می گویید!شما منافقها همه اینطوری هستید! این چنین بود که قاضی، قضاوت نکرده رای صادر می کرد و این به یقینت می رساند که در وجدان قاضی تنها تصویری از دغدغه عدالت کشیده شده است . بازجو ها هم درعین نمایش قدرت نه تنها از جانب خود بلکه از جانب تمامی همکارانشان ادعا کردند که هیچگونه شکنجه و هیچ ضرب وشتمی در بازداشتگاه صورت نمی گیرد … داگاه تمام می شود و قاضی اعلام می کند که تا هفته آینده حکم صادر می شود . می دانیم همه چیز از پیش روشن است و حساب شده و پرده در لحظه ی معلوم فرو خواهد افتاد . تنها چیزی که راضیمان می کند اینست که بلاخره بعد از یک سال دادگاه تشکیل شد!

20/10/88 درست 15 روز از روز دادگاهی می گذرد ، دوباره اعزام می شویم به دادگاه برای ابلاغ حکم . پله های دادگاه را برای چهارمین بارو شاید آخرین بار بالا می رویم . تنها چند دقیقه بعد ، از حکمی که تمامی زندگیم را تحت الشعاع قرار خواهد داد با خبر می شویم در اتاق منشی به انتظار خواندن حکم می نشینیم. در نا باوری تمام منشی اجازه خواندن حکم را به ما نمی دهد وبه ما می گوید امضا کنید!! در حالی که نه تنها باید حکم برایمان خوانده شود بلکه رو نوشتی از حکم هم باید در اختیارمان قرار بگیرد که در مقابل اصرار من و فرزاد برای خواندن حکم با توهین های مدیر دفتر و توهینهای مامور زندان روبه رو می شویم . منشی می گوید حکمتان 5 سال رندان با تبعید به رجایی شهر است دیگر می خواهید چه بدانید ؟! با شنیدن حکم بی اختیار یاد روزی می افتم که در اعتراض به اتهام محاربه به بازجو، جوابم را چنین داد: فوقش 5 سال می گیری!

موقع برگشتن از پنجره اتوبوس مناظر اطرافم را می نگرم ، دستان بسته ام آزاد نبود تا هر چشم انداز را به جان در کشم . هر نغمه هر چشمه هر پرتو ، هر قله ، هر درخت و هرانسان را وهمه این مناظر راتنها به چشم باید نگاه کنم . در طول مسیر برگشت صحنه دادگاه ، مراحل قضاوت ،و حکمی که ناعادلانه داده شده بود می اندیشیدم ، قاضی که می خواست نشان دهد در عدالتش شائبهای نیست در آن لحظه انسانیت را محکوم می کرد .

آقای مقیسه ای! رئیس شعبه 28 دادگاه انقلاب! همانطور که در روز دادگاه خطاب به شما گفتم ، باز گفته خود را تکرار میکنم ، حال که شما در مسند قضاوت نشسته اید و بنا به گفته خودتان بنا به قانون اسلام قضاوت می کنید داوری در پس این روزها و شب ها نشسته است .بی ردای شما قاضیان که ذاتش درایت و انصاف است و هیئتش زمان و اعمال همه ما تا جاودان جاویدان در گذرگاه ادوار داوری خواهد شد و وقتی که با قضاوت شما شاهین ترازویی که باید نماد عدالت و انصاف و برابری باشد به سمت کفه ی بازجویان و وزارت اطلاعات خم شد . برای من این نابرابری و بی عدالتی تنها تسلای عشقی بود که شاهین ترازو را به جانب کفه فردا خم می ، فردایی که حتی اندیشیدن به عدالت دست نایافته اش زیبا می نمایاندش. فردایی که گرمای آفتاب عشق و امید و عدالت و برابری را احساس می کنیم . زندان و زنجیر و شکنجه به افسانه ها خواهد پیوست و برقی که در چشمان یک اعدامی خواهد درخشید امید نام دارد . اگر چه با حکمی که شما داده اید تا 5 سال آینده من و برادرم را به بند می کشید ولی من فتح نامه های زمانمان را تقریر خواهم کرد . اگرچه این فتح نامه با خواندن نوشته شود یا در قالب سکوت .

روی سخنم با بازجویان وزارت اطلاعات است .هیچ وقت اولین روز بازجویی های مستمر و عذاب آور را فراموش نکرده و نخواهم کرد . یادتان است که در روز اول به من گفتید یک بار در تمام زندگیت به وزارت اطلاعات کشوری که در آن زندگی می کنی اعتماد کن ومن اکنون از شما این سوال را دارم، از کدام اعتماد سخن می گویید ؟ از یک سال بلا تکلیفی ؟ از سه ماه انفرادی ؟ از ضرب و شتم خود و برادرم؟ از 5 ساعت بازجویی از مادر بیمار و سالخورده ام در دادگاه؟ یا از 10 سال حکم با تبعید به رجایی شهر؟ ار کدام اعتماد حرف می زنید؟ و من بی آنکه بی اعتمادی را دوست داشته باشم به هیچ کدام از حرف های شما اعتماد نکرده و نمی کنم .

آقای کارشناس! وقتی که شما از دخترتان برایم حرف می زدید که دخترتان هم سن و سال من است در آن لحظه من نه به خودم که به تمامی دختران و پسران سرزمینم می اندیشیدم که ” باتلاق تقدیر بی ترحم در پیش و دشنام پدران خسته در پشت و هیچ از امید و فردا در مشت ” و سهمشان از زندگی هجمه ی طوفانی است که بی محابا گل زیبای زندگیشان را بدون آنکه بشکفد پر پر می کند و وقتی سه ماه مرا در سلول های انفرادی 209 نگه داشتی تا مرا در برابر تنهایی به زانو در بیاوری و در آن لحظه ی به ظاهر تنها، من با یاد و خاطره کسانی می زیستم که که عاشق ترین زندگان بودند ” و نه به خاطر همه انسانها که به خاطر نوزاد دشمنشان شاید به خاک افتاده اند ” و با تارهای قلب پرشور و پر تپششان آهنگ زندگی برای همه نسل ها نواخته اند .

جناب بازجو! شما می دانستید دندان برای تبسم نیز هست، اما تنها بر دریدید.

یاران دبستانیم با شما سخن می گویم ، شما هایی که از فاجعه آگاه هستید و غم نامه مرا پیشاپیش حرف به حرف باز می شناسید . اکنون که قرار است زندگی تا پنج سال آینده زیر سنگ چین دیوارهای زندان برایم سرود بخواند با شما سخن می گویم . اکنون من منظر جهان را تنها از رخنه حصارهای بی عدالتی و ظلم می بینم و سهمم از زمین خدا سیم های خاردار و تپه های اوین و آسمان زندانی شده با سیم های خاردار است . و این موج سنگین زمان است که بر من می گذرد . من با شما سخن می گویم . با این همه از یاد مبریم که ” ما انسان را رعایت کرده ایم وعشق را.”

آی هم کلاسی ها! ما نه تفنگ داریم نه چماق. ما تنها دلی کوچک داشتیم و عشق. عشق به انسانیت، عشق به بهاری که امسال برای دومین بار از پشت دیوارهای سرد اوین می گذرانمش.

در من فریاد زیستن است و می دانم فریاد من بی جواب نمی ماند . قلب های پاک شما جواب فریاد من است روزی چنان بر خواهیم آمد که تمام شهر حضور ما را در خواهند یافت.

روزی آزادی سرودی خواهد خواند

طولانی تر از هر غزل و ماندنی تر از ترانه…

روزی اینهمه زنجیر ، زندان و شکنجه

فرزندی خواهد زاد

فرزندی به نام آزادی

شبنم مدد زاده

بند نسوان زندان اوین


ترجمه شعر ترکی : تو اگر زور می گویی و ملت مرا خوار می کنی / روزی خورشید طلوع خواهد کرد و صفحه بر خواهد گشت و در آن روز مجبور می شوی بروی

Source: Committee of Human Rights Reporters
  • Balatarin
    Tags: , , , ,



    1. Student Activist Shabnam Madadzadeh Ill in Evin Prison | Persian2English
    2. Actress Maryam Kaviani Writes Poem for Shabnam Madadzadeh | Persian2English
    3. Tehran Prosecutor Delivers False Hope: Shabnam Madadzadeh Suffers | Persian2English

    Leave a Response